I SA/Bk 648/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.),, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Gminy Ł. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę Gmina Ł. (dalej powoływana jako "Gmina") wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, a mianowicie określenia, czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychody wykonane zakładu budżetowego w rozumieniu § 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015 r., poz. 2193 – dalej: "Rozporządzenie Ministra Finansów z 17 grudnia 2015 r." lub "Rozporządzenie"), a zatem czy wartość ta powinna być uwzględniana przez Gminę przy wyliczaniu sposobu określenia proporcji dla Zakładu i tym samym powinna wpływać na wysokość odliczanego przez Gminę podatku naliczonego w trybie art. 86 ust. 2a w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm., dalej: "u.p.t.u."). We wniosku Gmina sformułowała bowiem następujące pytania: 1. Czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazywanych do Zakładu przez Gminę stanowi przychody wykonane zakładu budżetowego w rozumieniu § 2 pkt 11 Rozporządzenia, a zatem czy wartość ta powinna być uwzględniana przez Gminę przy wyliczaniu sposobu określenia proporcji dla Zakładu i tym samym wpływać na wysokość odliczanego przez Gminę podatku naliczonego w trybie art. 86 ust. 2a w zw. z ust. 2 u.p.t.u.? 2. Czy stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowi przychody wykonane zakładu budżetowego w rozumieniu § 2 pkt 11 Rozporządzenia, a zatem czy wartość ta powinna być uwzględniana przez Gminę przy wyliczaniu sposobu określenia proporcji dla Zakładu i tym samym wpływać na wysokość odliczanego przez Gminę podatku naliczonego w trybie art. 86 ust. 2a w zw. z ust. 2 u.p.t.u.? Uznając, że wniosek nie spełnia wymogów formalnych, organ wezwał Gminę do usunięcia tych braków przez doprecyzowanie przedstawionego we wniosku opisu sprawy o następujące informacje: 1. Czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych oraz wartość odpisów aktualizujących stanowi przychody zakładu budżetowego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 869)? 2. Czy stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowi przychód zakładu budżetowego w rozumieniu przepisów ustawy o finansach publicznych? Jednocześnie poinformowano Gminę, że nieuzupełnienie wniosku o ww. informacje w wyznaczonym terminie spowoduje - stosownie do art. 14g § 1 o.p.- pozostawienie go bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na wezwanie Gmina wskazała, że nie może wskazać odpowiedzi na zadane przez organ interpretacyjny pytanie poprzez uzupełnienie opisu stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, gdyż odpowiedź na to pytanie stanowi ocenę prawną i zostało zawarte we wniosku w uzasadnieniu stanowiska Gminy. W związku z powyższym Dyrektor KIS postanowieniem z [...] lipca 2019 r., nr [...] na podstawie art. 13 § 2a, art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej: "o.p.") pozostawił wniosek Gminy bez rozpatrzenia. Organ interpretacyjny stwierdził, że Gmina nie wskazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, czy wskazane w pytaniach odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. W tych okolicznościach organ uznał, że opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego - pomimo wezwania do jego doprecyzowania - nie został uzupełniony - nie był zatem wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Gmina wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Po rozpoznaniu zażalenia Gminy, Dyrektor KIS postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ podkreślił, że z opisu sprawy powinien wynikać jednoznaczny (niebudzący wątpliwości) oraz wyczerpujący opis stanu, będący przedmiotem interpretacji indywidualnej. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wyrażana jest jego ocena prawna, tak przez podatnika, jak i organ podatkowy. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. Na organie spoczywa obowiązek dokonania oceny, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) został przedstawiony przez wnioskodawcę wyczerpująco, czy nie. Jeśli we wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiła stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jej stanowiska, organ podatkowy w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku. Wprawdzie Gmina udzieliła odpowiedzi na pytania sformułowane w wezwaniu organu, jednakże nie wskazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, czy wskazane w pytaniach odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. To powoduje, że opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego - pomimo wezwania do jego doprecyzowania - nie został uzupełniony, nie jest więc wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Organ interpretacyjny stwierdził jednocześnie, że w przypadku uznania odpowiedzi Gminy za element stanu faktycznego, organ byłby tym wskazaniem związany, co w zasadzie przekreślałoby sens występowania z wnioskiem o wydanie interpretacji, bowiem organ musiałby zaaprobować stanowisko wnioskodawcy, nie dokonując w tym zakresie stosownej wykładni przepisów prawa podatkowego. Organ wyjaśnił, że Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sposób szczegółowy określa, w jaki sposób jednostka samorządu terytorialnego winna ustalić proporcję dla poszczególnych swoich jednostek organizacyjnych (w tym zakładu budżetowego) - wskazuje konkretny wzór, precyzuje co oznaczają poszczególne jego