II SA/Łd 659/19

Dnia 11 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 roku sprawy ze skargi M. B. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżących: - M. B. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych; - M. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych. a.bł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "u.i.ś", § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 71), umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do A.C. i S.D., oraz po rozpatrzeniu odwołań: M.B., M. K., M. S., A.B., S.S. oraz I. M.-B., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] [...] na działce nr 120/5 w obrębie [...][...]. , położonej w miejscowości B., gmina L. ". Jak wynika z akt sprawy, ww. decyzją organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację powyższego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że umorzenie postępowania wynika z faktu, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 71), a tym samym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli: M.B. i M.K. oraz M.S., A.B. S.S., I.M.-B., A.C.i S.D. , wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Odwołujący się - M.B. i M.K., reprezentowani przez pełnomocnika, wskazanej decyzji organu I instancji zarzucili naruszenie: 1. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż każda stacja bazowa telefonii komórkowej nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albowiem zawsze można manipulować pochyleniami anten oraz mocami, aby obejść procedurę środowiskową i tym samym po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie natychmiast zmieniać parametry techniczne oraz użytkowe, co ma miejsce praktycznie w każdym przypadku, 2. art. 7, art. 87 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co uniemożliwia złożenie ewentualnej skargi kasacyjnej, albowiem Trybunał Konstytucyjny kontroluje naruszenie konkretnego zastosowanego przepisu, a nie całości danego aktu normatywnego, 3. § 2 ust. 1 pkt 7 w związku z § 3 ust. 8 pkt rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez niewskazanie, który przepis rozporządzenia organ stosował oraz w jaki sposób ustalił maksymalną moc EIRP oraz maksymalne tilty anten z jednoczesnym wskazaniem, jak rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności, 4. niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, 5. nieokreślenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, 6. niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. W odwołaniu M.S., S.S. i I.M.-B. wskazano, że w planie zagospodarowania przestrzennego teren ten włącznie z działką 120/5 jest przeznaczony na osiedle mieszkaniowe, budynki do wysokości 9 metrów. Na niektórych działkach zostały wybudowane pierwsze domy w niewielkiej odległości (około 100 m). Odwołujący się zwrócili uwagę na zagrożenia dla zdrowia ludzi wynikające z sąsiedztwa z masztem telefonii komórkowej. Ponadto, odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazali, że niedopuszczalne jest orzekanie przez organy administracji publicznej wyłącznie w oparciu o niezweryfikowane wnioski zawarte w sporządzonych na zlecenie inwestora opracowaniach, w tym jedynie w oparciu o Kartę informacyjną przedsięwzięcia, bowiem ta nie jest dokumentem urzędowym i nie może stanowić jedynego źródła materiału faktycznego sprawy. W ocenie odwołujących się, zadaniem organu jest m. in. ustalenie, zależnie od wielkości wskazanych przez inwestora parametrów anten, czy w osi głównej wiązki promieniowania anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W ocenie odwołujących się inwestor zawsze podaje najniższą moc anten. Wszystkie są poniżej maksymalnej mocy wyjściowej. Z kolei A.Cz. i S.D. złożyli odwołanie, gdyż nie zostali uwzględnieni jako strony postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Działka nr 53/4 należąca do ww. odwołujących się znajduje się bardzo blisko terenu inwestycji, co powoduje naruszenie interesu prawnego odwołujących się. W odwołaniu zwrócono uwagę, że ten inwestor w zależności, gdzie składa wniosek na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr 120/5 obręb [...]. , wskazuje za każdym razem innych właścicieli działek i przedstawia różny promień promieniowania. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpoznaniu powyższych odwołań, umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do A.C. i S.D., oraz po rozpatrzeniu odwołań: M. B., M. K., M.S., A.B., S.S. oraz I.M.