VI SA/Wa 1243/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska- Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant ref. staż. Agata Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi "M. Sp. z o.o." z siedzibą w B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz "M. Sp. z o.o." z siedzibą w B. kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr. [...], Urząd Patentowy ("organ", "Urząd", "Kolegium"), działający w trybie postępowania spornego, oddalił wniosek M. sp. z o.o. z siedzibą w [...] ("wnioskodawca", "skarżąca", "spółka") o unieważnienie patentu na wynalazek pt.: "System mocowania, uszczelniania i izolacji termicznej okien, fasad i drzwi korzystnie w strefie ocieplenia oraz sposób mocowania, uszczelniania i izolacji termicznej okien, fasad i drzwi korzystnie w strefie ocieplenia" nr [...], udzielonego na rzecz E. sp. z o.o. z siedzibą w [...], na podstawie art. 25, art. 26 w zw. z art. 24 oraz art. 27 w zw. z art. 33 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm., dalej: "p.w.p.") oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. Do wydania ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: M. sp. z o.o. z siedzibą w [...] w dniu 30 maja 2018 r. wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o unieważnienie ww. patentu na wynalazek udzielonego na rzecz E. spółka z o.o. z siedzibą w [...], z pierwszeństwem od dnia 17 marca 2014 r. Jako podstawę swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 89 ust.1 w związku z art. 24, art. 25, art. 26 oraz art. 27 w związku z art. 33 ust 1 i 3 p.w.p., podnosząc brak nowości i poziomu wynalazczego spornego wynalazku oraz "brak jednoznaczności zastrzeżeń patentowych wpływający na ocenę przesłanki przemysłowej stosowalności". Wnioskodawca oświadczył, iż jego interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego patentu wynika z faktu, że strony są konkurentami w dziedzinie wytwarzania systemów termoizolacji. Na dowód braku zdolności patentowej spornego wynalazku wnioskodawca przedłożył uwierzytelnione kopie następujących dokumentów: - katalogu firmy E. CZ, s.r.o. z czerwca 2013 r. wraz z tłumaczeniem, - rysunek systemu E. CZ, s.r.o. z dnia 17 czerwca 2013 r. wraz z tłumaczeniem, - stron 20-23 czwartego numeru kwartalnika Energeticky Sobĕstačné Budovy z 2012 r. wraz z tłumaczeniem; - opis [...] z dnia 10 stycznia 2013 r., wraz z tłumaczeniem; - wydruk internetowy "MOWO system montażu okien w warstwie ocieplenia" z dnia 30 maja 2018 r.; - nieuwierzytelnioną i niedatowaną kopię zeszytu 6 Instytutu Techniki Budowlanej "Montaż okien i drzwi balkonowych", stanowiącą nowelizację wydania ze stycznia 2016 r.; - wyciąg z "Wytycznych do montażu okien i drzwi zewnętrznych" z sierpnia 2018 r.; - niedatowany "aktualny", Podręcznik montażowy "Okna i drzwi z tworzyw sztucznych"; - "Vademecum okien PCV" z 2018 r.; - niedatowany wydruk internetowy dotyczący drewna klejonego; - wydruk artykułu "Ciepły montaż TRMCO illbruck 13. Montaż warstwowy" z 12 kwietnia 2010 r. Ponadto wnioskodawca przedłożył opisy [...], [...], [...] i [...], nie składając jednak tłumaczeń ww. dokumentów. W uzasadnieniu zarzutu, iż w spornym patencie występuje "brak jednoznaczności zastrzeżeń patentowych wpływający na ocenę przesłanki przemysłowej stosowalności" wnioskodawca wskazał następujące nieścisłości : - w zastrz. 1 występuje sprzeczność pomiędzy stwierdzeniem, że dystansowy klocek stanowi integralną część belki i tym, że na górnej powierzchni belki znajduje się zewnętrzna taśma, niejasne również jest, co oznaczają określenia "powierzchnia dolna", "powierzchnia zewnętrzna" i "powierzchnia wewnętrzna" w sytuacji, gdy różne jest usytuowanie belek w odniesieniu do otworu okiennego; - wnioskodawca podniósł także wątpliwości odnośnie usytuowania zastrzeganych w zastrz. 1 dwóch rzędów kotew; - niejasne jest dla wnioskodawcy zastrz. 2 uzależnione od siebie, tj. od zastrz. 2; - niejasne jest również błędne wskazanie gęstości materiału jako kg/m2 zamiast kg/m3 w zastrzeżeniach 5 i 11 oraz wskazanie wyłącznie okna w części znamiennej zastrz. 15; - zdaniem wnioskodawcy, sposób montażu według zastrz. 15 przewiduje zbyt małą szerokość szczeliny dylatacyjnej, co sprawia, że sposób ten jest niezgodny ze sztuką budowlaną, a przez to pozbawiony przemysłowego zastosowania. Uprawniony argumentował, że żaden z przeciwstawionych materiałów nie podważa zdolności patentowej spornego wynalazku. W szczególności, system E. CZ, s.r.o. jest całkowicie odmienny od przedmiotowego wynalazku zarówno w zakresie konstrukcji jaki sposobu montażu, nie dotyczy bowiem prefabrykowanych belek do mocowania lecz odrębnych klocków nośnych, połączonych kolcami z płytami nośnymi i uzupełnianych materiałem izolacyjnym w trakcie montażu. Natomiast opis [...] U dotyczy wyłącznie samego klocka nośnego, połączonego kolcami z płytą nośną. Poza tym materiały przedłożone przez wnioskodawcę także nie ukazują prefabrykowanych belek do mocowania. Także zarzut braku przemysłowego zastosowania jest, zdaniem uprawnionego, bezzasadny. Kolegium Orzekające - we wskazanej na wstępie decyzji - oddaliło wniosek spółki uznając przy tym, że wnioskodawca posiada interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego patentu. Organ po przywołaniu i wyjaśnieniu przepisów art. 24, art. 25 oraz 26 p.w.p. wskazał, że zakres ochrony przedmiotowego patentu określono w zastrzeżeniach niezależnych nr 1 i 15 w sposób następujący: "1. System mocowania, uszczelnienia i izolacji termicznej okien, fasad i drzwi korzystnie w strefie ocieplenia budynku, znamienny tym, że ma belki (1) z umieszczonymi w nich kotwami (2) mocowane wokół zabudowywanego otworu budynku, przy czym zatopione w nich kotwy (2) są rozmieszczone w belce (1) w dwóch rzędach: peryferyjne elementy kotwy (2) z jednego rzędu mocowane są we wnęce okiennej, natomiast z drugiego rzędu montowane są na murze (7), zaś integralną część belki (1) stanowi twardy, niechłonący wody, wzdłużny dystansowy klocek (17), przy czym belka (1) wraz z dystansowym klockiem (17) oklejone są paroprzepuszczalnym i wodoszczelnym materiałem, zaś paroprzepuszczalny i wodoszczelny materiał umieszczony na belce (1) stanowi umieszczona na górnej powierzchni, na zewnątrz oraz na dolnej powierzchni belki (1) zewnętrzna taśma (18), natomiast na wewnętrznej powierzchni belki (1) jest to wewnętrzna taśma (19), przy czym zewnętrzna taśma (18) jest taśmą o współczynniku paroprzepuszczalności µ = od 30 do 30.000 i jest ona wykonana na bazie fizeliny i gumy EPDM, natomiast wewnętrzna taśma (19), jest taśmą wodoszczelną i paroszczelną, o współczynniku paroprzepuszczalności µ = od 90.000 do 300.000 lub µ = 3.000.000 i jest ona wykonana na bazie fizeliny i gumy EPDM. 15. Sposób mocowania, uszczelnienia i izolacji termicznej okien, fasad i drzwi, korzystnie w strefie ocieplenia, znamienny tym, że demontuje się skrzydło okna, a następnie odmierza się dolną belkę 1a) na szerokość okna pomniejszoną o 10 mm i ucina się belkę (1a) oraz odmierza się dwie belki (1b) i (1c) na wysokość okna, dodając do niej grubość belki (1a) i odejmując najkorzystniej 5 mm i ucina się belki (1b) i (1c), oraz odmierza się belkę (1d) na szerokość całego okna, dodając do niej dwie grubości belki (1a) i belki (1b) przeznaczone do umieszczenia po bokach okna i na taką długość odcina się belkę (1d), opisane elementy, tj. belki (1a) i (1b) oraz (1c) i (1d) łączy się precyzyjnie pod kątem prostym w moduły, a moduł mocuje się wokół zabudowywanego otworu w murze budynku lub częściowo we wnęce okiennej i na murze (7)." Kolegium wskazało, że dokonując analizy wartości dowodowej poszczególnych materiałów przedłożonych do akt sprawy, korzystało z wypracowanej przez orzecznictwo polskie i europejskie zasady możliwie szerokiej interpretacji treści zastrzeżeń w świetle całego opisu patentowego przy ocenie nowości i poziomu wynalazczego. W świetle powyższego organ ustalił, że zakres ochrony przedmiotowego patentu określony w zastrzeżeniach niezależnych 1 i 15 należy interpretować w sposób następujący: 1. System mocowania, uszczelnienia i izolacji termicznej okien, fasad i drzwi korzystnie w strefie ocieplenia budynku, znamienny tym, że ma prefabrykowane jednolite belki (1) z umieszczonymi w nich kotwami (2) mocowane, tj. przeznaczone do zamocowania, wokół zabudowywanego otworu budynku, przy czym zatopione w nich kotwy (2) są rozmieszczone w belce (1) w dwóch rzędach: peryferyjne elementy kotwy (2) z jednego rzędu mocowane są we wnęce okiennej, natomiast z drugiego rzędu montowane są na murze (7), zaś integralną część belki (1) stanowi twardy, niechłonący wody, wzdłużny dystansowy klocek (17), przy czym prefabrykowana jednolita belka (1) wraz z dystansowym klockiem (17) oklejone są paroprzepuszczalnym i wodoszczelnym materiałem, zaś paroprzepuszczalny i wodoszczelny materiał umieszczony na belce (1) stanowi umieszczona na górnej powierzchni, na zewnątrz oraz na dolnej powierzchni belki (1) zewnętrzna taśma (18), natomiast