II SA/Lu 582/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Protokolant Referent stażysta Natalia Kopiś po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze sprzeciwu M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchylona zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. S. 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA/Lu [...] UZASADNIENIE Decyzją z [...] r., znak: [...] Kierownik Referatu Architektury i Nieruchomości Urzędu Miasta J. L., działając z upoważnienia Burmistrza J. L., po rozpatrzeniu wniosku P. S. G. sp. z o.o. z siedzibą w L., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, polegającą na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], zlokalizowanych przy ul. [...] w J. L.. Odwołanie od tej decyzji złożyli: A. B., A. K., J. N., L. W., Z. S., W. S. i M. S.. Decyzją z [...] r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestycja będąca przedmiotem sprawy polegać ma na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia o ciśnieniu maksymalnym 0,5 MPa z rur RC SDR11 dmł o długości 140 m. Inwestycja ta została zaprojektowana jako sieć podziemna, wobec czego jej realizacja nie spowoduje zmiany dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu. Gazociąg zostanie wykonany metodą "na rozkop", w wykopach wąskoprzestrzennych, na głębokości 1 m poniżej powierzchni terenu. Zasilany będzie z istniejącego gazociągu na działce nr [...], z włączeniem poprzez mufę elektrooporową. Przekroczenie drogi ma zostać wykonane metodą bezwykopową z zastosowaniem rur osłonowych. Gazociąg zlokalizowano na działkach prywatnych oraz na działce nr [...], stanowiącej drogę gminną nr [...] - ul. [...] w J. L. - w odległości min. 1 m od nawierzchni asfaltowej. Inwestycja ma na celu zaopatrzenie budynków mieszkalnych jednorodzinnych w gaz dla celów bytowo-grzewczych. Kolegium zgodziło się za stanowiskiem organu pierwszej instancji, że tego rodzaju przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Uzasadniając rozstrzygnięcie kasacyjne, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Zdaniem Kolegium, z wykładni językowej przytoczonego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że obligatoryjnym elementem części graficznej wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest określenie granic terenu planowanej inwestycji oraz wyznaczenie obszaru jej oddziaływania na mapie o odpowiedniej skali. W niniejszej sprawie sporządzono mapę tylko w skali 1:500, zaś w aktach sprawy brak jest mapy w skali 1:2000. Organ drugiej instancji uznał, że wskazane uchybienie ma charakter istotny, bowiem wprowadzenia obowiązku przedłożenia - w przypadku inwestycji liniowych - dodatkowo map w większej skali, ma na celu ułatwienie orientacji co do lokalizacji inwestycji w terenie. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z reguły przesądza o konkretnym ulokowaniu inwestycji, zwłaszcza liniowej, a jej postanowienia - zgodnie z art. 55 u.p.z.p. - wiążą organ orzekający w sprawie o pozwolenie na budowę. Decyzja taka tworzy więc określone prawa nabyte w tym znaczeniu, że inwestor może ubiegać się o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji o przebiegu przesądzonym w decyzji lokalizacyjnej. Stanowi ona przy tym podstawę wszczęcia procedury wywłaszczeniowej i w efekcie – pozbawienia prawa własności nieruchomości (art. 112 ust. 1 i nast. ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; Dz. U. z 2018 r. poz. 2294 ze zm.). W związku z powyższym – zdaniem Kolegium – w sytuacji, gdy uwzględnienie wniosku inwestora związane jest z ograniczeniem wykonywania prawa własności osób trzecich, rolą organu administracji publicznej jest zbadanie, czy ingerencja w cudze prawo własności nie jest nadmierna oraz, czy wynika z racjonalnego przebiegu inwestycji. W konsekwencji już na tym etapie procesu inwestycyjnego, ustalając przebieg inwestycji, należy ocenić, czy ograniczenie prawa własności związane jest z racjonalną potrzebą, a sam przebieg inwestycji jest jak najmniej uciążliwy dla właścicieli nieruchomości, na których inwestycja została zaprojektowana. Innymi słowy, organ winien rozważyć proporcje między uzasadnionym interesem publicznym a uzasadnionym interesem indywidualnym. Obowiązkiem organu jest więc szczegółowe i wyczerpujące wyjaśnienie okoliczności sprawy, w szczególności poprzez wykazanie niezbędności realizacji inwestycji na określonym terenie. W niniejszej sprawie, w ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji nie wskazał przesłanek, którymi kierował się, wydając zaskarżoną decyzję. Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że uchybienia wymogom formalnym wniosku określonym w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz wymogom decyzji określonym w art. 54 pkt 3 u.p.z.p., powodują, że zgromadzony przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy i jego ocena nie spełniają wymogów stawianych przez art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w związku z czym rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Sprzeciw od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. S.. Wyrokiem z 26 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Lu [...], Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, ponosząc, że została ona wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Organ podkreślił, że zastrzeżenia organu odwoławczego, które legły u podstaw uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej z 6 listopada 2018 r., sprowadzają się do dwóch kwestii. Po pierwsze organ odwoławczy wytknął, że decyzją organu pierwszej instancji uwzględniono wniosek inwestora pomimo, że do wniosku tego nie załączono kopii mapy zasadniczej (ewentualnie - w przypadku jej braku - kopii mapy katastralnej), obejmującej teren inwestycji i obszar jej oddziaływania, w skali 1:2000, której złożenie, w przypadku inwestycji liniowych, wraz z mapą w skali 1:500 lub 1:1000, Kolegium uznało za niezbędne w świetle art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Po drugie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ pierwszej instancji nie zbadał i nie wyjaśnił w wystarczającym stopniu, czy realizacja inwestycji oraz związane z tym ograniczenie prawa własności, jest niezbędna i wynika z racjonalnej potrzeby publicznej, a także, czy przebieg inwestycji został wytyczony w sposób jak najmniej uciążliwy dla właścicieli nieruchomości, na których inwestycja ta została zaprojektowana. Powyższe zastrzeżenia organu odwoławczego względem postępowania organu pierwszej instancji Sąd uznał za bezpodstawne. W ocenie Sądu, pierwsze z zastrzeżeń wynikało z błędnej wykładni art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., prowadzącej do nieuprawnionego twierdzenia, jakoby załączenie do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego – w przypadku inwestycji liniowych kopii mapy w skali 1:2000 – oprócz kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 lub 1:1000, stanowiło bezwzględny obowiązek inwestora. Również drugi z argumentów przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Sąd uznał za pozbawiony podstaw, podnosząc, że jeżeli organ – oceniając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie – stwierdzi zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem inwestora, zaś nie jest uprawniony do badania alternatywnych (przykładowo proponowanych przez inne strony postępowania) lokalizacji planowanej inwestycji, skoro wniosek inwestora takich rozwiązań nie przewidywał. Ponadto, stosownie do art. 56 zd. 2 u.p.z.p., przepis art. 1 ust. 2 tej ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. To zaś oznacza, że zasady i wartości określone w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. (w tym prawo własności – pkt 7) same w sobie nie mogą stanowić skutecznej przeszkody dla wydania decyzji pozytywnej. W przypadku inwestycji celu publicznego przewagę nad tymi wartościami uzyskuje bowiem cel publiczny, jakiemu służyć ma planowana inwestycja. Obowiązkiem organu jest jedynie określenie w takiej decyzji, stosownie do art. 54 pkt 2 lit. d/ u.p.z.p., warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich wynikających z przepisów odrębnych. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji w punkcie 7 podjętej decyzji zawarł takie wymagania, zaś zakres ich szczegółowości - z uwagi na etap procesu inwestycyjno-budowlanego - uznać należało za wystarczający. Podsumowując, Sąd stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze - uchylając decyzję organu pierwszej instancji z powodu okoliczności bezpodstawnie uznanych za wady tej decyzji – naruszyło dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Sąd nie przesądził jednocześnie o legalności decyzji pierwszoinstancyjnej. Zastrzeżenia Sądu wzbudziła bowiem okoliczność, że przedłożona przez inwestora kopia mapy zasadniczej z oznaczeniem terenu inwestycji – jakkolwiek jej skala odpowiada wymogom art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. – nie zawiera wymaganego w tym przepisie oznaczenia granic obszaru oddziaływania inwestycji. W związku z powyższym Sąd zobowiązał Kolegium, w toku ponownego postępowania odwoławczego, do uwzględnienia przedstawionej wyżej oceny prawnej, a następne do ponownej oceny prawidłowości decyzji pierwszoinstancyjnej, w tym kompletności zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście wymogów wynikających z art. 52 u.p.z.p. Decyzją z [...] r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. po ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji z [...]