-B., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium, odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii związanej z legitymacją A.C. i S.D. do skutecznego złożenia odwołania od decyzji organu I instancji, powołało się na art. 127 § 1 k.p.a. i art. 28 k.p.a., a także art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie ustawy - Prawo wodne z dnia 28 lutego 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 710), zawierający szczegółowe unormowania dotyczące sposobu ustalania stron postępowania. W rozważanym kontekście organ odwoławczy wskazał, że przeprowadził analizę dokumentów zgromadzonych w sprawie przedstawiających oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na nieruchomość stanowiącą własność zainteresowanych i stwierdził, że ww. osobom nie można przypisać statusu strony tego postępowania. Jednocześnie Kolegium dodało, że celem dokonania oceny, czy dany podmiot będzie miał przymiot strony w danym postępowaniu, konieczne jest ustalenie, do jakich nieruchomości przysługuje mu prawo rzeczowe oraz - jeśli nie graniczą one z terenem planowanej inwestycji - jakie jest ich aktualne przeznaczenie i czy z uwagi na usytuowanie w stosunku do terenu planowanej inwestycji, inwestycja ta spowoduje przekroczenie standardów jakości środowiska na tych nieruchomościach lub może wprowadzić ograniczenia w ich zagospodarowaniu. Organ II instancji wskazał także, iż A.C. i S.D. są właścicielami działek nr 53/4 i 120/12. Załączona zaś do akt sprawy Kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] na rys. 1 obrazuje rzut poziomy głównych wiązek promieniowania dla poszczególnych anten sektorowych w odległości do 20 i 40 metrów od środka elektrycznego anten sektorowych. W ocenie Kolegium, na podstawie tego rysunku można ustalić, że oś wiązki promieniowania anten skierowana jest na azymuty: 0°, 120° i 240°. Zestawienie tego rysunku z mapą ewidencyjną pokazującą położenie działki nr 53/4 względem terenu inwestycji pozwala na stwierdzenie, że osie głównych wiązek promieniowa nie są skierowane w stronę tej działki. Ponadto rysunek ten obrazuje również przewidywane obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych. Zasięg tych pól nie przekracza 23,76 m w przypadku osi wiązki o azymucie 120° i 240° oraz 15,56 m - w przypadku osi wiązki o azymucie 0°, co oznacza, że nie obejmuje on działek odwołujących się. Kolegium wskazało przy tym, że żadna z działek odwołujących się nie przylega bezpośrednio do działki nr 120/5 (stanowiącej teren inwestycji). Ponadto na działkach A.C. i S.D. w wyniku realizacji i funkcjonowania przedsięwzięcia nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska. W ocenie Kolegium, z załączonej do wniosku Kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] , zasięg pól elektromagnetycznych o poziomach ponadnormatywnych (uwzględniający zjawisko sumowania pól elektromagnetycznych) nie obejmuje działek nr 53/4 i 120/12. Ponadto, co potwierdza Karta informacyjna przedsięwzięcia, w ramach inwestycji nie będą montowane urządzenia emitujące hałas, zanieczyszczenia powietrza, ścieki oraz inne elementy powodujące uciążliwości. Stacja bazowa nie będzie też emitować ścieków bytowych i technologicznych. Wytwarzane odpady nie będą powstawały w sposób ciągły, a wyłącznie podczas serwisu zespołu wymiany zużytych elementów. Odpady te nie będą magazynowane, lecz bezpośrednio odbierane i zagospodarowane przez uprawnioną firmę zgodnie z obowiązującymi przepisami. Mając powyższe na uwadze Kolegium wskazało, że działki nr 53/4 i 120/12 nie znajdują się także w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem. Obie działki leżą bowiem w odległości ponad 40 m od środka elektrycznego anten na osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Analizując Kartę informacyjną przedsięwzięcia Kolegium stwierdziło również, że stacja bazowa telefonii komórkowej emitować będzie promieniowanie elektromagnetyczne. Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie wystąpią w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Zdaniem Kolegium, wskazuje to na brak ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości odwołujących się, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Wychodząc z powyższych przesłanek organ odwoławczy skonstatował, iż wobec braku interesu prawnego osoby wnoszących odwołanie wypełniło przesłankę bezprzedmiotowości postępowania z przyczyn podmiotowych, o której mowa w art.105 § 1 k.p.a., co uzasadnia umorzenie postępowania odwoławczego w stosunku do A.C. i S.D. . Odnosząc się zaś do odwołań pozostałych osób wymienionych w pkt 2 decyzji, Kolegium powołując się na art. 71 ust. 2 u.i.