na wewnętrznej powierzchni belki (1) jest to wewnętrzna taśma (19), przy czym zewnętrzna taśma (18) jest taśmą o współczynniku paroprzepuszczalności µ = od 30 do 30.000 i jest ona wykonana na bazie fizeliny i gumy EPDM, natomiast wewnętrzna taśma (19), jest taśmą wodoszczelną i paroszczelną, o współczynniku paroprzepuszczalności µ = od 90.000 do 300.000 lub µ = 3.000.000 i jest ona wykonana na bazie fizeliny i gumy EPDM. 15. Sposób mocowania, uszczelnienia i izolacji termicznej okien, fasad i drzwi, korzystnie w strefie ocieplenia, znamienny tym, że demontuje się skrzydło okna, a następnie odmierza się dolną prefabrykowaną, jednolitą belkę (1a) na szerokość okna pomniejszoną o 10 mm i ucina się prefabrykowaną, jednolitą belkę (1a) oraz odmierza się dwie prefabrykowane, jednolite belki (1b) i (1c) na wysokość okna, dodając do niej grubość belki (1a) i odejmując najkorzystniej 5 mm i ucina się belki (1b) i (1c), oraz odmierza się prefabrykowaną, jednolitą belkę (1d) na szerokość całego okna, dodając do niej dwie grubości belki (1a) i belki (1b) przeznaczone do umieszczenia po bokach okna i na taką długość odcina się belkę (1d), opisane elementy, tj. belki (1a) i (1b) oraz (1c) i (1d) łączy się precyzyjnie pod kątem prostym w moduły, a moduł mocuje się wokół zabudowywanego otworu w murze budynku lub częściowo we wnęce okiennej i na murze (7)." Następnie organ uznał za niezasadne zarzuty udzielenia spornego patentu z naruszeniem art. 25 i art. 26 p.w.p., tj. zarzut braku nowości i zarzut braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku zarówno w odniesieniu do systemu mocowania, uszczelnienia i izolacji termicznej okien, fasad i drzwi korzystnie w strefie ocieplenia budynku zastrzeganego w zastrz. 1 spornego patentu, jak i w stosunku do sposobu mocowania, uszczelniania i izolacji termicznej okien, fasad, drzwi, korzystnie w strefie ocieplenia zastrzeganego w zastrz. 15. Organ zauważył, że w szczególności materiały dotyczące systemu E. CZ, s.r.o. wskazują, iż ww. system jest całkowicie odmienny od przedmiotowego wynalazku. System ten, zdaniem organu, nie dotyczy jednolitych, prefabrykowanych belek do mocowania, lecz obejmuje odrębne, pojedyncze klocki nośne, z których każdy jest połączony kolcami z płytą nośną, a także kątowniki L, kotwy blaszane do mocowania ramy do powierzchni wewnętrznej otworu, oraz odrębny materiał izolacyjny (pryzmat EPS) dla uzupełnienia obwodowej krawędzi izolacyjnej wokół ramy, folie uszczelniające, masę klejową i klej montażowy. Wskazał, że sposób montażu systemu E. CZ, s.r.o. obejmuje zaś kolejne mocowanie odrębnych, pojedynczych klocków nośnych, z których każdy jest połączony kolcami z płytą nośną, za pomocą odrębnych kątowników L, przyklejenie taśmą folii wewnętrznej, osadzenie ramy wypełnienia z odrębnego materiału izolacyjnego (pryzmat EPS) przy pomocy profilu parapetowego Compacfoam, naniesienie kleju montażowego na klocki nośne, wklejenie i zabezpieczenie śrubami profilu podkładowego do ramy i wstawienie ramy wypełnienia na klocki nośne. Zdaniem organu ani w zakresie konstrukcji ani w zakresie sposobu montażu systemu E. CZ, s.r.o. przedstawione w sprawie dokumenty nie ujawniają żadnej z cech znamiennych zastrzeganych w zastrz. 1 i 15 spornego patentu odczytywanych w świetle całego opisu patentowego. Jak dalej wyjaśnił organ, opis [...] z kolei dotyczy wyłącznie połączenia samego klocka nośnego kolcami z płytą nośną, a więc także nie ujawnia on żadnej z ww. cech. Podobnie wydruk artykułu "Ciepły montaż TRMCO illbruck 13. Montaż warstwowy" ujawnia wyłącznie cechy dotyczące taśm izolacyjnych zastrzegane w zastrz. 1 jako "zewnętrzna taśma (18) jest taśmą o współczynniku paroprzepuszczalności µ = od 30 do 30.000 i jest ona wykonana na bazie fizeliny i gumy EPDM, natomiast wewnętrzna taśma (19), jest taśmą wodoszczelną i paroszczelną, o współczynniku paroprzepuszczalności µ = od 90.000 do 300.000 lub µ = 3.000.000 i jest ona wykonana na bazie łizeliny i gumy EPDM", a więc nie ujawnia on pozostałych cech znamiennych zastrzeganych w zastrz. 1, ani żadnej z cech znamiennych zastrzeganych w zastrz. 15 spornego patentu. W konsekwencji Kolegium uznało, że przeciętny fachowiec z dziedziny izolacji nie mógłby, w oparciu o ww. przedłożone przez wnioskodawcę materiały, dojść do rozwiązania przedmiotowego bez wkładu myśli twórczej. Organ wskazał, że pozostałe materiały dowodowe przedłożone przez wnioskodawcę obejmujące: - wydruk internetowy "MOWO system montażu okien w warstwie ocieplenia" z dnia 30 maja 2018 r., - nieuwierzytelnioną i niedatowaną kopię zeszytu 6 Instytutu Techniki Budowlanej "Montaż okien i drzwi balkonowych", stanowiącą nowelizację wydania ze stycznia 2016 r. , - wyciąg z "Wytycznych do montażu okien i drzwi zewnętrznych" z sierpnia 2018 r., - niedatowany Podręcznik Montażowy "Okna i drzwi z tworzyw sztucznych", - "Vademecum okien PCV" z 2018 r., - niedatowany wydruk internetowy dotyczący drewna klejonego, pochodzą z okresu po dacie pierwszeństwa spornego patentu (od dnia 17 marca 2014 r.) i w związku z tym nie mogą świadczyć o żadnych okolicznościach dotyczących zdolności patentowej spornego patentu. Ponadto Kolegium uznało, za bezzasadny zarzut braku jednoznaczności zastrzeżeń patentowych wpływający na ocenę przesłanki przemysłowej stosowalności spornego wynalazku. Zdaniem wnioskodawcy, w zastrz. 1, występuje sprzeczność pomiędzy stwierdzeniem, że dystansowy klocek stanowi integralną część belki i tym, że na górnej powierzchni belki znajduje się zewnętrzna taśma. Z takim stwierdzeniem organ się nie zgodził. Wskazał, że to, że na górnej powierzchni belki znajduje się zewnętrzna taśma nie przeszkadza, że dystansowy klocek stanowi integralną część prefabrykowanej jednolitej belki (1) przeznaczonej do zamocowania i wraz z klockiem owiniętej taśmą. Oczywiste jest też, że określenia "powierzchnia dolna", "powierzchnia zewnętrzna" i "powierzchnia wewnętrzna" odnoszą się do położenia belki na rysunku, a w szczególności na ilustracji przykładu wykonania wynalazku, niezależnie od tego, że różne jest usytuowanie belek w odniesieniu do otworu okiennego. Podobnie nie ma wątpliwości odnośnie do usytuowania zastrzeganych w zastrz. 1 dwóch rzędów kotew, gdy zastrzeżenie to jest odczytywane w świetle całego opisu, a zwłaszcza załączonych figur rysunku. Jasne jest również w ocenie Urzędu, że uzależnienie zastrz. 2 od siebie, stanowi oczywistą pomyłkę pisarską podobnie jak błędnie wskazana gęstość materiału oraz wskazanie wyłącznie okna w części znamiennej zastrz. 15. Pomyłki te nie przeszkadzają zdaniem organu w prawidłowym określeniu zastrzeganego wynalazku oraz zakresu żądanej ochrony patentowej przez zastrzeżenia spornego patentu. Również, ewentualna zbyt mała szerokość szczeliny dylatacyjnej nie sprawia, że sporny wynalazek uniemożliwia uzyskiwanie zastrzeganego systemu i zastrzeganego sposobu w rozumieniu technicznym w myśl art. 27 p.w.p. Tak więc - jak podaje organ - sporny wynalazek nie jest pozbawiony także przemysłowego zastosowania. Na ww. decyzję, M. sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 24, 25 oraz 26 w zw. z art. 33 ust. 3 i art. 63 ust. 2 p.w.p., polegające na dokonaniu wykładni zakresu przedmiotowego spornego patentu w sposób nie znajdujący odzwierciedlenia w literalnym brzmieniu zastrzeżeń patentowych oraz nie znajdujący uzasadnienia w opisie i rysunkach wynalazku, w tym w opisie przykładu wykonania wynalazku, co doprowadziło organ do błędnego przyjęcia, że zastrzeżenia patentowe spornego patentu odnoszą się do rozwiązań zawierających belki "prefabrykowane" i "jednolite", a w konsekwencji do błędnego uznania, że w świetle ustalonego zakresu przedmiotowego spornego patentu przedstawiony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie podważa nie nowości ani poziomu wynalazczego tak sprecyzowanego zakresu przedmiotowego patentu; II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia przepisu z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., przez ich niezastosowanie skutkujące naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zaniechaniem podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu przedłożonego przez skarżącą materiału dowodowego, skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego polegającym na, uznaniu, że system EJOT jest całkowicie odmienny od przedmiotowego wynalazku zarówno w zakresie konstrukcji, jak i sposobu montażu ponieważ nie dotyczy on "jednolitych" ani "prefabrykowanych" belek, podczas gdy z wykładni zastrzeżeń patentowych wynika, że wynalazek według spornego patentu nie ogranicza się do rozwiązań obejmujących "jednolite" i "prefabrykowane" belki, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że nie ma podstaw do zastosowania przepisu art. 89 ust. 1 w zw. z art. 24, 25 i 26 p.w.p.; III. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 89 ust. 1 w zw. z art. 24 i 26 p.w.p., polegające na dokonaniu błędnej oceny poziomu wynalazczego spornego patentu, w szczególności braku zastosowania metody problem - rozwiązanie przy ocenie poziomu wynalazczego, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że wynalazek według spornego patentu posiada poziom wynalazczy; IV. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia przepisu art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., przez ich niezastosowanie skutkujące naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu przedłożonego przez skarżącą materiału dowodowego, skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego polegającym na uznaniu, że przeciętny fachowiec z dziedziny izolacji nie mógłby, w oparciu o przedłożone przez wnioskodawcę materiały, dojść do rozwiązania objętego spornym patentem bez wkładu myśli twórczej podczas gdy, z przeprowadzonej przez skarżącą analizy problem - rozwiązanie wynika jednoznacznie, że wynalazek według spornego patentu nie posiada poziomu wynalazczego; V. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 w zw. z art. 24 i art. 26 p.w.p., polegające na nieprawidłowym przeprowadzeniu oceny poziomu wynalazczego spornego patentu przez jej dokonanie w odniesieniu do każdego z przeciwstawionych rozwiązań stanu techniki z osobna, podczas gdy oceny tej dokonuje się z uwzględnieniem całokształtu stanu techniki przedstawionego w zgromadzonym materialne dowodowym, tj. z uwzględnieniem cech technicznych ujawnionych we wszystkich przeciwstawionych rozwiązaniach łącznie, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że wynalazek według spornego patentu posiada poziom wynalazczy; VI. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia przepisu art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a, przez ich niezastosowanie skutkujące naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu przedłożonego przez skarżącą materiału dowodowego, skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego polegającym na uznaniu, że z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności z: 1) dowodów dot. systemu EJOT, 2) niemieckiego opisu wzoru użytkowego [...], 3) artykułu pt. "Ciepły montaż TRMCO illbruck 13. Montaż warstwowy" z dnia 12 kwietnia 2010 r., 4) artykułu pt. "MOWO - system montażu okien w warstwie ocieplenia" z portalu oknotest.pl z dnia 22.07.2012 r. nie wynikają cechy techniczne, które łącznie ujawniają wszystkie cechy znamienne wynalazku według spornego patentu, podczas gdy z przeprowadzonej przez skarżącą analizy problem - rozwiązanie wynika jednoznacznie, że wynalazek według spornego patentu nie posiada poziomu wynalazczego; VII. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia przepisu art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozparzenia całokształtu przedłożonego przez skarżącą materiału dowodowego, skutkujące błędną oceną materiału dowodowego przez wadliwe uznanie, że dowody (wydruk ze strony internetowej www. Dombal.com.pl/budowanie-z-drewna/drewno-klejone.html, wyciąg z wytycznych RAL Quality Assurance Association Windows z sierpnia 2018 r. - s. 134, wyciąg z aktualnego podręcznika montażowego okien i drzwi z tworzyw sztucznych ALUPLAST wraz z zaznaczeniem najistotniejszych fragmentów - s. 39, 42, 43 i 20 oraz wyciąg z Vademecum okien PVC firmy ALUPLAST, wydanie z z 2018 r. wraz z zaznaczeniem najistotniejszych fragmentów na s. 131-133) nie mogą świadczyć o żadnych okolicznościach dot. zdolności patentowej ponieważ pochodzą z daty po zgłoszeniu wynalazku według spornego patentu, podczas gdy te materiały zostały powołane na okoliczność ogólnej wiedzy technicznej, którą można wykazywać materiałami opublikowanymi po dacie zgłoszenia spornego patentu (zarzut odnosi się do ustaleń organu poczynionych na s. 13 zaskarżonej decyzji), a która wskazywała na brak przemysłowej stosowalności, brak nowości i poziomu wynalazczego spornego patentu; VIII. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia przepisu art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a, przez ich niezastosowanie skutkujące naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu przedłożonego przez skarżącą materiału dowodowego, skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego polegającym na uznaniu, że opis niemieckiego wzoru użytkowego [...] dotyczy wyłącznie połączenia samego klocka nośnego kolcami z płytą nośną, a więc nie ujawnia on żadnej z cech znamiennych zastrzeganych w zastrz. nr 1 i 15, podczas gdy z przeprowadzonej przez skarżącą analizy wynika, że wynalazek według spornego patentu nie posiada poziomu wynalazczego w świetle niemieckiego wzoru użytkowego [...]; IX. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia przepisu art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., przez ich niezastosowanie skutkujące naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu przedłożonego przez skarżącą materiału dowodowego, przez nieuzasadnione i całkowite pominięcie przedstawionego przez skarżącą dowodu na okoliczność braku przemysłowej stosowalności wynalazku według patentu spornego, a mianowicie dokumentu pt. "Warunki techniczne wykonania i odbioru prac montażowych okien z 2011 r." stanowiącego załącznik nr 1 do pisma skarżącej z dnia 31 października 2018 r., a w konsekwencji niezasadnym uznaniem, że skarżąca nie przedstawiła dowodów i nie wykazała powyżej wskazanych okoliczności, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że nie ma podstaw do zastosowania przepisu z art. 89 ust. 1 w zw. z art. 27 p.w.p.; X. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a., przez wadliwe uzasadnienie decyzji polegające na : 1. niewskazaniu przez Urząd w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których nie uwzględnił on przedstawionego przez skarżącą materiału dowodowego na okoliczność braku przemysłowej stosowalności wynalazku według spornego patentu, a mianowicie dokumentu zatytułowanego "Warunki techniczne wykonania i odbioru prac montażowych okien z 2011 r.", stanowiącego załącznik nr 1 do pisma skarżącej z dnia 31 października 2018 r.; 2. dokonanie wybiórczego i nadmiernie skrótowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w którym organ jedynie w sposób ogólny wskazał motywy podjętej decyzji, nie odniósł się do argumentacji i uzasadnień skarżącej oraz przedstawionego przez nią materiału dowodowego, w szczególności organ nie wskazał: 1) dlaczego należy uznać, że przeciętny fachowiec z dziedziny izolacji nie mógłby, w oparciu o przedłożone przez skarżącą materiały, dojść do rozwiązania przedmiotowego bez wkładu myśli twórczej; 2) dlaczego oczywiste jest, że określenie "powierzchnia dolna", "powierzchnia zewnętrzna" i "powierzchnia wewnętrzna" odnoszą się do położenia belki na rysunku, niezależnie od tego, że różne jest usytuowanie belek w odniesieniu do otworu okiennego; 3) dlaczego w jego ocenie nie ma wątpliwości odnośnie do usytuowania zastrzeganych w zastrz. 1 dwóch rzędów kotew, gdy zastrzeżenie to jest odczytywane w świetle całego opisu, a zwłaszcza załączonych figur rysunku; 4) na jakiej podstawie organ przyjął, że zastrzeżenia niezależne spornego patentu odnoszą się do belek jednolitych, prefabrykowanych i ich montażu, skoro takie sformułowania nie wynikają z treści zastrzeżeń patentowych, jak również z opisu wynalazku, a jednocześnie brak wyjaśnienia, na jakiej podstawie organ doszedł do takiej wykładni zakresu przedmiotowego spornego patentu; 5) dlaczego zbyt mała szerokość szczeliny dylatacyjnej nie sprawia, że sporny wynalazek uniemożliwia uzyskiwanie zastrzeganego systemu i zastrzeganego sposobu w rozumieniu technicznych w myśl art. 27 p.w.p., mimo że skarżąca przedstawiła szereg dowodów na tę okoliczność, w tym w szczególności błędnie ocenione przez organ dowody jako nierelewantne : - wyciąg z wytycznych RAL Quality Assurance Association Windows z sierpnia 2018 r., s. 134; - wyciąg z aktualnego podręcznika montażowego okien i drzwi z tworzyw sztucznych ALUPLAST wraz z zaznaczeniem najistotniejszych fragmentów - s. 39, 42, 43 i 20; - wyciąg z Vademecum okien PCV firmy A., wydanie 2 z 2018 r. wraz z zaznaczeniem najistotniejszych fragmentów na s. 131-133; co doprowadziło do tego, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wybiórcze, skrótowe i nieprzekonywujące, a tym samym nie spełnia kryteriów o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podniosła m.in., że w niniejszej sprawie Urząd nie zastosował, ani nawet nie odniósł się do oceny według metody problem-rozwiązanie przeprowadzonej przez skarżącą i przedstawionej w postepowaniu przed organem. Tymczasem dokonując prawidłowej oceny braku poziomu wynalazczego wynalazku według zastrz. nr 1 na podstawie metodologii problem-and-solution approach organ powinien dojść do następujących konkluzji: (1) System EJOT można uważać za najbliższy stan techniki sporego patentu ponieważ spełnia te same funkcje (szczegółowe omówienie w punkcie 8(e) na s. 7 pisma skarżącej z dnia 31 października 2018 r.) i posiada wszystkie istotne cechy spornego rozwiązania (szczegółowe omówienie w punkcie 8(a) - 8(e) na s. 4 - 7 