III OSK 2257/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 483/19 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S.A. z siedzibą w Warszawie z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S.A. z siedzibą w Warszawie z [...] stycznia 2019 r. nr [...]; II. zasądza od Polskiego Koncernu Naftowego ORLEN Spółka Akcyjna z siedzibą w Płocku na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje. Wyrokiem z 2 października 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 483/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. (dalej: "Stowarzyszenie") na decyzję Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S.A. z siedzibą w Warszawie (dalej: "Spółka") z [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej – oddalił skargę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Stowarzyszenie wnioskiem z [...] grudnia 2018 r. zwróciło się do Spółki o udostępnienie: 1) informacji o łącznie wypłaconych nagrodach w Spółce w latach 2017 i 2018, 2) informacji o nagrodach wypłaconych w roku 2018 każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody, 3) informacji o łącznie wypłaconych premiach w Spółce w latach 2017 i 2018, 4) informacji o premiach i nagrodach wypłaconych w 2018 roku każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody. W zakresie punktów 2 i 4 wniosku Spółka poinformowała pisemnie Stowarzyszenie, że wnioskowane informacje nie są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 z późn. zm. – dalej: "u.d.i.p."). Natomiast decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...], Spółka działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U z 2022 r., poz. 2000 – dalej: "k.p.a.") - odmówiła udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktów 1 i 3 wniosku. W uzasadnieniu decyzji Spółka stwierdziła, że informacje dotyczące łącznej kwoty nagród i premii przyznanych pracownikom w 2017 r. i 2018 r. są objęte tajemnicą przedsiębiorcy, gdyż są to informacje wewnętrzne i organizacyjne przedsiębiorstwa. Posiadają one wartość gospodarczą, której ujawnienie lub wykorzystanie może narazić Spółkę na szkodę. Spółka podejmuje odpowiednie działania niezbędne w celu zachowania tej informacji w poufności. Stowarzyszenie wniosło skargę do WSA na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie: - art. 61 ust. 1 oraz art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają podstawy ograniczania prawa do informacji ze względu na m. in. ochronę wolności i praw podmiotów gospodarczych, przy spełnieniu przesłanki proporcjonalności i konieczności, poprzez ograniczenie prawa do informacji w niniejszej sprawie, podczas gdy nie zachodzi w istocie potrzeba ochrony wolności i praw podmiotu gospodarczego, a przez to dokonanie ograniczenia prawa do informacji, niespełniającego konstytucyjnych warunków; - art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę ograniczenia dostępu do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, poprzez błędne zastosowanie przesłanek ograniczających dostęp do informacji publicznej w sytuacji, gdy wnioskowana informacja nie narusza ochrony prywatności osób fizycznych ani tajemnicy przedsiębiorcy. Spółka w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku WSA przytoczył treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 11 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 4190 z poźn. zm., dalej: "u.z.n.k."), wskazując, że tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się tajemnicą, kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji. Natomiast w odniesieniu do pojęcia informacji posiadającej wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 2 u.z.n.k., a na to wskazała Spółka uzasadniając odmowę udostępnienia żądanych informacji, WSA wskazał, że obowiązuje liberalna wykładnia, zgodnie z którą całkowicie wystarczające jest uznanie istnienia nawet nieznacznej lub jedynie potencjalnej wartości ekonomicznej informacji, której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę mogłoby zaoszczędzić mu wydatków lub zwiększyć jego zyski w relacjach z innymi uczestnikami obrotu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny oraz formalny. Zdaniem WSA oba te elementy w sprawie niniejszej wystąpiły. Spółka w zaskarżonej decyzji wskazała, że informacje o charakterze ogólnym