II SA/Rz 784/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2019 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku składowego -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w [...] nakazał Z. K. (dalej: "skarżącej") doprowadzenie budynku składowego zlokalizowanego na działce nr 40/2 w W. do stanu zgodnego z prawem, poprzez wykonanie w terminie do dnia 30 września 2018 r. ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki nr 38/2. Uwzględniając odwołanie skarżącej, decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm., dalej zwanej "P.b."), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) uchylił opisaną wyżej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i orzekając co do istoty sprawy nakazał skarżącej doprowadzenie budynku składowego na działce nr 40/2 w W. do stanu zgodnego z prawem, w terminie do dnia 31 października 2018 r., poprzez: 1. wykonanie ściany szczytowej od strony działki nr 38/2 jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego poprzez zastąpienie części drewnianych murem o grubości 25 cm na fundamencie zagłębionym do głębokości fundamentów istniejących słupów betonowych oraz wysunięciu tej ściany na co najmniej 30 cm poza lico batonowych słupów narożnych obecnej ściany szczytowej w kierunku południowo – zachodnim i północno – zachodnim na całej wysokości; 2. wyprowadzenie ww. ściany oddzielenia przeciwpożarowego ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,30 m po obcięciu okapu dachu, względnie zamontowanie wzdłuż tej ściany pasa z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej E I 60, bezpośrednio pod pokryciem dachu. Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że Z. K. w piśmie z dnia 13 czerwca 2018 r. zwróciła się do WINB z wnioskiem o zmianę ww. decyzji w części dotyczącej terminu jej wykonania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił zmiany ostatecznej własnej decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]. W dniu 22 stycznia 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadził oględziny spornego budynku na działce nr 40/2 w W. Następnie, na podstawie dokonanych ustaleń, decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nakazał Z. K. rozbiórkę części budynku składowego na działce nr 40/2 w W. na jego długości wynoszącej 8,0 m od strony działki nr 38/2, w taki sposób, aby odległość pozostałej po rozbiórce części posiadała odległość 16,0 m od ściany szczytowej budynku składowego na działce nr 38/2. Jednocześnie organ w rozstrzygnięciu decyzji wskazał szereg robót budowlanych, które w jego ocenie winna wykonać skarżąca wypełniając nakaz rozbiórki części obiektu. Organ I instancji podał, że skarżąca nie wykonała obowiązku doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem, nałożonego na nią decyzją WINB z dnia [....] stycznia 2018 r., a zatem obowiązkiem organu nadzoru budowlanego, w myśl art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b., było wydanie decyzji o rozbiórce części obiektu, celem doprowadzenia go do stanu zgodnego z przepisami przeciwpożarowymi. Roboty budowlane przy spornym budynku zostały bowiem zakończone, co wyklucza możliwość wydania decyzji o zaniechaniu ich prowadzenia, zaś doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego nie jest możliwe, gdyż jak podał organ – stan taki nie istniał. Z. K. wniosła odwołanie od tej decyzji, zarzucając wydanie jej z naruszeniem art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. Organ nie wziął bowiem pod uwagę, że niedotrzymanie terminu wykonania nałożonego na nią obowiązku wynikało z przyczyn od niej niezależnych. Skarżąca podniosła, że informowała w toku postępowania o pozostawaniu w trudnej sytuacji finansowej, uniemożliwiającej sfinansowanie zakresu niezbędnych robót, a ponadto termin wykonania prac zbiegł się z planowanym zabiegiem artroskopii kolana, przeprowadzonym w dniu 1 grudnia 2018 r. Sam zakres robót rozbiórkowych nałożonych na skarżącą jest natomiast w jej ocenie znacznie szerszy niż to konieczne i co nie mniej istotne – ich wykonanie w sposób istotny naruszy konstrukcję budynku oraz uniemożliwi korzystanie z niego w sposób zgodny z przeznaczeniem. Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], WINB uchylił decyzję PINB w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. i jednocześnie działając na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b., nakazał Z. K. rozbiórkę części budynku składowego, zlokalizowanego na działce nr 40/2 w W., na jego długości wynoszącej 8 m, od strony działki nr 38/2, tj. części budynku o wymiarach 8 m x 8 m. Zdaniem organu odwoławczego, nakaz rozbiórki części budynku uznać należało za zasadny, niemniej decyzję organu I instancji należało zreformować z uwagi na nieuprawnione wskazanie w rozstrzygnięciu sposobu i konkretnych rozwiązań technicznych rozbiórki. WINB podniósł, że obowiązek doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie obowiązków nałożonych na nią decyzją z dnia 25 stycznia 2018 r. nie został wykonany, co zostało w sposób nie budzący wątpliwości wykazane przez organ I instancji. Wobec powyższego obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było wydanie decyzji w oparciu o art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy P.b. Słusznie przy tym wskazał PINB, że zarówno nakaz zaniechania robót budowlanych – z uwagi na ich zakończenie – nie znajduje w opisywanej sprawie uzasadnienia, jak również brak jest podstaw do wydania decyzji o przywróceniu obiektu do stanu poprzedniego. Odnosząc się do zarzutów odwołania WINB podniósł, że od dnia wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. do dnia wydania decyzji o rozbiórce części obiektu upłynął ponad rok, a zakres robót koniecznych do wykonania nie był zbyt szeroki. Tym bardziej w sytuacji wydania decyzji o odmowie zmiany terminu wykonania obowiązku z uwagi na brak zgody pozostałych stron postępowania skarżąca winna doprowadzić swój budynek do stanu zgodnego z przepisami. Organ odwoławczy podał, że obowiązujące przepisy prawa nie uzależniają natomiast wykonania nałożonego na stronę obowiązku od jej sytuacji majątkowej lub zdrowotnej. Ponadto dla rozpatrzenia sprawy bez wpływu pozostaje postępowanie prowadzone w przedmiocie budynku składowego na działce nr 38/2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Z. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz 1422 z późn. zm.), dalej zwanego "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych" poprzez jego błędne zastosowanie i ustalenie, że w niniejszej sprawie odległość pomiędzy ścianą budynku usytuowanego na działce nr 40/2 a ścianą budynku znajdującego się na działce sąsiedniej nr 38/2 winna wynieść 16 m, podczas gdy zgodnie z ostateczną decyzją WINB z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], na właściciela działki nr 38/2 został nałożony obowiązek wykonania ściany oddzielenia pożarowego od strony granicy z działką nr 40/2, co z kolei powoduje, iż odległość pomiędzy tymi budynkami winna wynieść nie 16 m, a 12 m; 2. naruszenie art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy P.b. poprzez wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę części budynku składowego na działce nr 40/2 pomimo iż obowiązek nałożony na nią decyzją z dnia 25 stycznia 2018 r. nie został wykonany w terminie z przyczyn nie leżących po jej stronie, o których informowała ona organ, jak również wnosiła o przedłużenie tego terminu; 3. naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a.", polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie treści decyzji administracyjnych dotyczących budynku licującego z budynkiem należącym do niej i mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, jak również w zakresie zasadności dokonanego rozstrzygnięcia w oparciu o przeznaczenie spornego budynku i jego zdatność do użytkowania po przeprowadzeniu prac rozbiórkowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrolą w niniejszym postępowaniu objęto decyzję administracyjną, która mieści się w zakresie przedmiotowym takiej kontroli z mocy brzmienia art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Ocena przez sąd takiego aktu opiera się na kryterium legalności, a zatem zgodności z prawem materialnym i procesowym, o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.). Tylko uchybienia wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. obligują sąd do usunięcia kontrolowanej decyzji