I OSK 574/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) sędzia del. WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik po rozpoznaniu w dniu 25 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rektora Politechniki Łódzkiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 580/19 w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Rektora Politechniki Łódzkiej z dnia [...] maja 2019 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 5 listopada 2019 r., II SA/Łd 580/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. J. na decyzję Rektora Politechniki Łódzkiej z [...] maja 2019 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w punkcie 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prorektora ds. Studenckich Politechniki Łódzkiej z [...] kwietnia 2019 r. a w punkcie 2. zasądził od Rektora Politechniki Łódzkiej na rzecz skarżącego kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 22 marca 2019 r. do Rektora Politechniki Łódzkiej (dalej jako: "Rektor PŁ") wpłynął wniosek P. J. (dalej jako: "wnioskodawca" lub "skarżący") o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej Centrum Sportu Politechniki Łódzkiej/Studium Wychowania Fizycznego i Sportu Politechniki Łódzkiej w okresie 2014-2018 (każdy rok osobno): - liczby osób zatrudnionych w całej jednostce z podziałem na zaszeregowania: instruktor/wykładowca/starszy wykładowca) oraz liczby osób zatrudnianych na umowach cywilnoprawnych do prowadzenia zajęć dydaktycznych, - średniej wysokości wynagrodzenia w całej jednostce z podziałem na zaszeregowania instruktor/wykładowca/starszy wykładowca, - całkowitej rocznej wysokości budżetu tej jednostki w zestawieniu plan/realizacja, - całkowitej liczby godzin dydaktycznych zrealizowanych przez jednostkę, - całkowitej liczby nadgodzin zrealizowanych przez jednostkę oraz średnią liczbę w przeliczeniu na l pełen etat, - całkowitej wysokości przyznanych nagród pracownikom tej jednostki oraz liczbę osób objętych nagrodami w poszczególnych latach, - całkowitej liczbę godzin dydaktycznych zrealizowanych przez osoby zatrudnione w tej jednostce w ramach treningów sekcji sportowych AZS, - wysokości poniesionych nakładów finansowych na zakup strojów sportowych dla studentów trenujących w sekcjach AZS, wraz z podaniem liczby studentów, dla których te stroje zostały zakupione. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ wyjaśnił, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 z późn. zm.; dalej jako: "u.d.i.p.") oraz wezwał wnioskodawcę do wykazania w terminie 7 dni, iż uzyskanie zadanej informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pismem z 1 kwietnia 2019 r. wnioskodawca wskazał, że w jego ocenie żądana informacja stanowi informację szczególnie istotną dla interesu publicznego argumentując, ponieważ wnioskowane informacje dotyczą funkcjonowania jednostki, której działalność dotyczy każdego studenta Politechniki Łódzkiej oraz wpływa na działalność KU AZS, którego wnioskodawca jest Prezesem. Ponadto dodał, że jest zainteresowany przeprowadzeniem strukturalnej reformy sportu na Politechnice Łódzkiej. Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Prorektor ds. Studenckich Politechniki Łódzkiej, na podstawie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 104 k.p.a., odmówił udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie z uwagi na brak wykazania szczególnego interesu publicznego. Wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że z faktu piastowania funkcji Prezesa KU AZS PŁ czy niekwestionowanej ścisłej współpracy z Politechniką Łódzką m.in. przy organizacji projektu EUSA Games 2022 wywodzi możliwość realnego wpływu wykorzystania uzyskanej informacji publicznej jako Prezes Klubu w relacjach z władzami Politechniki Łódzkiej. Dodatkowo podniósł, że sprawuje mandat radnego, który uzasadnia zgodnie z przytoczonym uzasadnieniem decyzji organu I instancji, realną możliwość wykorzystania informacji dla celów publicznych. Decyzją z [...] maja 2019 r. Rektor PŁ, na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1, 104 i 107 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżaną decyzję. Organ podtrzymał dotychczasową ocenę stanu faktycznego