II SA/Kr 785/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Krystyna Daniel NSA Anna Szkodzińska (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2019 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w C. na uchwałę Nr XII/218/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 marca 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska" skargę oddala. W dniu 24 czerwca 2015 r. Rada Miasta Krakowa podjęła Uchwałę Nr XVIII/306/15 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska". O podjęciu ww. uchwały ogłoszono w prasie Gazecie Wyborczej w dniu 10 lipca 2015 r. oraz obwieszczono na tablicy ogłoszeń wraz z informacją o formie, miejscu i terminie składania wniosków do planu w terminie do dnia 15 września 2015 r. Obwieszczenie zdjęto z tablicy ogłoszeń w dniu 16 września 2015 r. O podjęciu uchwały Nr XVIII/306/15 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska" zawiadomiono na piśmie instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu. Dnia 28 kwietnia 2017 r. Prezydent Miasta Krakowa wydał zarządzenie nr 1088/2017 w sprawie rozpatrzenia wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej-Piastowska". Następnie, we wrześniu 2017r., Prezydent sporządził projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska" wraz z Prognozą oddziaływania na środowisko. O projekcie planu zawiadomiono na piśmie instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu. W dniu 6 października 2017 r. ogłoszono w prasie lokalnej o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska" wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. W tym samym dniu obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska" wraz z prognozą oddziaływania na środowisko zamieszczono na tablicy ogłoszeń (zdjęto z tablicy ogłoszeń w dniu 29 listopada 2017 r.). Ogłoszenie i obwieszczenie zawierało informację, że projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko będzie udostępniony do wglądu w dniach od 16 października 2017 r. do dnia 14 listopada 2017 r. w Biurze Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Krakowa, a uwagi do wyłożonego projektu należy składać w nieprzekraczalnym terminie do dnia 28 listopada 2017 r. Dyskusja publiczna nad projektem planu odbyła się w dniu 8 listopada 2017 r. W dniu 19 grudnia 2017 r. Prezydent Miasta Krakowa wydał zarządzenie nr 3557/2017 w sprawie rozpatrzenia uwag i pism złożonych do wyłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska" w Krakowie oraz uwag wniesionych w ramach strategicznej oceny oddziaływania na środowisko projektu tego planu. Pismami z dnia 7 lutego 2018 r. projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko przekazano właściwym organom do ponownego zaopiniowania i uzgodnienia. W maju 2018r. sporządzono projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z prognozą skutków finansowych. O ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu ww. projektu miejscowego planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko ogłoszono w prasie lokalnej. W dniu 18 maja 2018 r. obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska" wraz z prognozą oddziaływania na środowisko zamieszczono na tablicy ogłoszeń (zdjęto z tablicy ogłoszeń w dniu 12 lipca 2018 r.). Ogłoszenie i obwieszczenie zawierało informację, że projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko będzie udostępniony do wglądu w dniach od 28 maja 2018 r. do dnia 27 czerwca 2018 r. w Biurze Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Krakowa, a uwagi do wyłożonego projektu należy składać w nieprzekraczalnym terminie do dnia 11 lipca 2018 r. Dyskusja publiczna nad projektem planu odbyła się w dniu 6 czerwca 2018 r. W dniu 1 sierpnia 2018 r. Prezydent Miasta Krakowa wydał zarządzenie nr 1942/2018 w sprawie rozpatrzenia uwag i pism złożonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska" w Krakowie oraz uwag wniesionych w ramach strategicznej oceny oddziaływania na środowisko projektu tego planu. Po rozpatrzeniu uwag i opinii sporządzono projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ww. obszaru. Pismami z dnia 26 września 2018 r. projekt ww. planu przekazano do ponownego zaopiniowania i uzgodnienia odpowiednim organom i instytucjom. W dniu 9 listopada 2018 r. ogłoszono w prasie lokalnej o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska" wraz z prognozą oddziaływania na środowisko (edycja projektu planu - listopad 2019 r.). W tym samym dniu obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska" wraz z prognozą oddziaływania na środowisko zamieszczono na tablicy ogłoszeń (zdjęto z tablicy ogłoszeń w dniu 5 stycznia 2019 r.). Ogłoszenie i obwieszczenie zawierało informację, że projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko będzie udostępniony do wgląd w dniach od 