symbole, definiuje pojęcia użyte do opisu symboli wzoru, takie jak m.in. przychody wykonane zakładu budżetowego. Przepis § 2 pkt 11 tego Rozporządzenia jednoznacznie wskazuje, że przez przychody wykonane zakładu budżetowego należy rozumieć przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Organ interpretacyjny nie jest uprawniony do zakwalifikowania za Gminę poszczególnych czynności oraz kwot (wartości) do przychodów zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, ponieważ leży to poza obszarem kompetencyjnym organu podatkowego wydającego interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego. Ponadto, to Gmina jako podmiot stosujący przepisy ustawy o finansach publicznych, powinna jednoznacznie określić, czy wartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazywanych do Zakładu oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią/stanowić będą przychody zakładu budżetowego. Ostatecznie organ uznał, że brak uzupełnienia braków formalnych wniosku o żądane informacje musiało skutkować pozostawieniem wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. W skardze złożonej do Sądu na postanowienie Dyrektora KIS Gmina zarzuciła temu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 217 § 2 w zw. z art. 169 § 1 i 4 w zw. art. 14g § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez brak należytego uzasadnienia zajętego stanowiska sprowadzającego się do uznania, iż w przedmiotowej sprawie wniosek Gminy nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa z uwagi na rzekomo niejednoznaczne określenie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego - w sytuacji, w której już w ramach samego wniosku Gmina wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, a także własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym całkowicie wymogi określone w art. 14b § 3 o.p., - art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h w zw. z 14b § 1 o.p. i art. 86 ust. 2a i 22 u.p.t.u. i § 2 pkt 1 oraz § 3 ust. 4 Rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na pozostawieniu wniosku Gminy bez rozpatrzenia w wyniku uznania, iż wniosek ten nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa z uwagi na rzekome nieuzupełnienie w sposób wyczerpujący i jednoznaczny stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, co nie pozwoliło organowi na merytoryczne rozpatrzenie wniosku - w sytuacji, w której Gmina już w ramach samego wniosku wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, a także własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym całkowicie wymogi art. 14b § 3 o.p., - art. 14b § 1 oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niewydaniu interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i pozostawieniu wniosku o jej wydanie bez rozpatrzenia, w sytuacji w której Gmina wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe i przedstawiła własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym dyspozycję art. 14b § 3 o.p., - art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h o.p. poprzez uznanie, iż wniosek Gminy nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, a w konsekwencji wydanie przez organ postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia - w sytuacji, w której Gmina przedstawiła zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe w sposób wyczerpujący a także przedstawiła własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym całkowicie wymogi art. 14b § 3 o.p. - art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 221 o.p. poprzez jego niezastosowanie, sprowadzające się do bezpodstawnego uznania, że stan faktyczny i zdarzenie przyszłe przedstawione przez Gminę we wniosku oraz odpowiedzi na wezwanie Dyrektora KIS nie zostało uzupełnione, przez co nie mogą zostać uznane za wyczerpująco i jednoznacznie przedstawione, które to działanie doprowadziło do utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia. W oparciu o powyższe zarzuty Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Gmina podkreśliła, że chociaż definicja przedstawiona w §2 pkt 11 Rozporządzenia odwołuje się do zapisów ustawy o finansach publicznych, to odwołanie to jest elementem podatkowej normy prawnej i jako takie podlega interpretacji w trybie art. 14b o.p. Ponadto Gmina wskazuje, że zobowiązanie jej do uzupełnienia stanu faktycznego o informacje sprowadzające się do dokonania interpretacji przepisów prawa podatkowego i finansów publicznych prowadziłoby do związania organu wskazaniem Gminy, co w zasadzie przekreślałoby sens występowania z wnioskiem o wydanie interpretacji. Odpowiadając na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu jest to, czy pojęcie "przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych" może być przedmiotem interpretacji prawa podatkowego dokonywanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, czy też kwalifikacja określonych składników majątkowych do tej kategorii przychodów stanowi element stanu faktycznego, do którego przedstawienia zobowiązany jest podmiot wnioskujący o wydanie interpretacji. Od odpowiedzi na to zagadnienie zależy ocena, czy organ prawidłowo pozostawił wniosek Gminy bez rozpatrzenia. Wniosek Gminy o wydanie interpretacji dotyczył zagadnienia, czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychody wykonane zakładu budżetowego w rozumieniu § 2 pkt 11 rozporządzenia w sprawie prewspółczynnika, a zatem czy wartość ta powinna być uwzględniana przez Gminę przy wyliczaniu