II SA/Łd 707/19

Dnia 10 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Mariola Kaźmierczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. M.K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z [...] r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r., odmówiło A. spółce z o.o. w W. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych z usługami, w zabudowie bliźniaczej i wolnostojącej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową oraz zjazdem, planowanej do realizacji na działce nr 284 oraz fragmencie działki drogowej nr 294/2 przy ul. A, w Ł., obręb [...]. W uzasadnieniu Kolegium, wyjaśniło, że analiza urbanistyczna, przeprowadzona w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, stanowiącym trzykrotność frontu terenu inwestycji wykazała, iż planowana inwestycja, nie spełnia warunku sformułowanego w treści art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. warunku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. Okoliczność ta skutkowała odmową ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Jak wskazują załączone do akt sprawy wypisy z ewidencji gruntów, działka nr 284 składa się użytków: pastwiska PsV o powierzchni 0,2009 ha, grunty orne RV o powierzchni 0,3746 ha i lasy LsVI o powierzchni 0,2360 ha. W świetle ww. normy prawnej, bezspornie zatem teren inwestycji, z uwagi na jego powierzchnię, stanowi las w rozumieniu ustawy o lasach. Powyższe potwierdza też treść pisma Leśnictwa Miejskiego Zarządu Zieleni Miejskiej w Ł. z [...] r. wraz z załączonymi do tego pisma dokumentami. Z owego pisma wynika, iż część działki nr 284 (o powierzchni 0,24 ha) stanowi grunt leśny w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Teren leśny na działce nr 284 objęty został dokumentacją z zakresu urządzenia lasu w formie inwentaryzacji stanu lasu na okres od [...] r. do [...] r. Zinwentaryzowany został jako wydzielenie leśne P39h, a granice lasu na w/w nieruchomości są zgodne z danymi ewidencji gruntów. W tej sytuacji słusznie zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji uznał, iż planowana inwestycja nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.. Reasumując organ odwoławczy wskazał, że oczywistym jest (a co wynika z art. 7 ust.2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, iż każdy teren leśny (czyli w rozumieniu ustawy o lasach grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha i spełniający warunki art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych) wymaga - bez względu na powierzchnię - uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenie na cele nieleśne. Jednakże oprócz powyższej zgody, art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. formułuje alternatywną możliwość, a mianowicie taki teren leśny może być lub nie, objęty zgodą na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r. Jeżeli jednak, tak jak w przedmiotowej sprawie, taką zgodą objęty nie był, przy jednoczesnym istnieniu wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, o której mowa w art. 7 ust.2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to oczywistym jest, iż w takim przypadku spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. ocenić należy negatywnie. W skardze spółka zarzuciła naruszenie: - art. 7 oraz art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym wobec braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; - art. 106 k.p.a., w związku z art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., poprzez wydanie decyzji z pominięciem dokonania niezbędnych uzgodnień z organem wskazanym przez przepis prawa (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.); - art. 136 i art. 138 § 2 k.p.a., poprzez niezastosowanie, pomimo wystąpienia w sprawie istotnych wątpliwości co do ustaleń faktycznych organu pierwszej instancji, mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; - art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w związku z art. 3 i 19 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, poprzez błędną wykładnie powołanych przepisów, prowadzącą do uznania, że część nieruchomości o pow. 0,2360 ha to grunt leśny, podczas gdy teren ten nie spełnia wszelkich kryteriów określonych przepisami; • art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez odmowę wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak również nie zbadanie i wyjaśnienie czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne (organ zbadał jedynie czy teren ten jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 64 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.); - art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 6, poprzez ich niezastosowanie, tj. niepodjęcie uzgodnień z właściwym organem z zakresu ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych przed wydaniem decyzji, pomimo obowiązku wynikającego ze wskazanych przepisów, w szczególności wobec uznania przez organy wystąpienia na terenie nieruchomości gruntów leśnych podlegających ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w związku z ustawą o lasach; - art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez uznanie, że ewidencja gruntów i budynków ma charakter normatywny i może decydować o przeznaczeniu danego gruntu, podczas gdy stanowi jedynie system informacyjny, który nie może przesądzać o kwalifikacji danego gruntu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza W. z [...] r., którą odmówiono skarżącej o ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych z usługami, w zabudowie bliźniaczej i wolnostojącej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową oraz zjazdem planowanej do realizacji na działce nr.284 oraz fragmencie działki drogowej 294/2 przy ul. A. w Ł., obręb [...]. Kolegium doszło do wniosku, że planowana inwestycja nie spełnia warunku opisanego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., uznając, że teren inwestycji wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych. Kwestia ta jest zasadniczym przedmiotem sporu na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, skarżąca bowiem uważa, że nie jest wymagane uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych, jeśli teren inwestycji można jednoznacznie wyodrębnić, a inwestycja ogranicza się wyłącznie do gruntów oznaczonych jako R VI i PsV, co oznacza, że nie jest wymagana zgoda na zmianę ich przeznaczenia. Dla porządku należy wskazać, że z rejestru gruntów wynika, że na działce 284 obręb P-39, występują następujące użytki: LsVI (0,236 ha), RV ( 0,3746 ha ) i PsV (0,2009 ha) Rację w tym sporze należy przyznać Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Zgodnie z art. 61 ust.1 pkt.4 u.p.z.p wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym) Przed dalszymi rozważaniami podnieść należy, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł. z dnia [...] roku, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym nie był wykazany użytek leśny. Zmiana kwalifikacji na użytek leśny po dacie obowiązywania planu miejscowego, a zatem dopuszczona w poprzednim planie możliwość zmiany przeznaczenia tego terenu na inne cele niż leśne, nie dotyczy użytku leśnego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U z 2017 poz.1161) przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne: 1) gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a (bez znaczenia dla niniejszej sprawy) 2) gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby, pozostałych gruntów leśnych - wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. W przypadku braku takiej zgody, niemożliwe jest wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Należy podnieść, że sąd rozpoznający niniejszą sprawę akceptuje poglądy wyrażone w przeważającej części orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 10 stycznia 2008 r., II OSK 1826/06; 10 sierpnia 2011 r., II OSK 1086/11; 11 marca 2014 r., II OSK 2363/12; 31 sierpnia 2017 r., II OSK 777/16, II OSK 2758/16 CBOSA.nsa.gov.pl), w których sąd ten dokonał wykładni pojęcia "teren", zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. podnosząc, że "terenem" w rozumieniu powołanego przepisu jest teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, czyli obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji. Z reguły w powołanych orzeczeniach przyjmowano, że ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem, jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Ponadto eksponowano, że decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza jedynie, co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia (z określonymi jego parametrami), nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. W konsekwencji zatem, na tym etapie nie rozstrzyga się, która część działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze lub nieleśne. Uzasadniać miało to z kolei wniosek, że zmiana przeznaczenia obejmuje cały obszar wyznaczony jako działka bądź działki geodezyjne, a nie wyłącznie powierzchnię faktycznie zajętą pod