II SA/Gd 423/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Wojewody z dnia 25 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę. Skarga P. K. na postanowienie Wojewody z dnia 25 kwietnia 2019 r., nr [...], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem z dnia 26 czerwca 2018 r. skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta, wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej, na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 130 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z wnioskiem o wypłatę odszkodowania za nieruchomość położoną w G. przy ul. [..], oznaczoną w dacie wywłaszczenia jako działki nr [..] i [..] o łącznej powierzchni 1239 m2, k.m. 55, wpisaną do księgi wieczystej nr [..], stanowiącą obecnie działkę nr [..] o powierzchni 240 m2 oraz działkę nr [..] o powierzchni 999 m2, obręb Ś., wskazując, że wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło na podstawie decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 16 grudnia 1952 r., sygn. [...], bez orzeczenia o odszkodowaniu, które to odszkodowanie do chwili obecnej nie zostało w żadnej formie wypłacone. Prezydent Miasta, wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej, postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2018 r., nr [..], wydanym na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.) – zwanej dalej k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania na wniosek skarżącego. Uzasadniając wydane postanowienie Prezydent wskazał, że orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 22 września 1950 r., [...], wydanym na podstawie dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939 - 1945 (Dz.U. RP Nr 20, poz. 138 z późn. zm.), wywłaszczono część o powierzchni ok. 580 m2 nieruchomości położonej w G. przy ul. [..], oznaczonej jako parcela nr [..], stanowiącej własność S. P. Ten sam organ, orzeczeniem z dnia 16 grudnia 1952 r., nr [..], wydanym na podstawie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz.U. z 1952 r., Nr 4, poz. 31), sprostowanym w dniu 12 czerwca 1953 r., wywłaszczył na rzecz Skarbu Państwu nieruchomość położoną w G. przy ul. [..], oznaczoną jako parcele [..] i [..] o łącznej powierzchni 1239 m2, k.m. [..], zapisaną w księdze wieczystej G.nr [..], stanowiącą własność S. P. Następnie Prezydent wskazał, że orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 24 listopada 1953 r., nr [...], zmienionym orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 27 grudnia 1955 r., nr [..], wydanym w trybie wznowienia, przyznano na rzecz S. P. odszkodowanie za wywłaszczone parcele nr [..] i [..] a przyznane odszkodowanie objęło należności za przedmiotowe parcele budowlane oraz za budynek mieszkalny. W treści decyzji odszkodowawczej wskazano, że wypłata ustalonego odszkodowania miała nastąpić na podstawie prawomocnego orzeczenia o odszkodowaniu przez Bank, po przedstawieniu Bankowi przez uprawnionego do podjęcia odszkodowania zaświadczenia Sądu Powiatowego o stanie obciążenia wywłaszczonej nieruchomości, względnie po przedłożeniu zgody wywłaszczonego na wypłacenie mu odszkodowania w całości. Nieprzedstawienie wskazanych dowodów spowodować miało złożenie kwoty odszkodowania przez Bank do depozytu sądowego. Ponadto, Prezydent wskazał, że skarżący jest jedynym spadkobiercą po S. P. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 16 lutego 1990 r., sygn. akt [...], spadek po S. P. nabył w całości K.P. a spadek po K. P. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 26 czerwca 1989 r., sygn. akt [..], nabyła H. J. P. i K. M. P., po ½ części każda z nich. Z kolei, spadek po H. P., na mocy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 16 kwietnia 1986 r., sygn. akt [..], nabyła w całości K. P.- K. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 10 października 2000 r., sygn. akt [..], spadek po K. M. P.-K. nabył M. Z. K. i P. M.K., po ½ części każdy z nich, a spadek po M. Z. K., na mocy aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 21 stycznia 2014 r., rep. A nr [..], nabył w całości P. M. K. Prezydent wskazał także, że z dokumentacji geodezyjnej wynika, że wywłaszczona parcela nr [..] stanowi obecnie działkę nr [..] o powierzchni 240 m2, położoną w G. przy ul. Ż., obręb Ś. [[..]], a wywłaszczona parcela nr [..] stanowi obecnie działkę nr [..] o powierzchni 999 m2, położoną w G.przy ul. [..], obręb Ś. [[..]]