sposobu określenia proporcji dla Zakładu i tym samym powinna wpływać na wysokość odliczanego przez Gminę podatku naliczonego w trybie art. 86 ust. 2a w zw. z ust. 2 u.p.t.u. Przepis art. 86 ust. 2a u.p.t.u. reguluje zagadnienie obliczenia wysokości podatku naliczonego, w tym sposób określenia proporcji w podatku VAT. Art. 86 ust. 2g u.p.t.u. stanowi, że proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. Z kolei art. 86 ust. 2h u.p.t.u przyznaje uprawnienie podatnikowi, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, który uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, do zastosowania innego, bardziej reprezentatywnego sposobu określenia proporcji. W wydanym przez Ministra Finansów Rozporządzeniu z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników, w § 3 ust. 4 zawarto zapis odnoszący się do sposobu ustalenia proporcji dla zakładu budżetowego. Zgodnie z tą regulacją, jako sposób określenia proporcji uznaje się w przypadku zakładu budżetowego sposób ustalony według wzoru: x= (a 100)/P, gdzie poszczególne symbole oznaczają: X- proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby całkowitej, A - roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez zakład budżetowy, stanowiący część rocznego obrotu jednostki samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej, P - przychody wykonane zakładu budżetowego. W § 2 pkt 11 Rozporządzenia wskazano, że przez przychody wykonane zakładu budżetowego rozumie się przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, w tym dotacje przekazane temu zakładowi z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, pomniejszone o kwoty dotacji, które zostały zwrócone, wynikające ze sprawozdania z wykonania planu finansowego, z których zakład ten pokrywał koszty swojej działalności wykonując przypisane mu zadania jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem odsetek od środków na rachunkach bankowych zaliczonych do przychodów z mienia tego zakładu budżetowego oraz odszkodowań należnych temu zakładowi innych niż odszkodowania stanowiące zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Przepis §3 ust. 5 Rozporządzenia stanowi zaś, że przychody wykonane zakładu budżetowego nie obejmują odpowiednio dochodów lub przychodów uzyskanych z tytułu: 1) dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane odpowiednio przez jednostkę samorządu terytorialnego lub jednostkę organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane odpowiednio do środków trwałych jednostki samorządu terytorialnego lub jednostki organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego - używanych na potrzeby prowadzonej przez te jednostki działalności; 2) transakcji dotyczących: a) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji finansowych, b) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 ustawy, w zakresie, w jakim transakcje te mają charakter pomocniczy. Zdaniem Gminy, ustalenie, czy wartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego uwzględnia się przy ustalaniu proporcji na podstawie art. 86 ust. 2 – 2h u.p.t.u. w zw. z §3 ust. 4 Rozporządzenia, powinno zostać dokonane w ramach procedury wydania interpretacji, a nie stanowić element stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego. Gmina stoi więc na stanowisku, że we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego przedstawiła stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe w sposób wyczerpujący a także przedstawiła własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym całkowicie wymogi art. 14b § 3 o.p. Zdaniem zaś organu interpretacyjnego, to na Gminie spoczywa obowiązek wskazania, czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należy przyznać organowi interpretacyjnemu. Zgodnie z brzmieniem art. 14b § 1 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Interpretacja zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Organ podatkowy dokonuje interpretacji indywidualnej, przyjmując za podatnikiem ściśle określony stan faktyczny. Definicja użytego w art. 14b § 1 o.p. pojęcia "przepisów prawa podatkowego" została określona w art. 3 pkt 2 o.p., który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Jak stanowi z kolei art. 3 pkt 1 o.p., pod pojęciem ustaw podatkowych rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Sądowi znane są poglądy wyrażane w orzecznictwie, że prawo podatkowe jest ściśle związane z obrotem prawnym, w tym gospodarczym, bez zaistnienia którego nie powstałyby stosunki podatkowoprawne i dlatego podczas interpretacji przepisów prawa podatkowego nie można nie uwzględnić regulacji prawnych, które normują stosunki z zakresu obrotu gospodarczego. Przyjmuje się, że ograniczenie interpretacji przepisów prawa podatkowego wyłącznie do sfery podatkowej narusza przepisy regulujące wydawanie indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2009r., I FSK 1871/07). NSA w wyroku z 27 listopada 2013r. sygn. akt II FSK 2981/11 stwierdził ponadto, że interpretacji w rozumieniu rozdziału 1a) działu II Ordynacji podatkowej podlegać będą wszystkie przepisy tworzące konkretną normę podatkową, w tym przepisy niepodatkowe, ocena możliwości stosowania i wykładnia, których są niezbędne dla zinterpretowania normy prawnopodatkowej." Przyjmuje się zatem, że jeżeli skuteczne dokonanie czynności z zakresu podatku VAT, czy też podatku dochodowego, uzależnione jest od prawidłowego zastosowania przepisów z innej dziedziny – to organy podatkowe nie mogą