I FSK 1179/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, Protokolant Marek Chochowski, po rozpoznaniu w dniu 4 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej [...] Radia [...] S.A. z siedzibą w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Op 39/17 w sprawie ze skargi [...] Radia [...] S.A. z siedzibą w O. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 3 października 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od [...] Radia [...] S.A. z siedzibą w O. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 24 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Op 39/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę P. S.A. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z 3 października 2016 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług. P. S.A. (dalej: "spółka" lub "skarżąca") we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przedstawiając zdarzenie przyszłe podała, że jest spółką radiofonii publicznej, prowadzącą działalność gospodarczą i zarejestrowaną na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny. Głównym przedmiotem jej działalności gospodarczej jest świadczenie usług medialnych. Spółka dysponuje majątkiem trwałym oraz wartościami niematerialnymi i prawnymi, które wykorzystuje w swojej działalności gospodarczej. Zadaniem spółki jest m.in. dostarczanie informacji, udostępnianie dóbr kultury i sztuki, ułatwianie korzystania z oświaty, sportu i dorobku nauki, upowszechnianie edukacji obywatelskiej, dostarczanie rozrywki, popieranie krajowej twórczości audiowizualnej. Zadania te realizuje w ramach swojej działalności gospodarczej jako dostawca usług medialnych. Wykonywanie przez spółkę czynności objętych VAT, w szczególności świadczenie usług reklamowych, jest częścią jej programu radiowego. Rozpowszechnianie audycji jest przy tym konieczne/niezbędne do rozpowszechniania przekazu handlowego, więc stanowi element działalności gospodarczej. Przekaz handlowy towarzyszy audycjom lub zawiera się w audycjach (np. audycje sponsorowane) i bez rozpowszechniania audycji nie byłoby możliwe rozpowszechnianie przekazu handlowego. Zadania publicznej radiofonii spółka realizuje w szczególności poprzez wykonywanie czynności objętych VAT (opodatkowanych lub zwolnionych od VAT), tworzenie programu regionalnego i w jego ramach świadczenia przekazu handlowego (opodatkowanego VAT) oraz audycji na zlecenie określonych podmiotów (opodatkowane VAT lub zwolnione od VAT); odpłatne nadawanie sygnału dla Grupy [...] (opodatkowane VAT); sprzedaż własnych audycji dźwiękowych, świadczenie usług nagraniowych, wynajem studia dla zespołów muzycznych, udzielanie licencji, sprzedaż licencji oraz praw do swoich audycji i programów, prowadzenie strony internetowej; tworzenie relacji z imprez sportowych, zawodów, koncertów, przedstawień teatralnych (dofinansowywanych lub sponsorowanych przez miasta lub podmioty gospodarcze, czyli opodatkowane VAT), słuchowisk, audycji, które następnie są sprzedawane np. innym rozgłośniom regionalnym (zwolnione od VAT), przeprowadzanie konkursów typu sms lub e-mail związanych z historią, sztuką, sportem itp. (opodatkowane VAT); tworząc specjalne słuchowiska lub audycje, które są także sprzedawane innym rozgłośniom (zwolnione od VAT); emitując, o określonych porach pomiędzy przekazem handlowym (opodatkowane VAT), wiadomości w języku niemieckim, skupiając dzięki temu określony krąg słuchaczy przed i po emitowanych odpłatnych przekazach radiowych; tworzenie cyklów audycji, które przeznaczone są do odpłatnej sprzedaży lub w stosunku do których udziela spółka licencji (opodatkowane lub zwolnione od VAT). Ponadto spółka umożliwia naczelnym organom państwowym bezpośrednią prezentację oraz wyjaśnianie polityki państwa, stwarza partiom politycznym, ogólnokrajowym organizacjom związków zawodowych i związków pracodawców możliwość przedstawienia stanowiska w węzłowych sprawach publicznych, stwarza organizacjom pożytku publicznego możliwość nieodpłatnego informowania o prowadzonej przez te organizacje działalności nieodpłatnej, stwarza możliwość rozpowszechniania audycji wyborczych podmiotom uczestniczącym w wyborach do Sejmu, Senatu, samorządu terytorialnego, Parlamentu Europejskiego