lokalizowaną w ten sposób inwestycję. W art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów ornych i leśnych przewidziano, że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne, gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy I-III wymaga zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2066/14 (CBOSA.nsa.gov.pl) wskazano, że "obecnie (...) działka ewidencyjna jest jedynym kryterium obszarowym, do którego można odnosić art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a którego stosowanie nie pozwala na obejście tego przepisu. Poza tym nie może ujść z pola widzenia fakt, że w świetle całokształtu regulacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ochronę gruntów rolnych, a zwłaszcza gruntów najwyższych klas, należy traktować jako zasadę, natomiast przeznaczanie ich na cele nierolnicze (nieleśne) – jako wyjątek od tej zasady (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2012 r., II OSK 1442/11, CBOSA)". W przywołanym wyroku wskazywano ponadto, że "urzeczywistnianiu tej zasady oraz przeciwdziałaniu obchodzeniu rygorów wynikających z przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, służyć miała właśnie wykładnia sprzeciwiająca się zawężaniu pojęcia obszaru (gruntów) przeznaczanych na cele nierolnicze tylko do powierzchni faktycznie zajmowanej przez lokalizowaną infrastrukturę. Należy podkreślić, że taką wykładnię stosowano nie tylko w odniesieniu do zmian przeznaczenia gruntów dokonywanych w drodze decyzji lokalizacyjnych, ale także w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego – uznając, że także w planowaniu przestrzennym obszar przeznaczony na cele nierolnicze wyznaczają działki ewidencyjne, a nie sama tylko powierzchnia gruntu faktycznie zajęta pod lokalizowaną w ten sposób inwestycję (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2009 r., II OSK 1900/08, CBOSA). Konsekwentnie wskazywano więc, że jeżeli gmina projektuje przeznaczenie danego terenu rolnego na cele nierolne, to obowiązek uzyskania zgody na wyłączenie z produkcji rolnej dotyczy nie pojedynczych enklaw gruntu, ale całego terenu, w granicach obszaru objętego planem lub jego zmianą, w ramach którego cele nierolne mogą być realizowane (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r., II OSK 197/13, CBOSA)". Sąd w tym składzie przychyla się do prezentowanego w wyroku II OSK 2066/14 stanowiska i tam prezentowanej argumentacji, wedle której "ustalenie warunków zabudowy – i co za tym idzie konieczne uzgodnienia – odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana)". Zasadnie wskazano w nim, że przez "teren" o którym mowa art. 59 ust. 1, a także w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. należy rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor zaplanował realizację inwestycji. Na konieczność takiej wykładni tych przepisów pośrednio wskazuje także § 3 ust. 2 rozp. MI z 2003, zgodnie z którym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. W przepisie prawodawca jednoznacznie odwołał się do szerokości frontu działki objętej wnioskiem, a nie do szerokości frontu terenu inwestycji. Do pojęcia działki budowlanej jako całości, a nie jej wydzielonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji fragmentu prawodawca odwołał się wprost także w pozostałych regulacjach tegoż rozporządzenia, co wyraźnie wskazuje, iż jego zamiarem nie było dopuszczenie możliwości ustalania warunków zabudowy dla fragmentów działek ewidencyjnych". Słusznie także w motywach wyroku II OSK 2066/14 wywiedziono, że "przyjęcie odmiennej wykładni sprowadzającej się do stwierdzenia, iż określony liniami rozgraniczającymi teren inwestycji może obejmować jedynie fragment działki ewidencyjnej i jedynie dla tak ustalonego obszaru inwestycji określać należy warunki zabudowy, co determinuje również zakres przedmiotowy ewentualnych postępowań uzgodnieniowych, prowadziłoby nie tylko do obejścia przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, lecz także mogłoby skutkować obchodzeniem przez inwestorów innych prawnych ograniczeń, w tym na przykład ograniczeń w intensyfikacji zabudowy działek (wskaźnika powierzchni zabudowy) poprzez występowanie o ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego niezabudowany fragment działki ewidencyjnej, która na pozostałym, nieobjętym wnioskiem, obszarze jest już zabudowana. Dla uniknięcia tego rodzaju nieakceptowalnych z punktu widzenia praworządności skutków koniecznym jest przyjęcie wykładni zgodnie z którą