II OSK 507/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 474/19 w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określenia warunków korzystania ze środowiska oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 26 września 2019 r., sygn. II SA/Sz 474/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: SKO w K.) z [...] lutego 2019 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określenia warunków korzystania ze środowiska, oddalił skargę. W skardze kasacyjnej G. S. zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyrokowi Sądu I instancji zarzucono: 1) naruszenie przepisu art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu, że brak jest obowiązku zwrócenia się przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Inspektora Sanitarnego o zasięgnięcie opinii, po uzupełnieniu materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym po uzupełnieniu wniosku i karty informacyjnej na skutek uchylenia poprzedniej decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto wadliwa jest wykładnia Sądu I instancji uznająca, że to do kompetencji organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy ocena czy wniosek lub karta informacyjna zostały uzupełnione o informacje istotne, czy też nie, dla organów opiniujących, 2) naruszenie przepisu art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania w zw. z planszą podstawową oraz planszą nr "I", stanowiącą załącznik graficzny do uchwały Rady Gminy Malechowo nr XIX/112/96 z 30 grudnia 1996 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie w wyniku błędnego przyjęcia, że planowane przedsięwzięcie zgodne jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na skutek dokonania wadliwiej wykładni definicji zabudowy zagrodowej. W skardze kasacyjnej wniesiono o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpatrzenia, 2) zasądzenie od SKO w K. na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto skarżąca na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczyła, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podnosiła, że w niniejszej sprawie wydana została w dniu [...] czerwca 2017 r. przez Wójta Gminy M. decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, znak: [...], która następnie została w całości uchylona przez SKO w K., a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (decyzja SKO z [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt [...]). W treści ww. decyzji SKO wskazało, że "należy przy tym zauważyć, że istotnie, w nowej lokalizacji obsada hodowli była będzie o 50% większa, jednakże zdaniem Kolegium nie dotyczy to rozbudowy istniejącego obiektu obory na działce nr [...], lecz związane to jest z budowa nowej obory w zupełnie innej lokalizacji - na działce nr [...]. W ocenie Kolegium, obowiązkiem organu I instancji było wyjaśnienie tej okoliczności i ustalenie jeszcze wszczęciem postępowania w sprawie uzyskania opinii organów współdziałających: czy wskazana przez wnioskodawcę kwalifikacja jest właściwa, czy też nie właściwa, skoro następuje likwidacja hodowli na działce nr [...] w obsadzie 40 DJP, a powstaje nowa obora na działce nr [...] z obsadą 69 DJP. W ocenie Kolegium organ I instancji przeoczył tą okoliczność w swoim postępowaniu i nie zbadał tej tak istotnej okoliczności sprawy, mającej wpływ na wynik rozstrzygnięcia" (vide: decyzja SKO z [...] sierpnia 2017r., sygn. akt [...], str. 6). W dalszej części SKO w K. stwierdziło: "zauważyć również należy, iż aby mogła być wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach (a taką decyzją jest decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko) niezbędnym jest wykazanie przez inwestora, że ciąży na nim obowiązek uzyskania jednej z decyzji wymienionych w art. 71 ust. 1 ustawy o uioś, czego w karcie informacyjnej nie wskazano, a organ w swoim postępowaniu nie ustalił." (vide: decyzja SKO z [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt [...], str. 7). Skarżąca kasacyjnie podnosi, że w konsekwencji powyższego "Kolegium stwierdza, iż zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów w/w art. 7 i art. 77 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na istotę rozstrzygnięcia, co powoduje jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia materiału dowodowego" (vide: decyzja SKO z [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt SKO [...], str. 7). Skarżąca, powołując się na treść art. 64 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wskazuje, że stanowiska RDOŚ oraz PPIS zostały zajęte jedynie przed uchyleniem decyzji do ponownego rozpoznania przez SKO w K. decyzją z [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt [...]