w sprawie oraz uznał, że okoliczności podniesione w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oceny tej nie zmieniają. Zdaniem Rektora PŁ argumentacja dotycząca sprawowanej funkcji Prezesa KU ASZ i wpływu możliwości wykorzystania informacji w relacji z władzami Politechniki przesądza, iż wnioskodawca żąda uzyskania informacji we własnym prywatnym interesie, a nie interesie publicznym, który odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem m.in. organów publicznych. Nie można bowiem utożsamiać pojęcia interesu publicznego z interesem członków władz stowarzyszenia uczelnianego. Uzasadnieniem żądanych informacji nie może być również projektowana reforma jednostki, na którą wnioskodawca jako osoba niereprezentująca władz uczelni, ani nie posiadająca żadnej formalnej i realnej możliwości ustalania zasad funkcjonowania jednostki, zasad wynagradzania, ustalania pensum, czy innych – nie może mieć wpływu. Wnioskodawca wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając uwzględnienie skargi Sąd I instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania u.d.i.p. Nie ulega bowiem wątpliwości i nie było też kwestionowane przez żadną ze stron, że Rektor PŁ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Również charakter żądanej informacji nie był kwestionowany przez strony na etapie postępowania administracyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter publiczny. Informacja dotycząca sprawy publicznej, rozumianej jako sprawy dotyczącej działań podmiotów realizujących zadania zaliczone do szeroko rozumianego interesu publicznego, stanowi informację publiczną. Sąd I instancji podkreślił, że u.d.i.p. nie definiuje pojęcia informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Sąd I instancji podał, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych informację publiczną przetworzoną stanowi informacja, na którą składa się pewna suma informacji prostych, lecz ze względu na treść żądania, udostępnienie jej to nie tylko techniczne przeniesienie danych, lecz konieczność przeprowadzenia odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem, które to zabiegi czynią takie informacje proste informacją przetworzoną. Tym samym informacja przetworzona to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje – to jest nie posiada gotowej informacji podlegającej żądaniu – w związku z czym jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności, połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem określonych środków osobowych i finansowych. Przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości, będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagających samodzielnego ich zredagowania, związanego z koniecznością przeprowadzenia czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny. Informacja przetworzona jest więc jakościowo nową informacją, powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych, już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów. Sąd I instancji wskazał także na trudność z zakreśleniem granicy pomiędzy informacją przetworzoną, a informacją prostą, udostępnioną po wykonaniu na niej pewnych czynności umożliwiających jej udostępnienie. Problem pojawia się bowiem, gdy wnioskodawca wnosi o przedstawienie mu wielu informacji prostych. W tym zakresie wystąpiły w orzecznictwie dwa poglądy. Zgodnie z pierwszym nie stanowi informacji przetworzonej proste zebranie danych, z wielu dokumentów jakimi organ dysponuje. O tym, czy daną informację należy traktować jako przetworzoną, a nie prostą, nie może decydować pracochłonność konieczna do jej wytworzenia, czy udostępnienia, a więc charakteru takiej informacji nie mogą zmienić ewentualne trudności podmiotu wykonującego zadania publiczne w udostępnieniu informacji. Zbiór szeregu informacji prostych, nawet gdy ich zebranie powoduje konieczność wykonania pewnych działań przez angażujących pracowników i środki zobowiązanego, nie powoduje, że informacje proste przekształcają się w informację przetworzoną. Drugi pogląd wskazuje, że w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania. Nie będą jednak informacją przetworzoną dokumenty, analizy albo opinie sporządzane przez