. W ocenie Prezydenta, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nie została spełniona przesłanka do ustalenia na rzecz skarżącego odszkodowania na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.), gdyż pozbawienie praw do nieruchomości położonej w G. przy ul. [..], oznaczonej jako działki nr [..] i [..] nie nastąpiło bez ustalenia odszkodowania. Powyższe uzasadnia odmowę wszczęcia postepowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Na postanowienie Prezydenta Miasta, wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej, skarżący wniósł zażalenie, domagając się jego uchylenia w całości lub jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszeniem art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a., podnosząc, że Prezydent ograniczył się jedynie do przywołania treści decyzji a nie podjął żadnych kroków w celu ustalenia czy przywołane decyzje o przyznaniu odszkodowania zostały właściwie doręczone poprzednikom prawnym skarżącego oraz czy w istocie zostały wykonane. Ponadto, decyzja z dnia 22 września 1950 r. została wydana w co najmniej dwóch różnych wersjach a organ I instancji w ogóle się do tego nie odniósł oraz nie zbadał, która z tych decyzji jest wiążąca. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2019 r. Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając wydaną decyzję Wojewoda przedstawił stan faktyczny sprawy i podkreślił, że decyzją z dnia 29 lutego 1996 r., nr [...], Wojewoda, po rozpatrzeniu wniosku K. P.-K., odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego z dnia 16 grudnia 1952 r. a Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, decyzją z dnia 24 grudnia 1996 r., nr [..], uchylił decyzję Wojewody z dnia 29 lutego 1996 r. w części dotyczącej działki nr [..] i orzekł, że decyzja w tej części została wydana z naruszeniem prawa, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 września 1997 r., sygn. akt IV SA 97/97, oddalił zaś skargę na rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 24 grudnia 1996 r. Następnie, Wojewoda wskazał, że organ I instancji miał podstawy do wydania w niniejszej sprawie postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., gdyż wniosek skarżącego z dnia 26 czerwca 2018 r. dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej ostateczną decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 27 grudnia 1955 r., nr [..], zmieniającą orzeczenie z dnia 24 listopada 1953 r., nr [..], o ustaleniu odszkodowania za parcele nr [..] i [..], w zakresie kwoty odszkodowania. W związku z tym prawidłowo organ I instancji uznał, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jednocześnie, odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że organ I instancji w ramach niniejszego postępowania, którego przedmiotem jest ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, nie był uprawniony do oceny prawidłowości decyzji odszkodowawczej z dnia 24 listopada 1953 r., jak i okoliczności, czy strony miały zapewniony czynny udział w postępowaniu zakończonym tym rozstrzygnięciem. Wojewoda zaznaczył przy tym, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 1997 r., jak i decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa wynika, że decyzja odszkodowawcza została doręczona pełnomocnikowi K. P., tj. "[..]", który został wskazany w rozdzielniku zarówno decyzji wywłaszczeniowej, jak i odszkodowawczej. Ponadto, K. P.-K. w piśmie z dnia 8 sierpnia 198... r. (data nieczytelna) wyjaśniła, że K. P. udzielił formalnego pełnomocnictwa do zajmowania się przedmiotową nieruchomością mgr M. M. a w piśmie z dnia 27 lipca 1990 r. C. M. wskazał, że decyzję wywłaszczeniową doręczono mu w dniu 29 kwietnia 1953 r. Wojewoda wskazał także, że kwestia wypłaty odszkodowania nie mogła podlegać ocenie organu I instancji w niniejszej sprawie, bowiem jeżeli została wydana decyzja odszkodowawcza za wywłaszczoną nieruchomość, to drugi raz nie można orzec o odszkodowaniu. Jest to wówczas przeszkoda do uruchomienia kolejnego postępowania w tej samej sprawie (res iudicata), która stanowi uzasadnioną przyczynę do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Wojewoda zauważył przy tym, że faktycznie w aktach organu I instancji znajduje się druga decyzja odszkodowawcza nr [..] (numer nieczytelny) dotycząca parceli nr [..], wydana w dniu ...października 1952 r. (data nieczytelna) przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, w związku z orzeczeniem tego samego organu z dnia 22 września 1950 r., nr [..], o wywłaszczeniu parceli nr [..]