II SAB/Rz 98/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Piotr Godlewski /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie udzielenia informacji publicznej -skargę oddala- II SAB/Rz 98/19 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi P.D. jest bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji (dalej: KWP) w sprawie udzielenia informacji publicznej. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wnioskiem z [...] sierpnia 2019 r. P.D. zwrócił się do KWP o udzielenie drogą elektroniczną (poprzez przesłanie na podany adres e-mail) informacji publicznej dotyczącej policjanta W.H. obejmującej: życiorys, kopię dyplomu ukończenia szkoły średniej i wyższej oraz szkoły policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii mianowania na policjanta, kopii oświadczenia majątkowego, kopii aktualnych badań psychiatrycznych, skan umowy o pracę. W udzielonej [...] sierpnia 2019 r. odpowiedzi (oznaczonej L.dz. [...]) Komendant wskazał, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej: u.d.ip.) i nie mogą zostać udostępnione w tym trybie. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze P.D. zaskarżył bezczynność Komendanta w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jako naruszającą art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 13 ust. 1 u.d.ip. W związku z tym wniósł o: 1) zobowiązanie Komendanta do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, uznanie odmowy jej udostępnienia za błędną, uznanie iż osoba o której dane wnioskował jest funkcjonariuszem publicznym, nakazanie udostępnienia informacji i wydanie decyzji administracyjnej; 2) uznanie na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r., Nr 34, poz. 173) w zw. z art 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.), że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wg uzyskanej odpowiedzi, osoba o której dane wnioskował, jest zatrudniona w Policji na stanowisku usługowo - technicznym a nie decyzyjnym, co wg Komendanta uniemożliwia udostępnienie dotyczących jej danych. W ocenie skarżącego, policjant jest funkcjonariuszem publicznym i podobnie jak w przypadku sędziów czy prokuratorów takie dane powinny być mu udostępnione, a działania Komendanta miały na celu wyłącznie uniemożliwienie mu dostępu do informacji publicznej. Skoro nie wydał on decyzji i nie udzielił informacji co do których posiada ustawowy obowiązek ich udostępnienia, to nie ulega wątpliwości, że pozostaje w bezczynności. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że w przekonaniu organu żądane informacje nie stanowiły informacji publicznej oraz że w związku z tym nie ciążył na nim obowiązek jej udzielenia. Utrudnianie poznania szczegółów wykształcenia i pracy policjanta uniemożliwia "obywatelską ocenę" prawidłowości przestrzegania przepisów i pracy urzędnika, gdyż tylko w ten sposób można ocenić, czy zadania za które płacą wszyscy podatnicy są powierzone osobom z odpowiednim wykształceniem i kompetencjami. Za sprawę szczególnie istotną dla interesu publicznego należy uznać taką, która - ze względu na rodzaj, czas, miejsce, sposób, okoliczności rozstrzygania i późniejszej realizacji - w istotnym zakresie wpływa lub może wpływać na wykonywanie przez podmioty władzy publicznej ich uprawnień i obowiązków. W zakresie prawa dostępu do informacji oznacza to, że interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania Państwa, np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie w całości. Wskazał, że podstawowym przepisem regulującym zakres informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, które są informacjami publicznymi, jest art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.ip., zgodnie z którym ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Wprawdzie art. 61 Konstytucji RP nie zawiera odpowiedzi na pytanie, jakiego rodzaju informacje o osobach pełniących funkcje publiczne mogą być przekazywane na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, niemniej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę, że generalnie każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega ocenie z punktu widzenia przesłanek podmiotowych i przedmiotowych. Udostępnienie informacji objętej wnioskiem może bowiem nastąpić jedynie wówczas, gdy podmiot do którego zostało skierowane żądanie należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.ip. oraz gdy zostanie stwierdzone, że żądana informacja stanowi informację o charakterze publicznym w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Prawo