., znak: [...] i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium w pierwszej kolejności powołało się na treść art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ podkreślił, że Sąd nie wykluczył, że po wyeliminowaniu wad decyzji Kolegium, którą oceniał, może okazać się, że sprawa będzie jednak wymagała uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Organ odwoławczy podniósł, że art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. formułuje jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wymóg, aby wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zawierał wyznaczone na kopii mapy granice terenu objętego wnioskiem oraz granice obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się jednolicie, że obligatoryjnym elementem części graficznej wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest, oprócz określenia granic terenu planowanej inwestycji, wyznaczenie obszaru oddziaływania tej inwestycji na mapie w odpowiedniej skali (tak m. in. wyroki NSA z 19 lutego 2008 r., II OSK 31/07 i z 2 grudnia 2015 r., II OSK 821/14). Braki w tym zakresie powinny być usunięte w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Zdaniem Kolegium, prawidłowość wyznaczonego przez inwestora obszaru odziaływania powinna zostać zweryfikowana przez organ i dopiero po takiej weryfikacji dochodzi do ustalenia stron postępowania, a następnie do wszczęcia postępowania oraz do merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Określenie przez wnioskodawcę obszaru oddziaływania inwestycji oraz weryfikacja tego obszaru przez organ ma dwojakie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Po pierwsze, umożliwia prawidłowe ustalenie stron postępowania, a po drugie, stanowi punkt odniesienia dla analizy możliwości lokalizacji inwestycji w danym miejscu ze względu na przepisy odrębne. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Obszar oddziaływania inwestycji stanowi fragment terenu w otoczeniu inwestycji, który podlega analizie w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Niewyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji skutkuje wadliwością w zakresie określenia stron postępowania, w zakresie ustalenia zgodności inwestycji z przepisami prawa oraz w zakresie konkretyzacji warunków lokalizacji inwestycji, co ma wpływ na wynik sprawy. Organ wskazał, że z analizy materiału dowodowego wynika, że na kopii mapy stanowiącej integralną część wniosku w sprawie lokalizacji sieci gazowej nie został wyznaczony obszar oddziaływania tej inwestycji. Obszar ten nie został też określony w części tekstowej wniosku, a także w innych dokumentach przedłożonych przez inwestora, złożonych na skutek wezwania z 16 sierpnia 2018 r. do uzupełnienia wniosku (pismo znak: [...]). Pismo to, pomimo prawidłowego określenia w nim, poprzez przytoczenie przepisów prawa, warunków, jakie powinien spełniać wniosek, nie zawierało wprost sformułowanego żądania uzupełnienia wniosku o określenie obszaru oddziaływania inwestycji. Można więc zasadnie stwierdzić, że zagadnienie to uszło uwadze organu pierwszej instancji. Natomiast związane z zagadnieniem obszaru oddziaływania inwestycji wyznaczenie stron postępowania, oparte zostało - jak można wnosić - o kryterium pozostawania określonych działek w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji. Zdaniem Kolegium, w takich okolicznościach organ pierwszej instancji powinien ponownie wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, pod rygorem jego nierozpoznania, a w przypadku jego uzupełnienia ocenić, czy obszar oddziaływana został wyznaczony w sposób prawidłowy. Organ nie miał podstaw do wszczęcia postępowania i wydania decyzji w oparciu o wniosek nie spełniający wymogów prawnych i bez wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji. Organ odwoławczy uznał, że określona powyżej wadliwość przeprowadzonego postępowania nie może zostać naprawiona w postępowaniu odwoławczym, gdyż wyznaczenie obszaru oddziaływania przesądza o prawidłowym określeniu stron postępowania oraz o obszarze, jaki podlega analizie w związku z ustaleniem możliwości lokalizacji inwestycji ze względu na obowiązujące przepisy prawa i o wyniku tej analizy, w czym w zasadzie wyczerpuje się istota postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wykonanie czynności niezbędnych do prowadzenia postępowania wraz z analizą warunków lokalizacji inwestycji i ewentualnie uzgodnieniami naruszałoby w realiach niniejszej sprawy zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Sprzeciw od decyzji Kolegium wniosła M. S., zarzucając: 1) naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, polegające w szczególności na pominięciu okoliczności, że inwestor dokonał wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji na załączonej do wniosku kopii mapy zasadniczej w skali 1:500; - art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, bowiem przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ nie umożliwił stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, podczas, gdy decyzja ta nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a istotny zakres sprawy został wyjaśniony w sposób wystarczający; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez pominięcie okoliczności, że inwestor dokonał wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji na załączonej do wniosku kopii mapy zasadniczej w skali 1:500. Mając na uwadze podniesione zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o wymierzenie organowi drugiej instancji grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., ponieważ po raz drugi wydał wadliwą decyzję kasacyjną, co niewątpliwie doprowadziło do przewlekłości postępowania. Skarżąca zażądała ponadto zasądzenia od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie jako bezzasadnego, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprzeciw jest zasadny. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że decyzja Kolegium z 28 grudnia 2018 r., uchylająca powołaną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji z 6 listopada 2018 r., ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, polegającą na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] przy ul. [...] w J. L., była przedmiotem kontroli Sądu w sprawie II SA/Lu 105/19. Wydanym w przywołanej sprawie wyrokiem z 26 marca 2019 r. Sąd uchylił tę decyzję, uznając, że nie było podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Na mocy powołanego wyżej art. 153 p.p.s.a., zarówno ocena prawna, jak i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Sądu wydanym w sprawie II SA/Lu 105/19, wiążą ten Sąd oraz Kolegium. Organ odwoławczy przy ponownym rozpoznaniu sprawy był zatem związany stanowiskiem Sądu, który jednoznacznie uznał, że w sprawie nie zachodziły przesłanki zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Innymi słowy, Kolegium miało obowiązek uwzględnić ocenę prawną Sądu, wedle której w niniejszej sprawie nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Tymczasem zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 31 lipca 2019 r. Kolegium, wbrew ocenie prawnej Sądu, kolejny raz uchyliło decyzję pierwszoinstancyjną i na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, czym niewątpliwie naruszyło zarówno art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, jak i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie. Uchybienie to stanowi samodzielną i wystarczającą przesłankę uwzględnienia sprzeciwu od zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Podnieść przy tym należy, że uchybienia tego organ odwoławczy dopuścił się w rezultacie błędnej interpretacji fragmentu uzasadnieniu wyroku Sądu z 26 marca 2019 r., II SA/Lu 105/19, w którym zawarto wskazania co do dalszego postępowania w sprawie. Sąd, uznając brak podstaw do wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., dostrzegł, że w dokumentacji obejmującej wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, na przedstawionej przez inwestora kopii mapy zasadniczej nie wyznaczono granic obszaru oddziaływania inwestycji, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i zobowiązał organ odwoławczy do wyjaśnienia tej okoliczności. Sąd zatem wprawdzie zobowiązał Kolegium do ponownej oceny prawidłowości decyzji pierwszoinstancyjnej, w tym kompletności zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście wymogów wynikających z art. 52 u.p.z.p., jednak, wbrew stanowisku organu odwoławczego, wyjaśnienie tej kwestii nie wymagało przekazania sprawy do rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w powiązaniu z analizą uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, pozwala na miarodajną ocenę prawidłowości wyznaczenia obszaru oddziaływania objętej niniejszym postępowaniem inwestycji, której Kolegium dokona przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W tym celu organ odwoławczy przeanalizuje kopię mapy zasadniczej, stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 6 listopada 2018 r., treść analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy (k. 13 akt adm.), pismo pełnomocnika inwestora (k. 3 akt adm.), a także treść wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz treść zawiadomień przesyłanych w toku postępowania do właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których planowana jest lokalizacja inwestycji celu publicznego objętej wnioskiem. Podsumowując, gdyby, w ocenie Sądu, wskazane w uzasadnieniu wyroku z 26 marca 2019 r., II SA/Lu 105/19 uchybienie, polegające na niewyznaczeniu na dołączonej do wniosku kopii mapy zasadniczej obszaru oddziaływania inwestycji, było tego rodzaju, że uzasadniałoby uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, Sąd nie uchyliłby decyzji Kolegium z 28 grudnia 2018 r., ale oddaliłby sprzeciw, wskazując, że nie podziela części argumentacji zawartej w uzasadnieniu tej decyzji. Jednak, uchylając decyzję kasacyjną, Sąd uznał, że nie było podstaw do jej wydania, a dostrzeżone uchybienie organ odwoławczy powinien usunąć samodzielnie i w rezultacie powyższego wydać jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 138 § 1 k.p.a. Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi odwoławczemu grzywny na podstawie art. 151a § 1 zd. 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. Uchybienie organu nie wynikało bowiem z lekceważącego stosunku do sprawy, czy rażącego naruszenia przepisów prawa, ale z błędnej wykładni zaleceń Sądu. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zostało wydane na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji.