I SA/Po 722/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] i [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2019 oddala skargę. W dniu [...] sierpnia 2019 r. I. R. i K. W. złożyli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2019 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta [...] [...] z [...] stycznia 2019 r. nr [...], wymierzającą skarżącym podatek od nieruchomości za 2019 r. Powyższą decyzją Wójt ustalił dla skarżących (będących współwłaścicielami budynków oraz współużytkownikami wieczystymi gruntów) wysokość zobowiązania podatkowego za ww. rok w kwocie [...]zł na podstawie złożonej informacji podatkowej oraz danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Podatek został ustalony od budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m˛ oraz od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m˛. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucili naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm.; dalej: "u.p.o.l.") przez ich błędne zastosowanie oraz art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. przez jego niezastosowanie, a nadto art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa"), wnosząc jednocześnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania podnieśli, że działki [...] i [...], z uwagi na ich stan, nie nadają się do prowadzenia tam działalności gospodarczej skarżących, polegającej na handlu produktami drzewnymi. Działki te mają raczej formę parku lub ogrodu, są mocno zadrzewione, a część działki [...] znajduje się w obniżeniu terenu, który jest regularnie zalewany. Działki te nie są i nie będą wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez podatników. Budynek biurowy na działce [...] jest mocno zdewastowany, w związku z czym są tam prowadzone prace remontowe, a po remoncie budynek zostanie w całości przeznaczony na cele mieszkaniowe, zaś obecnie nie nadaje się dla prowadzenia działalności gospodarczej skarżących. Do odwołania skarżący dołączyli operat szacunkowy. Dodatkowo poruszyli wątek szkód jakich doznali ze strony gminy [...], związanych z wykorzystaniem bez konsultacji ich gruntów na potrzeby wybudowania sieci ścieków komunalnych (w obrębie działek [...]) oraz sieci światłowodowej (w obrębie działek [...], [...] i [...]). Decyzją z [...] maja 2019 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wskazując że wymiar podatku jest oparty na danych zadeklarowanych przez skarżących w informacji podatkowej za rok 2015, złożonej organowi podatkowemu [...] maja 2015 r. Dane o opodatkowanych gruntach i budynkach potwierdzają zgromadzone w aktach sprawy wydruki informacji z "[...]", z których wynika z tego, iż działki [...] (zabudowana), [...] (zabudowana), [...] są sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe (Ba), a działka [...] jako droga (dr). Skarżący są użytkownikami wieczystymi ww. gruntów oraz właścicielami posadowionych tam budynków, o czym świadczy akt notarialny z [...] marca 2015 r. oraz treść księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości. Ponadto skarżący są przedsiębiorcami, co wynika z danych ujawnionych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej [...]: K. W. od [...] października 2013 r. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą "[...], a I. R. od [...] marca 2012 r. pod firmą "[...]. Kolegium, powołując się na przepisy art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a u.p.o.l., stwierdziło że wynika z nich, że w przypadku skarżących będących przedsiębiorcami, o zastosowanej stawce podatkowej decyduje sam fakt posiadania przez nich gruntów i budynków. Jednocześnie nie stwierdziło okoliczności, które powodowały by zastosowanie innej stawki podatkowej z uwagi na przepis art. 1a ust. 2a u.p.o.l. Zaznaczyło, że porośnięcie terenów działek [...], [...] roślinnością oraz zalewanie działki [...] nie mają znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości. Nie ma również znaczenia to, że skarżący, jak twierdzą, nie wykorzystują ww. działek oraz w prowadzonej działalności gospodarczej. Przytoczona konstrukcja przepisów podatkowych jest bowiem taka, że liczy się sam fakt posiadania przedmiotów opodatkowania przez przedsiębiorcę. Nie ma natomiast znaczenia, czy dany grunt lub budynek jest wykorzystywany przez przedsiębiorcę w prowadzonej działalności i z jakiej przyczyny się tak dzieje. Brak przydatności do prowadzenia działalności przy pomocy budynku lub budowli, z uwagi na ich stan techniczny może być powodem wyłączenia omawianej stawki podatkowej, lecz ustawodawca wymaga tu potwierdzenia tego ostateczną decyzją administracyjną organu nadzoru budowlanego o trwałym wyłączeniu danego