I OSK 905/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia del WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 1172/19 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji dotyczącej odpłatności za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji dotyczącej odpłatności za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z [...] lipca 2017 r. Prezydent Miasta C. ustalił J. S. wysokość odpłatności za pobyt jego matki – D. S. w Domu Pomocy Społecznej "D." w L. w okresie od 27 do 31 lipca 2015 r. w kwocie 400,30 zł oraz od 1 sierpnia 2015 r. w kwocie 2.481,83 zł miesięcznie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] września 2015 r. utrzymało w mocy powyższą decyzję. Wobec złożenia przez zobowiązanego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wymienionymi powyżej decyzjami, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. postanowieniem z [...] listopada 2015 r. najpierw wznowiło postępowanie, a następnie decyzją z [...] grudnia 2015 r. działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 150 § 1 K.p.a., uchyliło w całości decyzję własną z [...] września 2015 r. oraz decyzję Prezydenta Miasta C. z [...] lipca 2015 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że w sprawie stwierdzono istnienie nowej okoliczności, która istniała w dacie orzekania przez organy, a która nie była im znana, a mianowicie istnienie drugiego zstępnego D. S. - P. S., a zatem potwierdzona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W wyniku ponownego postępowania Prezydent Miasta C. wydał nową decyzję z [...] czerwca 2017 r., mocą której ustalił odpłatność J. S. za pobyt jego matki w Domu Pomocy Społecznej "D." w L. w okresie: - od 27 lipca 2015 r. do 31 lipca 2015 r. w kwocie 400,30 zł, – od 1 sierpnia 2015 r. do dnia 31 października 2015 r. w kwocie po 2.481,83 zł miesięcznie, – od 1 listopada 2015 r. do 30 listopada 2015 r. w kwocie 2.479,68 zł, – od 1 grudnia 2015 r. do 31 marca 2016 r. po 2.417,43 zł miesięcznie, – od 1 kwietnia 2016 r. do 31 marca 2017 r. po 2.576,60 zł miesięcznie, – od 1 kwietnia 2017 r. po 2.594,97 zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że opłata ustalona została po szczegółowym badaniu sytuacji dochodowej i rodzinnej zobowiązanego oraz po uwzględnieniu, iż w stosunku do P. S. - drugiego zstępnego matki zobowiązanego wydane zostało postanowienie, na podstawie art. 121 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania (tj. [...] lutego 1991 r.) o przysposobieniu pełnym, które w świetle obowiązujących przepisów powoduje, iż ustają prawa i obowiązki przysposobionego wynikające z pokrewieństwa względem jego krewnych, jak również prawa i obowiązki tych krewnych względem niego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., decyzją z dnia [...] września 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W wyniku skargi J. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 1195/17 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium z [...] września 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z [...] czerwca 2017 r. a także decyzję Samorządowego Kolegium z [...] grudnia 2015 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że Kolegium wydając decyzję z [...] grudnia 2015 r. na podstawie art. 151 §1 pkt 2 K.p.a., przepis ten naruszyło. Wymienioną decyzją bowiem uchyliło nie tylko własną decyzję z [...] września 2015 r. (co jest dopuszczalne), ale także, co jest już wadliwe - uchyliło decyzję Prezydenta Miasta C. z [...] lipca 2015 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, gdy tymczasem po wznowieniu Kolegium powinno samo przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, w zakresie podanej przesłanki wznowieniowej, tzn. ustalenia czy podniesione nowe okoliczności w postaci pojawienia się drugiego syna D. S., powoduje konieczność zmiany ostatecznej decyzji ustalającej J. S. odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej jego matki. Jednocześnie Sąd wskazał, że z akt administracyjnych wynika, że P. S. został, na podstawie art. 121 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, przysposobiony co w konsekwencji oznacza, że ustały prawa i obowiązki przysposobionego wynikające z pokrewieństwa względem jego krewnych, jak również prawa i obowiązki tych krewnych względem niego. Tym samym, w ocenie Sądu, P. S. nie mógł zostać obciążony obowiązkiem ponoszenia odpłatności za pobyt D. S. w domu pomocy społecznej. W związku z powyższym, w świetle art. 146 § 2 K.p.a., Kolegium nie miało podstaw prawnych do uchylenia decyzji z [...] września 2015 r., a tym bardziej decyzji z [...] lipca 2015 r. Dodatkowo Sąd wskazał także na naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., z uwagi na wydanie decyzji z [...] września 2015 r., a następnie decyzji z [...] grudnia 2015r. w identycznym składzie, a nadto decyzji z [...] września 2017 r. w składzie, gdzie dwie z trzech osób w składzie orzekały w składzie decyzji