19 listopada 2018 r. do dnia 17 grudnia 2018 r. w Biurze Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Krakowa, a uwagi do wyłożonego projektu należy składać w nieprzekraczalnym terminie do dnia 4 stycznia 2018 r. Dyskusja publiczna nad projektem planu odbyła się w dniu 3 grudnia 2018 r. W dniu 25 stycznia 2019 r. Prezydent Miasta Krakowa wydał zarządzenie nr 146/2019 w sprawie rozpatrzenia uwag i pism złożonych do ponownego wyłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska" w Krakowie oraz uwag wniesionych w ramach strategicznej oceny oddziaływania na środowisko projektu tego planu. W dniu 26 lutego 2019 r. Prezydent Miasta Krakowa wydał zarządzenie nr 403/2019 w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska". W tym samym dniu Prezydent Miasta Krakowa wydał zarządzenie nr 405/2019 w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska". W dniu 7 marca 2019 r. Prezydent Miasta Krakowa wydał zarządzenie nr 501/2019 z dnia 7 marca 2019 r. w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady Miasta Krakowa autopoprawki do projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska" – druk nr 204. W dniu 13 marca 2019 r. Rada Miasta Krakowa podjęła Uchwałę nr XI/185/19 w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta miasta Krakowa uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska". W dniu 18 marca 2019 r. Prezydent Miasta Krakowa wydał zarządzenie nr 576/2019 w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady Miasta Krakowa autopoprawki do projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska" druk nr 203. W dniu 27 marca 2019 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr XII/218/19 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska". Pismem z dnia 7 czerwca 2019 r. A. S.A. z siedzibą w C. , będąca użytkownikiem wieczystym nieruchomości zlokalizowanej w rejonie ulicy Przybyszewskiego w Krakowie, składającej się m. in. z działek o nr 271/2, 330/34, 330/36, 330/37, 330/38, 330/40, 330/41, 330/43, 330/42, 330/47, 330/49 obr 5 jedn. ewid. Krowodrza złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 27 marca 2019 r. Nr XII/218/19 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska". Kwestionowanej uchwale Spółka A. zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 233 ustawy - Kodeks cywilny w z. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nieuprawnione i celowe ograniczenie prawa użytkowania wieczystego skarżącej, w stopniu wykraczającym poza władztwo planistyczne gminy, - art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącej związanych z prawem użytkowania wieczystego nieruchomości położonych na terenie objętym planem miejscowym; - art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłowe ustalenie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej oraz poprzez wyznaczenie na rysunku przebiegu dróg wewnętrznych; - art. 15 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 37a - 37e ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zawarcie w treści planu miejscowego zasad lokalizacji urządzeń reklamowych i tablic reklamowych i szyldów; - § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłowe sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, w której rażąco zaniżono koszty związane z uchwaleniem zaskarżonego planu miejscowego; - § 5 - 7 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (poz. 908) w sprawie zasad techniki prawodawczej poprzez przyjęcie uchwały, której treść jest niezgodna z zasadami techniki prawodawczej. Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności skarżonej uchwały w całości bądź ewentualnie w zakresie ustaleń dotyczących nieruchomości należących do skarżącej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na rozprawie sądowej pełnomocnik Spółki A. sprecyzował ewentualny wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały jako dotyczący działek ewidencyjnych wymienionych w skardze. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podała, co następuje: Działki będące w użytkowaniu wieczystym, zostały włączone do obszaru oznaczonego symbolem MWi.1 - Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej istniejącej, MW.5 -Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, MW/U.3 - Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej oraz KDW.5 - Tereny dróg wewnętrznych. Na działkach tych skarżąca realizuje inwestycję budowlaną polegającą na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. W ramach przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego spółka wybudowała dotychczas 2 budynki mieszkalne wielorodzinne. Powstały one na działce ewidencyjnej o numerze 330/46 (obecnie) na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia 7 czerwca 2016 roku. Skarżąca uzyskała też ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia 17 października 2018 roku dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 5 składającego się z 4 segmentów nadziemnych i garażu podziemnego oraz budynku nr 4 składającego się z 3 segmentów nadziemnych i garażu podziemnego. Na podstawie tej decyzji spółka rozpoczęła i prowadzi obecnie roboty budowlane. Przedmiotowy teren został objęty w uchwalonym planie miejscowym granicami obszaru oznaczonego symbolem MW/U.3 - Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej. Północna część nieruchomości została ponadto przeznaczona pod drogę wewnętrzną (KDW.5). Ponadto w ramach planowanej inwestycji spółka uzyskała decyzję Prezydenta Miasta Krakowa o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia 6 listopada 2018 roku dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 6 z garażem podziemnym. Przedmiotowa decyzja nie stała się ostateczna przed uchwaleniem planu miejscowego. Również omawiany teren został objęty w uchwalonym planie miejscowym granicami obszaru oznaczonego symbolem MW/U.3 - Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej, natomiast jego północna część nieruchomości została przeznaczona pod drogę wewnętrzną (KDW.5). W chwili uchwalenia zaskarżonego planu miejscowego spółka procedowała uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym (3 segmenty nadziemne). Przed wejściem w życie planu miejscowego powyższe postępowanie nie zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Przedmiotowa inwestycja planowana jest na działkach zlokalizowanych na południe od realizowanego obecnie budynku nr 4, tj. na działkach ewidencyjnych numer 330/34, 330/38 330/40, 330/43, 330/46, 330/47 330/49. Uchwalony plan miejscowy nie uwzględnia wskazanej powyżej inwestycji, w tym przede wszystkim faktu wydania na rzecz spółki szeregu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Dotyczy to przy tym zarówno wydania decyzji ostatecznej jak i nieostatecznej. Zaskarżony plan miejscowy nie uwzględnia również prowadzonego na wniosek spółki postępowania o ustaleniu warunków zabudowy. Ustalone w zaskarżonej uchwale podstawowe parametry zabudowy znacznie odbiegają bowiem od parametrów i wskaźników, w oparciu o które realizowana jest przez skarżącą wskazana powyżej inwestycja budowlana. Dotyczy to przede wszystkim maksymalnej wysokości zabudowy oraz minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego. Dla terenów oznaczonych w zaskarżonym planie miejscowych symbolami MW.5 i MW/U.3 maksymalna wysokość zabudowy wynosi 16 m. W ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę dla budynków 4 i 5 z dnia 17 października 2018 roku dopuszczono wysokość zabudowy odpowiednio dla budynku 4 - 23,82m i budynku nr 5 -29,60m. Minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego wynosi zgodnie z zaskarżonym planem miejscowym w obszarze MW.5 - 60%, MW/U.3 - 40%, natomiast w w/w ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę dopuszczono przedmiotowy wskaźnik na poziomie 35%. Z powyższego wynika, że co prawda plan miejscowy nie wyłączył możliwości zabudowy nieruchomości, jednak plan ten wprowadził istotne w tym zakresie ograniczenia. Skutkuje to po pierwsze tym, że wejście w życie planu miejscowego uniemożliwi spółce realizację inwestycji o parametrach wskazanych we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, której to inwestycji dotyczy wyżej przywołane postępowanie. Po drugie, uchwalenie planu miejscowego w obecnym jego brzmieniu spowoduje istotne negatywne konsekwencje w przypadku stwierdzenia przez inwestora konieczności zatwierdzenia projektu zamiennego dla zamierzeń objętych ostatecznym pozwoleniem na budowę. Po trzecie, zaistniała sytuacja może skutkować uchyleniem ostatecznych decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w przypadku wznowienia postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji. Przedmiotowa kwestia jest o tyle aktualna, że obecnie jest prowadzone postępowanie wznowieniowe, a zatem prawdopodobieństwa uchylenia w tym trybie ostatecznej decyzji nie można całkowicie wykluczyć. Po czwarte, wejście w życie planu miejscowego przy przyjęciu niekorzystnej dla inwestora wykładni obowiązujących przepisów może również wpłynąć negatywnie na pozwolenie na budowę, którego przedmiotem jest budowa budynku nr 6 (por. II OSK 205/09). Organ nie wykazał w sposób jednoznaczny, iż wprowadzenie regulacji ograniczającej lub w pewnym zakresie znoszącej nabyte przez spółkę prawa, było uzasadnione szczególnymi okolicznościami, w tym koniecznością ochrony innych konstytucyjnie uznanych praw, czy też interesów. Podkreślenia przy tym wymaga, że organ planistyczny był w pełni świadomy istotnych negatywnych konsekwencji prawnych jakie dla realizowanej przez skarżącą inwestycji spowoduje uchwalenie planu miejscowego. Należy zatem