I GSK 886/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1056/19 w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 25 marca 2019 r. nr SZK/27/2019 w przedmiocie pomocy finansowej dla producentów rolnych, w których gospodarstwach rolnych powstały szkody 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od H. B. na rzecz Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, Sąd pierwszej instancji) wyrokiem z dnia 9 grudnia 2019 r. (sygn. akt V SA/Wa 1056/19) oddalił skargę H. B. (dalej: strona, skarżąca) na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie (dalej: organ) z dnia 25 marca 2019 r., nr SZK/27/2019 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w części. Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając w całości wyrok. Stosownie do treści art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie art. 137 § 2 i 3 oraz art. 142 § 2 p.p.s.a. poprzez nieujawnienie stronie skarżącej wraz z uzasadnieniem wyroku pisemnego uzasadnienia zdania odrębnego Sędziego WSA Jadwigi Smołucha, co w konsekwencji doprowadziło do ograniczenia prawa strony do zapoznania się z całokształtem okoliczności leżących u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia; 2. naruszenie § 13r ust. 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 roku w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. 2015, poz. 187 z późniejszymi zmianami) poprzez zastosowanie tego przepisu pomimo tego, iż wskazana regulacja wykracza poza ramy delegacji ustawowej określonej w art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. 2019, poz. 1505), a w konsekwencji brak jest podstaw prawnych do stosowania wskazanego przepisu. Ponadto na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. pełnomocnik skarżącej wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Na podstawie art. 193 Konstytucji RP, art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 roku o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (tj. Dz. U. 2019, poz. 2393) oraz art. 124 § 1 pkt 5 w związku z art. 193 p.p.s.a., wniósł o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności § 13r ust. 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 roku w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. 2015, poz. 187 z późniejszymi zmianami) z art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. 2019 , poz. 1505) oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie do czasu rozpoznania pytania prawnego przez Trybunał Konstytucyjny. Na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2019 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. wniósł także o zasądzenie od Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie na rzecz H. B. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, obejmujących zwrot wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, wynagrodzenia adwokata i wydatków związanych kosztami przejazdu pełnomocnika do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej skarżącej jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu administracji kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do – niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a. – oceny zarzutów skargi kasacyjnej. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Dokonując analizy niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że skarżąca kasacyjnie kwestionuje prawidłowość oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji w zakresie decyzji Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie z dnia 25 marca 2019 r., nr SZK/27/2019 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w części. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw ponieważ wyrok WSA odpowiada prawu i dlatego skarga kasacyjna podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji, w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej, w sposób prawidłowy przeprowadził kontrolę działalności organu. Na wstępie rozważań Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na zasady funkcjonujące w obszarze publicznoprawnym, a związane z wydatkowaniem środków publicznych wskazując, że to na beneficjencie pomocy publicznej ciąży obowiązek wykazania, że zaistniały normatywne przesłanki do wypłaty określonego świadczenia. Brak jest bowiem w systemie prawa finansów publicznych domniemania prawidłowości wydatkowania tychże środków przez beneficjenta. W skardze kasacyjnej postawiono wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania może odnieść zamierzony przez skarżącego kasacyjnie skutek, jeżeli zostanie wykazane, że podnoszone naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując analizy zarzutu