V SA/Wa 545/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. specjalista - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M.R. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Przedmiotem skargi M. R. jest decyzja Krajowej rady Radiofonii i Telewizji z dnia (...) lutego 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję własną nr (...) z dnia (...) października 2018 r. o umorzeniu postępowania w sprawie umorzenia zaległości w płatności opłat abonamentowych wraz z odsetkami za zwłokę w ich uiszczaniu za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 maja 2015 r. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym : W dniu [...] listopada 2015 r. do Biura Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wpłynęło pismo M. R. z prośbą o umorzenie należności pieniężnej w wysokości 1 445,66 zł objętej tytułem wykonawczym nr (...) z dnia (...) września 2015 r. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, iż jest osobą w podeszłym wieku oraz znajduje się w złej sytuacji materialnej i zdrowotnej. Strona dodała, iż z dniem 3 grudnia 2011 r. ukończyła 75 lat i nabyła "uprawnienia do zwolnienia z opłat" abonamentowych rtv, lecz z uwagi na nasilające się choroby zapomniała dopełnić formalności w placówce Poczty Polskiej S.A. Do wniosku załączono: kserokopię formularza zwolnienia z opłat za używanie odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych ([...]) z datą stempla pocztowego [...] listopada 2015 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. (doręczonym w dniu [...] sierpnia 2018 r.) na podstawie art. 64 § 2 kpa wezwano Skarżącą do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. poprzez wskazanie, jakiego okresu zaległości (dokładny zakres dat - od miesiąc/rok do miesiąc/rok) dotyczy żądanie umorzenia zaległości w płatności opłat abonamentowych rtv. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. (data nadania) Strona wskazała, że wnosi o umorzenie zaległości abonamentowych za okres: od 1 stycznia 2010 r. do 31 maja 2015 r. Decyzją (...) z dnia (...) października 2018 r. umorzono w całości postępowanie administracyjne z wniosku o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych wraz z odsetkami za zwłokę w ich uiszczaniu, ponieważ Poczta Polska S.A. poinformowała Organ, iż zaległości za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 maja 2015 r., o których umorzenie [...] wnioskowała zostały wyegzekwowane na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) z dnia (...) września 2015 r. Od powyższej decyzji Strona złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Strona wskazała, że w związku z nieuregulowaniem opłaty za abonament rtv za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 maja 2015 r. otrzymała tytuł wykonawczy nr (...) z dnia [...] września 2015 r. na łączną kwotę 1445,66 zł wraz z odsetkami. W dniu [...] listopada 2015 r. wniosła zarzut w postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz złożyła pismo do KRRiT z prośbą o umorzenie kwoty 1445,66 zł z tytułu zaległości w płatności opłat abonamentowych wraz z uzasadnieniem. W dniu [...] listopada 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wydał postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego oraz zwrócił się do Poczty Polskiej S.A., jako wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów. ZUS Oddział w O. przesłał zawiadomienie do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] listopada 2015 r. dotyczące potrącania miesięcznych kwot z otrzymywanej przez M. R. emerytury, począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r. Pismem z dnia [...] września 2016 r. Poczta Polska wydała postanowienie o uznaniu zarzutów za niezasadne. Po uprawomocnieniu się postanowienia, pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Poczta Polska S.A. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Strona podkreśliła, iż decyzję z dnia [...] października 2018 r, w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego wydano po wyegzekwowaniu należności. Strona dodała, iż z wcześniej uzyskanej informacji w Urzędzie Skarbowym w K. wynikało, że wyegzekwowana należność znajduje się w depozycie do czasu zajęcia stanowiska przez KRRiT. W ocenie Strony powstały sprzeczności co do wydanych postanowień. Strona wniosła o ponowne i "dogłębne" przeanalizowanie sprawy oraz jej pozytywne załatwienie poprzez umorzenie zaległości ze względu na podeszły wiek oraz bardzo trudną sytuację materialną. Wskazaną na wstępie decyzją KRRiT utrzymała w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu zwróciła uwagę, że badając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy orzeka się [i]według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydania decyzji "odwoławczej" , zaś organ pozostaje związany treścią żądania Strony, tj. wnioskiem o umorzenie zaległości za okres 1 stycznia 2010 r. do 31 maja 2015 r. Badanie, czy należność z tytułu abonamentu została wobec strony naliczona prawidłowo pozostaje poza zakresem kognicji KRRiT, która w ramach przysługujących jej uprawnień może umorzyć lub rozłożyć na raty zaległość w wysokości wykazywanej przez wierzyciela, którym w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. [...] jest operator wyznaczony, tj. Poczta Polska S.A. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nie posiada ustawowych uprawnień do naliczania wierzytelności w opłatach abonamentowych. Jedyną instytucją posiadającą dostęp do bazy abonentów jest operator wyznaczony. Kompetencje polegające na ewidencjonowaniu okresu i kwoty zaległości figurujących na numerze identyfikacyjnym Abonenta leżą zatem po stronie Poczty Polskiej S.A. Podział kompetencji pomiędzy operatorem wyznaczonym a KRRiT jest ścisły i wynika wprost z przepisów prawa (art. 6, 7, 8 ustawy o opłatach abonamentowych). Działając na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, Organ zobowiązany jest posłużyć się informacją pochodzącą od wierzyciela tj. Poczty Polskiej S.A. co do wysokości i okresu zaległości w płatności opłat abonamentowych. Zgodnie z przepisami ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązki polegające pobieraniu opłat abonamentowych, przyjmowaniu dokumentów uprawniających do zwolnienia od opłat oraz oświadczeń o spełnieniu warunków do korzystania z tych zwolnień, pobieraniu opłat za używanie niezarejestrowanych odbiorników oraz występowaniu do właściwych organów z żądaniem wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania opłat abonamentowych spoczywają na operatorze wyznaczonym tj. Poczcie Polskiej S.A.. któremu przysługują uprawnienia wierzyciela. Zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych do opłat abonamentowych oraz do opłaty, o której mowa w art. 5 ust. 3, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 są kierownicy jednostek operatora wyznaczonego, tj. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. W świetle ww. przepisów KRRiT nie jest organem odwoławczym od wystawionych przez wierzyciela tytułów wykonawczych i upomnień. Egzekucja administracyjna z tytułu zaległych opłat abonamentowych odbywa się na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, z późn.zm.). KRRiT nie jest organem wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania egzekucji, ani też uprawnionym do merytorycznego rozstrzygania spraw prowadzonych na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji nie przyznano również uprawnień do uchylania wystawionych przez wierzyciela tytułów wykonawczych ani do zawieszania postępowań egzekucyjnych. KRRiT podkreśliła, że biorąc pod uwagę, iż organ odwoławczy ocenia zasadność wniosku o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań publicznoprawnych według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania decyzji, rozpatrując wniosek M. R. zasadnym było dokonanie ponownej weryfikacji okresu i kwoty zaległości istniejącej na numerze identyfikacyjnym (...). W dniu [...] stycznia 2019 r. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji została poinformowana przez Pocztę Polską S.A., iż zaległości za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 maja 2015 r. zostały wyegzekwowane przez urząd skarbowy na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) z dnia [...] września 2015 r. Zaległości zostały wyegzekwowane w okresie od 7 stycznia 2016 r. do 9 czerwca 2016 r. Mając na uwadze, iż zobowiązanie z tytułu opłat abonamentowych wygasło w zakresie, w którym należność została wyegzekwowana, brak jest – w ocenie Organu - podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku Pani M. R. o umorzenie zaległości za okres od 1 stycznia 2010 r. 31 maja 2015 r. , gdyż zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, ściągnięcie zaległości publicznoprawnej w drodze egzekucji administracyjnej mieści się w pojęciu zapłaty, która powoduje wygaśnięcie zobowiązania. Wygaśnięcie zobowiązania wskutek wyegzekwowania należności uczyniło niniejsze postępowanie bezprzedmiotowym. Biorąc pod uwagę powyższe, należało umorzyć postępowanie administracyjne w całości, ponieważ zobowiązanie z tytułu opłaty abonamentowej przestało istnieć. KRRiT zauważył, że w toku postępowania egzekucyjnego Strona nie pozostaje bez obrony swoich praw. W oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Strona ma uprawnienia do zgłaszania zarzutów, wniosków czy też skarg na czynności egzekucyjne. Natomiast samo złożenie wniosku o umorzenie zaległości publicznoprawnych nie prowadzi do zawieszenia postępowania służącego ściągnięciu należności. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zawiera przepisów, które uniemożliwiają egzekucję zaległości w przypadku złożenia przez dłużnika wniosku o umorzenie lub rozłożenie zaległości na raty. Działania mające na celu przyznanie ulgi w spłacie należności publicznoprawnej nie wstrzymują postępowania egzekucyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca podniosła, iż spełnia przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku o umorzenie zaległości, a pobrane w toku egzekucji kwoty z tytułu zaległych opłat abonamentowych powinny zostać Jej zwrócone. Wskazała, że rozstrzygnięcie jest dla niej krzywdzące. Podniosła po raz kolejny wszystkie okoliczności sprawy, a w szczególności przewlekłe prowadzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę KRRiT wniosła o jej oddalenie i podtrzymała w całości swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1204 oraz z 2015 r. poz. 1324 z późn. zm.), dalej: "ustawa o opłatach abonamentowych", za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, w wyjątkowych sytuacjach, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może umorzyć lub rozłożyć na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych, odsetki za zwłokę w ich uiszczaniu, opłatę, o której mowa w art. 5 ust. 3, oraz odsetki za zwłokę w jej uiszczeniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, iż użyty w art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych zapis "może" dowodzi tego, że umorzenie należności nawet w przypadku zaistnienia okoliczności, które przemawiałyby za umorzeniem zaległości pozostawione jest swobodnemu uznaniu i ocenie KRRiT, która każdorazowo bada indywidualne okoliczności obrazujące sytuację wnioskodawcy. Organ administracji rozpatrując wniosek o umorzenie należności działa w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, że organ administracji publicznej ma możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Wydanie aktu uznaniowego poprzedzać winno należyte zgromadzenie i przeanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Wszystkie te elementy winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z 2 września 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2494/13). Natomiast sądowa kontrola legalności takich decyzji jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że organ bezpodstawnie umorzył postępowanie administracyjnego w zakresie opłat abonamentowych wraz z odsetkami za zwłokę w ich uiszczaniu i dotyczącej okresu od 1 stycznia 2010 r. do 31 maja 2015 r. Z akt sprawy wynika, że wniosek o umorzenie zaległości został złożony przez Skarżącą do KRRiT pismem z dnia [...] listopada 2015 r., tj. po otrzymaniu zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego. (tytuł wykonawczy nr (...). Ww. tytuł został zrealizowany w całości, a przekazanie wyegzekwowanych kwot nastąpiło w okresie od 7 stycznia 2016 r. do 9 czerwca 2016 r. , a więc po złożeniu wniosku o umorzenie. Należy stwierdzić, że w myśl art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w przytoczonym przepisie, oznacza, że przestaje istnieć jeden z konstytutywnych elementów materialnego stosunku administracyjno-prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty. Jednakże w ustalonym stanie faktycznym sprawy, przymusowe wyegzekwowanie zaległych opłat abonamentowych nie może być postrzegane, jako podstawa do wydania decyzji o bezprzedmiotowości postępowania dotyczącego umorzenia wspomnianej należności pieniężnej na podstawie art. 10 ust.1 ustawy o opłatach abonamentowych. Zdaniem Sądu organ powinien przeprowadzić zgodne ze wszystkimi standardami postępowanie, które pozwoliłoby orzec, co do istoty sprawy. Przez orzeczenie, co do istoty w tym przypadku należy rozumieć merytoryczne odniesienie się kwestii istnienia lub braku przesłanek umorzenia zaległości z tytułu opłat abonamentowych przewidzianych w art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. Sąd podkreśla, że wniosek o umorzenie został złożony na 2 miesiące przed wyegzekwowaniem pierwszej transzy zaległości, W aktach sprawy nie ma żadnego wyjaśnienia, z jakich względów decyzja KRRiT została wydana dopiero po prawie 3 latach od złożenia wniosku - już po wyegzekwowaniu w całości należności objętych ww. tytułem wykonawczym. W ocenie Sądu, umorzenie postępowania w takich warunkach jest nieuprawnione na gruncie art. 105 § 1 K.p.a. i narusza wyrażoną w art. 8 K.