pisma skarżącej z dnia 31 października 2018 r.). (2) Ewentualne różnice wynikające z przeciwstawionego przez skarżącą rozwiązania systemu EJOT sprowadzają się do nieistotnych w kontekście istoty technicznej wynalazku poniższych dwóch cech: A) kotwy w jednym z rzędów nie są zatopione w belce, B) nie są wprost ujawnione taśmy na bazie fizeliny i gumy EPDM (taśmy są ujawnione). (3) Efekt techniczny związany z poszczególnymi cechami to odpowiednio: A) stabilne zintegrowanie kotew z belkami, B) efekt nie został ujawniony w opisie. Nie ma zatem efektu współdziałania pomiędzy cechami A i B, wobec czego cechy te można rozważać oddzielnie jako tzw. "problemy cząstkowe". (4) Problem do rozwiązania można sformułować odpowiednio: A) jak poprawić stabilność kotew w belkach? B) jaki materiał można alternatywnie wykorzystać jako materiał taśm? (5) Postawiony przed problemem technicznym A znawca dziedziny, wykorzystałby rozwiązanie, które już zna z systemu EJOT - kolce do mocowania kotwy, zatem zmodyfikowałby drugą kotwę tak, aby również zawierała kolce zatopione w klocku montażowym. (6) Postawiony przed problemem technicznym B znawca dziedziny sięgnąłby po znane w stanie techniki taśmy na bazie gumy EPDM i fizeliny - materiałów, z których zazwyczaj są wykonane takie taśmy co uprawniona sama przyznała w opisie (por. strona 8 ostatni akapit i strona 9 pierwszy akapit opisu patentowego). (7) W ten sposób osoba biegła w dziedzinie, bez żadnego wkładu twórczego, otrzymałaby rozwiązanie, które wchodzi w zakres zastrz. nr 1. Tym samym, organ powinien był dojść do konkluzji, że zastrzeżenie niezależne nr 1 spornego patentu pozbawione jest poziomu wynalazczego. Skarżąca wskazała także, że zgadza się z oceną Urzędu, że system EJOT jest systemem odmiennym od systemu zawierającego jednolite prefabrykowane belki. Podkreśliła jednak, że sposób sformułowania zakresu zastrzeżeń patentowych powoduje, że udzielony patent dotyczy systemów z prefabrykowanych jednolitymi belkami w równym stopniu co systemów z nieprefabrykowanymi i niejednolitymi belkami, gdyż cechy te nie zostały określone w zastrzeżeniach patentowych spornego patentu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 24, art. 25 oraz art. 26 w zw. z art. 33 ust. 3 i art. 63 ust. 2 p.w.p. polegającego na dokonaniu wykładni zakresu przedmiotowego spornego patentu w sposób nie znajdujący odzwierciedlenia w literalnym brzmieniu zastrzeżeń patentowych oraz nie znajdujący uzasadnienia w opisie i rysunkach wynalazku, organ wskazał, że w zastrz. 15 wyraźnie wskazano, że "elementy tj. belki (1a) i (1b) oraz (1c) i (1d) łączy się precyzyjnie pod kątem prostym w moduły, a moduł mocuje się wokół zabudowanego otworu w murze budynku lub częściowo we wnęce okiennej i na murze". Organ zaznaczył, że całe gotowe, prefabrykowane belki dodatkowo przez zamocowaniem łączy się w moduły, a taki sposób mocowania pokazany jest na Fig. 18 spornego opisu patentowego. Ponadto wskazał, że w opisie przykładu wykonania, wskazano, że "Belka 1 z rozmieszczonymi w niej kotwami 2 - z odpowiednio wybranymi przegubami, w odpowiedniej ich konfiguracji powstaje w wyniku wypełnienia odpowiedniej formy spienionym tworzywem sztucznym". Za bezzasadny organ uznał także zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 w zw. z art. 24 i 26 p.w.p., polegający na dokonaniu błędnej oceny poziomu wynalazczego spornego patentu przez jej dokonanie w odniesieniu do każdego z przeciwstawionych rozwiązań stanu techniki z osobna, podczas gdy oceny tej dokonuje się w uwzględnieniem całokształtu stanu techniki przedstawionego w zgromadzonym materiale dowodowym, tj. z uwzględnieniem cech technicznych ujawnionych we wszystkich przeciwstawionych rozwiązaniach łącznie. Organ wskazał, że sposób uwzględnienia stanu techniki przyjęty w praktyce i orzecznictwie polskiego i innych urzędów patentowych polega na wybraniu jednego dokumentu najbliższego rozwiązaniu przedmiotowemu i rozpatrywaniu nieoczywistości przedmiotowego rozwiązania w stosunku do tego dokumentu. Następnie wyjaśnił, że przedmiotowe rozwiązanie nie ma charakteru agregatu kilku odrębnych rozwiązań cząstkowych, a więc organ oparł się na przedłożonych przez skarżącego materiałach dotyczących systemu E. CZ, s.r.o., obejmujących kopię katalogu firmy E. CZ, s.r.o. z czerwca 2013 r. wraz z tłumaczeniem, rysunek systemu E. CZ, s.r.o. z 17 czerwca 2013 r. wraz z tłumaczeniem oraz kopię stron 20-23 czwartego numeru kwartalnika Energeticky Sobĕstačné Budovy z 2012 r. wraz z tłumaczeniem i rozpatrzył nieoczywistość przedmiotowego rozwiązania w stosunku do tej grupy dokumentów. Za niezasadny organ uznał także zarzut naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez m.in. pominięcie przedstawionego przez skarżącą dowodu na okoliczność braku przemysłowej stosowalności wynalazku według patentu spornego, a mianowicie dokumentu pt. "Warunki techniczne wykonania i odbioru prac montażu okien z 2011 r." Organ wskazał, że pominięcie tego dokumentu w zaskarżonej decyzji stanowi oczywistą omyłkę nie mającą istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż dokument ten dotyczy okien i drzwi balkonowych wbudowanych w ściany zewnętrzne budynku, podczas gdy przedmiotowy wynalazek dotyczy mocowania, uszczelnienia i izolacji termicznej okien, fasad i drzwi w strefie ocieplenia, tj. na zewnątrz ścian zewnętrznych budynku, co oznacza, że dokument ten nie dotyczy przedmiotu spornego wynalazku. Ponadto Urząd wskazał, że ewentualna zbyt mała szczelina dylatacyjna w przedmiotowym wynalazku nie może stanowić o braku jego przemysłowej stosowalności, gdyż zgodnie z art. 27 p.w.p. - wynalazek uważany jest za nadający się do przemysłowego stosowania, jeżeli według wynalazku może być uzyskiwany wytwór lub wykorzystywany sposób, w rozumieniu technicznym, w jakiejkolwiek działalności przemysłowej, nie wykluczając rolnictwa. Jak zaznaczył organ - przepis ten nie stawia wymogu perfekcyjnego działania wynalazku, a jedynie uzyskiwania wytworu lub wykorzystywania sposobu w rozumieniu technicznym, czego skarżący nie podważał. W replice z dnia 14 października 2019 r. skarżąca odniosła się do twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę. Podniosła, iż Urząd zdawkowo i powierzchownie odniósł się do jej twierdzeń wskazując, że każdy z zarzutów jest bezzasadny i sprzeczny ze stanem faktycznym bez względu na treść zarzutu, jego podstawę prawną i charakter, co świadczy o rażącym zaniedbaniu Urzędu. Odnosząc się do zarzutu, że dowody pochodzące z daty po zgłoszeniu wynalazku według spornego patentu nie mogą świadczyć o żadnych okolicznościach dotyczących zdolności patentowej, skarżąca wskazała, że materiały te zostały powołane na okoliczność ogólnej wiedzy technicznej, którą można wykazywać materiałami opublikowanymi po dacie zgłoszenia spornego patentu. Skarżąca podniosła także, że wbrew twierdzeniom organu, przez stan techniki w rozumieniu art. 315 ust. 3 p.w.p. należy rozumieć nie tylko te informacje lub rozwiązania, które zostały opublikowane lub w inny sposób udostępnione do wiadomości powszechnej przed dniem zgłoszenia spornego wynalazku, ponieważ jak wynika z art. 25 ust. 3 p.w.p. przez stan techniki rozumie się również te informacje, które nie zostały udostępnione do wiadomości powszechnej, a zostały zawarte w zgłoszeniach korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa. Skarżąca podkreśliła, że organ powołał się w ww. zakresie na "ustalone orzecznictwo", ale nie przytoczył żadnego wyroku, z którego miałaby rzekomo wynikać konieczność pominięcia ogólnej wiedzy technicznej przy ocenie spełnienia przesłanki przemysłowej stosowalności wyłącznie na tej podstawie, że ta wiedza została potwierdzona w publikacjach dokonanych po dacie zgłoszenia spornego patentu - a zatem, bez względu na fakt, że wiedza ta była utrwalona i powszechnie znana w danej dziedzinie przed zgłoszeniem spornego patentu. Odnosząc się do twierdzenia Urzędu, jakoby "przedmiotowe rozwiązanie nie miało charakteru agregatu kilku odrębnych rozwiązań cząstkowych" i dlatego należało pominąć całokształt przedstawionego materiału dowodowego skarżąca wskazała, że jest ono błędne i niezrozumiałe. Podniosła, że jak podkreśla się w doktrynie "w świetle metodologii problem - rozwiązanie, dopuszczalne jest łączenie ujawnienia jednego lub większej liczby dokumentów, części dokumentów lub innych ujawnień wchodzących w stan techniki (takich jak np. uprzednie stosowanie lub niepisana techniczna wiedza ogólna) ze stanem techniki, pod warunkiem, że dokumenty pochodzą z tej samej lub sąsiednich dziedzin techniki. Skarżąca wskazała, że wbrew twierdzeniom organu zastosowanie metody problem - rozwiązanie nie polega na zdawkowym stwierdzeniu, że to czy inne rozwiązanie jest "całkowicie odmienne w zakresie konstrukcji jak i sposobu montażu". Jak podkreśliła - w ramach tej metody "(...) formułuje się problem techniczny przez określenie cech zastrzeganego wynalazku, które nie występują w najbliższym stanie techniki, a znawca musi przeanalizować inne, znane rozwiązania i zbadać hipotetycznie, czy zgłoszone rozwiązanie wynika z rozwiązań już znanych.