do informacji publicznej to zatem prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, co oznacza, że informacja dotycząca tych podmiotów ale wykraczająca poza granice ich działalności nie jest informacją publiczną. W związku z tym nie każda informacja dotycząca osoby pełniącej funkcję publiczną będzie mogła uzyskać miano informacji publicznej lub nawet będąc informacją publiczną, nie każda będzie mogła być udostępniona ze względu na sferę chronioną prawem do prywatności. Informacja publiczna to taka informacja, która - co do zasady - nie obejmuje spraw prywatnych, niepublicznych, osobistych, intymnych (danych osobowych, życia prywatnego, rodzinnego), a także informacji, które naruszałyby godność, cześć (dobre imię), a więc dobra osobiste organu lub osób będących piastunem organu. W ocenie Komendanta, wniosek skarżącego o wydanie decyzji w sprawie udostępnienia informacji jest kuriozalny. Zgodnie z art. 16 u.d.i.p., organ wydaje decyzję tylko w sytuacji odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W niniejszej sprawie organ nie odmówił dostępu do informacji publicznej, gdyż uznał, że wnioskowane dane nie stanowią takiej informacji. Tym bardziej błędne jest stanowisko, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W sprawie odpowiedź została udzielona skarżącemu [...] sierpnia 2019 r., czyli przed upływem ustawowego terminu. Organ nie jest w bezczynności w sytuacji, gdy odpowiada na wniosek, nawet jeśli odpowiedź nie satysfakcjonuje wnioskodawcy. Od milczenia organu trzeba odróżnić sytuację w której organ administracji odpowiada na wniosek o udzielenie informacji, lecz nie może podać żądanych informacji bo ich nie ma, bądź też nie może ich udzielić np. z uwagi na ochronę danych osobowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola sądu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Przedmiotem skargi P.D. jest bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji związana ze sposobem załatwienia wniosku o udzielenie wnioskowanych danych dotyczących policjanta W.H. W ocenie skarżącego stanowią one informację publiczną, którego to stanowiska nie podziela KWP. Kwestię dostępu do informacji publicznej w sposób kompleksowy reguluje u.d.i.p., określając zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, a także tryb udostępniania tej informacji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie w niej określonym. Udostępnienie informacji może nastąpić jednak tylko wówczas, gdy podmiot do którego został skierowany wniosek należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej oraz gdy jest on w posiadaniu informacji mającej charakter publiczny. Na podstawie bowiem art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty o których mowa w ust. 1 i 2 tego artykułu, będące w posiadaniu takich informacji. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej; z regulacją tą koreluje art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.), zgodnie z którym Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że Komendant Wojewódzki Policji jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania będącej w jego posiadaniu informacji publicznej. Zakres przedmiotowy informacji publicznej określa art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wymieniając rodzaje spraw, jakich może ona dotyczyć (nie jest to wyliczenie wyczerpujące, o czym świadczy zwrot "w szczególności"). Obejmują one m.in. informację o podmiotach o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (pkt 2 d), a także o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (pkt 4a); dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.). Podkreślenia wymaga przy tym, że w doktrynie i orzecznictwie sądowym pod pojęciem "informacji publicznej" rozumie się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W rozpoznawanej sprawie skarżący zwrócił się o udzielenie informacji publicznej dotyczącej konkretnego (wskazanego z imienia i nazwiska) policjanta w zakresie jego życiorysu, kopii dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii mianowania na policjanta, kopii oświadczenia majątkowego, kopii aktualnych badań psychiatrycznych oraz skanu umowy o pracę. W związku z w/w żądaniem istotna pozostaje regulacja art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którą "prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa". U.d.i.p. nie definiuje pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne", niemniej mając na uwadze zasadę wzajemnej spójności aktów prawnych w ramach systemu prawnego, pomocne w tym zakresie jest odwołanie się do art. 115 § 19 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1950 ze zm.), zgodnie z którym osobą taką jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową (stosownie do art. 115 § 13 pkt 7 Kodeksu karnego, funkcjonariuszem publicznym jest m.in. funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego; takim funkcjonariuszem bez wątpienia jest zatem policjant). Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (tak I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska w: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012). Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 marca 2006 r. K 17/05 (OTK-A 2006/3/30) chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej, przy czym nie muszą to być jedynie osoby uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych. Chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są stanowiska, które - choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej - mają charakter usługowy lub techniczny. W przypadku żądania informacji publicznej dotyczącej zatrudnienia konkretnego pracownika dochodzi do kolizji dwóch konstytucyjnych praw jednostki, tj. prawa do prywatności i prawa do informacji publicznej. Możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne, niż do pozostałych osób. Wg Trybunału oceniającego konstytucyjność ograniczenia wynikającego z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., podstawowym problemem jest określenie związku między życiem prywatnym osoby pełniącej funkcję publiczną, a działalnością publiczną. Istnienie takiego związku oznacza, że informacja powinna się wiązać z funkcjonowaniem instytucji, w szczególności jeżeli mogłaby mieć znaczenie dla ukształtowania się poglądu o sposobie jej funkcjonowania. Należy jednak ważyć obie chronione prawem wartości. W każdym wypadku musi istnieć wyraźne powiązanie określonych faktów z życia prywatnego z funkcjonowaniem osoby której dotyczą w instytucji publicznej. W konsekwencji zdaniem Sądu, skoro policjant należy do kategorii osób pełniących funkcje publiczne, to co do zasady informacje dotyczące podejmowanych przez niego w ramach obowiązków służbowych działań - mieszczących się w ustawowych kompetencjach Policji - są informacją publiczną. W niniejszej sprawie – co wymaga podkreślenia - ani ze stanowiącego odpowiedź na wniosek skarżącego pisma KWP z [...] sierpnia 2019 r. ani z odpowiedzi na skargę nie wynika, czy policjant którego dotyczył wniosek o udostępnienie informacji publicznej zajmuje w strukturze Policji stanowisko o charakterze kompetencyjno – decyzyjnym czy też wyłącznie usługowo – technicznym; w tym też zakresie jako całkowicie niezrozumiałe jawi się zawarte w skardze (s. 2) stwierdzenie, w którym skarżący powołał się na udzieloną mu odpowiedź, iż osoba o której dane wnioskował jest zatrudniona w Policji na stanowisku usługowo – technicznym a nie decyzyjnym, co uniemożliwia i wyklucza udostępnienie mu danych o które się zwrócił. Nie oznacza to, że nawet jeżeli wskazany przez skarżącego policjant należy do kręgu osób pełniących funkcję publiczną, to wszystkie informacje z nim związane (w tym objęte wnioskiem) podlegają bezwarunkowemu udostępnieniu z całkowitym wyłączeniem ochrony jego prywatności. Stosownie do powołanego już art. 5 ust. 2 u.d.i.p., dla ograniczenia prawa do prywatności konieczne jest bowiem, by żądana informacja o osobie pełniącej funkcję publiczną miała związek z pełnieniem tej funkcji. Musi zatem istnieć ścisły związek między informacją odnoszącą się do osoby pełniącej funkcję publiczną i jej funkcjonowaniem w sferze publicznej. Z wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wynika zresztą wprost, że udostępnieniu podlega informacja o osobach pełniących funkcje publiczne, mająca związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Kryterium tych warunków spełniają informacje nt. posiadanego wykształcenia i doświadczenia zawodowego, przebiegu kariery zawodowej oraz stanu zdrowia, dające obraz kompetencji (kwalifikacji i predyspozycji) do pracy na określonym stanowisku, w które co do zasady (z pewnym zastrzeżeniem co do oświadczenia majątkowego) wpisuje się żądanie skarżącego udzielenia wnioskowanych informacji obejmujących życiorys funkcjonariusza, kopię jego dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii mianowania na policjanta oraz kopii aktualnych badań psychiatrycznych. W okolicznościach sprawy istotne pozostaje jednak, że jak wynika ze złożonego wniosku, skarżący oczekiwał udostępnienia mu żądanych informacji w