zawartego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, wskazuje na zasady postępowania sądu w zakresie procesu orzeczniczego. NSA stwierdza, że zarzut ten jest bezzasadny. Zgodnie bowiem z art. 137 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po niejawnej naradzie sędziów. Przebieg narady i głosowanie nad orzeczeniem jest tajne, a zwolnienie od zachowania w tym względzie tajemnicy, z zastrzeżeniem § 3, nie jest dopuszczalne. Narada obejmuje dyskusję, głosowanie nad mającym zapaść orzeczeniem i zasadniczymi powodami rozstrzygnięcia oraz spisanie sentencji wyroku. Przewodniczący zbiera głosy sędziów, poczynając od najmłodszego stażem na stanowisku sędziego sądu administracyjnego, sam zaś głosuje ostatni. Sprawozdawca, jeżeli jest wyznaczony, głosuje pierwszy. Wyrok zapada większością głosów. Sędzia, który przy głosowaniu nie zgodził się z większością, może przy podpisywaniu sentencji zgłosić zdanie odrębne i obowiązany jest uzasadnić je na piśmie przed podpisaniem uzasadnienia. Zdanie odrębne może dotyczyć także samego uzasadnienia (art. 137 § 2 p.p.s.a.). Zgłoszenie zdania odrębnego podaje się do wiadomości, a jeżeli członek składu orzekającego, który zgłosił zdanie odrębne, wyraził na to zgodę, także jego nazwisko (art. 137 § 3 p.p.s.a.). Sentencję wyroku podpisuje cały skład sądu (art. 137 § 4 p.p.s.a.). Wyrok może być ponadto utrwalony w systemie teleinformatycznym sądu i opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym (art. 137 § 5 p.p.s.a.). Wskazywany przez skarżącą kasacyjnie, jako naruszony przez WSA, art. 142. p.p.s.a. normuje problematykę procesową dotyczącą doręczenia odpisu wyroku. Odpis wyroku z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu doręcza się każdej stronie (art. 142 § 1 p.p.s.a.). Jeżeli uzasadnienie wyroku zostało sporządzone na wniosek strony, odpis wyroku z uzasadnieniem doręcza się tylko tej stronie, która złożyła wniosek (art. 142 § 2 p.p.s.a.). Ponadto regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz.U. 2015, poz. 1177, dalej: regulamin) normuje m.in. problematykę sporządzania uzasadnienia wyroku oraz zdania odrębnego. Zgodnie z § 55 ust. 1. regulaminu uzasadnienie orzeczenia sporządza sędzia sprawozdawca. Jednakże sędzia sprawozdawca nie ma obowiązku sporządzenia uzasadnienia orzeczenia, do którego zgłosił zdanie odrębne (§ 55 ust. 2 regulaminu) 3. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2, sędzia sprawozdawca nie sporządził uzasadnienia orzeczenia albo jeżeli sporządzenie uzasadnienia orzeczenia przez sędziego sprawozdawcę nie jest możliwe z innych względów lub napotyka przeszkody uniemożliwiające sporządzenie uzasadnienia w terminie, uzasadnienie orzeczenia sporządza przewodniczący składu orzekającego lub inny sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia. Istotny, z perspektywy zarzutów skargi kasacyjnej jest § 55 ust. 7 regulaminu. Z godnie z tym przepisem nie doręcza się stronom uzasadnienia zdania odrębnego. NSA po dokonaniu analizy akt sądowych stwierdza, że Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy, zgodny z powyższymi wzorcami normatywnymi, prowadził postępowanie w zakresie objętym pierwszym zarzutem skargi kasacyjnej. Dokonując analizy zarzutu wskazanego w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest także bezzasadny. Podstawą pomocy finansowej przyznanej producentowi rolnemu z tytułu szkody wywołanej m.in. suszą jest art. 3 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich (Dz.U. z 2019 r., poz. 477, dalej: ustawa o ubezpieczeniach upraw), w myśl którego: susza to "szkody spowodowane wystąpieniem, w dowolnym sześciodekadowym okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 września, spadku klimatycznego bilansu wodnego poniżej wartości określonej dla poszczególnych gatunków roślin uprawnych i gleb". W myśl art. 3 ust. 5 tej ustawy: "minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza, w drodze obwieszczenia, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw rolnictwa oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw rolnictwa, w okresie od dnia 1 czerwca do dnia 20 października, w terminie do 10 dni po zakończeniu sześciodekadowego okresu, wskaźniki klimatycznego bilansu wodnego dla poszczególnych gatunków roślin uprawnych i gleb, z podziałem na województwa, na podstawie danych przekazanych przez Instytut". WSA przyjął, że dla ustalenia czy doszło do suszy określonej w art. 3 ust. 2 pkt 10 ustawy o ubezpieczeniach upraw, miarodajne są dane Instytutu. Postępowanie dotyczące udzielania przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym w uprawach rolnych w 2019 r. wystąpiły