na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz podmiotom uprawnionym do udziału w kampanii referendalnej, tworzy i rozpowszechnia audycje oświatowe dla szkół i innych placówek oświatowo- wychowawczych. W związku z realizacją powyższych czynności spółka uzyskuje również pośrednio lub bezpośrednio przychody (opodatkowane lub zwolnione z VAT). Spółka w celu wykonania czynności tworzy różnego rodzaju audycje i serwisy informacyjne, analogiczne do tych tworzonych przez rozgłośnie prywatne. Przed, jak i po konkretnie wskazywanych audycjach, spółka odpłatnie emituje przekaz handlowy (opodatkowany VAT). W ramach swojej działalności spółka nabywa różnego rodzaju usługi oraz towary, które mogą być przyporządkowane wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych VAT, wyłącznie do wykonywania czynności zwolnionych z VAT, do ogólnej działalności spółki, a więc których nie sposób przyporządkować tylko do czynności opodatkowanych albo tylko do czynności zwolnionych z VAT. W związku z przedstawionym opisem spółka zadała pytanie: "czy jest ona obowiązana do stosowania art. 86 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"), a jeśli tak, to jakie czynności faktycznie wykonywane przez spółkę uzasadniają istnienie tego obowiązku?". Zajmując własne stanowisko spółka stwierdziła, że ponieważ nie wykonuje czynności nie związanych z działalnością gospodarczą (nie można takich czynności wskazać), nie będzie zobowiązana do obliczania kwoty podatku naliczonego podlegającego odliczeniu zgodnie ze "sposobem określenia proporcji", o którym mowa w ww. przepisie. Organ w wydanej interpretacji uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, spółka wniosła skargę na wydaną interpretację, w której domagała się uchylenia tego aktu w całości i uznanie jej stanowiska za prawidłowe. W skardze podniosła zarzuty naruszenia art. 86 ust. 2a, art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, art. 21 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2016 r. poz. 639 ze zm.; dalej: u.r.t.), art. 14b § 1 i art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uznał skargę za niezasadną. Uzasadniając orzeczenie wskazał, że nie podzielił stanowiska spółki, iż całokształt jej działalności należy traktować jako działalność gospodarczą, albowiem rację ma organ, że strona wykonując czynności nałożone ustawą o radiofonii i telewizji, tj. realizując misję publiczną, nie prowadzi działalności gospodarczej i nie działa w charakterze podatnika VAT. Nieodpłatny charakter świadczonych przez skarżącą usług medialnych przemawia za uznaniem tych świadczeń za odrębny, obok działalności gospodarczej, przedmiot działalności spółki. Brak jest podstaw do przyjęcia, że publiczna działalność nadawcza towarzyszy działalności gospodarczej (przeciwnie, w przypadku rozgłośni publicznej działalność gospodarcza towarzyszy działalności misyjnej). W ocenie Sądu, w okolicznościach faktycznych sprawy nie znajduje odniesienia powołany przez skarżącą wyrok TSUE z 2 czerwca 2016 r. w sprawie C-263/15. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego: - art. 86 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 6 ustawy o VAT - poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji nieuzasadnione ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego skarżącej, poprzez przyjęcie, że w przypadku skarżącej kwota podatku naliczonego nie może wynikać z wskazanych przepisów a powinna być obliczona przy zastosowaniu pre-współczynnika; - art. 86 ust. 2a ustawy o VAT - poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przepis ten znajdzie zastosowanie w indywidualnym przypadku skarżącej, podczas gdy skarżąca nie dokonuje zakupów towarów i usług wykorzystywanych do celów innych niż do wykonywanej działalności gospodarczej (w rozumieniu VAT), a jednocześnie możliwe jest przypisanie całości nabywanych towarów i usług do działalności gospodarczej skarżącej; - art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o VAT oraz w związku z art. 21 ust. 1 i nast. u.r.t. poprzez uznanie, że skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej w związku z realizacją tzw. misji publicznej, i tym samym nie działa jako podatnik VAT, gdyż nie prowadzi działalności samodzielnie oraz nie ponosi ryzyka gospodarczego, podczas gdy w opisie stanu faktycznego skarżąca wprost wskazała, że w ramach misji publicznej wykonuje czynności opodatkowane lub zwolnione od VAT, i tym samym prowadzi taką działalność, - art. 21 ust. 1 i nast. u.r.t. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że realizacja misji publicznej wyklucza możliwość prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, podczas gdy z prawidłowej wykładni tego przepisu wynika, iż możliwe jest realizowanie misji publicznej i jednoczesne prowadzenie działalności gospodarczej, co potwierdza wprost chociażby treść art. 21 ust. 1a pkt 6 ustawy o radiofonii i telewizji. 2. przepisów postępowania, tj.: - art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. brak wskazania dlaczego Sąd przyjął, iż skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej, mimo jednoznacznego wskazania w opisie stanu faktycznego, że w ramach misji publicznej skarżąca wykonuje czynności opodatkowane lub zwolnione od VAT, a tym samym prowadzi działalność gospodarczą (w rozumieniu podatku VAT), oraz niewyjaśnienie okoliczności czy nabywane przez skarżącą towary i usługi nie mogą być w całości przypisane jej działalności gospodarczej (tak jak to było opisane w stanie faktycznym wniosku), co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwia precyzyjne odniesienie się do faktu braku uwzględnienia argumentów podniesionych w przedmiotowej sprawie; - art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. przez niewyjaśnienie, dlaczego tzw. misja publiczna realizowana przez skarżącą - wbrew temu co jednoznacznie wynikało z opisu stanu faktycznego - wyklucza prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu podatku VAT, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż - z jednej strony - uniemożliwia sformułowanie merytorycznych zarzutów kasacyjnych wobec zaskarżonego wyroku, z drugiej zaś - wskazuje na niedostateczne wyjaśnienie zasadności zastosowania w przedmiotowej sprawie normy zawartej w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, - art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 i z art. 133 § 1 P.p.s.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. przez brak odniesienia się merytorycznie do argumentacji zawartej w skardze na interpretację indywidualną, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwia precyzyjne odniesienie się do faktu braku uwzględnienia argumentów podniesionych w przedmiotowej sprawie; - art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14h w zw. z art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie skargi przez Sąd mimo, iż organ nie odniósł się konkretnie do stanowiska skarżącej, pominął opis stanu faktycznego i (w części) zadane pytanie przez skarżącą oraz dokonał lakonicznego i niewyczerpującego przedstawienia uzasadnienia prawnego przedstawionego stanu faktycznego, w sytuacji gdy uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Spór miedzy stronami dotyczy kwalifikacji prawnopodatkowej czynności wykonywanych przez skarżącą - będącą jednostką radiofonii publicznej - i dalszych tego następstw na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, czyli tego, czy ze względu na charakter prowadzonej działalności skarżąca będzie zobowiązana do określania kwot podatku naliczonego do odliczenia zgodnie ze sposobem określenia proporcji, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. Spółka stoi na stanowisku, że wszelka jej aktywność mieści się w zakresie pojęciowym definicji działalności gospodarczej, uregulowanej w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o VAT, w tym także te działania, które wynikają z nałożonego na nią ustawowo obowiązku realizowania misji publicznej, gdyż w tym zakresie świadczone nieodpłatnie usługi medialne wpisują się w cel prowadzonej działalności gospodarczej (służą bezpośrednio tej działalności, wpływając na możliwość wykonywania czynności opodatkowanych). Spółka uważa, nie prowadzi działalności innej niż działalność gospodarcza, art. 86 ust. 2a ustawy o VAT nie ma w jej przypadku zastosowania, czyli nie ma ona obowiązku stosowania, przy nabyciu towarów i usług, których nie da się jednoznacznie przyporządkować wyłącznie czynnościom opodatkowanym i zwolnionym, pre-współczynnika VAT. W wydanej interpretacji