III SA/Wa 790/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant referent Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 stycznia 2019 r. nr 0114-KDIP2-2.4010.598.2018.1.SJ w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę Skarżąca L. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także jako "Wnioskodawca", "Strona"), w dniu 28 listopada 2018 r. złożyła wniosek (z tej samej daty) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W uzasadnieniu wskazała, że jest indywidualnym dostawcą usług związanych z obsługą techniczną samolotów, obsługującym floty lotnictwa cywilnego oraz wykonującym prace na rzecz agend rządowych. W lipcu 2010 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Wnioskodawcy podjęło uchwałę o podwyższeniu kapitału zakładowego Wnioskodawcy i przeznaczeniu nowo utworzonych udziałów do objęcia przez dotychczasowego wspólnika Wnioskodawcy (dalej: "Wspólnik" lub "Spółka"). Wspólnik objął wszystkie nowo utworzone udziały w trybie wniesienia wkładu niepieniężnego jakim były aktywa i prawa wchodzące w skład B. (dalej: Baza obsługowa). W wyniku podwyższenia kapitału zakładowego Wnioskodawcy i nabycia przez niego wkładu niepieniężnego, tj. Bazy Obsługowej, doszło także do przejścia ze Spółki na rzecz Wnioskodawcy zakładu pracy w rozumieniu art. 23¹ Kodeksu pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 108; dalej: K.P.), w wyniku czego Wnioskodawca przejął ponad 800 pracowników personelu technicznego Spółki. Dodatkowo, w razie rozwiązania umów o pracę z pracownikami przejętymi, Wnioskodawca wypłacał ekwiwalenty pieniężne za niewykorzystany w naturze urlop wypoczynkowy. Wynikało to z solidarnej odpowiedzialności Wnioskodawcy, określonej w art. 23¹ § 2 K.P. Wnioskodawca wysunął wobec Spółki roszczenie o zwrot poniesionych w ten sposób kosztów, wytaczając następnie Spółce (wobec braku zapłaty należnej Wnioskodawcy kwoty) z tego tytułu powództwo przed sądem powszechnym. Strony rozwiązały ten spór w drodze porozumienia o uznaniu i spłacie wzajemnych zobowiązań z dnia 13 marca 2018 r. (dalej: Porozumienie): ustaliły należną L. kwotę zwrotu kosztów przejęcia pracowników (Wspólnik uznał roszczenie). Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 15 maja 2018 r. uznał, że ten zwrot kosztów poniesionych przez Wnioskodawcę w związku z przejęciem pracowników nie może zostać uznany za rekompensatę wydatków związanych z tym, że Wnioskodawca zaspokoił określone uprawnienia przenoszonych pracowników. Stanowi to formę wynagrodzenia za uwolnienie Wspólnika od zobowiązań wynikających z zatrudniania przeniesionych pracowników i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług: spełniona została przesłanka istnienia związku pomiędzy wypłatą należności, a otrzymaniem świadczenia wzajemnego. Wnioskodawca w dniu 22 czerwca 2018 r. wystawił Wspólnikowi fakturę, oznaczając datę zawarcia Porozumienia (tj. 13 marca 2018 r.) jako datę wykonania usługi. Ponadto Wnioskodawca tytułem m.in. opłat za dostęp do urządzeń i powierzchni lotniska im. [...] w W. ("opłat lotniskowych"), wystawił Wspólnikowi faktury VAT. Kwota wynagrodzenia w zakresie opłat lotniskowych stanowiła w zasadzie refakturę tych opłat, naliczanych i fakturowanych na Wnioskodawcę przez Przedsiębiorstwo P. (dalej: "P."), jako podmiot zarządzający ww. portem lotniczym na podstawie przepisów prawa. W dacie wystawienia faktur, Wnioskodawca był uprawniony do refakturowania tych kosztów na rzecz Wspólnika jako kosztów bezpośrednio związanych i niezbędnych do świadczenia usług na rzecz Wspólnika (umowa przewidywała, iż refakturowaniu podlegają m.in. koszty podwykonawstwa). Wspólnik jednakże uznał, iż stanowisko Wnioskodawcy nie jest zasadne, bowiem koszty te nie stanowią kosztów podwykonawstwa lecz są opłatami administracyjnymi. Pomiędzy Stronami zaistniał spór - Wnioskodawca wystąpił z pozwem o zapłatę wynagrodzenia do sądu powszechnego. Ostatecznie jednak Wnioskodawca, biorąc pod uwagę wszelkie przesłanki ekonomiczne, w tym chęć zachowania długofalowej współpracy ze Wspólnikiem, zdecydował, iż prowadzenie tego sporu przed sądem będzie