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Wbrew twierdzeniom organu, zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w orzecznictwie nie dominuje pogląd o bezprzedmiotowości postępowania w zakresie udzielenia ulgi, w sytuacji, gdy po dniu złożenia wniosku dojdzie do przymusowego wyegzekwowania należności objętej wnioskiem. Wręcz przeciwnie, w wielu orzeczeniach podkreśla się, że nie jest dopuszczalne umorzenie postępowania w sprawie zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań o charakterze publicznoprawnym, jeżeli w trakcie toczącego się postępowania należność z tego tytułu została wyegzekwowana w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. Na przykład w wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. sygn. akt III SA 1972/95 stwierdził, że przymusowe wykonanie zobowiązania podatkowego w czasie trwania postępowania w sprawie umorzenia zaległych odsetek nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym. W orzecznictwie podkreślano wielokrotnie , że przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do praktycznego uniemożliwienia korzystania przez zobowiązanego z możliwości określonych w tym przepisie tj. wydania decyzji o umorzeniu zaległości o charakterze publicznoprawnym, a ponadto o bezprzedmiotowości postępowania decydowałyby okoliczności przypadkowe, jak w tym wypadku sprawność postępowania egzekucyjnego czy też sprawność postępowania w sprawie udzielenia ulgi. W tej ostatniej kwestii doszło do rażącego naruszenia norm postępowania i de facto niedziałanie Krajowej Rady było przyczyną wyegzekwowania należności objętej wnioskiem o umorzenie. Z kolei w wyroku tego Sądu z dnia 8.08.1997 r., sygn. I SA/Gd 514/96, stwierdzono, że "nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania z wniosku podatnika domagającego się w trybie art. 31 ust. 1 u. z. p. (ustawy z 19.12.1980 r. o zobowiązaniach podatkowych - Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.) umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami, w sytuacji, kiedy zaległość przestała istnieć tylko z tej przyczyny, że została wyegzekwowana od podatnika na drodze postępowania egzekucyjnego, bądź została uiszczona przez podatnika" (POP z 1999 r., nr 4, poz. 102), który to pogląd wobec faktycznej tożsamości stosowanych regulacji przystaje do przedmiotowej sprawy Prawidłowość takiej linii orzeczniczej znajduje potwierdzenie także i w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który między innymi w wyroku z dnia 6.02.2002 r., sygn. [...] zauważył między innymi, że jeżeli organ podatkowy pierwszej instancji wydał decyzję określającą podatek, to jego zapłata przez podatnika jest wykonaniem ustawowego obowiązku, a nie wyrazem chęci uiszczenia go, co ewentualnie mogłoby być rozumiane jako zamiar rezygnacji z żądania umorzenia zaległości podatkowej. Postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowej (podobnie - zdaniem składu orzekającego - jak i postępowanie w przedmiocie umorzenia odsetek za zwłokę) jest zaś oddzielnym postępowaniem w stosunku do postępowania w sprawie określenia podatku". Równocześnie stwierdził dalej w kontekście art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, że "bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu tego przepisu oznacza brak przedmiotu żądania, w celu zrealizowania którego wszczęto postępowanie". Stąd też "jeżeli podatnik wnosi o umorzenie zaległości podatkowej, to organ podatkowy jest zobowiązany ocenić, czy zachodzą przesłanki z art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej i wydać stosowną decyzję" (OSNP z 2002 r., nr 14, poz. 322; z glosą aprobującą A. Nity, "Glosa" z 2003 r., Nr 2, str. 37). Powyższe poglądy mają - w ocenie Sądu - znaczenie generalnie odnoszące się do wszelkich postępowań "ulgowych", toczących się w zbliżonych do występujących w niniejszej sprawie okoliczności faktycznych. Na tle stosowania art. 10 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych został wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 267/16. Podsumowując, Skarżącej przysługiwało uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o umorzenie zaległości, a wyegzekwowanie opłaty abonamentowej w przedstawionych wyżej okolicznościach, nie powodowało bezprzedmiotowości postępowania w sprawie jej umorzenia. Zatem KRRiT miała obowiązek orzec w przedmiocie całości żądania. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, w niniejszym postępowaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania ( art. 105 k.p.a. ), które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w tej części. Ponownie rozpoznając sprawę w zakresie wniosku o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych wraz z odsetkami za zwłokę w ich uiszczaniu KRRiT - mając na uwadze wskazania Sądu - winna poddać analizie sytuację życiową i materialną Skarżącej. Analiza ta winna być dokonana w ramach zakreślonych wskazanymi przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu przepisami prawnymi. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. -----------------------