. Orzeczenie to było przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności postępowania prowadzonego w I instancji przez Wojewodę. W toku tamtej sprawy, na etapie odwołania wnioskodawczyni podniosła kwestię odszkodowania, co jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 1997 r., było niedopuszczalne. Jednakże również kwestia istnienia dwóch decyzji odszkodowawczych (pokrywających się w zakresie orzeczenia o odszkodowaniu za parcelę nr [..]) nie może być rozpatrywana w postępowaniu o ustalenie odszkodowania za przedmiotowe działki. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ważne jest jedynie stwierdzenie, czy odszkodowanie za nieruchomość zostało kiedykolwiek ustalone w decyzji, a tak się stało w stosunku do dawnych parcel nr [..] i [..].. We wniesionej do Sądu skardze na powyższe postanowienie Wojewody skarżący domagaŁ się uchylenia zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W ocenie skarżącego zaskarżone postanowienie wydane zostało bowiem z naruszeniem: - art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., polegającym na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji; - art 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób uchybiający i naruszający wymóg pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; - art. 9 i art. 11 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość położoną w G. przy ul. [..]; - art. 61 a § 1 k.p.a., poprzez jego całkowicie błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o ustalenie i wypłatę odszkodowania, podczas gdy w istocie brak było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji; - art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez błędne przyjęcie, że przesłanki do ustalenia i wypłaty wynagrodzenia w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazał, że orzekające w sprawie organy nie ustaliły, czy odszkodowanie rzeczywiście zostało wypłacone lub też przekazane do depozytu sądowego. Ponadto, organy pominęły, że decyzja z dnia 22 września 1950 r. została wydana w co najmniej dwóch różnych wersjach a orzekające organy nie zbadały, która z tych decyzji jest wiążąca. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postanowienie Wojewody z dnia 25 kwietnia 2019 r. jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta, wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej z dnia 13 sierpnia 2018 r. - są zgodne z prawem. Podstawę prawną kontrolowanych postanowień stanowił art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 1 k.p.a. stanowi przy tym, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W orzecznictwie wskazuje się, że przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. należy rozumieć sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest w ogóle podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2962/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym odmowa wszczęcia postępowania nie może dotyczyć wypadków, w których zachodzą podstawy do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, służącego ocenie wystąpienia materialnoprawnych podstaw do wydania decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę. Wtedy bowiem dochodzi do wydania decyzji, w której organ uwzględnia oczekiwanie wnioskodawcy albo odmawia jego uwzględnienia. Wprawdzie ocena dopuszczalności odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego przez organ na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. wymaga również przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ale tylko w takim zakresie, który służy ustaleniu okoliczności uprawniających do zastosowania tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt I OSK 366/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, orzekające w niniejszej sprawie organy słusznie uznały, że w niniejszej sprawie istnieje przyczyna, stanowiąca przeszkodę do wszczęcia postępowania na wniosek skarżącego z dnia 26 czerwca 2018 r. Stanowiący podstawę prawną wniosku skarżącego przepis art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.) stanowi bowiem, że starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. Przepis ten został wprowadzony do ustawy o gospodarce nieruchomościami ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r., Nr 141, poz. 1492), która weszła w życie z dniem 22 września 2004 r. W uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. wskazano, że nowa regulacja dotyczy sytuacji, gdy wywłaszczenie już nastąpiło, ale bez ustalenia odszkodowania lub gdy nieruchomość została przejęta na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego bez decyzji o wywłaszczeniu, np. z mocy prawa (zmiana 76 do art. 129, Sejm RP IV kadencji, Nr druku: 1421). Wskazana norma prawna stwarza zatem, jak słusznie przyjęły orzekające w sprawie