z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie bądź stwierdzenie jej nieważności. Natomiast niestwierdzenie wymienionych w tych przepisach naruszeń (tj. o odpowiedniej wadze czy też mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy) skutkuje koniecznością oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Zaskarżoną decyzją WINB orzekł reformatoryjnie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., tzn. uchylił zakwestionowaną decyzję PINB w [....] (pkt I) oraz nakazał skarżącej rozbiórkę części budynku składowego (stodoły) zlokalizowanego na działce nr ewid. 40/2 położonej w W. na jego długości wynoszącej 8 m od strony działki nr 38/2 w W. tj. części tego budynku o wymiarach 8 m x 8 m. Na wstępie merytorycznych rozważań organ prawidłowo podniósł, że nakaz rozbiórki wynikający z decyzji PINB jest zasadny, jednak sposób i konkretne rozwiązana techniczne rozbiórki nie mogą być objęte tą decyzją, stąd konieczność rozstrzygnięcia na podstawie powołanego art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W dalszej części uzasadnienia WINB podkreślił, że jego decyzja jest konsekwencją uprzedniej decyzji o nakazaniu wykonania przez skarżącą określonych robót budowlanych celem doprowadzenia obiektu, którego dotyczy sprawa do stanu zgodnego z prawem i braku dokonania tych czynności przez zobowiązaną. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. WINB uchylił decyzję PINB w [...] z [...] października 2017 r. i jednocześnie nakazał Z. K., w terminie do 31 października 2018 r., doprowadzenie budynku składowego na jej działce nr 40/2 w W. do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie robót budowlanych szczegółowo określonych w pkt 1 i pkt 2, a dotyczących ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Wskazane ostateczne rozstrzygnięcie z 25 stycznia 2018 r. nie zostało przez żadną ze stron postępowania zakwestionowane w trybie nadzwyczajnym weryfikacji ostatecznych aktów czy też w drodze skargi do sądu administracyjnego i tym samym stało się prawomocne. Pozostaje więc w obrocie prawnym i wiąże strony, organy, jak też Sąd. Wprawdzie Z. K. zwracała się o zmianę w zakresie terminu wykonania nałożonych na nią obowiązków, jednak WINB - rozpatrując tę prośbę w trybie art. 155 K.p.a. – decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. odmówił zmiany swojej decyzji z [...] stycznia 2018 r. w tym właśnie zakresie. Jak zatem słusznie wywiodły organy, skarżąca do dnia 31 października 2018r. obowiązana była doprowadzić znajdującą się na jej działce stodołę do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie robót budowlanych wynikających ze wspomnianej decyzji z [...] stycznia 2018 r. Tymczasem, przeprowadzona dnia 22 stycznia 2019 r. kontrola oraz dokonane 11 kwietnia 2019 r. oględziny wykazały, że skarżąca nie zastosowała się do nałożonych na nią nakazów, czego zresztą wymieniona nie zakwestionowała. W skardze podniosła natomiast, że powyższe wynikało z przyczyn niezależnych od niej, o których informowała organ wnosząc o przedłużenie terminu, a mianowicie z powodu trudnej sytuacji zdrowotnej i finansowej. Jak już wyżej zaznaczono, w stosunku do Z. K. prowadzone było postępowanie naprawcze uregulowane w art. 50 – 51 P.b. W związku z powyższym, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. wymienionej ustawy nałożony na nią został – w drodze decyzji z 25 stycznia 2018 r. – obowiązek wykonania określonych robót budowlanych w odniesieniu do stodoły na działce nr ewid. 40/2 w W. w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Przepis ten stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 (tj. o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych), organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Następnie, wedle art. 51 ust. 3 P.b., po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do sprawdzenia wykonania wyżej opisanego obowiązku i w zależności od stwierdzonych okoliczności wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku (pkt 1) albo w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (pkt 2). W świetle tych jednoznacznych unormowań, wydanie orzeczenia na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. jest naturalną konsekwencją