uznać, że podjęte przez organ działania miały charakter celowy i były wymierzone bezpośrednio w skarżącą, por. fragment przebiegu sesji XI Rady Miasta Krakowa z dnia 13 marca 2019 r., w szczególnie wypowiedź Radnego G.S. . Takie działanie organu administracji publicznej budzi istotne wątpliwości, co do zgodności z podstawowymi zasadami państwa prawa, a tym samym wykracza poza dozwoloną ingerencję w prawa obywatela w ramach wykonywania przez organ władztwa planistycznego. Ponadto obecna treść planu miejscowego jest niewątpliwie dla skarżącej niekorzystna ze względów marketingowych. Legalnie i zgodnie z prawem zrealizowana inwestycja powstanie bowiem na terenie, na którym uchwalony plan miejscowy nie będzie dopuszczał możliwości realizacji inwestycji, która powstała. Nadto skarżąca Spółka wskazała, że zaskarżony plan miejscowy nie spełnia wymagań jakie powinny spełniać ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej. Przedmiotowe zasady określone zostały w § 12 zaskarżonej uchwały, w którym co do zasady organ planistyczny ograniczył się jedynie do wskazania w sposób ogólny podstawowych nakazów i zakazów. W przepisie tym w istocie brak jest określenia warunków, w oparciu o które planowane do realizacji sieci miałyby być modernizowane, rozbudowywane i budowane, w tym ograniczeń w użytkowaniu terenu w strefach położonych wzdłuż planowanych do realizacji i modernizacji sieci, jak również określenia na załączniku graficznym do uchwały planowanych do realizacji, rozbudowy i budowy linii elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych, sieci gazowej, sieci cieplnej, sieci wodociągowej, sieci kanalizacji sanitarnej i sieci kanalizacji deszczowej oraz pasów i stref technologicznych od tych linii, związanych z ograniczeniem w użytkowaniu terenów objętych planem, w tym powiązanego z tym zakazu zabudowy. Na załączniku graficznym zaznaczono jedynie przebieg istniejącej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV, wzdłuż której wskazano pas ochronny o łącznej szerokości 10 m, w którym zgodnie z planem miejscowym mają występować ograniczenia w zabudowie i użytkowaniu terenu. Organ planistyczny wykroczył poza przyznane mu kompetencje wprowadzając w szczególności nakaz podłączania obiektów budowlanych do sieci wodociągowej oraz kanalizacji ogólnospławnej lub rozdzielczej, a także zakaz wykonywania instalacji na paliwa stałe w obiektach budowlanych (§ 10 ust. 18). Treść § 12 ust. 3 pkt 1 planu miejscowego jest przy tym sprzeczna z treścią art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 - o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (por. II SA/Kr 1557/18, II SA/Kr 1415/18, II SA/Kr 373/18). Nadto z treści planu miejscowego wynika, że organ wyznaczył nie tylko przebieg dróg publicznych, ale również dróg wewnętrznych, do czego nie był uprawniony (por. II SA/Kr 97/14). Wprowadzenie przez organ planistyczny do zaskarżonej uchwały zasad umieszczania nośników reklamowych i szyldów stanowi naruszenie przepisów art. 37a-37e u.p.z.p., skoro uchwała, o której mowa w tym przepisie, to uchwała inna, niż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W sposób nieprawidłowy zostały ustalone w części tekstowej granice uchwalonego planu miejscowego. Wątpliwości w tym zakresie wiążą się z powołaniem się przy opisywaniu przebiegu granic na konkretne numery działek ewidencyjnych oraz nazwy ulic. Ponadto wątpliwości dotyczą zapisu zawartego w § 4 ust. 3 zaskarżonej uchwały, zgodnie z którym nazwy własne (m. in. ulic i obiektów) - przywołane w tekście planu i opisane na rysunku planu - należy rozumieć odpowiednio, jako nazwy istniejące w dniu sporządzenia projektu planu. Przywołane w uchwale numery działek ewidencyjnych mogły być już nieaktualne w momencie uchwalenia planu miejscowego. Natomiast powyższy zapis dotyczący nazw własnych jest bardzo nieprecyzyjny, gdyż nie sposób jednoznacznie stwierdzić, w jakim dniu sporządzony został projekt planu. W sprawie zachodzą wątpliwości co do tego, co należy rozumieć przez sporządzenie planu miejscowego, w szczególności gdy do treści projektu wprowadzane są zmiany związane ze złożonymi wnioskami i uwagami do projektu planu. W tym zakresie należało przyjąć datę jednoznaczną, np. dzień podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Jest to o tyle istotne, że w trakcie stosunkowo długiej procedury planistycznej niewątpliwie mogło dojść do zmian ewidencyjnych, które spowodowały zmiany przebiegu granic objętych procedurą planistyczną. W uchwalonym planie miejscowym w sposób nieprawidłowy zostały ustalone wskaźniki ilości miejsc parkingowych. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnosi bowiem ilość miejsc parkingowych do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Tymczasem w planie miejscowym organ planistyczny odwołał się do między innymi do ilości łóżek, widzów, studentów, czy też ilości miejsc konsumpcyjnych. Wątpliwości budzi również zawarta w § 4 ust. 1 pkt 17 planu miejscowego definicja wysokości zabudowy, która odbiega od wskazanego w § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i sposobu mierzenia wysokości budynku. Różnica ta powodować może komplikacje przy projektowaniu i stosowaniu prawa. Organ planistyczny naruszył w niniejszej sprawie przepis § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłowe sporządzenie prognozy skutków finansowych. Błędnie przyjęto, że na obszarze objętym projektem planu nie prognozuje się obniżenia wartości nieruchomości wskutek uchwalenia planu miejscowego, które mogłoby stanowić podstawę do kierowania względem gminy roszczeń w trybie art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu – cyt. "w stosunku do nieruchomości objętych tym planem nie nastąpi pogorszenie możliwości użytkowania i zagospodarowania. Z tej przyczyny obciążenia finansowe związane z realizacją ww. roszczeń nie wystąpią". Nadto prognoza skutków finansowch powinna zostać sporządzona przez rzeczoznawcę majątkowego, jako dokument zawierający rzetelna informację ekonomiczną dla gminy. Jest to o tyle istotne, że w pewnych przypadkach błędna zawartość takiego dokumentu może wskazywać na naruszenie trybu sporządzania planu (por. II SA/Wr 817/15, II OSK 1587/13, II OSK 2348/12). W niniejszej sprawie zachodzi istotne prawdopodobieństwo, że gdyby radni posiadali rzetelną informację o kosztach, nie uchwaliliby przedmiotowego planu. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa reprezentujący organ planistyczny wniósł o: - odrzucenie skargi w zakresie, w jakim Skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności planu miejscowego w zakresie wykraczającym poza jej interes prawny; - oddalenie skargi w pozostałym zakresie. W ocenie organu administracji w skardze nie wykazano, że interes prawny strony skarżącej, poza zakresem należących do niej nieruchomości został naruszony zapisami zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazanie jedynie na art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie jest wystarczające. Organ wyjaśnił, że podstawowym uwarunkowaniem prawnym przy sporządzaniu planu jest zachowanie jego zgodności ze studium. Według zapisów obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (uchwalonego uchwałą Nr CX11/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r.) objęte skargą działki o numerach: 271/2, 330/34, 330/36, 330/37, 330/38, 330/40, 330/41, 330/43, 330/42, 330/47, 330/49 obręb 5 Krowodrza zostały przypisane do terenu MW - Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w ramach jednostki urbanistycznej nr 20 - Małe Błonia. Z porównania zapisów obu dokumentów wynika, że przeznaczenie ww. działek na Teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi (MW.5), Teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod: zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi lub budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi z usługami wbudowanymi, lub budynkami usługowymi, lub budynkami usługowymi, z dopuszczeniem lokali mieszkalnych (MW/U.3), Teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej istniejącej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi (MWL1) oraz Tereny dróg wewnętrznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi wewnętrzne (KDW.5 i KDW.6), a także ustalenie ww. wskaźników zagospodarowania terenów i kształtowania zabudowy jest całkowicie zgodne z kierunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w Studium. Odnośnie zarzutu naruszenia władztwa planistycznego organ podał, że żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie nakłada obowiązku uwzględniania treści decyzji administracyjnych w zapisach planu miejscowego. Plan miejscowy powstaje w oparciu o wytyczne wynikające ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie może determinować treści planu miejscowego (por. II SA/Kr 952/13). Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, formułując kwestionowane zapisy planistyczne organ nie dążył do odebrania skarżącej jakichkolwiek praw. Skarżąca może realizować własne zamiary inwestycyjne zgodnie z treścią ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, niezależnie od ustaleń planu miejscowego, co jednoznacznie wynika z treści przepisu art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Według organu nie można się zgodzić z zarzutem skarżącej, iż w planie brak jest określenia warunków, w oparciu o które planowane do realizacji sieci miałyby być modernizowane, rozbudowywane i budowane, gdyż ustalenia te normowane są przepisami odrębnymi. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że obszar miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Armii Krajowej - Piastowska jest w pełni objęty zasięgiem sieci kanalizacji ogólnospławnej lub sanitarnej, dlatego znajduje uzasadnienie wprowadzony w § 12 ust. 3 pkt 1 planu nakaz odprowadzania ścieków w oparciu o miejski system kanalizacji. Ponadto, zarzut skarżącej dotyczący przekroczenia kompetencji organu planistycznego poprzez wprowadzenie w § 8 ust. 18 na całym obszarze planu zakazu wykonywania instalacji na paliwa stałe w obiektach budowlanych jest niezasadny, gdyż wynika on wprost z uchwały Nr XVI 1 1/243/1 6 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 15 stycznia 2016 r. w sprawie wprowadzenia na obszarze Gminy Miejskiej Kraków ograniczeń w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw. W zakresie naruszenia art. 15 ust 2 pkt 2 w związku z art. 37a - 37e ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyjaśniono, że organ planistyczny był zobowiązany do stosowania stanu prawnego sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w zw. z e wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (11 września 2015 r.), upoważniającego go do regulowania w planie miejscowym kwestii, które obecnie stanowią przedmiot uchwały ustalającej zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. W kwestii zarzutu dotyczącego nieprawidłowego sporządzenia prognozy skutków finansowych, niezasadnym zdaniem organu jest twierdzenie, że w dokumencie tym błędnie przyjęto, że na obszarze objętym projektem planu nie prognozuje się obniżenia wartości nieruchomości wskutek uchwalenia planu miejscowego. Teren objęty zaskarżonym planem, poza niewielkim fragmentem w jego południowo-wschodniej części, sporządzony został na obszarze, w którym nie obowiązywał inny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia przedmiotowego planu umożliwiają zagospodarowanie nieruchomości, której skarżąca jest użytkownikiem wieczystym, budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi z usługami wbudowanymi lub budynkami usługowymi lub budynkami usługowymi z dopuszczeniem lokali mieszkalnych. Zatem bezpodstawne jest twierdzenie, że została ograniczona lub stało się niemożliwe korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób. W zakresie zarzutu dotyczącego nieprecyzyjnego określenia granic obszaru objętego planem wskazano, że poza określeniem granic planu w § 1 ust. 2, zostały one w sposób jednoznaczny wskazane na załączniku graficznym. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego nieprawidłowości ustaleń planu w zakresie zasad obsługi parkingowej zawartych w § 13 ust. 10 planu wyjaśniono, że minimalne liczby miejsc postojowych określone zostały w zgodności z Programem obsługi parkingowej dla miasta Krakowa przyjętym uchwałą Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. Jeśli chodzi o definicje wysokości zabudowy oraz wysokości budynków, to według organu są to dwa różne parametry. Zgodnie z zapisami planu miejscowego przez wysokość zabudowy należy rozumieć całkowitą wysokość obiektów budowlanych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, mierzoną od poziomu terenu istniejącego, a dla budynku: od poziomu terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia, usytuowanego ponad poziomem terenu istniejącego, do najwyżej położonego punktu budynku: przekrycia, attyki, nadbudówek ponad dachem takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna, kotłownia, elementy klatek schodowych. W planie zdefiniowano zupełnie inny parametr niż wysokość budynku, a mianowicie wysokość urządzeń i obiektów budowlanych. Parametr ten nie został zdefiniowany w żadnym akcie prawnym wyższego rzędu, co upoważniało organ planistyczny do sformułowania takiej definicji. Wysokość budynków, rozumiana według przepisów odrębnych, a zatem wedle wskazanego w skardze rozporządzenia wykonawczego, stanowi jeden z elementów definicji planistycznej. Określony zaś w planie parametr jest pojęciem szerszym od wysokości budynków i tym samym stanowi odrębną pojęciowo kategorię, a co za tym idzie nie może modyfikować czy też zastępować definicji wysokości budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu mającym w sprawie zastosowanie (DZ.U.2019/506)) "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Prawo do wniesienia skargi w powyższym trybie wiązać musi się z ustaleniem, że istnieje realny związek między zaskarżoną uchwałą, a indywidualną sytuacją prawną skarżącego. Skarga taka nie ma charakteru actio popularis, zaś sąd zobowiązany jest do zbadania legitymacji procesowej skarżącego poprzez ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza jego prawem chroniony interes lub uprawnienie. Skarżąca Spółka, jako użytkownik wieczysty nieruchomości objętej zaskarżonym planem, wykazała naruszenie jej interesu prawnego. W szczególności wykazała, że jej zamiary