uchylić się od interpretacji tych przepisów w powiązaniu z przepisem podatkowym (zob. też wyrok WSA w Szczecinie z 5 grudnia 2019 r., I SA/Sz 516/19). Sąd orzekający w tym składzie uznał jednak, że chociaż interpretacja przepisów prawa podatkowego wymaga często sięgnięcia do innych dziedzin prawa to nie oznacza to, że organ interpretacyjny jest zobowiązany wyręczać podatnika w kwalifikacji określonych stanów faktycznych. Art. 14b § 1 o.p. stanowi, że dyrektor KIS wydaje interpretację przepisów prawa podatkowego. Wobec brzmienia art. 3 pkt 2 o.p. sąd nie widzi podstaw do tego, aby zakres interpretacji przepisów prawa podatkowego rozszerzać na inne akty prawne, w tym ustawę o finansach publicznych. Zdecydowanie akt ten nie jest ustawą podatkową ani aktem wydanym na podstawie takiej ustawy. W tych okolicznościach sąd uznaje za prawidłowe takie postępowanie organu interpretacyjnego, który kwalifikację składników materialnych, która ma zostać dokonana na podstawie przepisów ustawy o finansach publicznych, traktuje jako element stanu faktycznego, do przedstawienia którego jest zobowiązany wnioskujący o wydanie interpretacji prawa podatkowego. Zgodnie z art. 14b § 3 o.p., to składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można w sposób pewny udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (zob. np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 maja 2013 r. sygn. I SA/Łd 242/13, dostępny w CBOSA). Zatem, to wnioskodawca zakreśla granice sprawy o udzielenie interpretacji indywidualnej, a podany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będzie stanowić jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne (zob. A. Kabat w: S. Babiarz, B. Dauter, M. R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz do art. 14b, WKP 2017, Lex nr 541944). Konsekwencją powyższego jest to, że organ wydający interpretację jest związany podanym we wniosku stanem faktycznym. Organ nie może przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę. Zakreślając granice sprawy o wydanie interpretacji wnioskodawca ponosi ryzyko wadliwego, czy też nie dość precyzyjnego sformułowania wniosku, bowiem wadliwość taka lub brak precyzji wniosku może prowadzić do wyłączenia funkcji gwarancyjnej interpretacji, wynikającej z przepisów art. 14k - 14n o.p., czy też w ogóle uniemożliwić organowi wydanie takowej interpretacji. Ocena, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) został przedstawiony przez wnioskodawcę wyczerpująco spoczywa na organie. Jeśli we wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiła stan faktyczny/zdarzenie przyszłe w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jej stanowiska, organ podatkowy - w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. - wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W razie, gdy w wyznaczonym przez organ terminie wnioskodawca nie uzupełni stwierdzonych braków, bądź złoży wyjaśnienia, które są niejednoznaczne i nadal uniemożliwiają ocenę prawną stanowiska wnioskodawcy, organ interpretacyjny pozostawia wniosek bez rozpatrzenia, stosując art. 14g § 1 o.p. Zdaniem Sądu słusznie organ stwierdził, że uzupełnienie wniosku o informację, czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych oraz wartość odpisów aktualizujących a także czy stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychód zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych było niezbędne do wydania interpretacji w zakresie określenia, czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do zakładu budżetowego przez Gminę oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychody wykonane zakładu budżetowego i czy wartości te winny być uwzględniane przez Gminę przy wyliczaniu sposobu określenia proporcji dla zakładu budżetowego i wpływać na wysokość odliczanego przez Gminę podatku naliczonego. Obowiązek wskazania statusu tych obiektów obciążał Wnioskodawcę. Nieuprawnione są, zdaniem sądu, twierdzenia strony, że to organ powinien podjąć działania w celu ustalenia spornych kwestii. To obowiązkiem wnioskodawcy jest wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), które pozwoli na ocenę stanowiska Wnioskodawcy i interpretację wskazanych przez niego przepisów prawa podatkowego. W rozpatrywanym przypadku organ wykazał, odwołując się do konkretnych regulacji materialnego prawa podatkowego, że bez informacji, o udzielenie której zwrócił się do Gminy, udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji, jest niemożliwe. Stan faktyczny przedstawiony we wniosku, łącznie z odpowiedzią na wezwanie wystosowane w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p., w kontekście przepisów wskazanych we wniosku, nie pozwolił na zajęcie przez organ jednoznacznego merytorycznego stanowiska. Należy zgodzić się z Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej, że na tle udzielonej przez Gminę odpowiedzi organ nie był w stanie stwierdzić, czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazywanych do Zakładu przez Gminę a także czy stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychody wykonane zakładu budżetowego w rozumieniu § 2 pkt 11 Rozporządzenia w sprawie prewspółczynnika. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że istniały przeszkody do wydania interpretacji indywidualnej, a organ prawidłowo pozostawił złożony wniosek bez rozpatrzenia. Tym samym bezzasadne okazały się zarzuty podniesione w skardze. Uznając, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).