zobowiązanego, lub dla jego potrzeb, które zostały wytworzone w związku z jego bieżącą działalnością albo analizy dla potrzeb statystycznych. Ponadto, jeśli podmiot posiada w swoich zasobach objęte wnioskiem dane i celem udzielenia odpowiedzi konieczne jest ich jedynie zsumowanie, to nie będzie można przyjąć, że zsumowanie powoduje wytworzenie nowej informacji. W ocenie Sądu I instancji organ nie wykazał, aby wnioskodawca żądał udostępnienia informacji przetworzonej. Z treści uzasadnienia decyzji odmawiających udostępnienia informacji publicznej wynika bowiem, że zaistnienie przymiotu informacji publicznej przetworzonej w sprawie organ wywodzi z faktu, że w chwili złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie istniał i nadal nie istnieje zbiór zawierający dane w żądanym zakresie. Udostępnienie żądanych danych wymagałoby zebrania informacji cząstkowych, w tym archiwalnych, ich przeanalizowania oraz wytworzenia w sposób umożliwiający udostępnienie zgodnie z żądaniem. Powyższe, zdaniem organu, wiąże się z koniecznością poniesienia przez Politechnikę Łódzką dodatkowych nakładów pracy. Tym samym, zdaniem Sądu I instancji, trudno jest uznać, że organ wykazał, aby wnioskodawca żądał udostępnienia informacji przetworzonej. Z dotychczasowych ustaleń można jedynie wywieść, że żądane informacje to informacje proste, w większości statystyczne, wykorzystywane w bieżącej działalności, wymagające ewentualnego zsumowania. W tej sytuacji należy wykluczyć, by wymienione czynności wymagały dokonania przez organ odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, czy wyciągów, a zatem działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych, prowadzonego do przekształcenia zbioru tych informacji w nową jakościowo informację przetworzoną. Ponadto organ nie wykazał, by ze względu na przygotowanie dużej ilości informacji prostej, należało zakwalifikować ją jako przetworzoną, co wiązałoby się z czynnościami wykraczającymi poza zwykłą działalność zobowiązanego. Organ nie wskazał nawet w przybliżeniu ilości nakładów pracy i środków niezbędnych do poniesienia w związku z koniecznością udostępnienia żądanej informacji. Nie wskazał również, że udostępnienie wnioskowanej informacji zakłóci normalny tok działania organu i utrudni wykonywanie przypisanych mu zadań. Organ nie przedstawił tym samym przekonywujących argumentów, że żądaną informację uznać należy za informację przetworzoną. Nawet jeśli żądane informacje wymagają sięgnięcia do informacji archiwalnych, to trudności wewnętrzne organu, w tym problemy organizacyjne, nie mogą obciążać podmiotu czyniącego użytek ze swojego prawa do informacji publicznej, gwarantowanego konstytucyjnie. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu I instancji, nie można było przyjąć, że żądana informacja publiczna stanowi informację przetworzoną, skutkiem czego wnioskodawca nie był zobowiązany do wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Uchybienie powyższe miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia, spowodowało bowiem nieprawidłowe zastosowanie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W skardze kasacyjnej Rektor PŁ zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżący kasacyjnie zrzekł się przy tym przeprowadzenia rozprawy. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez błędną wykładnie (względnie, z ostrożności procesowej, na niewłaściwym zastosowaniu) polegające na przyjęciu, że żądane przez skarżącego informacje są informacjami prostymi, podczas gdy prawidłowo dokonana wykładnia przedmiotowego przepisu winna prowadzić do wniosku, iż żądana przez skarżącą informacja ma charakter informacji przetworzonej oraz, że możliwość udostępniania danych wiązałaby się z koniecznością ich wytworzenia, a to z kolei oznacza konieczność wykazania interesu publicznego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że analizując kolejno wszystkie żądania wniosku, Rektor PŁ stwierdził, że nie mają one waloru informacji statystycznych, wykorzystywanych w bieżącej działalności. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie można również zgodzić się z argumentacją Sądu I instancji, że w zaskarżonych decyzjach zabrakło wykazania, iż żądane dane wymagają poniesienia dodatkowych nakładów. W tym zakresie organ zajął jednoznaczne stanowisko w uzasadnieniu decyzji, wskazując że nie posiada takich danych, natomiast faktem notoryjnym jest, iż sporządzenie wskazanych danych wymaga dodatkowych nakładów. Skarżący kasacyjnie wskazał, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 21 listopada 2019 r., II SA/Go 651/19, informacja publiczna przetworzona nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją. Może ona bowiem obejmować dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te, wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie okazała się skuteczna. Skargę kasacyjną oparto na zarzutach naruszenia prawa materialnego, wobec czego ustalony w sprawie stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji nie został podważony. Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może przybrać postać błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania. Uzasadnienie zarzutu błędnej wykładni związane jest z wykazaniem, że przyjęte przez Sąd I instancji rozumienie określonego przepisu narusza uznane dyrektywy interpretacyjne. Wymaga zatem z jednej strony wskazania, na czym polega błąd Sądu w interpretacji przepisu, jakie dyrektywy zostały naruszone, zaś z drugiej strony wykazania, jakie winno być prawidłowe rozumienie przepisu. Zarzut niewłaściwego zastosowania natomiast wymaga wykazania, że w ustalonych okolicznościach faktycznych doszło do wadliwej kwalifikacji prawnej i stan faktyczny nie odpowiada hipotezie zastosowanej normy prawnej. Nie jest skuteczny zarzut błędnej wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Rozumienie informacji przetworzonej, wprowadzone w tym przepisie przez ustawodawcę i ograniczające prawo dostępu do informacji publicznej, nie zostało zdefiniowane. Nie jest to sytuacja wyjątkowa, ustawodawca z zasady nie definiuje większości zwrotów zawartych w aktach prawnych. Definicja legalna danego określenia ma na celu usunięcie wieloznaczności, usunięcie nieostrości, nadanie mu nowego znaczenia, gdy jest to potrzebne ze względu na dziedzinę regulowanych spraw, dotyczy też określeń, których znaczenie nie jest powszechnie zrozumiałe (tak § 146 ust. 1 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" – Dz. U. nr 100, poz. 908). Brak definicji legalnej oznacza, że ustawodawca godzi się na przyjmowanie znaczenia w oparciu o nadawane określeniu rozumienia w języku potocznym, dopuszcza jego wieloznaczność i akceptuje pewien zakres nieostrości. Tak też wygląda kwestia w przypadku rozumienia informacji publicznej przetworzonej. Rozumienie kryterium "przetworzenia" podlega kształtowaniu w praktyce orzeczniczej, stanowiąc reakcję na zróżnicowane stany faktyczne. Brak normatywnego wyznaczenia, poprzez wprowadzenie definicji legalnej, rozumienia danego określenia stwarza możliwość adekwatnego stosowania norm generalnych i abstrakcyjnych do konkretnych, zróżnicowanych stanów faktycznych. Kryterium "przetworzenia" w praktyce orzeczniczej sprowadza się do dwóch grup takich stanów faktycznych. Jedno rozumienie przetworzenia uwzględnia aspekt jakościowy zmian wprowadzanych w odniesieniu do informacji prostych, drugie zwraca uwagę na aspekt techniczny i ilościowy, traktując przetworzenie informacji prostych w kategoriach czynności, jakim muszą zostać poddane, aby uzyskać dane podlegające udostępnieniu. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, oba te rozumienia "przetwarzania" informacji prostych nie stoją w sprzeczności w potocznymi intuicjami językowymi, nie wprowadzają zatem jakiegoś sztucznego rozumienia informacji przetworzonej. Nie stanowią też rozumień wzajemnie konkurencyjnych i wykluczających się, ale uzupełniają się, tworząc dwa kryteria uznawania informacji publicznej za informację przetworzoną. Posługując się niejednoznacznym terminem, ustawodawca dopuścił tę dwuznaczność. W pierwszym rozumieniu informacja przetworzona to informacja jakościowo nowa, nieistniejąca dotychczas w ostatecznej treści i postaci, jej wytworzenie wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonych czynności analitycznych, porządkujących w odniesieniu do posiadanego zbioru danych. Przetworzeniem jest