o sumie nagród i premii przyznanych w 2017 i 2018 r. (w całościowym ujęciu tego elementu kosztów) mają potencjalną wartość gospodarczą, albowiem mają charakter cenotwórczy. WSA podkreślił, że okoliczność, że Spółka publikuje w raportach jakiś element z całości informacji dotyczących danego zbioru, czy struktury określonych kosztów, nie oznacza, że udostępnienie informacji w takiej postaci, jak żąda Stowarzyszenie, nie może potencjalnie wpłynąć na sytuację Spółki np. na rynku pracy. Żądane dane o charakterze ogólnym w ujęciu nagród i premii za 2017 i 2018 r. nie są informacjami powszechnie znanymi. Ujawnienie danych w takim trybie i postaci może mieć wpływ na potencjalne kształtowanie ceny akcji Spółki. Struktura wynagrodzeń stanowi zaś tajemnicę Spółki (rodzaje i wysokość przyznawanych świadczeń jest głównym czynnikiem stanowiącym o atrakcyjności przedsiębiorstwa na rynku pracy). Skoro Spółka wykazała, że żądane informacje (jako całość) - stosownie do definicji tajemnicy przedsiębiorstwa zawartej w art. 11 ust. 2 u.z.n.k. nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, WSA uznał, że nie podlegają one udostępnieniu na gruncie u.d.i.p. Spółka wykazała też, że spełniony został wymóg formalny, albowiem dokumenty zawierające informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa są chronione, nadzorowane i archiwizowane. W Spółce obowiązuje Polityka Bezpieczeństwa Informacji, która reguluje podstawowe zasady ochrony informacji. Ponadto zgodnie z obowiązującym w Spółce Regulaminem Pracy każdy pracownik jest zobowiązany przestrzegać m. in. tajemnicy przedsiębiorstwa. Stowarzyszenie wywiodło skargę kasacyjną od powyższego wyroku – zaskarżając to orzeczenie w całości i zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - przez uznanie za prawidłowe postępowania dowodowego przeprowadzonego przez Spółkę i znajdującego odbicie w uzasadnieniu decyzji w zakresie, w jakim ustalono, że wnioskowane przez Stowarzyszenie informacje mają wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 2 u.z.n.k.; 2) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepisy te wysławiają warunki ograniczania konstytucyjnego prawa do informacji (w tym proporcjonalność i konieczność ograniczenia), poprzez błędne zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że zastosowane w przedmiotowej sprawie ograniczenie prawa do informacji było uzasadnione przesłankami wskazanymi w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, które konkretyzują się w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., podczas gdy wnioskowane informacje nie stanowiły w rzeczywistości tajemnicy przedsiębiorcy i tym samym doszło do niespełniającego wymogów konieczności i proporcjonalności ograniczenia prawa do informacji publicznej; 3) prawa materialnego, a to: art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k., w zakresie w jakim przepisy te wysławiają przesłankę ograniczającą prawo do informacji ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, przez błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że informacja o łącznej wysokości nagród i premii przyznanych w Spółce stanowi tajemnicę przedsiębiorcy i w związku z tym Spółka mogła wydać decyzję odmowną w zakresie tych informacji, podczas gdy informacje objęte zakresem wniosku nie posiadają wartości gospodarczej. W oparciu o powyższe zarzuty Stowarzyszenie wniosło o uchylenie wyroku w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez uchylenie decyzji, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, a w każdym z wyżej wymienionych przypadków o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Stowarzyszenie przedstawiło argumentację na poparcie postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021 r. poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna jest zasadna. Podniesione w niej zarzuty, niezależnie od przyjętej formuły, czy to naruszenia prawa materialnego, czy też naruszenia przepisów postępowania, w istocie sprowadzają się do zakwestionowania przyjętej przez Sąd pierwszej instancji oceny, że wnioskowane do udostępnienia informacje o łącznie wypłaconych w Spółce nagrodach i premiach w latach 2017-2018 stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. Aprobata tej oceny przekłada się bowiem bezpośrednio na zasadność