(...) O poziomie wynalazczym można mówić gdy rozwiązanie jest pewnym zaskoczeniem dla znawcy, jeżeli zasadniczo różni się od rozwiązań przeciwstawionych pod względem osiąganych efektów i zastosowanych środków technicznych. Rozwiązanie osiągające znane cele na nowych zasadach wykazuje poziom wynalazczy. W dalszej kolejności skarżąca wskazała, że organ dokonał błędnej oceny przesłanki przemysłowej stosowalności z art. 27 p.w.p., brak szczelin dylatacyjnych - zdaniem skarżącej - jest niezgodny ze sztuką budowlaną. Wymóg ich zastosowania należy do ogólnej wiedzy technicznej znanej przed datą zgłoszenia spornego patentu. Zdaniem skarżącej brak szczelin dylatacyjnych wyłącza możliwość uzyskania jakiegokolwiek wytworu lub sposobu, który będzie zapewniał wykorzystanie wynalazku w rozumieniu technicznym. Skarżąca wyjaśniła, że dylatacja to przerwa konstrukcyjna pomiędzy ramą stolarki a ościeżem pozostawiana od góry i po obu jej bokach. W zależności od wielkości montowanej stolarki oraz rodzaju profili z drewna, aluminium czy PVC przerwy te muszą wynosić od 6 do 30 mm. Wymóg ten precyzują m.in. instrukcje Instytutu Techniki Budowlanej oraz przedłożone w niniejszej sprawie Warunki Techniczne Wykonania i Odbioru Prac Montażu Okien z 2011 r. Skarżąca wskazała, że bez znaczenia pozostaje fakt, że ww. dowód dotyczy montażu w ścianach zewnętrznych, a nie strefie ocieplenia, gdyż wbrew twierdzeniom organu, wymóg stosowania szczelin dylatacyjnych nie jest ograniczony do przypadku montażu okien w ścianach zewnętrznych, ale ma zastosowanie wszędzie tam, gdzie mamy do czynienia z materiałami budowlanymi, budynkami i jego poszczególnymi elementami poddanymi różnego rodzaju obciążeniom. Skarżąca podkreśliła także, że organ przyznał, że pominął zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy powołując się na "oczywistą omyłkę", a jednocześnie wskazał, że pominięty dowód i tak nie wpłynąłby na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Skarżąca wskazała, że ocena przydatności zgromadzonego materiału dowodowego została dokonana już po wydaniu decyzji w sprawie, z tego względu podniosła, że ustalenia w odniesieniu do pominiętych materiałów dowodowych należy pominąć jako spóźnione, a sam fakt ich pominięcia jej zdaniem bez wątpienia uzasadnia uchylenie wadliwej decyzji organu. Odnosząc się do odpowiedzi na zarzut dotyczącego błędnych ustaleń faktycznych odnośnie niemieckiego wzoru użytkowego, skarżąca podniosła, że organ po raz kolejny ograniczył się do przytoczenia treści zastrzeżenia i prostego stwierdzenia, że opis wzoru użytkowego "(...) dotyczy jedynie połączenia samego klocka nośnego kolcami z płytą nośną". Tymczasem, jak wskazuje skarżąca, wbrew twierdzeniom organu, z opisu niemieckiego wzoru użytkowego wynika, że jedyną cechą odróżniającą rozwiązanie według zastrzeżenia spornego patentu od rozwiązania według opisu wzoru użytkowego [...] jest cecha, wedle której "belka (1) wraz z dystansowym klockiem (17) oklejone są paroprzepuszczalnym i wodoszczelnym materiałem, zaś paroprzepuszczalny i wodoszczelny materiał umieszczony na belce (1) stanowi umieszczona na górnej powierzchni, na zewnątrz oraz na dolnej powierzchni belki (1) zewnętrzna taśma (18) natomiast na wewnętrznej powierzchni belki (1) jest to wewnętrzna taśma (19) przy czym zewnętrzna taśma (18) jest taśmą o współczynniku paroprzepuszczalności od 30 do 30.000 i jest ona wykonana na bazie fizeliny i gumy EPDM, natomiast wewnętrzna taśma (19) jest taśmą wodoszczelną i paroszczelną, o współczynniku paroprzepuszczalności od 90.000 do 300.000 lub 3.000.000 i jest ona wykonana na bazie fizeliny i gumy EPDM". Skarżąca wskazała, że efektem technicznym cechy odróżniającej te dwa rozwiązania jest wyłącznie poprawienie szczelności mocowania okna, tym samym podkreśliła, że wbrew twierdzeniom organu bez żadnego wkładu twórczego, znawca uzyskałby rozwiązanie wchodzące w zakres zastrzeżenia niezależnego nr 1, a zatem zastrzeżenie 1 nie ma poziomu wynalazczego. Skarżąca wskazała, że w odpowiedzi na skargę organ odniósł się jedynie do zastrzeżenia niezależnego nr 15, pomijając całkowicie treść zarzutu I i II skargi w odniesieniu do wynalazku według zastrzeżenia niezależnego nr 1. Wskazała ponadto, że należy uznać, że organ nie podważa braku belek jednolitych i prefabrykowanych w wynalazku według zastrzeżenia nr 1. Dodatkowo skarżąca podkreśliła, że dokonana przez organ interpretacja zastrzeżenia niezależnego nr 1, według której w jego zakresie znajdują się jedynie rozwiązania z jednolitą, prefabrykowaną belką jest nieuzasadnione z uwagi na to, że w opisie wynalazku nie występuje w kontekście belek ani słowo "jednolita" ani "prefabrykowana" i żaden fragment opisu wynalazku w części dotyczącej istoty wynalazku nie sugeruje, że cechą istotną jest jednolitość belek i żaden fragment nie jest sformułowany w taki sposób, że nie mógłby dotyczyć belki składającej się z kilku połączonych fragmentów. Pismem z dnia 16 października 2019 r., uczestnik postępowania – E. sp. z o.o., złożyła odpowiedź na skargę, w której wniosła o jej oddalenie. Ponadto podniosła, że zdaniem skarżącej problemem jest to, że organ opisał i podsumował belkę wymienioną w zastrzeżeniach patentowych jako "jednolitą" i "prefabrykowaną", mimo że wyrażenia te nie padają w treści zastrzeżeń. Wbrew tym twierdzeniom uczestnik zaznaczył, że organ nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego. Ponieważ przeciwstawione przez skarżącą rozwiązania techniczne i podnoszone na ich kanwie argumenty odnosiły się do kwestii konstrukcji elementów podtrzymujących okno Urząd stwierdził, że w patencie, który był przedmiotem postępowania, belka ta w sposób istotny w sensie kryteriów prawa patentowego różni się m.in. podsumowując jej cechy przez wyrażenia "prefabrykowana" i "jednolita". Zdaniem uczestnika użycie tych wyrażeń przez organ nie jest istotą jego argumentacji i powodem wydania decyzji oddalającej wniosek o unieważnienie patentu, ale stanowi podsumowanie argumentacji i streszczenie tego, co z patentu wynika. Uczestnik nie zgodził się także z twierdzeniem skarżącej w pkt 6 uzasadnienia skargi, że w zakres zastrzeżenia patentowego wchodzą systemy zawierające zarówno "prefabrykowaną", jak i "nieprefabrykowaną" belkę - wskazując, że takiego wniosku nie można wyciągnąć na podstawie zastrz. nr 1. Wskazał ponadto, że w pkt 6 uzasadnienia skargi skarżąca sama potwierdza prawidłowość decyzji - na podstawie treści zastrzeżenia nr 1 patentu - skarżąca twierdzi, że dotyczy on belki zarówno "prefabrykowanej" jak i "nieprefabrykowanej", a zatem skarżąca możliwość opisania treści patentu przez cechę "prefabrykacji" dopuszcza. Uczestnik zauważył, że wbrew twierdzeniom skarżącej, treścią patentu nie jest proces tworzenia belek, tj. składania ich z kilku elementów. Zaznaczył, że patent nie przewiduje także, aby poszczególne elementy składające się na belkę były łączone dopiero w czasie montażu okna według opatentowanego sposobu. Belka ma charakter już w pełni zmontowany i jednolity i jest w całości używana do montażu okna według opatentowanego sposobu co wskazuje na to, że twierdzenia organu są całkowicie prawidłowe. E. sp. z o.o. podniosła następnie, że całkowicie błędne jest stwierdzenie skarżącej, że z patentu nie wynika, że poszczególne elementy belek nie mogą być łączone przed montażem według sposobu z wynalazku. Wskazała, że jest to stwierdzenie całkowicie kontrfaktyczne, bowiem sama treść zastrzeżeń patentowych w opisie czynności montażowych nie przewiduje montażu (składania) poszczególnych elementów składowych belek. W patencie występują one właśnie jako jednolite, złożone i prefabrykowane elementy, zaś sposób dotyczy używania tych właśnie elementów do montażu okien w strefie ocieplenia. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, w którym twierdzi, że organ błędnie ocenił materiał dowodowy w sprawie uznając, że system EJOT nie polega na używaniu elementów prefabrykowanych i jednolitych, zaś system według Patentu - przeciwnie, opiera się na takich elementach - uczestnik wskazał, że zarzut ten jest w całości niezasadny już choćby z tego powodu, że system EJOT nie mówi o belkach, ale o klockach montażowych, które pełnią zupełnie inną mechaniczną rolę - podpierają okno punktowo, a nie na całej długości. Najistotniejsze jest jednak to, że montaż okna według systemu EJOT polega na przygotowywaniu klocków i wszystkich elementów uszczelniających w toku montażu, zaś system według wynalazku w ogóle takich kroków nie uwzględnia, bowiem nie są one potrzebne przy zastosowaniu właśnie belki opisanej w zastrzeżeniu nr 1. Uczestnik za bezpodstawny uznał także zarzut skarżącej wskazujący, że organ nieprawidłowo ustalił, że w spornym patencie występuje poziom wynalazczy, twierdząc, że cała analiza i uzasadnienie organu odnoszące się do poziomu wynalazczego i do materiału dowodowego wypełnia znamiona metodologii "problem-rozwiązanie". Ponadto uczestnik zaznaczył, że podstawą opisywanego zarzutu skargi jest przyjęcie przez skarżącą jedynie dwóch różnic pomiędzy systemem EJOT oraz patentem. Ponieważ organ inaczej ocenił kwestię różnic, cała argumentacja skargi zbudowana na jedynie dwóch różnicach jest zdaniem uczestnika błędna, bowiem Organ uznał, że systemy istotnie się od siebie różnią tj. przedstawiają inne sposoby montażu okien w strefie ocieplenia - i z tego powodu - budowanie przez skarżącą zarzutu błędnego ustalenia istnienia poziomu wynalazczego o wyobrażone przez skarżącą cechy stanowi jedynie polemikę z treścią decyzji. Zarzut naruszenia prawa materialnego w zakresie błędnej oceny, że sporny wynalazek cechuje się poziomem wynalazczym jest zdaniem uczestnika także niezasadny, podnosząc, że w pkt 35 uzasadnienia skargi sama skarżąca wskazuje, że organ odniósł się do wszystkich przedstawionych rozwiązań i stwierdził, że nie ujawniają one cech znamiennych spornego patentu. Uczestnik wyjaśnił, że organ prawidłowo, na podstawie kilku dokumentów, ustalił stan techniki i całkowicie niezasadne jest oczekiwanie skarżącej, aby w jakiś szczególny sposób organ zaznaczył, że dokonał tego "całościowo", skoro organ odniósł się do całości przeciwstawionych rozwiązań. W dalszej kolejności, odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego błędnej oceny materiału dowodowego w zakresie stanu wiedzy uczestnik wskazał, że materiały, które organ ocenił odmiennie od kierunku oczekiwanego przez skarżącą jako wnioskodawcę dotyczyły całkowicie innych rozwiązań technicznych i nie wpływały one na przemysłową stosowalność. Wskazał, że materiały, które są przedmiotem zarzutu wykazywać miały rzekomy brak przemysłowej stosowalności z uwagi na rzekomy "brak dylatacji" w spornym patencie. Tymczasem sposób montażu według rozwiązania zawiera elementy spełniające cechy dylatacji, a po drugie, przedstawiony przez skarżącą materiał odnosił się do całkowicie innej technologii (sposobu), bowiem do tradycyjnego montażu okien. Następnie podniosła, iż cecha przemysłowej stosowalności nie oznacza określonych, sparametryzowanych cech, takich jak użyteczność, trwałość, spełnianie norm dla uprzednich rozwiązań. Możliwe są zatem patenty na rozwiązania, które nie realizują określonych parametrów, tak jak dotychczasowe rozwiązania w stanie wiedzy np. inne są ich funkcje, inny jest ich okres międzyserwisowy, inna trwałość i okoliczności takie w ogóle nie mają wpływu na przemysłową stosowalność. Pismem z dnia 24 października 2019 r., skarżąca wniosła załącznik do protokołu rozprawy, w którym poparła swoje dotychczasowe wnioski i twierdzenia oraz odniosła się do odpowiedzi uczestnika na skargę. Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie należy mieć przede wszystkim na względzie, że pozostawienie spornego patentu w mocy doprowadzi do nieuzasadnionej monopolizacji systemów montażu okien na rzecz uczestnika, ponieważ zastrzeżenia patentowe spornego patentu są sformułowane na tyle niejasno, że mogą stwarzać ryzyko skrajnie różnych interpretacji zakresu ochrony. Skarżąca ponownie podniosła, że "jednolitość" nie jest nieodzowną cechą "belki", ponieważ w stanie techniki znane są przykładowo drewniane belki klejone warstwowo, których wytrzymałość jest wyższa niż wytrzymałość klasycznego drewna budowlanego. Nie jest zatem zdaniem skarżącej uprawnione stwierdzenie uczestnika, że "powszechnie wiadomo, że [belka - przyp. pełnomocnik skarżącej] musi to być coś wytrzymałego, a wiec nieposkładanego z kawałków, posklejanego czy zespolonego w inny sposób, gdyż oczywistym jest iż każde łączenie będzie stanowiło osłabienie belki." Wbrew twierdzeniom uczestnika, drewno klejone warstwowo jest popularne w budownictwie z uwagi na wysoką wytrzymałość i sztywność. Skarżąca wskazała przykład jednego z polskich producentów firmy D. i załączyła jako dowód wydruk ze strony internetowej https://www.[...].com.pl/budowanie-z-drewna/drewno-kleione.html W następnej kolejności skarżąca wskazała, że cecha jednolitości (prefabrykacji) belki nie występuje ani w zastrzeżeniach spornego patentu, ani też w jego opisie. Wyjaśniła, że w zastrzeżeniach dwukrotnie pojawia się informacja, że rozwiązanie dotyczy systemu zamocowanego wokół otworu budynku. Ponadto również preambuła zastrzeżenia, sugeruje, że przedmiotem wynalazku nie jest prefabrykowana belka, ale system oddzielnych elementów, które należy połączyć w trakcie montażu. Rozwiązanie według spornego patentu dopuszcza, że poszczególne elementy systemu mogą być wykonane z różnych materiałów i połączone ze sobą (przykładowo, korzystne materiały belki i klocka dystansowego są różne, zatem elementy te wytwarzane są oddzielne i łączone ze sobą, taśmy wytwarzane są oddzielnie i naklejane na belkę). Nigdzie jednak - zdaniem skarżącej - opis i zastrzeżenia nie wskazują, że połączenie to ma nastąpić przed montażem systemu na budynku. Wymaga zdaniem skarżącej podkreślenia, że zarówno klocki montażowe przeciwstawionego systemu EJOT, jak i "rama obwodowa EPS" wykonane są ze styropianu (spienionego polistyrenu), a zatem z materiału, który został wymieniony w istocie wynalazku jako jeden z korzystnych materiałów belki. A zatem, po zamontowaniu, klocki montażowe wraz z wypełnieniem tworzą belkę, połączoną co najmniej wzdłużnym klockiem dystansowym. Belki z systemu montażowego EJOT spełniają wszystkie cechy belek z zastrzeżenia niezależnego nr 1. Dodatkowo zwróciła uwagę, że przedmiot zastrzeżenia został zdefiniowany jako "system", co zwykle rozumiane jest jako zespół elementów połączonych ze sobą funkcjonalnie (niekoniecznie konstrukcyjnie). Skarżąca wskazała ponadto, że uczestnik myli się twierdząc, że pominięty przez Urząd dowód w postaci Warunków Technicznych Wykonania i Odbioru Prac Montażu Okien z 2011 r. dotyczy "całkowicie innej technologii", ponieważ jak wynika już z samego tytułu spornego patentu wynalazek ma zastosowanie "korzystnie w strefie ocieplenia", a zatem jego użycie nie jest ograniczone wyłącznie do strefy ocieplenia. Określenie to wskazuje, że wynalazek ma korzystne zastosowanie właśnie w tej strefie, ale nie jest do niej ograniczony. A zatem istnieje możliwość zastosowania wynalazku według spornego patentu w tradycyjnym montażu okien, w ścianach zewnętrznych jak również w pozostałych "całkowicie innych technologiach". Zdaniem skarżącej, uczestnik błędnie rozumie przesłankę przemysłowej stosowalności, o której mowa w art. 27 p.w.p. Skarżąca podkreśliła, że nie zgadza się ze stwierdzeniem uczestnika, że "możliwe są zatem patenty, które nie realizują określonych parametrów [tj. użyteczności, trwałości czy spełnienia norm budowlanych - przyp. pełnomocnik skarżącej]". Zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem - wbrew twierdzeniom uczestnika - przesłankę przemysłowej stosowalności należy jak najbardziej utożsamiać z cechami takimi jak "użyteczność", "trwałość" czy "spełnienie norm". Jak wskazał P. Kostański: ,,[w]ymóg stosowania wynika z założenia, że wynalazek służy zaspokajaniu potrzeb powtarzalnych i praktycznych. Przyjmuje się, że rozwiązanie może nadawać się do stosowania, jeżeli jest rozwiązaniem zupełnym, tzn. pozwalającym na osiągnięcie rezultatu bez potrzeby dokonywania rozwiązań dodatkowych, przekraczających zwyczajne zabiegi adaptacyjne. Braki w tym zakresie mogą wynikać bądź z wad dokumentacji, bądź z niedopracowania samego projektu. (...) (Komentarz do art. 27, P. Kostański, (red.) Prawo własności przemysłowej. Komentarz. Wyd. 2, Warszawa 2014). W szczególności w dziedzinie montażu okien, gdzie "użyteczność" i "trwałość" jest zdaniem skarżącej kluczowa. W budownictwie - ogólnie - spełnienie obowiązujących norm jest również priorytetowe, ponieważ ich zlekceważenie może być niebezpieczne dla użytkownika. Wskazała, że wbrew twierdzeniom uczestnika, zarzuty skarżącej nie sprowadzają się do problemu, czy Urząd "(...) może w sposób samodzielny i autonomiczny, także językowo, odnieść się do zastrzeżeń patentowych". Bezsporne jest, że Urząd ma do tego prawo. Niemniej, zdaniem skarżącej, nie należy mylić "samodzielności" czy "autonomiczności językowej" - jak to ujął uczestnik - z zakazem dokonywania zawężającej wykładni zastrzeżeń patentowych. Uczestnik myli się twierdząc, że skoro Urząd nie musi posługiwać się "(...) dokładnie wyrażeniami z treści zastrzeżeń patentowych (...)" to jest dopuszczalne, aby dokonać "podsumowania" ich treści przez zawężającą wykładnię, co w rezultacie doprowadzi do kluczowego w niniejszej sprawie zawężenia zakresu zastrzeganej ochrony, a w rezultacie odmowy unieważnienia spornego patentu na podstawie wcześniejszych rozwiązań, które w tym zawężonym zakresie patentu się nie mieszczą. Pismem z dnia 24 października 2019 r. uczestnik wniósł odpowiedź na pismo skarżącej z dnia 14 października 2019 r., w którym podniósł, że treść ww. pisma skarżącej nie wnosi żadnych nowych argumentów do niniejszej sprawy, a ponadto wskazał, że istotą sprawy jest walka konkurencyjna skarżącej z uczestnikiem, której główną areną stało się postępowanie o unieważnienie spornego patentu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: skarga jest uzasadniona. Sąd podzielił bowiem wątpliwości i zastrzeżenia podnoszone w stosunku do zaskarżonej decyzji przez pełnomocnika skarżącej. Jak już była mowa, przedmiotem zaskarżenia jest decyzja z dnia [...] marca 2019 r. [...], w której organ oddalił wniosek o unieważnienie patentu na wynalazek "System mocowania, uszczelniania i izolacji termicznej okien, fasad i drzwi korzystnie w strefie ocieplenia oraz sposób mocowania, uszczelniania i izolacji termicznej okien, fasad i drzwi korzystnie w strefie ocieplenia", o numerze [...]