II SAB/Po 86/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze skargi D. M. na bezczynność i przewlekłość Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. D. M. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego G. W. - wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]INB) w załatwieniu sprawy: odwołania D. M. z dnia [...] maja 2019 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...], umarzającej w całości postępowanie administracyjne prowadzone z urzędu w sprawie dotyczącej wykonania robót budowlanych związanych z przebudową kanalizacji na dz. nr [...], zlokalizowanej w [...] przy ul. [...]. Skarżący wniósł o: 1. uwzględnienie skargi przez [...]INB w trybie autokontroli, 2. w przypadku niezałatwienia sprawy przez [...]INB w trybie autokontroli uwzględnienie skargi przez Sąd i zobowiązanie [...]INB do załatwienia przedmiotowej sprawy, w określonym terminie, 3. stwierdzenie, że [...]INB dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, 4. stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 5. przyznanie od [...]INB na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący wskazał, że przyznanie wymienionej sumy pieniężnej nie ma charakteru odszkodowawczego i nie ma służyć wyrównaniu szkody - dla jej przyznania wystarczy sam fakt przewlekłości, 6. zasądzenie od [...]INB na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że od wniesienia odwołania w dniu [...] maja 2019 r. minęły ponad dwa miesiące, a [...]INB: - nie zawiadomił kiedy odwołanie wraz z aktami sprawy zostało doręczone [...]INB oraz od kiedy należy liczyć termin załatwienia sprawy, - dopiero po 7 dniach od daty wpływu odwołania wezwał do przedłożenia pełnomocnictwa oraz zawiadomił o nowym terminie załatwienia sprawy do dnia [...] lipca 2019 r. Skarżący podniósł, że pełnomocnictwo wraz z opłatą zostało przesłane już w dniu otrzymania wezwania (wpływ do organu w dniu [...] czerwca 2019 r.), zatem, gdyby nawet liczyć miesięczny termin załatwienia sprawy od dnia [...] czerwca 2019 r.), to i tak organ nie załatwił sprawy w ustawowym miesięcznym terminie, tj. do dnia [...] lipca 2019 r. - w tak wyznaczonym przez siebie terminie (tj. do [...] lipca 2019 r.) organ sprawy nie załatwił i przesłał zawiadomienie o kolejnym nowym terminie - do dnia [...] sierpnia 2019 r. Skarżący podniósł, że [...]INB w istocie nie podał uzasadnionej przyczyny zwłoki. Zdaniem skarżącego przedmiotowa sprawa jest w istocie sprawą prostą i typową dla spraw, którymi z mocy prawa ma zajmować się fachowy, wyspecjalizowany organ, jakim jest [...]INB. Wskazana przyczyna zwłoki - analiza prawidłowości wydanej decyzji, nie jest żadnym usprawiedliwieniem. Wskazanie nowego terminu załatwienia sprawy bez uzasadnionych podstaw świadczy o przewlekłości. Doręczenie (po terminie załatwienia sprawy - tu: doręczenie w dniu [...] lipca 2019 r.) pism - zawiadomień o nowym terminie załatwienia sprawy, nie powoduje przedłużenia ustawowego terminu załatwienia sprawy, gdyż nie zawiera uzasadnionej przyczyny zwłoki. Konieczność "szczegółowej analizy sprawy" nie jest żadną przyczyną usprawiedliwiającą zwłokę bowiem dokładne wyjaśnienie sprawy jest obowiązkiem ustawowym organu. Skarżący podniósł, że brak jest w pismach [...]INB odniesienia do jakichkolwiek przyczyn niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, mających uzasadnienie w okolicznościach sprawy. Gdyby uznać, iż wystarczającym jest samo zawiadomienie o niezałatwieniu sprawy we właściwym terminie, ze wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy i z uzasadnieniem tak ogólnikowym jak często powoływana przez [...]INB "konieczność szczegółowej analizy akt", to w zasadzie nigdy nie dochodziłoby do naruszenia zasady szybkości postępowania. Potwierdzeniem tego stanowiska może być teza wyroku NSA sygn. akt IV SAB [...] z dnia [...].01.2002 r.: "Tylko rzeczywiste zaistnienie przeszkód wskazanych w art. 35 par. 5 Kpa, a nie samo wykonanie czynności przewidzianej w art. 36 par. 1 Kpa, może powodować przedłużenie wiążącego organy ustawowego terminu załatwienia sprawy". Ponadto przesłane zawiadomienie zawierało brak formalny - brak pouczenia o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 kpa). Zdaniem skarżącego [...]INB prowadzi postępowanie z odwołania w sposób także przewlekły, nieefektywny z naruszeniem zasady szybkości postępowania. Podniesiono, że również braki kadrowe urzędu, czy absencja pracowników, nie stanowią usprawiedliwionej przyczyny zwłoki w prowadzonym przez organ postępowaniu. W tym zakresie skarżący odwołał się do wyroku NSA o sygn. akt II OSK [...]. Uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej skarżący podał, że doznał w związku z przewlekłością organu krzywdy, którą należałoby zrekompensować. Skarżący zmuszony był do wniesienia ponaglenia oraz jest zmuszony znosić bierność organu w załatwieniu sprawy, gdy tymczasem Inwestor robi co chce (za przyzwoleniem organów nadzoru budowlanego), nie zważając na uciążliwości, które dotykają skarżącego. Odpowiadając na skargę [...]INB wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że odwołanie D. M. od decyzji PINB z dnia [...] maja 2019r., znak: [...], wpłynęło do [...]INB w dniu [...] maja 2019r. W dniu [...] czerwca 2019r. [...]INB wezwał pełnomocnika strony (J. K.) do przedłożenia pełnomocnictwa obejmującego umocowanie do reprezentowania skarżącego we wskazanej sprawie. J. K. oryginał pełnomocnictwa przesłał w dniu [...] czerwca 2019r. Pismem z dnia [...] lipca 2019r. [...]INB zawiadomił strony postępowania o fakcie niezałatwienia sprawy w terminie wraz ze wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy nie później jednak niż do dnia [...] sierpnia 2019r. W dniu [...] lipca 2019r. do [...]INB wpłynęło ponaglenie na przewlekłość postępowania [...]INB w załatwieniu przedmiotowej sprawy. Następnie w dniu [...] lipca 2019r. do [...]INB wpłynęła skarga z dnia [...] lipca 2019 na bezczynność i przewlekłość [...]INB. GINB postanowieniem z dnia [...] lipca 2019r. znak: [...] stwierdził, że [...]INB nie dopuścił się bezczynności oraz przewlekłości. [...]INB w dniu [...] sierpnia 2019r. wydał decyzję znak: [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB z dnia [...] maja 2019r., znak: [...] Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze [...]INB wskazał, że są one niezasadne. W ocenie organu stan faktyczny i prawny sprawy nie jest prosty, a czas trwania postępowania odwoławczego nie przekracza rozsądnych granic. Organ chcąc wykonać swoje ustawowe obowiązki, zobowiązany jest do dokładnego przeanalizowania zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Na wstępie rozważań prawnych należy wyjaśnić, że instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) służy ochronie strony postępowania przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub też służy zapobieżeniu nieuzasadnionemu przedłużaniu prowadzenia postępowania. Stosownie bowiem do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 (albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a), zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności (pkt 1) lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), a także stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Aktualnie obowiązujący art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wyczerpanie przysługującego stronie środka zaskarżenia w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, dalej "k.p.a.") przez jego wniesienie (do właściwego organu) stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a). Warunek ten będzie spełniony niezależnie od stanowiska zajętego przez właściwy organ, do którego skierowano ponaglenie. Wobec tego nie ma żadnego znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy złożeniem ponaglenia a wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, gdyż w odniesieniu do tych skarg takiego wymogu nie przewidują przepisy normujące postępowanie sądowoadministracyjne. Jak już wspomniano, warunkiem tym jest samo wniesienie środka zaskarżenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 2655/13, dostępne jw.) tym samym tego rodzaju skarga może być wniesiona do sądu w każdym czasie, po uprzednim wniesieniu ponaglenia do organu wyższego stopnia (por. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 7 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2367/15, dostępnym w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 2a k.p.a., bowiem skarżący przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie skierował do organu wyższego stopnia względem [...]INB, tj. do GINB, ponaglenie z dnia [...] lipca 2019 r. Ponaglenie zostało rozpoznane przez GINB postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r., zatem po upływie terminu siedmiodniowego, który wynika z art. 37 § 5 k.p.a. Natomiast przedmiotowa skarga została wniesiona w dniu [...] lipca 2019 r., a więc w sytuacji, gdy termin na rozpatrzenie ponaglenia został już wyczerpany (liczony od dnia wpływu ponaglenia). Sąd podziela przy tym prezentowany w orzecznictwie pogląd, że powołany przepis skutek wyczerpania tego środka wiąże z wniesieniem środka zaskarżenia, a nie jego rozpatrzeniem przez organ (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. II OSK 2654/13, postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2015 r. I OSK 2915; dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc do merytorycznych rozważań wskazać należy, że dla koniecznego rozgraniczenia zakresów skarg na bezczynność organu oraz na przewlekłość postępowania podziela podgląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 (orzeczenie dostępne jw.), zgodnie z którym nowelizacja przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegająca na dodaniu od [...] kwietnia 2011 r. skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymaga reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Chodzi w tym przypadku o przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 k.p.a., względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a. Pojęcie "bezczynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 oraz art. 149 p.p.s.a. sprowadza się więc obecnie do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych – niezałatwienia sprawy w terminie (por. stanowisko orzecznictwa i doktryny przedstawione w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt IV SAB/Po 14/17, dostępnym jw.). W takim ujęciu dochowanie przez organ administracji aktów staranności przewidzianych w art. 36 k.p.a. wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności. Z kolei pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015, art. 3, Nb 69), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, art. 37, Nb 4). Pojęcie "przewlekłości postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12; por. wyroki NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 549/13 i z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 34/13 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt II SAB/Go 83/15 – orzeczenia dostępne jw.). Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi w sytuacji, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się niezbędną koncentracją, w świetle ustanowionej w art. 12 k.p.a. zasady szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ będzie możliwe wtedy, gdy będzie mu można skutecznie zarzucić niedochowanie należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie postawić mu zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (tak NSA w wyroku z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12, dostępnym jw.). Zaznaczyć nadto należy, że sąd administracyjny rozpoznając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania, ocenia stan sprawy wyłącznie z perspektywy zwłoki w jej załatwieniu czy też w podejmowaniu określonych działań procesowych. Nie dokonuje jednak w żadnym zakresie kontroli aktu wydanego przez organ wyższego stopnia na skutek zażalenia, o jakim mowa w art. 37 k.p.a. Przedmiotem oceny pozostaje wyłącznie działalność organu prowadzącego postępowanie. Przy czym kontrola taka nie dotyczy materialnoprawnych aspektów sprawy. Stąd też w postępowaniu ze skargi na przewlekłość postępowania sąd nie bada np. prawidłowości zastosowania danego trybu postępowania czy merytorycznych aspektów podejmowanych rozstrzygnięć, bowiem te zagadnienia mogą być przedmiotem oceny dopiero przy sądowej kontroli danego ostatecznego aktu administracyjnego – czy to rozstrzygającego sprawę co do istoty, czy to kończącego sprawę, czy wreszcie sprowadzającego się do zaskarżalnego rozstrzygnięcia podejmowanego w ramach poszczególnych stadiów (faz) danego etapu postępowania. Niemniej jednak zawsze powinna być w konkretnej sprawie uwzględniana specyfika postępowania dotyczącego danej dziedziny prawa publicznego czy instytucji prawnej. Ona to bowiem ma bezpośredni wpływ na to, czy dane działania podejmowane w konkretnym postępowaniu są czynione sprawnie i zasadnie, czy też nie. W realiach niniejszej sprawy zarzucana bezczynność i przewlekłość dotyczy zdaniem strony zbyt długiego, nieuzasadnionego procesowo, rozpatrywania przez [...]INB jej odwołania od decyzji PINB w [...] z dnia [...] maja 2019 r. znak [...] Odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do [...]INB w dniu [...] maja 2019 r., co wynika z prezentaty organu odwoławczego umieszczonej na piśmie przewodnim PINB w [...], przy którym zostało organowi II instancji przekazane odwołanie skarżącego wraz z aktami sprawy. Zatem wątpliwości skarżącego co do terminu wpływu akt sprawy do organu II instancji nie znalazły pokrycia w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. Oceniając działania podjęte przez [...]INB w przedmiotowej sprawie od [...] maja 2019 r. należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. rozpatrzenie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Do terminów określonych w przepisach zawartych w art. 35 k.p.a. nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). Przepis art. 36 k.p.a. stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). Z kolei terminy, o których mowa w art. 35 k.p.a., odnoszone są do pojęcia niezwłoczności, bowiem powołany przepis w § 1 statuuje obowiązek zakończenia sprawy administracyjnej bez zbędnej zwłoki. Oznacza to, że zasadą jest załatwienie sprawy niezwłocznie, bez niepotrzebnego przedłużania jej toku, zatem jedynie wtedy, kiedy istnieją ważne powody dla odstąpienia od reguły niezwłocznego rozpatrzenia żądania, przykładowo sprawa wymaga dokonania pewnych działań pochłaniających czas, może załatwić sprawę później niż niezwłocznie, lecz w zasadzie nie później niż w terminach sprecyzowanych w dalszych jednostkach redakcyjnych tego przepisu (tak NSA w wyroku z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 148/16, dostępnym jw.). Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie w postępowaniu odwoławczym kwestii zasadności decyzji podjętej przez PINB w [...] wymagało odpowiedniej analizy akt sprawy, również w aspekcie zarzutów odwołania oraz dokumentacji i wyjaśnień pozyskanych już po wpłynięciu odwołania do organu I instancji. To z kolei mogło się wiązać również z przeprowadzeniem ewentualnego uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, co na tym etapie mogło być rozważane. Należy mieć również na uwadze, że ocena prawna stanu faktycznego w sprawach budowlanych zwykle wymaga odpowiedniego namysłu i pogłębionej analizy całokształtu okoliczności sprawy. W takiej sytuacji, w opinii Sądu, nie można było od [...]INB wymagać niezwłocznego rozpatrzenia odwołania skarżącego od decyzji PINB w [...] z dnia [...] maja 2019 r. Stąd też, co do zasady, organ II instancji był uprawniony do rozpatrzenia sprawy w terminie, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a., czyli w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (czyli daty jego wpływu do [...]INB). Jednakże już w dniu [...] czerwca 2018 r. [...]INB skierował do pełnomocnika skarżącego zawiadomienie, o którym mowa w art. 36 k.p.a. (doręczone w dniu [...] czerwca 2019 r.), wskazujące nowy termin załatwienia sprawy (do [...] lipca 2019 r.). W opinii Sądu na tym etapie, gdy tym samym pismem osoba wnosząca odwołanie została przez [...]INB prawidłowo wezwana do wykazania się stosownym pełnomocnictwem, zawiadomienie o niezałatwieniu sprawy w terminie i wskazujące nowy termin jej załatwienia było przedwczesne. Zawiadomienie takie organ mógł bowiem wystosować dopiero po wpłynięciu żądanego pełnomocnictwa (co nastąpiło [...] czerwca 2019 r.), czyli najwcześniej w tym dniu. Zatem miesięczny termin, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a., liczony zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 57 § 3 k.p.a., wobec wezwania o dostarczenie pełnomocnictwa w dniu [...] czerwca 2019 r. i wpływu pełnomocnictwa w dniu [...] czerwca 2019 r. – upływałby w dniu [...] lipca 2019 r., co wypadało w sobotę, a więc dzień ustawowo wolny od pracy. Kolejne zawiadomienie o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy [...]INB wystosował do strony pismem z dnia [...] lipca 2019 r. (wysłanym [...] lipca 2019 r. bowiem 7 lipca przypadał w niedzielę), zatem w okresie, gdy co prawda upłynął już termin załatwienia sprawy liczony z uwzględnieniem okresu pomiędzy wystosowaniem wezwania o złożenie pełnomocnictwa, a jego wpłynięciem do [...]INB, lecz w pierwszym możliwym terminie wykonania czynności po wolnych dniach 6 i [...] lipca 2019 r. Organ wyznaczył nowy termin zakończenia sprawy – do dnia [...] sierpnia 2019 r. W zawiadomieniu w trybie art. 36 §1 k.p.a., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] lipca 2019 r., organ podał następujące przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie: potrzeba szczegółowej analizy prawidłowości wydanej decyzji organu I instancji w świetle dowodów i materiałów zgromadzonych w aktach sprawy. Zachowanie przez [...]INB terminu, o którym mowa w art. 35 § 3 w zw. z art. 57 § 3 k.p.a. i art. 36 § 1 k.p.a. nie mogło jednak samo przez się stanowić o braku zwłoki (zawinionego niedochowania terminu załatwienia sprawy przez organ). Nowy termin załatwienia sprawy może być uznany za skutecznie wyznaczony w trybie art. 36 § 1 k.p.a., jeżeli zostanie wskazany przez organ właściwy do załatwienia sprawy zgodnie z art. 57 k.p.a. oraz z zachowaniem ogólnej zasady szybkości postępowania określonej w art. 12 k.p.a. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 1996 r. sygn. akt I SAB 28/96; ONSA 1997/2/97, LEX nr 29250; wyrok NSA z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 2095/14, dostępny w Internecie – jw.). Podane w zawiadomieniu z dnia [...] lipca 2019 r. przyczyny niedochowania terminu, związane ze skomplikowanym stanem faktycznym i prawnym sprawy, znalazły końcowo potwierdzenie w argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu decyzji wydanej w dniu [...] sierpnia 2019 r. (nr [...]). Zatem podana przyczyna była przyczyną rzeczywistą. Organ podejmował działania celem załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki - zajmował się analizą sprawy pod względem merytorycznym i prawnym. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że [...]INB nie dopuścił się bezczynności oraz, że nie działał w sposób, którego nie można określić jako opieszały. Ponadto biorąc pod uwagę realia działania administracji publicznej nie można oczekiwać, że czynności w każdej konkretnej sprawie, zwłaszcza takiej, która wymaga szczegółowej analizy, będą podejmowane na bieżąco. Jest wiedzą notoryjną, że w większości organów administracji architektoniczno-budowlanej pion orzeczniczy prowadzi równolegle dziesiątki postępowań przy ograniczonych zasobach kadrowych. W realiach niniejszej sprawy dodatkowo należy wskazać, że postępowanie odwoławcze toczyło się w okresie wakacyjnym, gdy część pracowników korzysta z urlopów. Zaakcentowania wymaga, że decyzja kończąca postępowanie odwoławcze wydana została w dniu [...] sierpnia 2019 r., zatem po dwóch miesiącach i 6 dniach od wpływu odwołania do [...]INB. Przekroczenie podstawowego terminu załatwienia sprawy o jeden miesiąc nie może stanowić o przewlekłym działaniu organu administracji. O przewlekłości postępowania można mówić, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice, co w tym przypadku nie miało miejsca. Z tych przyczyn przedmiotowa skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Z kolei brak wskazania w pouczeniu dla strony o prawie złożenia ponaglenia w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy, tym bardziej, że brak ten nie wpłynął negatywnie na uprawnienia strony, która skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia ponaglenia. Wobec stwierdzonego powyżej braku zasadności zarzutu bezczynności organu oraz przewlekłości postępowania w kontrolowanej sprawie, a co za tym idzie braku podstaw do wymierzenia organowi grzywny i zasądzenia na rzecz skarżącego wskazanej w skardze sumy pieniężnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości. Wyrok zapadł w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a.