z [...] grudnia 2015 r. Rozpatrując sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z [...] lutego 2019 r. odmówiło uchylenia ostatecznej własnej decyzji z [...] września 2015 r. W uzasadnieniu Kolegium przywołało treść art. 61 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, wskazujący kto i w jakim zakresie i okolicznościach ponosi opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej, a następnie stwierdziło, że nieznany dotąd syn D. S. - P. S. został przysposobiony mocą postanowienia Sądu Rejonowego w C. V Wydział Rodzinny i Nieletnich na podstawie art. 121 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Skoro zatem P. S. w 1991 r. został przysposobiony w sposób pełny to z dniem uprawomocnienia się postanowienia o przysposobieniu ustały jego obowiązki wynikające z pokrewieństwa z biologicznymi rodzicami, w tym z biologiczną matką. Tym samym nie jest on traktowany jako zstępny D. S. i nie ma obowiązku ponoszenia kosztów za jej pobyt w domu pomocy społecznej. Uwzględniając powyższe Kolegium stwierdziło, że okoliczność będąca podstawą wznowienia, okazała się nie być istotna dla sprawy. Decyzją z [...] lipca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało własną decyzję z [...] lutego 2019 r. W uzasadnieniu Kolegium w pełni podzieliło stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zgłoszonych przez pełnomocnika zarzutów Kolegium zważyło, że dołączony do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] czerwca 1089 r. sygn. akt [...] znany był orzekającym w sprawie organom. Mocą tego wyroku wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnim J. S. Sąd powierzył ojcu – J. S., zastrzegając matce prawo decydowania w istotnych sprawach dziecka. Kolegium nie podzieliło jednak twierdzeń pełnomocnika, że Sąd pozbawił matkę wykonywania władzy rodzicielskiej. Powierzając wykonywanie władzy rodzicielskiej ojcu Sąd ograniczył jedynie władzę rodzicielską matce do określonych obowiązków i uprawnień względem dziecka. Ograniczenie władzy rodzicielskiej w wyroku rozwodowym nie jest równoznaczne z pozbawieniem władzy rodzicielskiej (art. 111 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). W konsekwencji, skoro Sąd nie pozbawił matki władzy rodzicielskiej nad synem, to tym samym w sprawie nie może być zastosowane zwolnienie z ponoszenia opłaty na podstawie art. 64a ustawy o pomocy społecznej. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu niewłaściwego udokumentowania przysposobienia P. S. Kolegium wyjaśniło, że zgromadzone w sprawie dokumenty (w tym pisma Sądu i Urzędu Stanu Cywilnego) potwierdzają fakt przysposobienia, a z uwagi na tajemnicę przysposobienia Urząd Stanu Cywilnego nie wyda jego aktu urodzenia. W zakresie twierdzeń o podziale kwoty obciążającej J. S. na dwie osoby, z uwagi na zwolnienie od ponoszenia tych kosztów przez przysposobionego P. S. Kolegium wyjaśniło, że na skutek pełnego przysposobienia nie ciąży na nim obowiązek ponoszenia opłaty za pobyt biologicznej matki w domu pomocy społecznej, a tym samym jedyną osobą zobowiązaną do ich ponoszenia jest obciążony tymi kosztami skarżący. Nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego J. S. zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.). W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że sprawa była już przedmiotem wyrokowania WSA w Gliwicach. W wyroku z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 1195/17 przesądzono, że P. S. został, na podstawie art. 121 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, przysposobiony, co w konsekwencji oznacza, że ustały prawa i obowiązki przysposobionego wynikające z pokrewieństwa względem jego krewnych, jak również prawa i obowiązki tych krewnych względem niego. Tym samym, w ocenie Sądu, P. S. nie mógł zostać obciążony obowiązkiem ponoszenia odpłatności za pobyt D. S. w domu pomocy społecznej. W ocenie Sądu I instancji, Kolegium zgodnie z wytycznymi zawartymi w wymienionym wyroku, rozpatrzyło złożony wniosek o wznowienie postępowania, prawidłowo dokonując oceny zgłoszonej we wniosku przesłanki wznowieniowej wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i zasadnie uznając, że nowa okoliczność w postaci pojawienia się drugiego syna matki skarżącego nie mogło mieć wpływu na treść wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Mając na uwadze treść art. 61 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, WSA podzielił twierdzenia orzekającego organu, że drugi syn matki skarżącego nie mieści się w dyspozycji przywołanego przepisu. Wbrew twierdzeniom skargi, dołączone do akt sprawy pisma: Urzędu Stanu Cywilnego w C. z 4 października 2016 r. oraz Sądu Rejonowego w C. z 30 stycznia 2017 r., potwierdzają jednoznacznie, że nieznany dotąd syn D. S. - P. S. został przysposobiony mocą postanowienia Sądu Rejonowego w C. V Wydział Rodzinny i Nieletnich na podstawie art. 121 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Skoro więc z załączonej do akt