indywidualnej organ uznał natomiast, że czynności, w zakresie których rozgłośnia wykonuje obowiązki nałożone ustawą o radiofonii i telewizji, stanowią realizację zadań publicznych i w tej sferze nie służą one celom zarobkowym (są finansowane wpływami z opłat abonamentowych), a rozgłośnia nie ma całkowitej swobody w kształtowaniu treści programu, wobec czego aktywność skarżącej w tym zakresie nie spełnia kryteriów do uznania za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, podkreślając, że znajduje ono potwierdzenie w licznych wyrokach sądów administracyjnych, jednolicie opowiadających się za poglądem, że publiczne rozgłośnie radiowe mają obowiązek stosowania art. 86 ust 2a ustawy o VAT do nabywanych towarów i usług, których nie da się przypisać wyłącznie do czynności opodatkowanych i zwolnionych od VAT, gdyż oprócz czynności wpisujących się w ramy działalności gospodarczej, wykonują także inne czynności, nałożone przepisami ustawy o radiofonii i telewizji, leżące poza zakresem ustawy o VAT. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że wskazane przez Sąd pierwszej instancji orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych (sygn. akt I SA/Gd 258/16, sygn. akt I SA/Kr 224/16, sygn. akt I SA/Go 172/16), zostały następnie zweryfikowane przez Naczelny Sąd Administracyjny (odpowiednio: sygn. akt I FSK 1552/16, sygn. akt I FSK 1710/16 i sygn. akt I FSK 2053/16), który podzielił stanowisko sądów pierwszej instancji. Tym samym ugruntowana została linia orzecznicza, którą w całości podziela skład Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznający przedmiotową sprawę. Odnosząc się do zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej należy wskazać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano zarzuty sformułowane w skardze oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia. To, że motywy wyroku nie przekonały strony o słuszności rozstrzygnięcia nie oznacza, że uzasadnienie zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Z uzasadnienia wyroku jasno wynikają powody, dla których Sąd pierwszej instancji uznał, że organ podatkowy nie naruszył prawa stwierdzając, że skarżąca zobowiązana jest do stosowania art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, albowiem prowadzi nie tylko działalność gospodarczą, zdefiniowaną w art.15 ust. 2 ustawy o VAT ale i inną działalność. Argumentacja w tym zakresie jest prawidłowa i nie narusza wymienionych w zarzutach skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 2 i ust. 2a. oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT w związku z art. 21 ust. 1 i nast. u.r.t. Zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej "sposobem określenia proporcji". Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Z powyższego przepisu wynika, że ma on zastosowanie gdy: 1) dochodzi do nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, a więc nie jest możliwe przypisanie nabytych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika; 2) nabyte towary i usługi nie są wykorzystywane do celów osobistych, które podlegają opodatkowaniu jako nieodpłatne dostawy towarów (na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT) lub nieodpłatne świadczenie usług (na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT). Jeśli chodzi o "cele inne niż działalność gospodarcza", o których mowa w analizowanej regulacji, przyjąć należy, że jest to aktywność podatnika, która pozostaje poza zakresem przedmiotowym regulacji VAT. Na taki sposób rozumienia tego pojęcia wskazują orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej: z 13 marca 2008 r., C-437/06 oraz z 12 lutego 2009 r., C-515/07, z których wynika, że kiedy Trybunał mówi w nich o "działalności gospodarczej" łączy to z zakresem przedmiotowym opodatkowania VAT, a zatem z czynnościami podlegającymi temu podatkowi (opodatkowanymi i zwolnionymi). Organ i Sąd pierwszej instancji prawidłowo wywiodły, że z powołanych norm wynika, że skarżąca prowadzi nie tylko działalność gospodarczą, ale wykonuje również inne, niezwiązane z nią zadania, które dotyczą realizowania przez nią misji publicznej, finansowanej ze środków publicznych. Środki te pochodzą z wpływów z opłat abonamentowych. Finansowanie spółki z wpływów z tych opłat obejmuje nie tylko wymienione przez nią koszty (a przynajmniej zgodnie z ustawowymi regulacjami nie powinno tak być) - ale przede wszystkim zadania wymienione w art. 21 ust. 1a u.r.t. - co bezspornie wynika z art. 21 ust. 3 tej ustawy. Należy zwrócić uwagę na § 3 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 22 kwietnia 2008 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez spółki radiofonii i telewizji dokumentacji w oparciu o zasady rachunkowości oraz sposobu sporządzania sprawozdań składanych przez zarządy tych spółek Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji (Dz.U. nr 84, poz. 515 ze zm.), w których nałożono na jednostki radiofonii i telewizji publicznej obowiązek prowadzenia odrębnej ewidencji przychodów i kosztów związanych z realizowaniem misji publicznej oraz pozostałą działalnością (finansowaną ze środków własnych tych jednostek). Kwestia związana ze sposobem finansowania publicznych spółek radiofonii i telewizji jest bowiem pierwszorzędna dla oceny charakteru działalności prowadzonej przez skarżącą. Jednostki publicznej radiofonii i telewizji mają obowiązek umożliwiania naczelnym organom państwowym bezpośredniej prezentacji oraz wyjaśniania polityki państwa; stwarzania partiom politycznym możliwości przedstawienia stanowiska w węzłowych sprawach publicznych; a organizacjom pożytku publicznego, o których mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, możliwość nieodpłatnego informowania o prowadzonej przez te organizacje działalności nieodpłatnej. Podmiotom uczestniczącym w wyborach do Sejmu, Senatu, samorządu terytorialnego oraz Parlamentu Europejskiego i na urząd Prezydenta podmioty te mają zapewnić możliwość rozpowszechniania audycji wyborczych w programach publicznej radiofonii i telewizji na zasadach określonych odrębnymi przepisami. Zadania te zostały wymienione szczegółowo w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 27 kwietnia 2011 r. w sprawie terminów przedkładania oraz zakresu planów finansowo-programowych przedsięwzięć w zakresie realizacji misji publicznej opracowywanych przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji (Dz. U. Nr 99, poz. 580 ze zm.), wydanym na podstawie art. 21 ust. 4 u.r.t. Prywatni nadawcy zadań tych wykonywać nie muszą. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skoro opłaty abonamentowe są przymusowymi i bezzwrotnymi świadczeniami publicznoprawnymi służącymi realizacji konstytucyjnych zadań państwa, a nie wynagrodzeniem za świadczoną usługę, to w świetle art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT finansowane z tych środków usługi medialne związane z realizacją misji publicznej nie są podlegającym opodatkowaniu VAT świadczeniem usług. Stanowisko Sądu pierwszej instancji znajduje potwierdzenia w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 22 czerwca 2016 r. w sprawie C-11/15, w którym Trybunał stwierdził, że artykuł 2 pkt 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że publiczna działalność nadawcza taka jak działalność w postępowaniu głównym, finansowana z obowiązkowych opłat ustawowych pobieranych od właścicieli i posiadaczy odbiorników radiowych i prowadzona przez spółkę nadawczą utworzoną na podstawie ustawy, nie stanowi świadczenia usług "dokonywanego odpłatnie" w rozumieniu tego przepisu, a zatem nie wchodzi w zakres stosowania rzeczonej dyrektywy. W wyroku tym Trybunał nie tylko uznał, że działalność nadawcza finansowana z obowiązkowych opłat ustawowych nie stanowi odpłatnego świadczenia usług ale i wskazując - że nie wchodzi ona w zakres stosowania dyrektywy - odniósł się do kwestii prowadzenia działalności poza VAT. Pomimo, że powołany wyrok dotyczy przepisów VI dyrektywy, to jednak z uwagi na fakt, że zostały one wprost przeniesione w brzmieniu praktycznie identycznym na grunt obecnie obowiązującej dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, s. 1) podgląd w tym wyroku wyrażony nadal zachowuje aktualność. Z podanych wyżej względów skargi kasacyjnej nie można było uznać za usprawiedliwioną i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art. 184 P.p.s.a. Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania wydano na podstawie art. 204 pkt 1 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a.