obiektu z użytkowania (por. art. 1 ust. 2a pkt 3 u.p.o.l.). Takiego orzeczenia skarżący nie przedstawili organom podatkowym. W przyszłości, po remoncie i zmianie sposobu użytkowania budynku na działce [...] na budynek mieszkalny, skarżący będą mogli skorygować informację podatkową o posiadanych przedmiotach opodatkowania, tak by płacić podatek od tego budynku i związanego z nim gruntu według niższej stawki podatkowej (por. art. 1 ust. 2a pkt 1 u.p.o.l.). Póki co, zgodnie z oświadczeniem skarżących, remont jest w toku. Nie mają również wpływu na sam wymiar podatku ewentualne roszczenia odszkodowawcze oraz inne pretensje kierowane do gminy. W skardze na powyższą decyzję podatnicy wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez ich błędne zastosowanie, b) art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. lokalnych przez ich niezastosowanie, c) art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez ich błędne zastosowanie, i w konsekwencji przyjęcie, że grunty i budynki wymienione w treści decyzji podlegają opodatkowaniu podatkiem według najwyższej stawki przewidzianej dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z samego tylko faktu, że skarżący prowadzą działalność gospodarczą oraz pominięcie okoliczności posadowienia na nieruchomości elementów sieci wodociągowej stanowiącej własność podmiotu trzeciego; 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez niezebranie całego istotnego dla sprawy materiału dowodowego, a w konsekwencji brak ustalenia istotnych okoliczności faktycznych dotyczących, stanu nieruchomości, jej faktycznego przeznaczenia oraz możliwości prowadzenia na terenie działek i budynków objętych decyzją, działalności gospodarczej przez skarżących; 3. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: "K.p.a."); 4. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1 K.p.a przez niepouczenie strony o prawie zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie materiałami. W uzasadnieniu skargi podatnicy podnieśli, że działki nr [...] i [...] nie są działkami, na których można prowadzić działalność gospodarczą, gdyż stan faktyczny tych nieruchomości wyklucza prowadzenie na ich terenie jakiejkolwiek działalności, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 646 ze zm.). Mają one raczej formę parku lub ogrodu, są bowiem są mocno zadrzewione - działka nr [...] cała i [...] w części. Około [...] całkowitej powierzchni jednej z tych działek znajduje się w obniżeniu terenu, który jest regularnie zalewany przez wody jeziora - ani obecnie ani w przyszłości nie będzie to teren, na którym można prowadzić jakąkolwiek działalność. Tym bardziej nieruchomość ta nie może być wykorzystana w działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżących, obejmującej produkcję i handel peletem drzewnym. Działki te, powinny być przekwalifikowane na inne cele i tym samym nie powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości od obszarów pod działalność gospodarczą. Ponadto skarżący, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazali że występowanie przez osobę fizyczną w obrocie prawnym w dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej w zakresie podatku od nieruchomości. Zaznaczyli, że stan fizyczny nieruchomości oraz faktyczne przeznaczenie jej na zupełnie inne cele, oderwane całkowicie od przedmiotu działalności prowadzonej przez skarżących, powinny skutkować wyłączenie zupełnie z opodatkowania wyższa stawką podatku. Organ podatkowy przed wydaniem decyzji wymiarowej powinien zbadać stan faktyczny sprawy w celu stwierdzenia, że dane grunty są rzeczywiście wykorzystywane w działalności gospodarczej, gdyż sam fakt posiadania nieruchomości nie może być w tym przypadku warunkiem przesadzającym o jej gospodarczym wykorzystywaniu w działalności przedsiębiorcy. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r., SK 13/15, skarżący stwierdzili, że organ powinien ustalić faktyczny sposób wykorzystania opodatkowanego gruntu, którego współposiadaczem pozostaje osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą. Jednak z naruszeniem Ordynacji podatkowej nie przeprowadził stosowanego postępowania wyjaśniającego. O tym, że organ miał wszelkie niezbędne informacje świadczy fakt, że tereny skarżących zostały rzez Gminę wykorzystane, bez żadnego odszkodowania, na inwestycje gminne w zakresie poprowadzenia sieci ścieków komunalnych oraz sieci światłowodów bez szczegółowych konsultacji. Przyłącze do ścieków komunalnych zostało zbudowane na terenie prywatnym (dz. nr [...]) bez uzgodnienia właściwości miejsca przyłącza, co spowodowało potrzebę przebudowy wewnętrznej sieci ścieków w bardzo szerokim