organy, możliwość zrealizowania obowiązku wypłaty odszkodowania, gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości "bez ustalenia odszkodowania". W niniejszej sprawie, niewątpliwe jest zaś, że orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 22 września 1950 r., [..], wydanym na podstawie dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939 - 1945 (Dz.U. RP Nr 20, poz. 138 z późn. zm.), wywłaszczono część o powierzchni ok. 580 m2 nieruchomości położonej w G. przy ul. [..], oznaczonej jako parcela nr [..], stanowiącej własność S. P. a orzeczeniem z dnia 16 grudnia 1952 r., nr [..], wydanym na podstawie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz.U. z 1952 r., Nr 4, poz. 31), sprostowanym w dniu 12 czerwca 1953 r., wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwu nieruchomość położoną w G. przy ul. [..], oznaczoną jako parcele [..] i [..] o łącznej powierzchni 1239 m2, k.m. [..], zapisaną w księdze wieczystej G. nr [..], stanowiącą własność S. P. Decyzją z dnia 29 lutego 1996 r., nr [..], Wojewoda, po rozpatrzeniu wniosku K. P.-K., odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego z dnia 16 grudnia 1952 r. a Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, decyzją z dnia 24 grudnia 1996 r., nr [..], uchylił decyzję Wojewody z dnia 29 lutego 1996 r. w części dotyczącej działki nr [..] i orzekł, że decyzja w tej części została wydana z naruszeniem prawa, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 września 1997 r., sygn. akt IV SA 97/97, oddalił skargę na rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 24 grudnia 1996 r. Jednakże, powyższe pozbawienie praw do nieruchomości nie nastąpiło bez ustalenia odszkodowania. Z ustaleń orzekających w sprawie organów wynika bowiem, ze orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 24 listopada 1953 r., nr [..], zmienionym orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 27 grudnia 1955 r., nr [..], wydanym w trybie wznowienia, przyznano na rzecz S. P. odszkodowanie za wywłaszczone parcele nr [..] i [..] a przyznane odszkodowanie objęło należności za przedmiotowe parcele budowlane oraz za budynek mieszkalny. W treści decyzji odszkodowawczej wskazano, że wypłata ustalonego odszkodowania miała nastąpić na podstawie prawomocnego orzeczenia o odszkodowaniu przez Bank, po przedstawieniu Bankowi przez uprawnionego do podjęcia odszkodowania zaświadczenia Sądu Powiatowego o stanie obciążenia wywłaszczonej nieruchomości, względnie po przedłożeniu zgody wywłaszczonego na wypłacenie mu odszkodowania w całości. Nieprzedstawienie wskazanych dowodów spowodować miało złożenie kwoty odszkodowania przez Bank do depozytu sądowego. Z ustaleń orzekających w sprawie organów nie wynika przy tym, aby orzeczenia ta zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Sąd podziela zaś stanowisko orzekających w sprawie organów, że dla wydania decyzji o odszkodowaniu na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie ma znaczenia, czy ustalone odszkodowanie zostało wypłacone. Przepis art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy mówi bowiem o pozbawieniu praw do nieruchomości "bez ustalenia" odszkodowania a nie bez ustalenia i wypłaty odszkodowania. Tym samym, kwestia, czy w rezultacie wydania orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 24 listopada 1953 r., nr [..], zmienionego orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 27 grudnia 1955 r., nr [..], ustalone odszkodowanie zostało wypłacone, nie miała znaczenia dla potrzeb niniejszej sprawy. Sąd podziela także stanowisko orzekających w sprawie organów, że dla wydania decyzji o odszkodowaniu na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie miało znaczenia ewentualne istnienie w obrocie prawnym drugiej decyzji odszkodowawczej dotyczącej parceli nr [..] a potwierdzać może jedynie dodatkowo, fakt ustalenia odszkodowania za pozbawienie praw do nieruchomości. Powyższe ustalenia uprawniały Prezydenta Miasta, wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na wniosek skarżącego z dnia 26 czerwca 2018 r. na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Jednocześnie, Sąd uznał, że postępowanie orzekających w niniejszej sprawie organów w pełni odpowiadało wymogom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. a także art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Kontrolowane postanowienia wydane zostały na podstawie całokształtu zebranego w sprawie, w sposób wyczerpujący, materiału dowodowego a organy przeprowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).