inwestycyjne, skonkretyzowane w nieostatecznej na dzień uchwalenia planu decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o ustalaniu warunków zabudowy (kopie obu decyzji dołączone do skargi), nie będą mogły być realizowane w oczekiwanym kształcie. Zaskarżony plan bowiem dla terenów, w których nieruchomość skarżącej się znajduje, przewiduje dla nowej zabudowy mniejsze wysokości budynków i większe wskaźniki powierzchni wolnej od zabudowy. Niewątpliwie więc wprowadzone ustalenia planistyczne ingerują w prawa rzeczowe skarżącej i je naruszają odbierając możliwość swobodnego zagospodarowania nieruchomości. Wbrew przekonaniu strony skarżącej (patrz protokół rozprawy), dopuszczalność wniesienia skargi nie otwiera skarżącemu drogi do żądania przeprowadzenia sądowej kontroli zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego także w aspekcie zarzutów niepowiązanych z interesem skarżącego. Pomiędzy wskazanym przez skarżącego naruszeniem prawa a jego interesem prawnym musi zachodzić bezpośredni związek przyczynowy. Ewentualne stwierdzenie przez Sąd nieważności planu może dotyczyć tylko tej jego części co do której skarżący wykaże interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim istotne naruszenie procedury planistycznej, naruszenie właściwości lub naruszenie zasad uchwalania planu doprowadziły do naruszenia tego interesu. W skardze Spółka A. podniosła szereg zarzutów nie wykazując takiego związku. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2018/1945) podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie w cytowanym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do uznania, iż przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem (a więc z jakimkolwiek przepisem prawa) są nieważne, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny; wtedy, zgodnie z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, organ nadzoru, lub - na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018/1302) - sąd administracyjny, nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe naruszenia prawa (niewymienione w powołanym wyżej przepisie) należałoby traktować jako nieistotne, a więc niebędące przyczyną nieważności uchwały (por.: T. Bąkowski: Komentarz do art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.03.80.717), w: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004). Spośród zaprezentowanych w skardze zarzutów tylko jeden mógłby mieć istotne znaczenie. Chodzi tu o nadużycie władztwa planistycznego polegające, zdaniem strony skarżącej, na nieuwzględnieniu przez organ planistyczny decyzji administracyjnych już realizowanych i tych, które strona skarżąca mogłaby uzyskać w celu realizacji swoich zamierzeń inwestycyjnych. Jeśli idzie o decyzje o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, to, zdaniem Sądu, opisanych w skardze obaw nie można utożsamiać z nadmierną ingerencją organu planistycznego. Przepis art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gwarantuje prawo realizacji inwestycji w takim kształcie, jaki wynika z decyzji, choćby była ona sprzeczna z ustaleniami uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd rozpoznający sprawę podziela w tej mierze w zupełności pogląd, że z treści art. 65 u.p.z.p. nie można wywieść zakazu uchwalania planu miejscowego, którego postanowienia są sprzeczne z treścią ostatecznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Interes prawny inwestora jest w takiej sytuacji chroniony przez treść art. 65 ust. 2 u.p.z.p., wyłączający stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w sprawie warunków zabudowy, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 14 lutego 2019 II SA/Lu 900/18). Przewidywana przez stronę skarżącą możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w wyniku ewentualnego wznowienia postępowania nie pozostaje zaś w realnym, bezpośrednim i aktualnym związku przyczynowym z interesem skarżącej Spółki. Jeśli idzie o dalsze zamierzenia inwestycyjne strony skarżącej, to stwierdzić przede wszystkim należy, że takie nie zostały zniweczone zaskarżonym planem w zupełności. Spółka nadal może wykorzystać należącą do niej nieruchomość w taki sposób jak dotychczas planowała (zabudowa wielorodzinna, usługi), z tym, że będzie zmuszona zastosować się do wprowadzonych planem ograniczeń co do wielkości zabudowy. Ustalenie takich ograniczeń nastąpiło, w ocenie Sądu, w ramach dozwolonej ingerencji organu planistycznego: stanowi wynik wyważenia interesu indywidualnego z jednej strony, a z drugiej wymagań porządku urbanistycznego i potrzeb społecznych (interesu publicznego). Stanowczo przekonuje o tym położenie w/w nieruchomości, otoczonej zasadniczo od strony zachodniej, wschodniej i południowej zabudową niską, rozległymi terenami zielonymi i ogródkami działkowymi. W tych okolicznościach