skorzystania z kompetencji do ograniczenia dostępu do informacji publicznej w trybie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do postanowień art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Przyjęte rozwiązanie stanowi ustawowe rozwinięcie konstytucyjnej zasady proporcjonalności, wyrażonej w klauzuli limitacyjnej wyartykułowanej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z treścią powołanego przepisu konstytucyjne prawa i wolności mogą podlegać przewidzianym w ustawie ograniczeniom, jeżeli jest to konieczne w demokratycznym państwie – między innymi - dla ochrony wolności i praw innych osób. Ustrojodawca zasadnie wyszedł więc z założenia, że żadnej wartości konstytucyjnej nie da się zawsze realizować w sposób absolutny, w jej maksymalnych granicach, albowiem może to prowadzić do naruszenia praw i wolności podmiotów innych niż ten, który w danym układzie tę wartość realizuje. Proporcjonalne bilansowanie wartości konstytucyjnych dotyczy również wyrażonego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawa do informacji o działalności jednostek organizacyjnych, w zakresie w jakim wykonują zadania władzy publicznej i gospodarują majątkiem Skarbu Państwa – do tej kategorii podmiotów należy Spółka. Jak stanowi art. 61 ust. 3 Konstytucji RP prawo do informacji publicznej może zostać ustawowo ograniczone, ze względu na ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Z powyższego wynika zatem, że postanowienia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. rozwijają przyjęty w Konstytucji paradygmat proporcjonalnego ważenia praw i wolności różnych podmiotów. Z jednej strony ustanawiają powszechny dostęp do informacji publicznej, z drugiej zaś wprowadzają ograniczenia tego prawa, jeżeli jego realizacja prowadziłaby do nieproporcjonalnego pokrzywdzenia podmiotu, którego ta informacja dotyczy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela poczynione przez Sąd pierwszej instancji uwagi dotyczące systemowych uwarunkowań ograniczenia dostępu do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Zasadnicze znaczenie w sprawie mają wypracowane w judykaturze wymogi, jakie musi spełniać podmiot, który odmawia udostępnienia informacji publicznej powołując się na takie ograniczenie. Przepisy u.d.i.p. nie zawierają definicji pojęcia tajemnica przedsiębiorcy. Zakres znaczeniowy pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy" wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa uregulowanej w art. 11 ust. 2 u.z.n.k. Zgodnie z tym przepisem, określone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: po pierwsze, są to informacje o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą; po drugie, są to informacje poufne, tzn. nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej; po trzecie, przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania poufności takich informacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że na tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 ww. ustawy składają się dwa elementy: materialny (odnoszący się do charakteru informacji i wynikającej z niego konieczności zachowania jej poufności) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy w zasadzie pokrywa się zakresowo z tajemnicą przedsiębiorstwa, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Przyjmuje się także, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji. Informacją poufną jest zatem informacja, którą przedsiębiorca uważa za poufną i pragnie, by pozostała ona tajemnicą dla pewnego kręgu odbiorców, konkurentów. Wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mają być działania. Wydaje się więc, że każda aktywność, która wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. W konkretnych okolicznościach o obowiązku dochowania tajemnicy może przesądzać sam charakter informacji w powiązaniu z poziomem wiedzy zawodowej osób, które weszły w ich posiadanie. Mówiąc wprost, informacja staje się tajemnicą, kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich - por. wyroki NSA z 5 kwietnia 2013 r., I OSK 192/13 i z 5 lipca 2013 r., I OSK 511/13, z 13 grudnia 2022 r., II OSK 1602/21. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie rozstrzygnął w sposób prawidłowy, czy Spółka spełniła tak wymóg formalny, jak i materialny objęcia wnioskowanych informacji tajemnicą przedsiębiorcy. Zauważyć należy, że w aktach sprawy brak jest powołanej w zaskarżonej decyzji Polityki Bezpieczeństwa Informacji PGNiG S.A. Nie można wobec powyższego zweryfikować, czy twierdzenia Spółki o objęciu danych dotyczących ogólnej kwoty wypłaconych nagród i premii w latach 2017-2018 tajemnicą przedsiębiorcy. W tym zakresie niewątpliwie więc doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieprzekonujące jest stanowisko, że wnioskowane do udostępnienia informacje realizują przesłankę materialną objęcia ich tajemnicą przedsiębiorcy. Spółka twierdzi, iż są to informacje cenotwórcze i przez to mające wartość gospodarczą. Wykazanie takiej relacji wymaga przedstawienia logicznego związku pomiędzy ujawnieniem informacji o ogólnej kwocie wypłaconych w Spółce w latach 2017 i 2018 nagród i premii a potencjalną zmianą cen akcji Spółki. Związek taki nie został wykazany. Informacja o wypłaconych nagrodach i premiach dotyczy jedynie pewnych, dodatkowych elementów wynagrodzenia, wypłacanych w określonym czasie i przez to nie daje z pewnością pełnego obrazu polityki płacowej Spółki. Stowarzyszenie nie żądało udostępnienia informacji o zasadach wypłaty nagród i premii w Spółce. Wnioskowało o udostępnienie informacji o łącznej kwocie, jaką w Spółce, w której ponad 70 % akcji posiada Skarb Państwa, przeznaczono na nagrody i premie. Spółka przyznaje, że w ramach realizacji swoich obowiązków informacyjnych wynikających z rygorów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. 2022 r. poz. 2554) prezentuje dane dotyczące np. nagród jubileuszowych, zobowiązań pracowniczych oraz innych danych o świadczeniach dla kluczowego personelu GK PGNIG. Twierdzi również, że ujawnienie tych danych poza trybem raportowym może mieć wpływ na kształtowanie się cen akcji PGNIG S.A. Spółka nie ujawnia jednak, na czym takie twierdzenia opiera. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma żadnych danych, w oparciu o które można byłoby zrekonstruować racjonalną tezę o wpływie wnioskowanych informacji na cenę akcji PGNIG S.A., tym bardziej, że Spółka sama przyznaje, że analogiczne dane publikuje, tyle że w innym trybie. Zupełnie nieczytelne jest twierdzenie Spółki, że ujawnienie wnioskowanych danych, po następczym uzyskaniu wglądu w raporty roczne, pozwoliłoby na odtworzenie struktury kosztów osobowych w PGNIG S.A. Wbrew argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnioskowane do udostępnienia dane nie doprowadzą do ujawnienia struktury wynagrodzeń, nie da się bowiem w oparciu o nie odkodować, jakie kwoty i w ramach jakich świadczeń, przypisane są do konkretnego stanowiska bądź grup zawodowych. W tym stanie rzeczy, należało podzielić zarzut błędnego zastosowania w sprawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. Mając na uwadze przedstawione oceny prawne Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną. Jednocześnie, wobec uznania, że istota sprawy została wyjaśniona, działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 193 p.p.s.a. rozpoznał skargę i uchylił zaskarżoną decyzję Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S.A. z [...] stycznia 2019 r. nr [...]. Rozpoznając ponownie wniosek Stowarzyszenia o udostępnienie wnioskowanych informacji Spółka weźmie pod uwagę oceny prawne przedstawione w części zważającej niniejszego uzasadnienia i uwzględni w szczególności, że odmowa dostępu do informacji publicznej z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy, wymaga precyzyjnego i logicznie spójnego wywodu wykazującego zasadność skorzystania z trybu przewidzianego treścią art. 5 ust. 2 u.d.i.p. O kosztach postępowania za obie instancje orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018 r. poz. 265 ze zm.). W sentencji wyroku uwzględniono okoliczność, że z dniem 2 listopada 2022 roku strona skarżąca kasacyjnie, tj. Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie połączyło się z Polskim Koncernem Naftowym ORLEN Spółka Akcyjna z siedzibą w Płocku poprzez przejęcie PGNiG S.A. przez PKN ORLEN S.A. Z dniem połączenia, a podstawie art. 494 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. 2022 r. poz. 1467 ze zm.) PKN ORLEN S.A. wszedł we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej – PGNiG S.A.