zakresie, a koszt był nie współmierny i wyniósł w 2018 r. [...] zł netto. Podczas obu inwestycji został też wykorzystany teren działki nr [...] (która ma formę parkingu otwartego, jednakże jest terenem prywatnym) bez uzgodnienia o planach jej wykorzystania w zakresie składowania materiałów, przejazdu ciężkich maszyn budowlanych czy nawet wykonania prac wykopaniowych i instalacyjnych, co doprowadziło do zniszczenia prywatnego parkingu, który obecnie wymaga gruntownej renowacji i dodatkowych nakładów finansowych. Z kolei z racji składowania podczas inwestycji w zakresie budowy gminnej sieci ścieków na działce nr [...] ciężkich materiałów oraz sprzętu budowlanego, doszło do zniszczeń placu betonowego o powierzchni [...] m˛. Skarżący podkreślili, że budynek biurowy o powierzchni [...] m˛ na działce nr [...] jest budynkiem, który nie pozwala na prowadzenie działalności gospodarczej, w tym zwłaszcza skarżących, gdyż jest bardzo mocno zdewastowany, w związku z czym prowadzone są prace remontowe, w wyniku których cały budynek zostanie przeznaczony na celem mieszkaniowe, co uzasadniać będzie zastosowanie innej niż wskazana przez organ stawki podatku, czego organ nie wziął pod uwagę. Pominął też fakt, że znaczna część tego budynku, od momentu zakupu przez skarżących, stanowi pomieszczenia mieszalne, które zajmują [...] m˛ powierzchni. Zdaniem skarżących, organ odwoławczy nie mógł ograniczyć się wyłącznie do kontroli zasadności zarzutów, gdyż zgodnie z art. 7 i art. 77 K.p.a. Kolegium zobowiązane było do rzetelnego przeanalizowania przedstawionych mu w odwołaniu okoliczności. Dopuściło się także naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada regułom wskazanym w tym przepisie, jest lakoniczne i ogólnikowe. Ponadto, wbrew wyraźnej dyspozycji art. 10 § 1 K.p.a., nie pouczyło skarżących o prawie zapoznania się z materiałami zgromadzonymi w postępowaniu oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Przyznając, że nie zastosowało art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, podkreśliło że badając i rozstrzygając sprawę bazowało na materiale dowodowym zebranym przez organ pierwszej instancji. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii, czy organ podatkowy mógł określić skarżącym podatek od nieruchomości na 2019 r. według stawek obowiązujących dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w sytuacji, gdy skarżący w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podnieśli, że ze względu na stan faktyczny nieruchomości wykluczone jest prowadzenie na ich terenie jakiejkolwiek działalności. Wprawdzie w pierwszej kolejności Sąd powinien ustosunkować się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, niemniej jednak w kontrolowanej sprawie najpierw należy odnieść się do przepisów prawa materialnego, albowiem one wyznaczają zakres prowadzonego postępowania podatkowego i dokonywanych w nim ustaleń. Przystępując do rozstrzygnięcia sporu wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a pkt 3 u.p.o.l., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, który stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Jednocześnie w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadąjące osobowości prawnej będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów. Dokonując analizy wyżej wskazanych regulacji prawnych należy stanowczo stwierdzić, że ustawodawca w przepisach u.p.o.l. zawarł zasadę, w myśl której wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), zaś jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania (podatek o charakterze majątkowym) i to w znaczeniu, o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego (art. 336 K.c.), wobec braku definicji posiadania w ustawie podatkowej (wyrok NSA z 17 marca 2009 r., II FSK 1786/07 - wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawa podatkowa nie relatywizuje nieruchomości znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy pod względem funkcji czy sposobu wykorzystania. Z powyższego wynika, że w celu określenia prawidłowej stawki podatkowej organ jest uprawniony jedynie do ustalenia statusu podatnika i charakteru gruntu lub budynku, natomiast – co do zasady - nie jest uprawniony do badania rodzaju związku łączącego nieruchomość z prowadzoną przez właściciela/posiadacza działalnością gospodarczą, czy sposobu wykorzystania nieruchomości. Wyjątek stanowi tu okoliczność, w której nieruchomość znajduje się w posiadaniu osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, której aktywność (w odróżnieniu od spółki) może przejawiać się w dwóch sferach: prywatnej i gospodarczej. Wtedy okoliczność związku nieruchomości z prowadzoną przez tę osobę