przez teren, którego dotyczy zmiana zagospodarowania rozumieć należy jedną bądź więcej działek ewidencyjnych, objętych wnioskiem inwestora". Powyższe wywody sąd w tym składzie w pełni podziela i przyjmuje jako własne. W świetle powyższych ustaleń argumentacja skarżącej, że projektowana inwestycja miałaby faktycznie zostać zrealizowana jedynie na części działki nr 284, która nie stanowi użytków rolnych klas I-III, lecz wyłącznie użytki klas niższych ( V ) i Ps V , ani też użytku leśnego nie mogła odnieść oczekiwanego przez niego skutku. Nie ma także znaczenia eksponowana w skardze okoliczność usytuowania planowanej inwestycji w odległości zgodnej z wymogami zawartymi w § 271 ust.8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich przeznaczenie ( tekst jednolity z 2019 roku poz.1065 ) Ponad opisaną wyżej kwestię, zarzuty skargi dotyczyły także kompletności zebranego przez organy materiału dowodowego. W tym zakresie autorka skargi akcentowała nierozważenie przez organy, czy rzeczywiście znajdujący na działce obszar oznaczony jako LsVI stanowi grunt leśny określony w przepisach ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (art.2 ust.2 ustawy), w związku z art.3 pkt.1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach, i oparcie ustaleń w tym zakresie na danych z ewidencji gruntów, która nie ma charakteru normatywnego, stanowiąc jedynie system informacyjny, który nie może przesądzać o kwalifikacji danego gruntu. Nadto autorka skargi zarzuciła także naruszenie prawa poprzez wydanie decyzji z pominięciem dokonania niezbędnych uzgodnień z organem wskazanym przez przepis prawa (art.53 ust.4 pkt.6 u.p.z.p.). Zarzuty te oraz argumentacja na której się opierają nie zasługują na uwzględnienie. Otóż rzeczywiście podstawowym dowodem, który spowodował wydanie kwestionowanych decyzji były dane z ewidencji gruntów i budynków, chociaż nie tylko. Organy dysponowały także pismem B z dnia [...] roku (z załączonymi doń dokumentami). Z pisma tego wynika, że część działki nr 284 (o powierzchni 0,24 ha) stanowi grunt leśny w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach. Teren leśny na działce nr 284 objęty jest dokumentacją z zakresu urządzania lasu w formie inwentaryzacji stanu lasu na okres od [...] roku do [...] roku. Niezależnie od tego należy wskazać, że wbrew twierdzeniom Pełnomocniczki skarżącej ewidencja budynków i gruntów nie jest wyłącznie systemem informatycznym pozbawionym charakteru normatywnego. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U z 2019 roku poz.725) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że organy administracji publicznej w zakresie m.in. planowania przestrzennego związane są danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Przesądza to o tym, że w niniejszym postępowaniu nie istniała potrzeba rozważania kwestii, czy istotnie na działce nr 284 znajdują się grunty leśne, czy też nie. Dopóki z ewidencji gruntów i budynków wynika, że na przedmiotowej działce znajduje się użytek oznaczony jako Ls VI, dopóty organy były zobowiązane rozstrzygnąć sprawę na podstawie danych z tej ewidencji wynikających. Zmiana danych zawartych w ewidencji może nastąpić jedynie w toku odrębnego postępowania administracyjnego, nie zaś w ramach innych postępowań na przykład z zakresu planowania przestrzennego, czy wymiaru podatków. Zarzuty oparte o treść art. 106 k.p.a., art. 60 ust.1 i art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p także są niezasadne. Na organach nie ciążył bowiem obowiązek uzgodnień z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z art. 53 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 u.p.z.p obowiązek uzgodnień (w tym z organami właściwymi w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych – pkt.6) spoczywa na organach prowadzących postępowanie o ustalenie lokalizacji tylko inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego, należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym ( obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz.U z 2018 poz.121 ze zm.). Z kolei powołany art. 6 u.g.n zawiera katalog celów publicznych, wśród których próżno poszukiwać budowy zespołu 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej i wolnostojącej wraz z niezbędną infrastrukturą. Reasumując, ponieważ planowana przez spółkę inwestycja nie zalicza się do inwestycji celu publicznego, organy nie miały obowiązku stosowania art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325) należało skargę oddalić. Ak.