ustalenia, że podmiot zobowiązany nie wypełnił obowiązków nałożonych w uprzednim orzeczeniu (tj. z art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b.) w zakreślonym przez organ terminie i taka właśnie sytuacja wystąpiła na gruncie niniejszej sprawy, bowiem roboty budowlane objęte decyzją z dnia [...] stycznia 2018r. bez wątpienia nie zostały zrealizowane. Brzmienie powołanego art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. nie pozostawia organowi nadzoru budowlanego jakiejkolwiek swobody i w razie zaistnienia opisanej w nim sytuacji tzn. stwierdzenia braku wykonania obowiązku nałożonego decyzją wydaną w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. organ zobligowany jest do działania opisanego w art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. Okoliczności związane zatem z przyczynami bezczynności strony nie mają w powyższym kontekście znaczenia. Jak słusznie strona stwierdziła, mogą być one natomiast uwzględnione w razie wniosku o przedłużenie terminu. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że termin wykonania obowiązków nakładanych na inwestora pozostawiony został uznaniu organu, przy czym winien być określony z jednej strony z poszanowaniem zasady działania bez zbędnej zwłoki, zaś z drugiej uwzględniać warunki techniczno-organizacyjne wykonania obowiązków. Jednocześnie orzecznictwo to stwierdza, że przedmiotowy termin ma charakter procesowy, a zatem może ulec modyfikacji [por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 16.01.2018 r. II OSK 1231/17, z 18.09.2019 r. II OSK 2616/17(NSA)]. W sprawie niniejszej do modyfikacji takiej jednak nie doszło, bowiem PWINB, działając w oparciu o art. 155 K.p.a., odmówił zmiany swojej decyzji z 25 stycznia 2018 r. w zakresie wynikającego z niej terminu wykonania nakładanych nią obowiązków. Tym samym, słusznie organy przyjęły, że skarżąca zobowiązana była do zastosowania się do wskazanej decyzji z [...] stycznia 2018 r. do dnia 31 października 2018 r., jednak nie uczyniła tego (co stwierdzone zostało przed dniem orzekania przez obydwa organy), a powyższe musiało z kolei skutkować wydaniem decyzji na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. Powoływanie się zaś ponownie na pewne trudności, które w ocenie skarżącej o braku podjęcia przez nią stosownych działań zdecydowały, nie mogło zostać uwzględnione na etapie wydawania przez organ rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b., skoro kwestia ta została już wcześniej rozpoznana negatywnie dla strony, a powołany przepis nie przewiduje brania pod uwagę tego rodzaju okoliczności. Z. K. motywując w skardze swoje stanowisko i powołując się na wyrok NSA z 22 kwietnia 2009 r. (II OSK 608/08) błędnie odczytała jego uzasadnienie. Sąd rzeczywiście stwierdził w nim, że niedotrzymanie przez inwestora terminu wykonania obowiązku nałożonego przez organ decyzją wydaną w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. nie może być podstawą wydania decyzji opartej o art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. z uwagi na procesowy charakter przedmiotowego terminu. Uszło jednak uwadze strony, że w stanie faktycznym rozstrzyganej przez NSA sprawy chodziło o sytuację, gdy zobowiązany ostatecznie zrealizował ciążący na nim obowiązek, jednak z przekroczeniem wskazanego mu przez organ terminu. W takich okolicznościach NSA uznał, że z uwagi na jedynie procesowy charakter tego terminu tj., o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., brak podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. Tezy o niemożności wydania rozstrzygnięcia w oparciu o tę ostatnią podstawę prawną nie można jednak rozciągać na sytuację, gdy – jak w sprawie obecnie rozpoznawanej - nałożony na stronę obowiązek nie został przez nią zrealizowany w wyznaczonym terminie, a ten nie został przedłużony i wykonanie nie nastąpiło też do dnia orzekania przez organ w trybie art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. Następnie, słusznie WINB wskazał, że art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. daje możliwość podjęcia trzech rodzajów decyzji, jednak w rozpatrywanej sprawie zasadne było wydanie rozstrzygnięcia o częściowej rozbiórce. Skoro bowiem