. Identyczna sytuacja zaistniała także co do przewidzianego art. 63 ust. 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko postanowienia w sprawie braku potrzeby przeprowadzenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które zostało wydane przez Wójta Gminy M. w dniu [...] czerwca 2017 r., natomiast decyzja SKO w K., uchylająca w całości decyzję Wójta Gminy M. z [...] czerwca 2017 r., została wydana w dniu [...] sierpnia 2017r., sygn. akt [...]. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, wbrew ocenie Sądu I instancji, w tych okolicznościach w sprawie nie uzyskano, zgodnie z prawem, stanowiska odpowiednich organów administracji przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji po uchyleniu decyzji i przekazaniu jej do ponownego rozstrzygnięcia uzupełniał materiał dowodowy w sprawie w szerokim zakresie, m.in. pismem z [...] lipca 2017 r. inwestor złożył wyjaśnienia, w dniu [...] sierpnia 2018 r. organ I instancji odebrał od inwestora uzupełnienie karty informacyjnej przedsięwzięcia, dokonano oględzin nieruchomości, na której planowana ma być inwestycja oraz nieruchomości sąsiednich w dniu [...] sierpnia 2018 r., na podstawie których ostatecznie ustalono kwalifikację prawną planowanego przedsięwzięcia (vide: decyzja Wójta Gminy M. z [...] września 2018 r., str. 4, 5 oraz akta sprawy). W ocenie skarżącej kasacyjnie, wbrew stanowisku Sądu I instancji, w niniejszej sprawie konieczne jest wystąpienie przez organ administracji prowadzący postępowanie po uchyleniu decyzji i przekazaniu jej do ponownego rozpoznania oraz po uzupełnieniu wniosku i karty zweryfikowaniu karty przedsięwzięcia z ponownym wnioskiem o przedstawienie opinii przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Inspektora Sanitarnego co do przedsięwzięcia objętego wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej, skoro odbierano kolejne wyjaśnienia inwestora co do karty informacji o przedsięwzięciu, dopiero po oględzinach ustalono ostatecznie kwalifikację przedsięwzięcia (zamiast na początku postępowania), ostatecznie ustalono w którym miejscu dokładnie będzie wybudowane planowane przedsięwzięcie, i na czym będzie polegać. Według skarżącej kasacyjnie, nie jest rolą organu prowadzącego postępowanie selekcja informacji, jakie zostaną przekazane RDOŚ i PPIS oraz decydowanie czy dana informacja lub ustalenie jest istotne dla RDOŚ lub PPIS, czy też nie. Z przepisów prawa bowiem wynika, że organy opiniujące mają dostać taką wersję wniosku i karty informacyjnej, na podstawie jakiej decyzję wyda organ. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, powyższe ma istotne znacznie w niniejszej sprawie, albowiem jak wskazała skarżąca w skardze do Sądu I instancji, w części szczegółowej opisu Planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego w dniu 30 grudnia 1996 r. uchwałą rady Gminy Malechowo nr XIX/112/96 co do miejscowości S. wskazano, że "tereny istniejącej zabudowy zagrodowej - adaptacja’’. Zatem skoro brak jest na działce nr [...] istniejącej zabudowy zagrodowej, nie można dokonać jej adaptacji wbrew stanowisku Sądu I instancji, a przez to brak jest możliwości uznania, że plan zagospodarowania przestrzennego nie sprzeciwia się realizacji przedsięwzięcia, na co wskazuje art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organ może orzec obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wskazuje jedynie na możliwość zabudowy zagrodowej, której to definicji nie spełnia planowana obora, to należy stwierdzić, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sprzeciwia się wybudowaniu planowanej inwestycji, a przez to nie jest dopuszczalne wydanie decyzji środowiskowej w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. K. M. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości jako bezzasadnej oraz o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Ponadto, zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Wszystkie podniesione zarzuty skargi kasacyjnej nie podważyły trafności rozstrzygnięcia Sądu I instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest bowiem podstaw do podzielenia zarzutów skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną w myśl art. 174 p.p.s.a. można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawana skarga kasacyjna została sformułowana przy odwołaniu się do podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Przed ustosunkowaniem się do poszczególnych jej zarzutów wypada podkreślić, że konsekwencją zasady wymienionej w art. 183 § 1 p.p.s.a., dotyczącej orzekania w granicach skargi kasacyjnej, jest brak możliwości sanowania przez Naczelny Sąd Administracyjny braków, czy też przeoczeń, powstałych w trakcie formułowania zarzutów w ramach konkretnego rodzaju środka odwoławczego. Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego snucie hipotez lub domysłów co do intencji autora skargi kasacyjnej odnośnie do zakresu i kierunku zaskarżenia. Prawidłowo konstruując zarzut, autor skargi kasacyjnej powinien wskazać, jaki to konkretnie przepis prawa został, jego zdaniem, naruszony, na czym to naruszenie polegało, a w przypadku przepisów postępowania powinien ponadto wyjaśnić, dlaczego podnoszone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest w szczególności możliwe zajęcie się przez Naczelny Sąd Administracyjny oceną naruszenia w sprawie przepisu, który nie został wprost wskazany w zarzucie skargi kasacyjnej. Uwagi te były konieczne w przypadku przedmiotowej skargi kasacyjnej. Wskazać bowiem wypada, że autor skargi kasacyjnej starał się zwalczać (między innymi) przyjęte przez Sąd I instancji, a dokonane w postępowaniu administracyjnym, ustalenia stanu faktycznego w sposób, który z założenia nie mógł przynieść spodziewanego skutku. Podnieść trzeba, że ustalenia dotyczące stanu faktycznego nie mogą być podważane w ramach zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, a powinny być wywodzone poprzez zgłoszenie obrazy stosowanych przepisów postępowania. Ponadto, w skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego bez powiązania ich z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Przypomnieć należy, że Sąd I instancji nie stosuje przepisów prawa materialnego. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: z 2018 r. poz. 2081 ze zm., dalej: u.u.i.ś.). Miałoby to nastąpić z powodu ich rzekomo błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania polegającego na wadliwym uznaniu, że brak jest obowiązku zwrócenia się przez organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o zasięgnięcie opinii, po uzupełnieniu materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym uzupełnieniu wniosku i karty informacyjnej na skutek uchylenia poprzedniej decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podniesione naruszenie przez Sąd I instancji powyższych przepisów prawa materialnego dotyczy przepisów, których w ogóle nie stosował organ odwoławczy, ponieważ są to wyłącznie przepisy kompetencyjne. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 u.u.i.ś. postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-19 i 21-24, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b. Z akt sprawy wynika, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. (dalej: RDOŚ w S.) w piśmie z [...] maja 2017 r. stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wskazał na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b, u.u.i.ś. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. (dalej: PPIS w S.) w piśmie z [...] czerwca 2017 r. podtrzymał swoją opinię sanitarną z [...] kwietnia 2017 r., w której stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do cytowanych w skardze kasacyjnej fragmentów treści decyzji SKO w K. z [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt [...], w której uchylono decyzję Wójta Gminy M. z [...] czerwca 2017 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, który stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że decyzja organu odwoławczego wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. nie kształtuje stosunku materialnoprawnego, a jej następstwem jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem I instancji, gdzie sprawa toczy się od początku. Na nowo zostaje ustalony stan sprawy, zarówno faktyczny, jak i prawny. Z tego też powodu oceny wyrażone w decyzji organu II instancji, uchylającej decyzję i kierującej sprawę do ponownego rozpoznania, nie wiążą organu I instancji. Organ odwoławczy nie może ingerować w rozstrzygnięcie sprawy przez organ I instancji, i ten organ nie jest związany poglądem prawnym sformułowanym w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej, a dotyczącym ewentualnego zastosowania lub wykładni przepisów prawa materialnego (por. np. wyrok NSA z 1 sierpnia 2019 r., I OSK 2347/17, LEX nr 2716150 i powołane tam orzecznictwo NSA). W kodeksie postępowania administracyjnego nie ma odpowiednika art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu "wiążą" – regulacja zawarta w art. 138 § 2 k.p.a., jak podkreślono, jest inna. Ma rację Sąd I instancji, który na str. 16 uzasadnienia wyroku ocenił, że przedstawiony przez organ stan faktyczny sprawy, wynikający ze zgromadzonego materiału dowodowego, nie zawiera elementów nowych i istotnych, które powinny podlegać ponownej ocenie organów opiniujących i uzgadniających. W sprawie niesporne jest, że w ramach poprzednio toczącego się postępowania przez wydaniem decyzji organu I instancji z [...] czerwca 2017 r., organ prowadzący to postępowanie uzyskał opinię sanitarną PPIS w S. z [...] kwietnia 2017 r., który stwierdził, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Tożsame stanowisko zajął w piśmie z [...] maja 2017 r. RDOŚ w S. Organ ten w swej opinii przyjął, że przedsięwzięcie będzie realizowane na działce nr [...] przy obsadzie bydła 69 DJP, a więc jego ustalenia są zgodne z informacjami uzyskanymi przez organ od inwestora w ponownie toczącym się postępowaniu. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że z wyjaśnień inwestora wynika, że przedmiot i zakres przedsięwzięcia, a zatem i jego oddziaływanie na środowisko, są takie same. Usytuowanie nowej obory na działce nr [...] nie zmienia jej oddziaływania w tym zakresie. Obie działki inwestora, tj. działka nr [...], na której usytuowany jest obecnie i wykorzystywany budynek obory oraz działka nr [...], na której jest planowana budowa nowej obory, znajdują się w obrębie jednego gospodarstwa rolnego inwestora. Dodatkowe wyjaśnienia inwestora nie zawierały informacji, które mogły spowodować zmianę charakterystyki i parametrów planowanego przedsięwzięcia. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że organy uzgadniające i opiniujące posiadały w istocie tożsamą wiedzę co do wszystkich elementów istotnych przedsięwzięcia. W zaistniałym w sprawie stanie faktycznym usytuowanie obory w innym miejscu w ramach tego samego gospodarstwa rolnego nie mogło wpłynąć w istotny sposób na stanowisko RDOŚ w S. i PPIS w S. oraz wynik sprawy zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji. Trafnie zatem Sąd I instancji za niezasadny uznał zarzut skargi oparty na naruszeniu zaskarżoną decyzją art. 64 ust. 1 u.o.o.ś., polegający na braku zwrócenia się przez organ do RDOŚ w S. i PPIS w S. po uzupełnieniu materiału dowodowego w ramach ponownie toczącego się postępowania administracyjnego po uchyleniu przez SKO w K. wcześniejszej decyzji organu I instancji w tym zakresie. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni pojęcia "zabudowa zagrodowa". Planowane przedsięwzięcie polegające na budowie budynku obory stanowić będzie element zabudowy zagrodowej. W przypadku zabudowy zagrodowej należy stwierdzić, że budowa budynku obory zapewni realizację działalności rolniczej prowadzonej przez inwestora (por. wyrok NSA z 18 lutego 2020 r., II OSK 920/18 dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Z charakterystyki przedsięwzięcia pn. "Budowa budynku obory dla bydła oraz płyty obornikowej i zbiornika na gnojówkę w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej" realizowanego na działce nr [...] obręb ewidencyjny S. gm. M., stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji środowiskowej znak: [...] z [...] września 2018 r. wynika, że w ramach planowanego przedsięwzięcia przewiduje się budowę budynku obory wolnostanowiskowej płytkościółkowej dla bydła mlecznego (do wagi 450 kg) o planowanej obsadzie 69 DJP na terenie działki nr [...], obręb ewidencyjny S., gm. M. Po wybudowaniu projektowanego budynku, z istniejącego budynku inwentarskiego zostanie przeniesiona cała obsada. Po przeniesieniu bydła do planowanego nowego budynku obory zwolnione pomieszczenia będą użytkowane zgodnie ze swoim magazynowym przeznaczeniem. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, który wyjaśnił na str. 16 uzasadnienia wyroku, że planowana obora znajdować się będzie na działce, która zgodnie z przeznaczeniem w planie miejscowym (uchwała Rady Gminy Malechowo nr XIX/112/96) należy do terenu istniejącej zabudowy zagrodowej "4MB" łąk i pastwisk "PS" oraz tereny upraw polowych z preferencją dla ogrodniczych, sadowniczych z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej "RO", a część działki nie jest objęta planem miejscowym. Nowa obora na działce nr [...] będzie budowana od podstaw. Ma rację Sąd I instancji, że dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy oraz protokół oględzin z [...] sierpnia 2018 r., wskazują, że na działce nr [...] obr. S. znajduje się zabudowa charakterystyczna dla zabudowy siedliskowej, której rozbiórki inwestor zamierza dokonać i wybudować nową oborę, co uznać należy za dokonanie adaptacji zabudowy zagrodowej, o której mowa w planie zagospodarowania przestrzennego odnoszącym się do działki inwestycyjnej nr [...]. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że zabudowa zagrodowa charakteryzuje się tym, że wiejskie budynki mieszkalne, niekonieczne na tej samej działce sąsiadują z zabudowaniami gospodarskimi. Z tych względów, mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.