zebranie, często na podstawie różnych kryteriów, informacji prostych i ich następne zanalizowanie, zredagowanie, opracowanie w postaci nowego dokumentu i nowej informacji o treści, która do tej pory w takiej postaci nie istniała. Drugie rozumienie informacji przetworzonej dotyczy przypadków, gdy żądanie udostępnienia istniejącej informacji publicznej ma taki zakres i rozmiar, że wymaga od podmiotu zobowiązanego podjęcia działań poza zakresem jego rutynowych czynności, a nakierowanych na przygotowanie żądanej informacji i nadanie jej formy umożliwiającej udostępnienie, albowiem proste udostępnienie w formie posiadanej przez podmiot zobowiązany nie jest możliwe. W tym drugim rozumieniu suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich wyselekcjonowaniem i przygotowaniem nakładem koniecznej pracy i środków, może być traktowana jako informacja przetworzona (tak wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 977/11; wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 863/14; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1645/14; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1362/17; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1056/18; wyrok NSA z dnia 18 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 4369/18, oraz I.Kamińska, M.Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Wolters Kluwer 2016, komentarz do art. 3, teza 1). Sąd I instancji prawidłowo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił oba stanowiska, zarzut błędnej wykładni nie znajduje zatem potwierdzenia. W szczególności Sąd i Instancji nie zakwestionował rozumienia informacji przetworzonej przyjętego przez organ. Dla poparcia stawianych zarzutów w skardze kasacyjnej nie wskazano nadto na naruszone przez Sąd I instancji dyrektywy interpretacyjne. Nie uzasadnia uwzględnienia skargi kasacyjnej również zarzut niewłaściwego zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wydaje się, że jest on oparty na błędnym rozumieniu stanowiska Sądu I instancji, zajętego w zaskarżonym wyroku. Sąd I instancji nie zajął stanowczego stanowiska, jaki charakter mają żądane informacje, w szczególności nie wykluczył, że mogą mieć, w całości lub w części, charakter informacji przetworzonych. Zwrócił natomiast uwagę, że cechy, jakimi powinna cechować się informacja przetworzona, wymagają argumentacji, jakiej zabrakło w kontrolowanych przez Sąd decyzjach. Sąd I instancji wskazuje, że organ nie wykazał, by ze względu na przygotowanie dużej ilości informacji prostych, należało zakwalifikować ją jako przetworzoną, nie wskazał nawet w przybliżeniu, koniecznego nakładu pracy i środków, wpływu przygotowania informacji na zwykły tok pracy organu. W konkluzji zatem Sąd I instancji przyjął, że organ nie przedstawił przekonujących argumentów, że żądane informacje maja charakter przetworzony, w związku z czym, w tak ustalonym stanie faktycznym sprawy, nie można przyjąć, że wnioskodawca był zobowiązany do wykazania jej istotności dla interesu publicznego. W skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutów dotyczących ustaleń faktycznych. Uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji potwierdzają prawidłowość ocen Sądu I instancji. Decyzja z [...] kwietnia 2019 r. zawiera na str. 3 uzasadnienia jeden akapit odnoszący się do charakteru informacji, wskazujący jedynie ogólnikowo w jednym zdaniu, że przedstawienie żądanych danych wiąże się z koniecznością poniesienia dodatkowych nakładów pracy i środków. Ich skala nie została określona, nie jest także możliwa do oszacowania ze względu na brak informacji, jakich konkretnie działań wymaga przygotowanie informacji. Uzasadnienie decyzji z [...] maja 2019 r. zawiera natomiast jedynie stwierdzenie, że organ dotychczasową ocenę podziela i przyjmuje za własną. Dopiero w skardze kasacyjnej podjęto próbę analizy kolejnych żądań wniosku i przedstawienia przyczyn, z jakich poszczególne informacje nie mają charakteru statystycznego i ich udzielenie wymaga dodatkowych działań. Wyjaśnienia udzielone na etapie skargi kasacyjnej nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który orzekał w oparciu o akta sprawy. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.