roboty w postaci budowy budynku składowego zostały zakończone, to nakaz ich zaniechania byłby bezprzedmiotowy. Natomiast z uwagi na to, że przed wzniesieniem obiektu, którego dotyczy sprawa, nie istniał on w tej lokalizacji, to również niezasadne było orzekanie o doprowadzeniu go do stanu poprzedniego. W konsekwencji jedynym rozstrzygnięciem, które mógł podjąć organ nadzoru budowlanego był nakaz rozbiórki, który wynika tak z decyzji PINB w [...], jak i WINB. Właściwie też WINB, mając na względzie to, że jest to najsurowszy środek mający zastosowanie w postępowaniu naprawczym, ograniczył go tylko do części obiektu uznając, że jest to jednocześnie dopuszczalne ze względów techniczno-konstrukcyjnych, przy czym to ostatnie stwierdzone zostało w czasie oględzin przeprowadzonych dnia 11 kwietnia 2019 r. Celem tych oględzin było bowiem dokładne ustalenie konstrukcji obiektu w postaci budynku składowego, rozmieszczenie poszczególnych elementów konstrukcyjnych wraz z ich wymiarami i odległościami pomiędzy nimi. W złożonej skardze Z. K. zarzuciła naruszenie § 271 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a to z uwagi na przyjęcie, że odległość pomiędzy wzniesionym przez nią budynkiem a obiektem sąsiada winna wynosić 16 m. W jej ocenie, odległość ta winna w rzeczywistości wynosić 12 m, co wynosi z treści decyzji WINB z dnia [...] marca 2019 r. (nr [...]) wydanej wobec jej sąsiada K. M., na którego nałożono tym aktem obowiązek wykonania ściany oddzielenia pożarowego od strony granicy z jej działką. Zdaniem skarżącej, po wykonaniu przez wymienionego koniecznych prac wymagana odległość między budynkami zmniejszy się właśnie do owych 12 m, co pozwoliłoby jej zachować połowę części stodoły przeznaczonej obecnie do rozbiórki. W istocie jednak, czego nie zauważyła skarżąca, odległość, o której napisała w skardze, związana z zakresem nałożonych na nią obowiązków, wynika już z decyzji WINB z dnia [...] stycznia 2018 r., która – co już wyżej podkreślono - wobec jej niezakwestionowania tak w drodze nadzwyczajnego trybu administracyjnego, czy poprzez zaskarżenie do sądu, ma obecnie wiążący charakter. Nie sposób więc polemizować z nią na obecnym etapie sprawy. Niezależnie od tego, WINB w sposób obszerny wyjaśnił w swojej decyzji z [...] maja 2019 r. zasadność zastosowania § 271 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Nie można zgodzić się ze skarżącą, że przy stosowaniu tej regulacji należało wziąć pod uwagę fakt wydania wobec jej sąsiada wskazanej wyżej decyzji z [...] marca 2019 r. Dotyczyła ona bowiem innej sprawy w znaczeniu sprawy administracyjnej, a więc innego podmiotu – K. M. i innego przedmiotu tj. należącego do wymienionego obiektu. Każda z tych spraw podlegała więc odrębnemu rozstrzygnięciu w oparciu o właściwe przepisy prawa. Chybiony jest również argument skarżącej, iż po wykonaniu nakazanych prac rozbiórkowych budynek stodoły straci swoje przeznaczenie i cel, w jakim jest obecnie wykorzystywany. Rolą organu nadzoru budowlanego nie jest bowiem uwzględnianie okoliczności o charakterze "słusznościowym", lecz strzeżenie zgodności z przepisami prawa, które na gruncie ustawy Prawo budowlane mają zasadniczo charakter bezwzględny, nie pozwalając organowi na uznaniowość w ich stosowaniu. Również zarzut skarżącej, iż zakres nałożonych na nią obowiązków jest znacznie szerszy niż konieczny zakres robót budowlanych zmierzających do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem i wykracza w istotny sposób poza udzielone na jego budowę pozwolenie nie może prowadzić do uwzględnienia skargi. Kwestionuje bowiem w istocie – na co już zwrócono wyżej uwagę – wiążącą decyzję WINB z dnia [...] stycznia 2019 r. o nałożeniu na stronę określonych obowiązków. Skoro więc to ostatnie rozstrzygnięcie funkcjonuje w obrocie prawnym, to konieczne jest uwzględnienie powyższego faktu. Stronie przysługiwały bowiem stosowne środki prawne do jego zaskarżenia, a powoływanie argumentów przeciwko temu rozstrzygnięciu dopiero na aktualnym etapie sprawy należy uznać za zdecydowanie spóźnione. Z tych względów orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. stwierdzając, że decyzja WINB w Rzeszowie z [...] maja 2019 r. odpowiada prawu.