długotrwałe i nieopłacalne: Strony w zawartym Porozumieniu wskazały, że podniesione przez Wnioskodawcę wobec Wspólnika roszczenia z tytułu opłat lotniskowych są bezzasadne, w związku z czym Wnioskodawca zobowiązał się do zaniechania dochodzenia od Wspólnika ww. roszczeń (wycofał wcześniej złożony pozew), skorygowania ww. faktur w zakresie opłat lotniskowych ("do zera") oraz doręczenia faktur korygujących do Wspólnika w terminie 14 dni roboczych od dnia zawarcia Porozumienia. W związku z powyższym Wnioskodawca wystawił Wspólnikowi w 2018 r. faktury korygujące. Zrzeczenie się roszczeń wobec Wspólnika (i tym samym skorygowanie przedmiotowych faktur) było warunkiem podpisania przez Wspólnika aneksu do umowy łączącej Strony, na podstawie którego Wnioskodawca począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r., uprawniony jest do obciążania Wspólnika kwotą faktycznie ponoszonych opłat lotniskowych, naliczanych i fakturowanych na Wnioskodawcę przez P., jako podmiot zarządzający portem lotniczym (Wspólnik więc uznał prawo Wnioskodawcy do obciążania go opłatami lotniczymi, lecz dopiero po aneksowaniu łączącej Strony umowy). Dodatkowo, w wyniku wniesienia w lipcu 2010 r. wkładu niepieniężnego jakim były aktywa i prawa wchodzące w skład B. (dalej: Baza obsługowa), Wnioskodawca stał się właścicielem m.in. dyszli holowniczych. Na skutek jednak niedopatrzenia, Wspólnik, który dotychczas (przed aportem) był ich właścicielem, w dalszym ciągu tj. od lipca 2010 do maja 2016 r., korzystał bezumownie z przedmiotowych dyszli holowniczych. W związku z powyższym, Strony w zawartym Porozumieniu wskazały, iż Wnioskodawcy z tytułu użytkowania dyszli przez Wspólnika przysługuje wynagrodzenie, wynoszące 60.000,00 zł netto, 73.800,00 zł brutto. Wspólnik zobowiązał się do zapłaty wynagrodzenia na podstawie prawidłowo wystawionych faktur, w terminie 14 dni roboczych od dnia zawarcia Porozumienia. Skarżąca wystąpiła o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy prawidłowym jest stanowisko, iż przychód z tytułu wynagrodzenia za zwrot kosztów przejęcia pracowników powstał zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy z dnia 12 lutego 1993 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1036, ze zm., dalej: "u.p.d.o.p."), tj. w dacie zawarcia Porozumienia? 2. Czy prawidłowym jest stanowisko, zgodnie z którym korekty przychodów z tytułu opłat lotniskowych (dokonane na podstawie Porozumienia) powinny być rozpoznane na podstawie art. 12 ust. 3j u.p.d.o.p. ("na bieżąco"), bez potrzeby korygowania rozliczeń Wnioskodawcy za okresy, kiedy przychody te były należne? 3. Czy prawidłowym jest stanowisko, iż przychód z tytułu wynagrodzenia za użytkowanie dyszli holowniczych powstał zgodnie z art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p., tj. w dacie wystawienia faktury (na podstawie Porozumienia) przez Wnioskodawcę? Skarżący uznał, że prawidłowym jest stanowisko, iż przychód z tytułu wynagrodzenia za zwrot kosztów przejęcia pracowników powstał zgodnie z art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p., tj. w dacie zawarcia Porozumienia (pyt. nr 1). Wnioskodawca uznał też, że jest on uprawniony do dokonania korekty przychodów podatkowych na bieżąco, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym wystawił faktury korygujące na podstawie zawartego Porozumienia z dnia 13 marca 2018 r. (pyt. 2) Zdaniem Wnioskodawcy prawidłowe jest stanowisko, iż przychód z tytułu wynagrodzenia za użytkowanie dyszli holowniczych powstał zgodnie z art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p., tj. w dacie wystawienia faktury (na podstawie zawartego Porozumienia) przez Wnioskodawcę (pyt. 3). Skarżący, odnośnie do pytania nr 2 wskazał, że z biznesowego punktu widzenia, na dzień wystawienia faktur z tytułu opłat lotniskowych (w 2015 i 2016 r.) nie ulegało wątpliwości, iż Wnioskodawca był uprawniony do obciążania Wspólnika tymi kosztami. Nowelizacja u.p.d.o.p. wprowadziła – w art. 12 ust. 3j u.p.d.o.p - zasadę, że przychód należy korygować na bieżąco, o ile nie wynika on z błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki, tj. w