dokumentacji wynika, że w 1991 r. P. S. został przysposobiony w sposób pełny to z dniem uprawomocnienia się postanowienia o przysposobieniu ustały jego obowiązki wynikające z pokrewieństwa z biologicznymi rodzicami, w tym z biologiczną matką. Tym samym nie może być on traktowany jako zstępny D. S., a zatem nie ma on obowiązku ponoszenia kosztów za jej pobyt w domu pomocy społecznej. Zdaniem Sądu I instancji, organ nie mógł w inny sposób udokumentować pełnego przysposobienia P. S., a to z uwagi na tajemnicę przysposobienia. Nazwisko to nie pojawiło się w rejestrach sądowych wobec wejścia do nowej rodziny. Dołączone do akt sprawy pisma Sądu i Urzędu Stanu Cywilnego stanowią dowód w rozumieniu art. 75 § 1 K.p.a. i potwierdzają one fakt przysposobienia, co jest wystarczające dla sprawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów WSA wskazał, że z wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] czerwca 1989 r. sygn. akt [...] wynika, że wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnim J. S. Sąd powierzył ojcu – J. S., zastrzegając matce prawo decydowania w istotnych sprawach dziecka. Nie jest to równoznaczne z pozbawieniem władzy rodzicielskiej (art. 111 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Zatem, skoro Sąd nie pozbawił matki skarżącego władzy rodzicielskiej nad synem, to tym samym w sprawie nie może być zastosowane zwolnienie z ponoszenia opłaty na podstawie art. 64a ustawy o pomocy społecznej. Sąd I instancji nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 24 K.p.a. wskazując, że orzekanie przez samorządowe kolegium odwoławcze po uchyleniu poprzedniej decyzji tego organu przez sąd administracyjny nie mieści się w dyspozycji art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 K.p.a. Po uchyleniu decyzji Kolegium z dnia [...] września 2017 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie ma przeszkód prawnych, aby w składach orzekających Kolegium ponownie rozpoznających tę sprawę, czyli m.in. w składzie wydającym decyzję z dnia [...] lipca 2019 r. ponownie rozpoznającym wniosek skarżącego uczestniczyła wymieniona w skardze członek Kolegium S. D. Ponowne rozpoznanie sprawy nie jest bowiem udziałem w "wydaniu zaskarżonej decyzji". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł J. S. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1 i 2 w zw. z art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego i w zw. z art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że pisma z Sądu Rejonowego w C. i z Urzędu Stanu Cywilnego w C. są prawidłowymi dowodami, potwierdzającymi pełne przysposobienie P. S. oraz poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z orzeczenia Sądu i zaświadczenia z Urzędu Stanu Cywilnego w sprawie przysposobienia P. S. na okoliczność tego przysposobienia; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że wskazania zawarte w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/G1 1195/17 dotyczące wyjaśnienia przez SKO przy ponownym rozpoznaniu sprawy faktu pojawienia się drugiego syna D. S. - P. S. - zostały wykonane; c) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu wyroku wyjaśnień dotyczących przyczyn uznania pism z Sądu Rejonowego w C. i z Urzędu Stanu Cywilnego w C. jako prawidłowych i wiarygodnych dowodów, potwierdzających pełne przysposobienie P. S.; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że ocena prawna zawarta w wyroku WSA z dnia 11 kwietnia 2018 r. polega na uznaniu za udowodnione, iż P. S. został całkowicie przysposobiony; e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez uznanie, że nie było podstaw do wyłączenia od udziału w postępowaniu w sprawie członka SKO – S. D.; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, poprzez uznanie, że P. S. nie odpowiada za ponoszenie opłat za pobyt matki w domu pomocy społecznej a jedyną osobą zobowiązaną do ponoszenia opłat jest skarżący, mimo braku prawidłowych dowodów na okoliczność przysposobienia P. S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził występowania przesłanek nieważności postępowania, co oznacza, że zobligowany był rozpoznać sprawę w granicach podstaw i wniosków skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w kontrolowanej sprawie zarówno organ, jak i Sąd działały w warunkach związania wynikającego z art. 153 P.p.s.a. Kwestia oceny przesłanki wznowieniowej wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w postaci ujawnienia istnienia drugiego syna matki skarżącego, była już bowiem przedmiotem prawomocnego wyroku z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 1195/17, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił uprzednio wydane w tej sprawie w postępowaniu wznowieniowym decyzje organów obu instancji, a także decyzję SKO z [...] grudnia 2015 r. W wyroku tym Sąd I instancji sformułował jednoznaczną ocenę prawną, wskazując między innymi, że P. S. został, na podstawie art. 121 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, przysposobiony co w konsekwencji oznacza, że ustały prawa i obowiązki przysposobionego wynikające z pokrewieństwa względem jego krewnych, jak również prawa i obowiązki tych krewnych względem niego. Tym samym P. S., nie mógł zostać obciążony obowiązkiem ponoszenia odpłatności za pobyt D. S. w domu pomocy społecznej. Ocena prawna wyrażona w tym zakresie była wiążąca zarówno dla organu ponownie rozpoznającego sprawę, jak i dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wydającego kontrolowany obecnie wyrok. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że materiał dowodowy w postaci pism: Urzędu Stanu Cywilnego w C. z 4 października 2016 r. oraz Sądu Rejonowego w C. z 30 stycznia 2017 r. został uznany przez uprzednio orzekający Sąd za wystarczający do przyjęcia, że P. S. został przysposobiony w sposób pełny, stąd na mocy art. 121 § 3 k.r.o. ustały prawa i obowiązki przysposobionego wynikające z pokrewieństwa względem jego krewnych. W świetle powyższego organ prowadzący postępowanie wznowieniowe nie mógł dokonać innej oceny zgromadzonych dotychczas dowodów, nie miał również możliwości i obowiązku dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tej kwestii, w sytuacji gdy Urząd Stanu Cywilnego odmówił wydania odpisu aktu urodzenia P. S. z uwagi na tajemnicę przysposobienia. Należy przy tym podkreślić, że skarżący kasacyjnie nie przedstawił żadnych nowych dowodów, które mogłyby podważyć prawidłowość ustaleń wynikających ze zgromadzonej dotychczas dokumentacji. Podniesione w tym względzie zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1 i 2 w zw. z art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego i w zw. z art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. oraz naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. należało uznać za nieuzasadnione. W konsekwencji za niezasadny należało także uznać zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, ukierunkowany na podważenie okoliczności przysposobienia P. S. w sposób pełny. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także stanowiska skarżącego kasacyjnie co do uchybienia przez Sąd I instancji przepisowi art. 141 § 4 P.p.s.a. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku sporządzone zostały zgodnie z wymogami określonymi w powołanej normie, zawierają wszystkie przewidziane tam elementy. Stanowisko Sądu wyrażone zostało w sposób jednoznaczny, przekonujący, w pełni umożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej orzeczenia. Sąd I instancji w sposób wystarczający odniósł się do zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wymienionych wyżej pism Urzędu Stanu Cywilnego w C. z 4 października 2016 r. oraz Sądu Rejonowego w C. z 30 stycznia 2017 r. uznając je za wiarygodne i potwierdzające fakt przysposobienia P. S. na podstawie art. 121 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Odmienna ocena tych dowodów nie może być podstawą do sformułowania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Zgodnie z brzmieniem art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. pracownik organu podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przepis ten, zgodnie z art. 27 § 1 K.p.a., dotyczy również członków organów kolegialnych, a zatem także członków samorządowych kolegiów odwoławczych. Jak stanowi natomiast art. 27 § 1a K.p.a., członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. Nie ma podstaw do takiej wykładni art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., która rozciągałaby jego zastosowanie również na sytuacje, gdy organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie na skutek bądź to uprzedniego uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, bądź też uchylenia decyzji organu odwoławczego w postępowaniu sądowoadministracyjnym i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji. Przepis art. 24 § 1 pkt K.p.a. dotyczy bowiem jedynie sytuacji, gdy ten sam pracownik bierze udział w wydaniu decyzji w postępowaniu odwoławczym, nadzwyczajnym bądź zainicjowanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (vide: wyroki NSA: z dnia 22 czerwca 2016r. sygn. akt II GSK 268/15, z dnia 10 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 1117/15, z dnia 29 października 2015r. sygn. akt II OSK 466/14, z dnia 8 września 2015r. sygn. akt I OSK 2922/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Słusznie zatem Sąd I instancji przyjął, że po uchyleniu decyzji Kolegium z dnia [...] września 2017 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie ma przeszkód prawnych, aby w składach orzekających Kolegium ponownie rozpoznających tę sprawę, czyli m.in. w składzie wydającym decyzję z dnia [...] lipca 2019 r. ponownie rozpoznającym wniosek skarżącego uczestniczyła wymieniona w skardze członek Kolegium S. D. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art.184 P.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.), orzekł jak w sentencji. .