formie kopii stosownych dokumentów; w ocenie Sądu nie zmienia tego żądanie odnoszące się do "informacji" o przebiegu drogi zawodowej, jako w znaczącej mierze tożsamych z "życiorysem" funkcjonariusza. W tym zakresie Sąd rozpoznający sprawę stoi na stanowisku, że żądane dokumenty zawierają co prawda treść o charakterze informacji publicznej potwierdzającej kompetencje konkretnego funkcjonariusza Policji (a więc jak już wskazano, osoby co do zasady pełniącej funkcję publiczną), niemniej jednak same w sobie są dokumentami prywatnymi, które nie podlegają udostępnieniu w ramach powszechnego dostępu do informacji publicznej (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z 28 grudnia 2018 r. II SAB/Po 108/18 - LEX nr 2617163, wyrok WSA w Rzeszowie z 2 lipca 2019 r. II SAB/Rz 35/19 – LEX nr 2718017). Dokumenty te mimo pozostawania w merytorycznym związku z nawiązaniem i przebiegiem służby nie dotyczą bowiem bezpośrednio pełnienia funkcji publicznej, a także nie spełniają kryterium dokumentów urzędowych o jakich mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. (dot. to także umowy o pracę). Wg zaś art. 3 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do wglądu, ale jedynie do dokumentów urzędowych, a nie prywatnych. W tym względzie – niezależnie od tego, czy wskazany przez skarżącego policjant należy do kręgu osób pełniących funkcję publiczną - zasadna była odmowa ich udostępnienia, jako nie spełniających kryterium informacji publicznej. Ubocznie należy zwrócić uwagę, że nie wyklucza to ewentualnego wystąpienia w tym zakresie przez skarżącego o informację przetworzoną, co jednakże - przy założeniu, że dana osoba pełni funkcję publiczną - warunkowane jest w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wykazaniem, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odnośnie prawa do żądania przez skarżącego kopii oświadczenia majątkowego wskazanego funkcjonariusza Policji należy zauważyć, że kompleksową regulację w tym zakresie zawiera ustawa o Policji, której obejściu nie mogą służyć przepisy u.d.i.p. Zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy o Policji, policjant jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie majątkowym, w tym o majątku objętym małżeńską wspólnością majątkową, przy nawiązywaniu lub rozwiązywaniu stosunku służbowego lub stosunku pracy, corocznie oraz na żądanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Prawo wglądu do ich treści i przetwarzania danych w nich zawartych, w tym przeprowadzenia analizy zgodności ze stanem faktycznym – zgodnie z ust. 4 tego artykułu – przysługuje właściwym w sprawach osobowych przełożonym lub osobom przez nich upoważnionym, a także Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego. Istotna dla niniejszej sprawy pozostaje treść ust. 5, zgodnie z którym informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym stanowią tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone" określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych, chyba że policjant który złożył oświadczenie wyraził pisemną zgodę na ich ujawnienie, z zastrzeżeniem ust. 7 (w myśl tego przepisu, tylko informacje zawarte w oświadczeniach o stanie majątkowym osób pełniących funkcje organów Policji są publikowane, bez ich zgody, na właściwych stronach Biuletynu Informacji Publicznej, z wyłączeniem danych dotyczących daty i miejsca urodzenia, numeru PESEL oraz miejsca zamieszkania i położenia nieruchomości). Reasumując, skoro żądane przez skarżącego dane nie kwalifikowały się do uznania za informację publiczną, Komendant Wojewódzki Policji informując go o tym w terminie przewidzianym do załatwienia wniosku nie dopuścił się bezczynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w przypadku gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądanej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lutego 2008 r. I OSK 807/07 - LEX nr 470867, WSA w Warszawie z 11 grudnia 2017 r. II SAB/Wa 355/17 – LEX nr 2596266 i wyrok WSA w Olsztynie z 29 lipca 2013 r. II SAB/Op 45/13 - LEX nr 1343365). Konsekwentnie, skoro w sprawie bezczynność nie wystąpiła, tym samym – odmiennie niż twierdzi skarżący - nie mogła również mieć miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do powyższego skarga – jako nieuzasadniona – podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, gdyż stosownie do art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w tym trybie (tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów), jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.