. Kontroli Sądu poddana zatem została decyzja wydana w postępowaniu spornym. W myśl art. 255 ust. 4 p.w.p. Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Postępowanie sporne wszczynane jest na pisemny wniosek, który m.in. powinien zawierać wskazanie podstawy prawnej oraz wskazanie środków dowodowych. Jak stanowi art. 89 ust.1 p.w.p. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. patent może być unieważniony w całości lub w części jeżeli zostanie wykazane, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu. Celem postępowania o unieważnienie patentu na wynalazek nie jest ustalenie przez organ czy decyzja o udzieleniu patentu pozostaje w zgodzie z prawem materialnym i przepisami postępowanie, lecz dokonanie oceny twierdzeń strony wnoszącej o unieważnienie patentu, popartych dowodami, że wynalazek nie spełnia określonej we wniosku cechy (lub cech) patentowalności obowiązujących w dacie jego zgłoszenia. W tej sprawie warunki w ww. zakresie określa art. 24 p.w.p. W myśl tego uregulowania patenty są udzielane - bez względu na dziedzinę techniki - na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania. Wniosek strony domagającej się unieważnienia patentu, dotyczył niespełnienia przez wynalazek wszystkich tych warunków, tj. nowości, nieoczywistości, a także przemysłowej stosowalności (dostatecznego ujawnienia). I tak, wynalazek uważa się za nowy, jeśli nie jest on częścią stanu techniki. Przez stan techniki rozumie się z kolei wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnej lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób (art. 25 ust. 1 i 2 p.w.p.). Nowość na gruncie p.w.p. oznacza zatem, że wynalazek - rozumiany jako zespół cech objętych zastrzeżeniem - nie został bezpośrednio ujawniony w stanie techniki, przy czym - zdaniem Sądu - dla oceny zarzutu braku nowości niedopuszczalne jest co do zasady łączenie cech technicznych z różnych dokumentów. Wynalazek uważa się zaś za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli wynalazek ten nie wynika dla znawcy, w sposób oczywisty, ze stanu techniki, co oznacza, że nawet znawca w danej dziedzinie nie będzie mógł odtworzyć tego wynalazku bez dokonań twórczych, w sposób zawodowo rutynowy dojść do zastrzeganego rozwiązania (art. 26 ust. 1 p.w.p.). Wynalazek uważany jest zaś za nadający się do przemysłowego stosowania, jeżeli według wynalazku może być uzyskiwany wytwór lub wykorzystany sposób, w rozumieniu technicznym, w jakiejkolwiek działalności przemysłowej (art. 27 p.w.p.). Na przemysłową stosowalność składają się cztery zasadnicze wymogi cząstkowe: wymóg zupełności (kompletności), wymóg nadawania się do użytku, wymóg powtarzalności rezultatu stosowania wynalazku i wymóg należytego ujawnienia wynalazku w opisie i zastrzeżeniu patentowym, poprzez wskazanie środków technicznych określających rozwiązanie postawionego problemu i gwarantujących uzyskanie oczekiwanego efektu. Rozwiązanie dostatecznie ujawnione to takie, które zostało przedstawione na tyle kompletnie, że musi dać oczekiwany efekt techniczny. Z kolei stosowanie rozwiązania zawiera się w takim ujawnieniu jego cech technicznych, które pozwoli na zrealizowanie tego wytworu bez konieczności dochodzenia do założonego przez wynalazcę rezultatu metodą prób i błędów oraz podejmowania eksperymentów wymuszonych brakiem niezbędnych danych. Opis wynalazku, powinien przedstawiać wynalazek na tyle jasno i wyczerpująco, aby znawca mógł ten wynalazek urzeczywistnić, jak również dokonać rzeczowej analizy porównawczej z dotychczasowym stanem techniki. Prawidłowe zastosowanie przywołanych wyżej przepisów wymagało uprzedniego ustalenia przez organ istoty zastrzeżonego rozwiązania. Istotę wynalazku ujawnia opis wynalazku, zaś zastrzeżenia patentowe określają zastrzegany wynalazek i identyfikują jego cechy techniczne. Zastrzeżenia patentowe są najważniejszą częścią dokumentacji zgłoszeniowej wynalazku, która stanowi podstawę do oceny zdolności patentowej przedmiotu zgłoszenia. Po udzieleniu patentu zastrzeżenia patentowe wyznaczają zakres przedmiotowy prawa wyłącznego na wynalazek, a zatem mają zasadnicze znaczenie z punktu widzenia interesu zgłaszającego. Zastrzeżenia patentowe muszą być na tyle jasne i zwięzłe, aby umożliwić potencjalnie zainteresowanym zgłoszonym rozwiązaniem dokonanie oceny, czy istnieje prawdopodobieństwo naruszenia prawa wyłącznego przez ich planowaną bądź wykonywaną działalność (fachowiec powinien wiedzieć, kiedy wchodzi w niedozwolony zakres, a więc kiedy narusza patent). Przepis art. 63 ust. 2 p.w.p. w zdaniu drugim dopuszcza możliwość wykładni zastrzeżeń patentowych. Taka potrzeba może pojawić się w różnych przypadkach np. w postępowaniu o naruszenie patentu. Interpretacja taka nie jest jednak dopuszczalna jeśli prowadzi do rozszerzenia ochrony patentowej wbrew jasnej literalnej treści zastrzeżenia patentowego w jego części znamiennej. W niniejszej sprawie wątpliwości zaistniały już na tym etapie, tj. przy ustaleniu przez organ zakresu ochrony przedmiotowego patentu. Kolegium uznało, że w świetle dopuszczonej w orzecznictwie zasady możliwie szerokiej interpretacji treści zastrzeżeń, zakres ochrony określony w zastrzeżeniach niezależnych nr 1 i 15 należy interpretować w sposób następujący: 1. System mocowania, uszczelnienia i izolacji termicznej okien, fasad i drzwi korzystnie w strefie ocieplenia budynku, znamienny tym, że ma prefabrykowane jednolite belki (1) z umieszczonymi w nich kotwami (2) mocowane, tj. przeznaczone do zamocowania, wokół zabudowywanego otworu budynku, przy czym zatopione w nich kotwy (2) są rozmieszczone w belce (1) w dwóch rzędach: peryferyjne elementy 10/16 kotwy (2) z jednego rzędu mocowane są we wnęce okiennej, natomiast z drugiego rzędu montowane są na murze (7), zaś integralną część belki (1) stanowi twardy, niechłonący wody, wzdłużny dystansowy klocek (17), przy czym prefabrykowana jednolita belka (1) wraz z dystansowym klockiem (17) oklejone są paroprzepuszczalnym i wodoszczelnym materiałem, zaś paroprzepuszczalny i wodoszczelny materiał umieszczony na belce (1) stanowi umieszczona na górnej powierzchni, na zewnątrz oraz na dolnej powierzchni belki (1) zewnętrzna taśma (18), natomiast na wewnętrznej powierzchni belki (1) jest to wewnętrzna taśma (19), przy czym zewnętrzna taśma (18) jest taśmą o współczynniku paroprzepuszczalności µ = od 30 do 30.000 i jest ona wykonana na bazie fizeliny i gumy EPDM, natomiast wewnętrzna taśma (19), jest taśmą wodoszczelną i paroszczelną, o współczynniku paroprzepuszczalności µ = od 90.000 do 300.000 lub µ = 3000000 i jest ona wykonana na bazie fizeliny i gumy EPDM. 15. Sposób mocowania, uszczelnienia i izolacji termicznej okien, fasad i drzwi, korzystnie w strefie ocieplenia, znamienny tym, ze dementuje się skrzydło okna, a następnie odmierza się dolną prefabrykowana, jednolitą belkę (1a) na szerokość okna pomniejszoną o 10 mm i ucina się prefabrykowana, jednolitą belkę (1a) oraz odmierza się dwie prefabrykowane, jednolite belki (1b) i (1c) na wysokość okna, dodając do niej grubość belki (1a) i odejmując najkorzystniej 5 mm i ucina się belki (1b) i (1c), oraz odmierza się prefabrykowana, jednolitą belkę (1d) na szerokość całego okna, dodając do niej dwie grubości belki (1a) i belki (1b) przeznaczone do umieszczenia po bokach okna i na taką długość odcina się belkę (1d), opisane elementy, tj. belki (1a) i (1b) oraz (1c) i (1d) łączy się precyzyjnie pod kątem prostym w moduły, a moduł mocuje się wokół zabudowywanego otworu w murze budynku lub częściowo we wnęce okiennej i na murze (7)." Skarżąca w skardze zakwestionowała taki sposób wykładni zakresu ochrony spornego patentu uznając, że dokonana przez organ wykładnia nie ma odzwierciedlenia ani w literalnym brzmieniu zastrzeżeń patentowych, ani w opisie i rysunkach, w tym w opisie przykładu wykonania wynalazku. Powyższe - zdaniem skarżącej - doprowadziło Urząd do błędnego przyjęcia, że zastrzeżenia patentowe spornego patentu (zastrz. 1 i 15) odnoszą się do rozwiązań zawierających belki "prefabrykowane" i "jednolite", a w konsekwencji do błędnego uznania, że w świetle ustalonego zakresu przedmiotowego spornego patentu przedstawiony materiał dowodowy nie podważa ani nowości ani poziomu wynalazczego tak sprecyzowanego zakresu przedmiotowego patentu. W odniesieniu do powyższego Sąd wskazuje, że organ - dokonując interpretacji zastrzeżeń patentowych - powinien wskazać podstawy przyjętej interpretacji i wykazać, że jest ona uprawniona w świetle opisu. W niniejszej sprawie stanowisko organu nie poddaje się kontroli, jako że zasadniczy wywód w tym zakresie (m.in., że w opisie przykładu wykonania, wskazano, że "Belka 1 z rozmieszczonymi w niej kotwami 2 - z odpowiednio wybranymi przegubami, w odpowiedniej ich konfiguracji powstaje w wyniku wypełnienia odpowiedniej formy spienionym tworzywem sztucznym", oraz że "Cała belka 1 wraz z dystansowym klockiem 17 oklejone są taśmą"), znajduje się w odpowiedzi na skargę. Odpowiedź na skargę nie może zaś tak istotnie uzupełniać zaskarżonej decyzji, ani nie może być traktowana jako "aneks" do decyzji, gdyż należy już do postępowania sądowo-administracyjnego, a nie administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ orzekający może jedynie odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń faktycznych lub ocen prawnych (art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a.")). Już tylko ta nieprawidłowość decyzji uzasadniałaby jej uchylenie. Organ dopuścił się jednak także innych poważnych błędów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. I tak, w uzasadnieniu skargi trafnie wskazano, że organ nie przedstawił pełnej analizy poziomu wynalazczego z zastosowaniem zalecanej metodyki problem-rozwiązanie. O ile bowiem kwestię nowości rozwiązania technicznego można stosunkowo łatwo sprawdzić na podstawie dowodów bezpośrednich, o tyle w odniesieniu do poziomu wynalazczego wynalazku (nieoczywistości rozwiązania) brak jest obiektywnych, a w szczególności ustawowych kryteriów. Stwarza to konieczność dokonywania ustaleń na okoliczność poziomu wynalazczego wynalazku w oparciu o kryteria w dużej mierze subiektywne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA), jak i tut. Sądu, ugruntowany jest już bowiem pogląd - który Sąd orzekający także podziela - że to właśnie ten schemat badania nieoczywistości powinien być stosowaniu w postępowaniu przed Urzędem Patentowym (por. wyroki NSA z dnia 4 lutego 2014 r., II GSK 1853/12, z dnia 21 października 2013 r., sygn. akt II GSK 829/12). W metodzie problem-rozwiązanie wyróżnia się trzy stadia. Pierwsze polega na ustaleniu najbliższego stanu techniki, jako jednej lub kilku publikacji, na tle których specjalista najłatwiej doszedłby do wynalazku. Następnie formułuje się obiektywny problem techniczny, poprzez określenie cech zastrzeganego wynalazku, które nie występują w najbliższym stanie techniki. Zabieg ten pozwala na ocenę postępu technicznego wnoszonego przez wynalazek. W wyniku powyższych ustaleń, zmierza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy specjalista znający najbliższy stan techniki, przy rozpatrywaniu problemu technicznego zastosowanego w wynalazku miałby możliwość bez dokonań twórczych, w sposób zawodowy i rutynowy, dojść do zastrzeganego rozwiązania. W szczególności za rozwiązania oczywiste uważa się rutynowe dostosowanie znanego rozwiązania do danych warunków, proste wykorzystanie znanej zasady dla osiągnięcia oczywistego w świetle tej zasady celu, proste zastąpienie znanych środków technicznych w znanym rozwiązaniu ich ekwiwalentami lub proste skojarzenie kilku znanych rozwiązań. W tym kontekście pojęcie "oczywistości" oznacza, że zgłoszony pomysł nie wykracza poza normalne procesy technologii, ale jedynie kontynuuje to, co jest znane i logiczne w dotychczasowym stanie techniki, tzn. dotyczy tego, co wymaga umiejętności i zdolności oczekiwanej od specjalisty. Ustalając przesłanki poziomu wynalazczego należy - inaczej niż w przypadku oceny nowości - brać pod uwagę każdy publikowany dokument w świetle dostępnej wiedzy, a także całą wiedzę ogólną i dostępną dla specjalisty na dzień przed zgłoszeniem wynalazku. W tym kontekście należy rozważyć, czy przy rozpatrywaniu problemu technicznego specjalista znający najbliższy stan techniki miałby możliwość dojść do zastrzeganego rozwiązania bez dokonań twórczych, tzn. w sposób zawodowy i rutynowy (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2016 r., VI SA/Wa 56/16). W rozpoznawanej sprawie organ nie przeprowadził prawidłowo takiego rozumowania. Organ nie sformułował bowiem obiektywnego problemu technicznego, który sporny wynalazek rozwiązuje. W praktyce problem techniczny jest określony przez samego uprawnionego w opisie patentowym. Następuje to poprzez określenie cech zastrzeganego wynalazku, które nie występują w najbliższym stanie techniki. Zabieg ten pozwala na ocenę postępu technicznego wnoszonego przez wynalazek. Tak więc obiektywny problem techniczny wynika bezpośrednio z efektów technicznych cech odróżniających wynalazek od najbliższego stanu techniki. W niniejszej sprawie organ poprzestał na przywołaniu publikacji związanych z systemem EJOT, a także uwzględnił opis [...] oraz artykuł "Ciepły montaż TRMCO illbruck 13. Montaż warstwowy", a następnie na ich podstawie dokonał identyfikacji różnic istniejących pomiędzy rozwiązaniami, których ww. dowody dotyczą, by na końcu - arbitralnie i w oderwaniu od efektów technicznych wynikających z wprowadzenia cech odróżniających do rozwiązań znanych ze stanu techniki - wskazać, że przeciętny fachowiec z dziedziny izolacji nie mógłby, w oparciu o ww. materiały, dojść do przedmiotowego rozwiązania bez wkładu myśli twórczej. Ww. wniosek organu został zatem błędnie wywiedziony. Organ - nie wskazując problemu technicznego - nie mógł przejść do ostatniego etapu zastosowania metody problem-rozwiązanie. Na tym zaś etapie rozstrzyga się, czy znawca - stojąc przed określonym problem technicznym i znając stan techniki - doszedłby do wynalazku, tj., czy modyfikując lub dostosowując ów stan techniki (bez twórczego jednak wkładu) zrealizowałby to, co realizuje wynalazek. Sąd dostrzega w analizowanym stanowisku organu również brak stanowczej i wyczerpującej wypowiedzi co do zaistnienia w sprawie przesłanki przemysłowej stosowalności chronionego rozwiązania. Organ w decyzji nie wyjaśnił, jak rozumie ten warunek patentowalności konkretnego rozwiązania, i czy kwestie związane z niezbędną dylatacją chronionego spornym patentem sposobu montażu okien korzystanie w strefie ocieplenia podlegają ocenie w tym zakresie, a jeśli tak, to czy fakt, że - zdaniem skarżącej - chronione rozwiązanie nie spełnia warunków wynikających z przepisów prawa budowlanego, umożliwia utrzymanie tej ochrony. Organ jeszcze raz oceni więc dowody, które zostały przez wnioskodawcę zgłoszone na tę okoliczność, a które nie zostały w postępowaniu przed Urzędem uwzględnione z uwagi na daty ich powstania, tyle że w ponownym postępowaniu dowody te potraktuje jako zgłoszone na określony ogólny stan wiedzy i dopiero wtedy wypowie się, czy data ich powstania ma znaczenie w sprawie, czy też nie bo np. relacjonują stan wiedzy technicznej znany także w dacie zgłoszenia spornego wynalazku. Oczywistym naruszaniem organu w ww. zakresie było także pominięcie dowodu z dokumentu pochodzącego z 2011 r. pt. "Warunki Techniczne Wykonania i Odbioru Prac Montażu okien". W tym zakresie organ odniesie się do argumentacji skarżącej, że określone tam normy mają zastosowanie także w analizowanej sprawie. Wywód zawarty w zaskarżonej decyzji nie odpowiada na wszystkie zastrzeżenia strony skarżącej zgłaszane w tym zakresie, a ocena tego dowodu znajduje się poza zaskarżonym aktem. Aktualne są tu poczynione już wyżej uwag o braku znaczenia dla kontroli wykonywanej przez Sąd argumentów organu zawartych w odpowiedzi skargę. Podkreślić przy tym należy, że wskazanie w decyzji, że ewentualna zbyt mała szerokość szczeliny dylatacyjnej nie sprawia, że sporny wynalazek uniemożliwia uzyskanie zastrzeganego sytemu, to za mało z punktu widzenia istotnej z punktu widzenia art. 24 p.w.p. przesłanki przemysłowej stosowalności i stanowiska skarżącej, które zmusza do odpowiedzi na pytanie, czy rozwiązanie, które nie spełnia warunków wynikających z obowiązujących norm budowlanych, może zostać uznane za nadające się do użytku, która to okoliczność oceniana jest w ramach przesłanki przemysłowej stosowalności. Z wymienionych wyżej powodów zasadne zatem są podniesione w skardze zarzuty naruszenia przez organ przede wszystkim art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu istotnym mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka zaś kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ rozstrzygający sprawę. Wobec ww. naruszeń przepisów postępowania, dalej idąca wypowiedź Sądu jest niemożliwa. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Orzekając o kosztach, w oparciu o art. 200 p.p.s.a., Sąd wziął pod uwagę wysokość wpisu od skargi oraz wysokość kosztów zastępstwa procesowego, które ustalił w oparciu o przepis § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 881), a także uwzględnił wysokość wniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.