okresie w którym otrzymano dokument będący podstawą skorygowania przychodu. Skoro między Wnioskodawcą a Wspólnikiem występował spór co do szeregu wierzytelności, który został ugodowo rozwiązany dopiero w dniu 13 marca 2018 r. na mocy zawartego Porozumienia., to nie powinno ulegać wątpliwości, iż faktury przez niego pierwotnie wystawione nie były dotknięte błędem rachunkowym lub inną "oczywistą" omyłką. W konsekwencji, Wnioskodawca jest uprawniony do dokonania korekty przychodów podatkowych na bieżąco, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym wystawił faktury korygujące na podstawie zawartego Porozumienia z dnia 13 marca 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, zaskarżoną interpretacją z dnia 25 lutego 2019 r. nr 0114-KDIP2-2.4010.598.2018.1.SJ, na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm., dalej jako "O.p.") uznał stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytań nr 1, 2, 3 za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje stanowisko odnośnie do pytania nr 2 organ wskazał, że sam fakt zrzeczenia się roszczeń przez jedną ze stron sporu nie może wpływać na prawnopodatkową kwalifikację opłat lotniskowych. Jakkolwiek strony mogą swobodnie kształtować swoje prawa i obowiązki w zawieranych umowach, nie mogą jednak umową cywilnoprawną kształtować swoich praw i obowiązków o charakterze publicznoprawnym - zastrzeżonych dla ustaw podatkowych. Stąd w sprawie nie zachodzą przesłanki do dokonania korekty przychodu podatkowego w związku z podpisaniem Porozumienia. Wnioskodawca skargą z dnia 21 lutego 2019 r. zakwestionował wydaną interpretację, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 12 ust. 3j-3m u.p.d.o.p. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do dokonania korekty przychodu podatkowego w związku z zawarciem przez Skarżącą Porozumienia; 2. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 800, ze zm.; dalej: "O.p.") poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnej i wyczerpującej analizy stanu faktycznego pod kątem oceny zastosowania przepisów art. 12 ust. 3j-3m u.p.d.o.p. do zaistniałego zdarzenia faktycznego, tj. w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Organ interpretacyjny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należy oddalić. Zakres dopuszczalnego działania Sądu wyznacza art. 57a p.p.s.a., gdyż przy badaniu sporów interpretacyjnych Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stąd na obecnym etapie postępowania spór w sprawie dotyczy wykładni art. 12 ust.3 j u.p.d.o.p., w kontekście możliwości wystawienia faktur korygujących przychody z tytułu (refakturowania) opłat lotniskowych, uprzednio naliczonych i zafakturowanych na Skarżącego przez P. L. Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji, Skarżąca w latach 2015 i 2016 r. wystawiła Wspólnikowi faktury VAT, tytułem opłat lotniskowych. Kwota wynagrodzenia w zakresie opłat lotniskowych stanowiła w zasadzie refakturę tych opłat, naliczanych i fakturowanych na Skarżącego przez Przedsiębiorstwo P. (dalej: "P."), jako podmiot zarządzający portem lotniczym. W dacie wystawienia faktur Skarżąca była uprawniona do refakturowania tych kosztów na rzecz Wspólnika jako kosztów bezpośrednio związanych i niezbędnych do świadczenia usług na rzecz Wspólnika (umowa przewidywała, iż refakturowaniu podlegają m.in. koszty podwykonawstwa). Wspólnik jednakże uznał, iż stanowisko Skarżącej nie jest zasadne, bowiem koszty te nie stanowią kosztów podwykonawstwa, lecz są opłatami administracyjnymi. Pomiędzy Stronami zaistniał spór – Skarżąca wystąpiła z pozwem o zapłatę wynagrodzenia do sądu powszechnego. Ostatecznie jednak Strona, biorąc pod uwagę wszelkie przesłanki ekonomiczne, w tym chęć zachowania długofalowej współpracy ze Wspólnikiem zdecydowała, iż prowadzenie tego sporu przed sądem będzie długotrwałe i nieopłacalne: Strony w zawartym Porozumieniu wskazały, że podniesione przez Wnioskodawcę wobec Wspólnika roszczenia z tytułu opłat lotniskowych są bezzasadne, w związku z czym Wnioskodawca zobowiązał się do zaniechania dochodzenia od Wspólnika