nie sposób uznać opisanego zarzutu ( naruszenie art. 233 kc, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), za uzasadniony. Strona skarżąca nie wykazała i nawet nie wskazała żadnego związku pomiędzy dalej kwestionowanymi ustaleniami planu a swym interesem prawnym. I tak uznała zawarte w planie "zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" (§12 planu) za niewystarczające, bo nieprzewidujące przebiegu sieci. Zdaniem zaś Sądu brak takiej regulacji może mieć ewentualnie znaczenie wówczas, kiedy zostanie podjęty realny zamiar inwestycyjny dotyczący celu publicznego (budowa, rozbudowa sieci), a o takim skarżąca nie wspomina. Nie jest, jak chce tego skarżąca, istotnym naruszeniem zasad wprowadzenie nakazu odprowadzania ścieków bytowych do kanalizacji sanitarnej, skoro teren jest w pełni skanalizowany (por. odpowiedź na skargę), ani też zakaz wykonywania instalacji na paliwo stałe, skoro zwłaszcza taki zakaz został już wprowadzony uchwałą nr XVIII/243/16 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 15 stycznia 2016 r. w sprawie wprowadzenia na obszarze Gminy Miejskiej Kraków ograniczeń w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw. Nadto zakaz taki stanowi realizację dyrektywy nakazującą w planowaniu przestrzennym uwzględnić wymagania ochrony środowiska (art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy op i zp). Z kolei podnoszona przez stronę skarżącą kwestia wyznaczenia w planie przebiegu dróg wewnętrznych jest już dość jednolicie postrzegana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z powtarzanych poglądem "wyznaczenie w planie miejscowym dróg wewnętrznych jest nie tylko dopuszczalne, ale przede wszystkim pożądane i mieści się w ramach kompetencji rady gminy jako jedno z podstawowych narzędzi kształtowania ładu przestrzennego" (np. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2017 r. II OSK 1558/15). Pogląd ten Sąd rozpoznający sprawę podziela. Zupełnie nietrafnie strona skarżąca podniosła kwestię zamieszczenia w zaskarżonym planie regulacji dotyczącej reklam. Przepisy art. 37a-37e zostały wprowadzone art. 7 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (DZ.U.2015/774). Ustawa zmieniająca weszła w życie 11 września 2015 r. Zgodnie jednak z art. 12 ust. 3 tej ustawy do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, nieuchwalonych przez radę gminy do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro więc uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Armii Krajowej – Piastowska" została podjęta w dniu 24 czerwca 2015 r., to do projektu planu, a w konsekwencji do samego plany, zastosowanie mają przepisy dotychczasowe. Te zaś z kolei przewidywały zamieszczanie regulacji dotyczących tablic i urządzeń reklamowych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego (art. 15 ust. 3 pkt 9 w brzmieniu na dzień podjęcia uchwały o przystąpieniu j/w). Kwestionując sposób wyznaczenia granic obszaru objętego planem skarżąca pominęła okoliczność, że granice te zostały także szczegółowo wykazane w części graficznej planu, co czyni ewentualne wątpliwości nieuzasadnionymi. Co do zarzutu dotyczącego ilości miejsc parkingowych i wysokości zabudowy Sąd w całości podziela stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę. Dodać można, że przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazuje umieszczenie w planie określenia m.in. minimalnej liczby miejsc dom parkowania. Bardziej szczegółowo kwestię tę reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1587). W jego § 4 ustalono "wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego", w tym w punkcie 9 c) wskazano, że "ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych". Jest oczywiste, że użyte sformułowanie "w szczególności" nie wyklucza zastosowania także innych odniesień przy określaniu liczby miejsc postojowych, zwłaszcza wtedy, kiedy tym odniesieniem jest obiekt nieznajdujący się w w/w wyliczeniu, a generujący potrzebę utworzenia miejsc postojowych w związku z liczbą przebywających osób, a nie z liczbą lokali czy wielkością powierzchni. Z pewnością takimi zaś obiektami są wymienione w skardze hotele, domy studenckie, teatry, kina itp. Wreszcie, jako nieuzasadniony zarzut strony skarżącej uznać należy zarzut dotyczący prognozy finansowej. Jakkolwiek w rozpoznawanej sprawie nie można przesądzać, ani nawet prognozować, czy skarżącej Spółce, w związku z uchwaleniem planu, przysługiwać będzie odszkodowanie, to wskazać trzeba, że ewentualne uwzględnienie takiego roszczenia nie jest zależne od treści prognozy. Skarżąca Spółka zaś nie wykazała, aby pomiędzy treścią prognozy finansowej a naruszeniem jej interesu prawnego istniał bezpośredni i realny związek przyczynowy. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako nieuzasadnioną, oddalono.