działalnością gospodarczą nabiera istotności, ponieważ część majątku tej osoby może być związana tylko z jej sferą prywatną. Obliguje to organ do przeprowadzenia określonego postępowania dowodowego, co wyraźnie wskazane zostało przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. SK 13/15, na który w rozpoznawanej skardze powołują się podatnicy. Właśnie osoba fizyczna będąca jednocześnie przedsiębiorcą może być właścicielem bądź nabywać nieruchomość przeznaczoną wyłącznie na realizację niegospodarczych, osobistych celów życiowych, zaś nieruchomość taka ze względu na jej cechy oraz rodzaj prowadzonej przez daną osobę działalności gospodarczej nie może służyć choćby pośrednio takiej działalności (por. wyrok NSA z 18 lipca 2018 r., II FSK 1817/16). Z zebranego w kontrolowanej sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby opodatkowana nieruchomość była przez skarżących przeznaczona na realizację takich właśnie niegospodarczych, osobistych celów życiowych i nie mogła nawet pośrednio służyć prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Co więcej, materiał ten jednoznacznie wskazuje, że sporna nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorców i nie wynika z niego, aby w jakikolwiek sposób służyła zaspokajaniu ich potrzeb osobistych. Z danych ujawnionych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej [...] oboje skarżący są przedsiębiorcami i każdy z nich prowadzi odrębną działalność gospodarczą. K. W. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą [...], w której przeważa sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana. I. R. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą "[...], a przeważająca część tej działalności to zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne. W sprawie istotne znaczenie ma również fakt, że w złożonej [...] maja 2015 r. (po nabyciu nieruchomości) informacji w sprawie podatku od nieruchomości [...] skarżący zadeklarowali do opodatkowania nabyte grunty i budynki jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powyższa informacja do dnia dzisiejszego stanowi podstawę wymiaru podatku od nieruchomości, gdyż jest jedynym formularzem złożonym przez podatników i nigdy nie została złożona korekta informacji w sprawie podatku od nieruchomości [...] Ponadto fakt związania nabytych nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej potwierdza akt notarialny z [...] marca 2015 r., którym skarżący nabyli użytkowanie wieczyste spornych gruntów i własność posadowionych na nich budynków. Jak wynikało z okazanego przy zawieraniu umowy kupna wypisu z rejestru gruntów sporna nieruchomość oznaczona jest w ewidencji gruntów symbolem (Ba) – tereny przemysłowe oraz drogi (dr), co przesądził, że grunt ten podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Tego rodzaju ustalenia znajdują potwierdzenie również w dołączonym przez skarżących do odwołania operacie szacunkowym, w którym rzeczoznawca majątkowy go sporządzający zaznaczył, że faktyczny sposób użytkowania nieruchomości to zabudowa związana z prowadzeniem działalności gospodarczej i jest on zgodny z zapisami w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (str. 9 operatu). Należy również zauważyć, że w § 2 pkt 10 ww. aktu notarialnego zaznaczono, że przy akcie okazano umowę o kredyt inwestycyjny z [...] marca 2015 r. zawartą pomiędzy [...] S.A z siedzibą [...] a I. R. - W. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w [...], z której wynika, iż bank udzielił jej kredytu inwestycyjnego w wysokości [...] zł z przeznaczeniem na działalność gospodarczą z przeznaczeniem na zakup nieruchomości nabywanej wraz z niezbędnymi pracami adaptacyjnymi. Z § 4 omawianego aktu notarialnego wynika, że pozostałą resztę ceny za nieruchomość w kwocie [...]zł [...] W. zobowiązali się zapłacić ze środków pochodzących właśnie z kredytu bankowego. Odnosząc się natomiast do argumentów skarżących, że będąca przedmiotem opodatkowania nieruchomość nie może być wykorzystana w działalności gospodarczej, obejmującej produkcję i handel peletem drzewnym, a działki te, powinny być przekwalifikowane na inne cele, podkreślenia wymaga, że dla celów podatku od nieruchomości nie ma znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie w danym okresie wykorzystywana dla celów prowadzenia działalności gospodarczej. Nawet jeśli nieruchomość w danym momencie nie jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, uznaje się ją za związaną z tą działalnością, bowiem definicja ustawowa nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Z tego też względu bez znaczenia pozostaje powołana przez skarżących kwestia zdrzewnienia, obniżenia terenu czy