ww. roszczeń (wycofał wcześniej złożony pozew), skorygowania ww. faktur w zakresie opłat lotniskowych ("do zera") oraz doręczenia faktur korygujących Wspólnikowi w terminie 14 dni roboczych od dnia zawarcia Porozumienia. W związku z powyższym Wnioskodawca wystawił Wspólnikowi faktury korygujące. Jednocześnie zrzeczenie się roszczeń wobec Wspólnika (i tym samym skorygowanie przedmiotowych faktur) było warunkiem podpisania przez Wspólnika aneksu do umowy łączącej Strony, na podstawie którego Wnioskodawca, począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r., uprawniony jest do obciążania Wspólnika kwotą faktycznie ponoszonych opłat lotniskowych, naliczanych i fakturowanych na Wnioskodawcę przez P., jako podmiot zarządzający portem lotniczym. Zdaniem Skarżącej, jest ona uprawniona do dokonania korekty przychodów podatkowych na bieżąco, na podstawie art. 12 ust.3 j u.p.d.p.o., bowiem nowym zdarzenie gospodarczym, które spowodowało możliwość dokonania korekty było zawarcie Porozumienia. W ocenie organu interpretacyjnego Porozumienie podpisane przez strony stanowiło jedynie zażegnanie konfliktu przez zrzeczenie się przez Skarżącą roszczenia względem Wspólnika. Z faktu tego nie można wywodzić skutków podatkowych w postaci skorygowania (zmniejszenia) przychodu należnego. Zdaniem Sądu rację w tym sporze ma organ interpretacyjny. Prze przystąpieniem do dalszych rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Stosownie do art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p., za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Przychodem należnym jest zatem przychód, który w następstwie działalności gospodarczej stał się należnością (wierzytelnością) ustaloną pomiędzy stronami. Podstawowa zasada określania daty powstania przychodu związanego z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej została uregulowana przez ustawodawcę w treści art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p. Na mocy tego przepisu, za datę powstania przychodu uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3e, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:1) wystawienia faktury, albo 2) uregulowania należności. Należy wskazać, że zasady dokonywania korekt przychodów zawarte zostały w przepisach art. 12 ust. 3j-3 m u.p.d.o.p. Zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy, jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. Przepis art. 12 ust. 3j u.p.d.o.p. różnicuje zatem moment zmniejszenia lub zwiększenia przychodów w zależności od przyczyn skutkujących dokonanie korekty. Jeżeli korekta wynika z błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki, korekty należy dokonać w okresie, w którym został rozpoznany pierwotny przychód z pierwotnej faktury. Natomiast, jeżeli przyczyna korekty tkwi w innych powodach niż omyłka lub błąd rachunkowy, korekty należy dokonać w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca. Mając na uwadze przytoczone przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy, nie sposób zgodzić ze Skarżącą, że w omawianych okolicznościach będzie ona uprawniona do dokonania korekty przychodów, o której mowa w art. 12 ust.3 j u.p.d.o.p. Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, którym w postępowaniu interpretacyjnym zarówno organ jak i sąd są związani, jednoznacznie wynika bowiem, że w dacie wystawiania przedmiotowych faktur, Strona była uprawniona do refakturowania kosztów opłat lotniskowych na rzecz Wspólnika P. L. – jako bezpośrednio związanych i niezbędnych do świadczenia usług na rzecz Wspólnika. Uprawnienie to wynikało z zawartej między stronami umowy. Skoro tak, to powstał przychód należny. Ustawa podatkowa nie uzależnia możliwości uznania określonego przysporzenia za przychód należny, od jego zapłaty. Wystawione faktury nie dokumentowały błędnie zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Zdaniem Sądu brak późniejszej akceptacji tych faktur przez Wspólnika, oraz podjęta w następstwie tego decyzja Strony o zrzeczeniu się i zaniechaniu dochodzenia roszczenia od Wspólnika nie są wystarczającymi przesłankami do uznania, że przychód za wykonane