szkody, normują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2015 r. poz. 187 ze zm., dalej - rozporządzenie). Zgodnie z § 13v ust. 1 rozporządzenia Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu spełniającemu określone w tym przepisie wymogi. W myśl § 13v ust. 2 pkt 1 rozporządzenia pomoc, o której mowa w ust. 1, jest udzielana na warunkach określonych w rozporządzeniu nr 702/2014 oraz zgodnie z przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej – w przypadku gdy szkody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oszacowane przez komisję, o której mowa w § 5 ust. 5, wynoszą powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej w gospodarstwie rolnym z trzech ostatnich lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły te szkody, albo z trzech lat w okresie pięcioletnim poprzedzającym rok, w którym wystąpiły szkody, z pominięciem roku o najwyższej i najniższej wielkości produkcji. Na podstawie § 13v ust. 4 rozporządzenia, pomoc finansowa jest przyznawana, w drodze decyzji kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego, na wniosek tego producenta rolnego na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję na jej stronie internetowej. Na podstawie § 13v ust. 6 rozporządzenia do wniosku, o którym mowa w ust. 4, dołącza się: kopię protokołu oszacowania szkód, o którym mowa w § 5 ust. 5 rozporządzenia, który poza informacjami, o których mowa w § 5 ust. 8 rozporządzenia, zawiera informacje o powierzchni upraw rolnych, na której powstały szkody spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi; informacje dotyczące producenta rolnego i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacje o wysokości otrzymanej pomocy publicznej, o których mowa w art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej - w przypadku pomocy udzielanej zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 702/2014. Na podstawie § 13v ust. 7 rozporządzenia wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, ustala się jako iloczyn deklarowanej przez producenta rolnego we wniosku, o którym mowa w ust. 4, powierzchni uprawy, na której powstały szkody spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi, oraz stawki pomocy. Zgodnie z § 13v ust. 8 rozporządzenia wysokość stawki pomocy, o której mowa w ust. 7, będzie uzależniona od wielkości szkód powstałych na powierzchni danej uprawy, o których mowa w ust. 1 pkt 2, lub od obsady posiadanych przez producenta rolnego zwierząt z gatunku bydło, owce, kozy lub konie na powierzchnię wieloletnich użytków zielonych w gospodarstwie rolnym tego producenta. Na podstawie § 13v ust. 13 rozporządzenia pomoc, o której mowa w ust. 1, pomniejsza się o 50%, jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych, co najmniej 50 % powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem wieloletnich użytków zielonych , nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o którym mowa 2 ust. 1 pkt 3. Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że organ jako podstawę rozstrzygnięcia przyjął protokół zatwierdzony przez Wojewodę jako prawnie dopuszczalny dowód w zakresie ustalenia daty powstania szkód z powodu suszy. Podkreślić należy, że treść protokołu nie jest niepodważalna w postępowaniu przed ARiMR. Z przepisów rozporządzenia RM wynika, iż protokół jest obligatoryjnym załącznikiem wniosku o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu (§ 13v ust. 6 pkt 1), a obowiązkiem komisji szacującej szkody jest określenie w protokole daty wystąpienia szkód (§ 5 ust. 8 pkt 11). Ustawa o ARiMR, jak również rozporządzenie nie zawierają przepisów regulujących tryb zmiany protokołu, bądź jakiejkolwiek procedury służącej zwalczeniu ustaleń dokonanych przez komisję. Domniemanie wynikające z treści protokołu jest jednak wzruszalne, ponieważ ustawa dopuszcza przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego (art. 76 § 3 k.p.a.). Jednakże skarżący kasacyjnie nie podniósł zarzutu naruszenia art. 76 § 1 i 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy wskazał, że skarżąca kasacyjnie do wniosku o udzielenie pomocy finansowej dołączyła polisę, zgodnie z którą okres wymaganego przepisami ww. rozporządzenia ubezpieczenia rozpoczął się w dniu 4 lipca 2018 r., a zakończył w dniu 9 sierpnia 2018 r. Tak więc, jak wynika z analizy akt sprawy, skarżąca kasacyjnie nie podważyła skutecznie ustalonego w protokole oszacowania szkody dnia 1 kwietnia 2018r. jako dnia wystąpienia szkody. W tym dniu, jak prawidłowo ustaliły organy, oraz zasadnie zaakceptował WSA, co najmniej 50 % powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym skarżącego kasacyjnie, z wyłączeniem wieloletnich użytków zielonych, nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust.1 pkt 3 rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo też wskazał, że susza jest zjawiskiem o charakterze długotrwałym, wobec czego również powstawanie szkody na skutek suszy nie ogranicza się do pojedynczego dnia. W przeciwieństwie np. do gradu szkody wywołane suszą powstają przez wiele dni, a moment, w którym można je zaobserwować, jest późniejszy niż początek niekorzystnego zjawiska pogodowego. Sąd ten zasadnie uznał, że wskazanie w protokole szacowania szkody przez komisję powołaną do szacowania szkód spowodowanych okresem suszy w okresie od 1 maja do 30 czerwca 2019 r. - jako dnia powstania szkody dnia 1 kwietnia 2018 r. - należy ocenić zatem jako prawidłowe, bowiem następstwa tej suszy trwały także w okresie późniejszym. Jak wynika bowiem z treści § 13v ust. 13 rozporządzenia, przedmiotową pomoc za szkody poniesione w wyniku suszy pomniejsza się o 50%, jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3, a więc i ryzyka wystąpienia szkody w wyniku suszy. Kluczowe znaczenie ma okoliczność wystąpienia szkody, a nie wystąpienia suszy. Naczelny Sąd Administracyjny ponownie wskazuje, że skarżąca kasacyjnie nie podniosła w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 76 § 1 i § 3 k.p.a. Podkreślić należy, że protokół komisji, pomimo że jest dokumentem urzędowym, to jednak istnieje możliwości podważenia jego treści innymi dowodami (por. wyrok NSA z 11 lutego 2022 r., I GSK 1216/21). NSA podkreśla, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zostało wydane na podstawie art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 1438). Art. 4 ust. 6. ww. ustawy stanowi, że Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres i sposoby realizacji zadań wymienionych w ust. 1, w tym warunki i tryb udzielania wsparcia w ramach tych zadań, mając na względzie priorytety polityki państwa w zakresie rolnictwa, rozwoju wsi i rynków rolnych oraz efektywne wykorzystanie środków finansowych. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, Rada Ministrów uzależnia udzielenie wsparcia na przedsięwzięcia określone w ust. 1 pkt 2 od wysokości i zakresu szkód oszacowanych przez komisję powołaną przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce ich wystąpienia, ujętych w protokole sporządzonym przez tę komisję, określając jednocześnie wymagania jakim powinien odpowiadać skład takiej komisji oraz zakres protokołu oszacowania szkód (art. 4 ust. 7 ww. ustawy). "Ustawodawca na mocy art. 4 ust. 6 ustawy o ARiMR upoważnił Radę Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowego zakresu i sposobów realizacji zadań wymienionych w ust. 1, w tym warunków i trybu udzielania wsparcia w ramach tych zadań, mając na względzie priorytety polityki państwa w zakresie rolnictwa, rozwoju wsi i rynków rolnych oraz efektywne wykorzystanie środków finansowych. Nie ulega zatem wątpliwości, że tak skonstruowana delegacja ustawowa obejmuje także umocowanie do określenia kategorii podmiotów uprawnionych do płatności (tj. "warunki" udzielania wsparcia) na przykład przez uprzywilejowanie niektórych grup przedsiębiorców. Ograniczenia w przyznawaniu pomocy publicznej, tj. przyznawanie jej małym i średnim przedsiębiorstwom, wynika z pewnych trudności w funkcjonowaniu MSP, w odróżnieniu od dużych przedsiębiorstw, które posiadają znacznie większy ekonomiczny potencjał i zaplecze, co ułatwia pokonywanie trudności. Tego typu działanie jest wpisane w politykę państwa w zakresie rolnictwa, która ma m.in. niwelować różnice w rozwoju." (por. wyrok NSA z 17 listopada 2021 r., I GSK 802/21, LEX nr 3291611). Zgodnie z § 1 rozporządzenie określa szczegółowy zakres i sposoby realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwanej dalej "Agencją", w tym warunki i tryb udzielania wsparcia dla przedsięwzięć realizowanych w ramach tych zadań. NSA w niniejszym składzie w pełni akceptuje pogląd tego Sądu zawarty w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 listopada 2021 r. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił procedurę prowadzoną przez organy w kontrolowanej judykacyjnie sprawie, uznając, że zgodnie z procesowymi wzorcami normatywnymi udzieliły pomocy finansowej skarżącemu kasacyjnie w pomniejszonej wysokości, uwzględniając treść § 13r ust. 12 rozporządzenia. NSA stwierdza też, że w sprawie nie wystąpiły jakiekolwiek wątpliwości w zakresie konstytucyjności kontrolowanych przepisów prawnych uprawniających NSA do skerowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935) i zasądzono od H. B. na rzecz Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.