I SAB/Wa 205/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. R. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość warszawską postanawia: odrzucić skargę. S. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] ozn. hip. jako "[...]". Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 462/12 w przedmiocie przewlekłości postępowania. Zobowiązał w nim, do rozpoznania wniosku oraz jednocześnie stwierdził, że zaistniała przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 58 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sytuacja, o której mowa w powołanym przepisie zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona skarga, w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami, jest rozpoznawana merytorycznie lub nastąpiło już wcześniejsze merytoryczne prawomocne rozpoznanie skargi w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami. Przy czym przy ustalaniu tożsamości sprawy należy brać pod uwagę element podmiotowy i przedmiotowy. Tożsamość podmiotowa, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Stąd badając, czy wskazana zasada została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. postanowienie NSA z 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 387/11 oraz postanowienie NSA z 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OZ 1133/17; dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Kierując się powyższym Sąd zauważa, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 462/12 po rozpoznaniu skargi S. R. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...], zobowiązał ten organ do rozpoznania wniosku w przedmiocie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. hip. jako "[...]", w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem oraz stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć należy, że zarówno w sprawie I SAB/Wa 462/12, jak i w sprawie niniejszej zachodzi tożsamość podmiotowa, gdyż podmiotem praw i obowiązków był organ – Prezydent [...] oraz skarżący – S. R. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia mają zatem granice powagi rzeczy osądzonej, jakie wyznaczyło rozstrzygnięcie w sprawie zakończonej wyrokiem z 20 marca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 462/12. Z punktu pierwszego sentencji wyroku z 20 marca 2013 r. oraz jego uzasadnienia wynika, że przedmiotem kontroli Sądu było rozpoznanie przez Prezydenta [...] sprawy z wniosku z o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. hip. jako "[...]". Analiza powyższego wyroku oraz treść uzasadnienia przedmiotowej skargi nie budzi wątpliwości, że przedmiotem niniejszej skargi jest wniosek o odszkodowanie za ten sam grunt objęty dekretem z 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...]. Zarówno w sprawie niniejszej, jak i zakończonej wyrokiem z 20 marca 2013 r. przedmiot sprawy był więc tożsamy. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 16 maja 2013 r., zaś akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego wyroku zostały zwrócone do organu w dniu 3 czerwca 2013 r. Powyższe dowodzi, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest tożsama zarówno pod względem podmiotów jak i przedmiotu ze skargą rozpoznaną powyższym prawomocnym wyrokiem. Zatem sprawa objęta przedmiotową skargą została już prawomocnie osądzona. Jednocześnie wskazać należy, że postanowieniem z 26 lutego 2018 r., sygn. akt I SAB/Wa 697/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. R. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za tą nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], powołując się na uprzednie prawomocne rozpoznanie tej sprawy Orzeczenie to także jest prawomocne od 10 marca 2018 r. Przy czym nie jest istotne, że odrzucona skarga dotyczyła bezczynności organu, a nie przewlekłego prowadzenia postępowania, gdyż to do Sądu należy określenie czy w sprawie wystąpiła bezczynność czy też przewlekłość postępowania. Zarówno w sprawie ze skargi na bezczynność, jak i w sprawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, przedmiotem skargi jest ustalenie, czy zachodzi potrzeba zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. W obu przypadkach sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, a ich zastosowanie jest obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu - niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 709/12). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.