też regularnego zalewnia nieruchomości przez wody jeziora. Ponadto podnoszone przez podatników okoliczności zniszczenia nieruchomości w trakcie budowy przyłącza do ścieków komunalnych, czy sieci światłowodów pozostają poza kognicją organów podatkowych i nie mają wpływu na prawidłowość opodatkowania nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących naruszenia przepisów przy dokonywaniu wymiaru podatku od położonych na działkach budynków, ponieważ ich stan techniczny nie pozwala na prowadzenie działalności gospodarczej, Sąd podkreśla, że od [...] stycznia 2016 r. przesłanka względów technicznych uniemożliwiających wykorzystywanie przedmiotów opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej, została wyeliminowana, zatem nie może być podstawą do badania tej okoliczności ani tym bardziej stanowić podstawy do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania w 2019 r. jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawodawca uznał, że aby nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie była opodatkowana według stawki jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w stosunku do budynku lub jego części powinna być wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego oraz uporządkowanie terenu. Taka decyzja jest wydawana w sytuacji, gdy nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Porównując zakres tego wyłączenia w stosunku do funkcjonujących dotychczas tzw. "względów technicznych", należy stwierdzić, że nastąpiło znaczne zawężenie zakresu wyłączenia, a ustawodawca usuwając powyższą regulację miał na celu eliminację wątpliwości interpretacyjnych z nią związanych. Tym samym podnoszone przez skarżących argumenty, że budynki nie mogły być wykorzystywane w działalności gospodarczej ze względu na ich stan techniczny, nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W obowiązującym stanie prawnym samo powoływanie się na zły stan techniczny budynków nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania stawką właściwą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z akt sprawy nie wynika, żeby została wydana decyzja o rozbiórce budynków i budowli, konieczna, aby możliwe było zastosowanie ww. wyłączenia. Na istnienie takiej decyzji nie powołują się również skarżący. W konsekwencji zasadnym było opodatkowanie spornych nieruchomości według stawki przewidzianej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należy też zaznaczyć, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji (zob. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09 oraz 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13). Zatem dokonana w ewidencji klasyfikacja ma podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika również z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r. poz. 725 ze zm.; dalej: "u.p.g.k."), bowiem to na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Stanowią one podstawę wymiaru podatków. Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają bowiem walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, stanowiąc dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wskazać przy tym należy, że w myśl art. 20 ust. 1 pkt 2 u.p.g.k. ewidencja gruntów i budynków obejmuje m.in. informacje dotyczące budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych. W celu zaś wykonania delegacji zawartej w art. 26 ust. 2 u.p.g.k. wydano rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r. poz. 393; dalej: "rozporządzenie"). Ze znajdujących się w aktach sprawy aktualnych na dzień [...] lutego 2019 r. danych z Ewidencji Gruntów i Budynków wynika, że będące w użytkowaniu wieczystym skarżących grunty nadal są sklasyfikowane jako tereny przemysłowe o symbolu Ba, z wyjątkiem działki nr [...] o powierzchni [...] ha sklasyfikowanej jako droga, a zatem wszystkie opodatkowane grunty, zgodnie z § 68 ust. 3 rozporządzenia, zaliczane są do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. Natomiast posadowione na tych gruntach budynki według KŚT to: pozostałe budynki niemieszkalne, budynki przemysłowe, zbiorniki silosy i budynki magazynowe. Ich głównych funkcji "nie określono innym atrybutem FSB", bądź określono jako "budynek przeznaczony na produkcję" albo jako "magazyn". Przy żadnym z nich nie oznaczono funkcji mieszkalnej jako głównej bądź innej funkcji budynku. W tym stanie rzeczy, posiadanie gruntu i znajdujących się na nim budynków przez przedsiębiorców oraz ewidencja gruntów i budynków potwierdzają, że w odniesieniu do powyższych przedmiotów opodatkowania brak było podstaw do tego, aby zastosować wobec nich inną stawkę podatku. Należy przy tym zauważyć, że skarżący zarzucają organom