usługi nie był przychodem należnym oraz, że Skarżącej przysługuje prawo do dokonania korekty przychodu. Wniosku powyższego nie zmienia okoliczność, że zrzeczenie się przez Stronę dochodzenia roszczeń i zobowiązanie się do "wyzerowania" faktur z tytułu opłat lotniskowych nastąpiło w formie Porozumienia, celem chęci zachowania długofalowej współpracy ze Wspólnikiem. Znamienne jest, że jak wynika z opisu stanu faktycznego, zrzeczenie się roszczeń wobec Wspólnika (i tym samym skorygowanie przedmiotowych faktur) było warunkiem podpisania przez Wspólnika aneksu do umowy łączącej Strony, na podstawie którego Wnioskodawca począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r., uprawniony jest do obciążania Wspólnika kwotą faktycznie ponoszonych opłat lotniskowych, naliczanych i fakturowanych na Wnioskodawcę przez P., jako podmiot zarządzający portem lotniczym. Wnioskodawca w zawartym w 2018 r. Porozumieniu zrzekł się zatem dochodzenia roszczeń z tytułu opłat lotniskowych ( za lata 2015, 2016) , po to, by od 1 stycznia 2017r. powrócić do "starych zasad" obciążania Wspólnika kwotą faktycznie poniesionych opłat. W tym stanie rzeczy nie sposób uznać, że opłaty lotniskowe zmieniły swój charakter. Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji nie wynika, aby strony zmieniły zapisy umowy o podwykonawstwo, poprzez ustalenie, że ciężar tych opłat powinien spoczywać na Skarżącej. W zawartym Porozumieniu Skarżąca jedynie zrzekła się dochodzenia roszczeń od Wspólnika. W ocenie Sądu z takiego Porozumienia, które zażegnało spór na płaszczyźnie cywilnoprawnej między stronami, nie można wywodzić skutków podatkowych w postaci przyznania prawa do skorygowania (zmniejszenia) przychodów podatkowych. W rezultacie nietrafne jest przekonanie Strony ze skargi, że "dopiero z dniem zawarcia Porozumienia i wystawienia z tego tytułu faktur korygujących, zostały spełnione przesłanki warunkujące powstanie przychodu należnego (....)". Odnosząc się do powołanego przez Stronę w skardze fragmentu uzasadnienia do ustawy wprowadzającej zasady dokonywania korekt na gruncie podatku dochodowego (ustawa z dnia 10 września 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wspieraniem polubownych metod rozwiązywania sporów, Dz. U. z 2015 r. poz. 1595), w którym wskazano że " nowelizacja ma uprościć rozliczenia podatkowe tych przedsiębiorców, którzy będą korygować przychody i koszty uzyskania przychodów m. in. w wyniku zawartej ugody", trafnie punktował organ w odpowiedzi na skargę, że nie każda ugoda, czy porozumienie będzie stanowiło podstawę do dokonania korekty przychodów. Jak bowiem wskazano w powoływanym przez Stronę uzasadnieniu: "w przypadku, gdy faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie gospodarcze, które miało miejsce w dacie jej wystawienia (stan faktyczny), a faktura korygująca została wystawiona przez sprzedawcę z powodu późniejszych zdarzeń, a więc okoliczności mających wpływ na zmianę przychodów powstałych już po wystawieniu faktury pierwotnej, takich jak np. obniżenie ceny, udzielenie rabatu czy zwrotu towaru (podkreślenie Sądu) - fakturę korygującą należy rozliczyć na bieżąco, z datą jej wystawienia. W stanie faktycznym sprawy żadna ze wskazanych wyżej sytuacji nie miała miejsca. Zawarte Porozumienie nie zmieniło zasad rozliczeń między stronami, np. poprzez obniżenie ceny świadczonych usług, czy potrącenia wzajemnych zobowiązań. Skoro z opisu sprawy nie wynika, aby strony umowy uznały, że opłaty lotniskowe powinny być w istocie uiszczane przez Wnioskodawcę, lecz Wnioskodawca jedynie zrzekł się tych roszczeń wobec Wspólnika, to Porozumienie to nie może budzić (oczekiwanych przez Skarżącego) skutków podatkowych w postaci możliwości korekty przychodu na podstawie art. 12 ust. 3j u.p.d.o.p. Z przedstawionych wyżej względów trafnie organ interpretacyjny ocenił, że w rozpatrywanej sprawie nie nastąpiło żadne zdarzenie gospodarcze skutkujące możliwością korekty przychodów (zmniejszenia przychodów zgodnie z art. 12 ust.3 j u.p.d.o.p.). Uznając zatem zarzuty skargi za niezasadne Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.