podatkowym naruszenie art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. przez jego niezastosowanie. Przepis ten wyklucza możliwość zaliczenia do gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej właśnie budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. Obowiązku zastosowania tego przepisu w kontrolowanej sprawie skarżący nie mogą upatrywać w powoływaniu się na prowadzenie przez nich prac remontowych w jednym z budynków, w wyniku których – jak wskazują skarżący – przeznaczony zostanie on na cele mieszkaniowe. Główna funkcja budynków określona w Ewidencji Gruntów i Budynków była taka sama w dniu nabycia przez podatników nieruchomości i jest tak samo określona do dnia dzisiejszego. Rozpoczęcie przez będących przedsiębiorcami właścicieli budynku jakichkolwiek w nim prac remontowych nie zobowiązuje organów podatkowych do ustalania w jakim celu prace te są prowadzone. Organy podatkowe nie są bowiem uprawnione do samodzielnego klasyfikowania funkcji budynków, gdyż wiążą je odpowiednich zapisy ewidencji gruntów i budynków. Należy jeszcze raz przypomnieć, że prowadzona przez skarżących działalność gospodarcza to (wg Ewidencji) głównie sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana oraz zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne. Skarżący wspominają w skardze o produkcji i handlu peletem drzewnym. Brak zatem podstaw do uznania, że na spornej nieruchomości nawet potencjalnie nie ma możliwości prowadzenia którejkolwiek w ww. rodzajów działalności gospodarczej. Jest to teren przemysłowy o powierzchni [...] m˛, zabudowany budynkami magazynowymi, przeznaczonymi na produkcję bądź o funkcjach nie określonych innym atrybutem FSB, nabyty przez skarżących częściowo za kredyt inwestycyjny z przeznaczeniem na zakup nieruchomości wraz z niezbędnymi pracami adaptacyjnymi. W związku z powyższym podnoszone przez skarżących zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego należy uznać za bezzasadne, gdyż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organy obu instancji dokonały niezbędnych ustaleń faktycznych i w oparciu o nie prawidłowo zastosowały te przepisy. Skarżący zarzucili również naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez jego błędne zastosowanie, co jest o tyle niezrozumiałe, że przepis ten nie stanowił materialnoprawnej podstawy decyzji wymierzającej skarżącym podatek od nieruchomości za 2019 r., bowiem zgodnie z tym nim opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle i ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tymczasem utrzymana w mocy decyzja organu pierwszej instancji dotyczyła opodatkowania gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie opodatkowano nią jakichkolwiek budowli. W kontrolowanej sprawie Sąd nie stwierdził ponadto naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. albowiem stosownie do treści art. 3 § 1 pkt 2 tej ustawy jej przepisów nie stosuje się do spraw uregulowanych Ordynacji podatkowej z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. Niemniej jednak uwzględniając intencje strony skarżącej, nie sposób uznać, że doszło do naruszenia (odpowiadającym w swej treści) przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Materiał dowodowy w sprawie jest kompletny i dał podstawę do podjęcia ustaleń w zakresie rzeczywistej podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości za 2019 r. Wnioski wyciągnięte na podstawie zebranego materiału dowodowego oparte są na przekonywujących podstawach, a argumenty strony skarżącej nie znajdują uzasadnienia. Ponadto decyzje zawierały dostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne, a tym samym odpowiadały wymaganiom stawianym przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku pouczenia strony o prawie zapoznania się z materiałem dowodowy, należy wskazać, że SKO istotnie nie wyznaczyło skarżącym siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, czym naruszyło przepis art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej (nie zaś art. 10 § 1 K.p.a.). Naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy nie zgromadzono żadnego materiału dowodowego innego niż przed organem pierwszej instancji. Powyższy zarzut, mimo że zasadny, nie mógł zatem doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym kontekście należy wskazać, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04) naruszenie przez organ odwoławczy normy wynikającej z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi naruszenie przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd orzekający w sprawie nie znalazł więc podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) orzekł jak w sentencji.