ś. oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 71) – dalej jako: "rozporządzenie", wskazało, że punktem wyjścia do ustalenia, czy w sprawie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest stwierdzenie czy dane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub też należy do przedsięwzięć, o których mowa w powołanym wyżej art. 71 ust. 2 u.i.ś. Zdaniem Kolegium, za inwestycje zaliczane, zgodnie z przepisami tego rozporządzenia, uważa się przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 71 ust. 2 u.i.ś. i tylko w odniesieniu do takich przedsięwzięć wymagane jest przeprowadzenie postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odniesieniu do pozostałych nie prowadzi się przedmiotowego postępowania, wszczęte zaś winno podlegać umorzeniu. Kierując się powyższym Kolegium wskazało, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek z dnia 19 września 2018 r. i dotyczy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] [...] na działce nr 120/5 w obrębie [...][...]. , położonej w miejscowości B., gmina L. . Kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dokonuje się, stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, biorąc pod uwagę dwa parametry: 1) równoważną moc promieniowana izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny, 2) odległość środka elektrycznego tej anteny wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z powołanych przepisów wynika, iż za podstawę kwalifikacji przedsięwzięcia bierze się moc jednej anteny w kontekście odległości od miejsc dostępnych dla ludności, których definicję zawiera art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 799 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.o.ś.". Biorąc pod uwagę powyższe Kolegium wskazało, że inwestor do akt przedmiotowej sprawy załączył dwa dokumenty, tj. Kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz Kwalifikację instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] pod względem oddziaływania na środowisko. W ocenie organu odwoławczego, z przedłożonych dokumentów wynika, że w przypadku rozpatrywanej stacji źródłem energii elektromagnetycznej wypromieniowywanej do otoczenia i mogącej stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzi są anteny sektorowe. Moc anten wynosi od 303,95 W (azymut 0°) do 709,09 W (azymut 120° i 240°), a wysokość ich zawieszenia ma wynosić 59,0 m, przy wysokości projektowanej wieży - 61,45 m n.p.t. Przy rozpatrywanej odległości miejsc dostępnych dla ludności wynikających z ww. przepisów, w żadnym przypadku pochylenia anteny zasięg negatywnego ich oddziaływania nie obejmie miejsc dostępnych dla ludności. Nadto Kolegium zwróciło uwagę, że dane zawarte w załączonej do wniosku Kwalifikacji przedsięwzięcia w pełni obrazują parametry przyszłej inwestycji, wskazując zarówno typ i wysokość wieży, jak też rodzaj anten (sektorowe), wysokość ich zawieszenia oraz wysokość usytuowania środka anteny, maksymalną równoważną moc promieniowaną izotropowo, azymut i tilt, tj. maksymalne pochylenie wiązki. Na podstawie danych uzyskanych od inwestora, w tym dotyczących rozmieszczenia anten oraz miejsc dostępnych dla ludności, Kolegium stwierdziło, że dla anten sektorowych o azymucie 0°, 120° jak też 240°, zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek - 0°, jak i dla maksymalnych pochyleń wiązek - 10° nie występują miejsca dostępne dla ludności w odległości odpowiednio: do 20 m i do 40 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. W ocenie organu odwoławczego, potwierdzeniem tego jest mapa z rzutem poziomym osi głównej wiązki promieniowania w odległości do 20 m i do 40 m od środka elektrycznego anten sektorowych. W Tabeli 1 stanowiącej załącznik do Kwalifikacji przedsięwzięcia zawarte zostały parametry techniczne i obliczenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo anten sektorowych. Obliczenia te zostały wykonane dla systemów 900 MHz i uwzględniają maksymalne tilty elektryczne stosowane przez inwestora. Zdaniem organu II instancji, tilty mechaniczne dla wszystkich anten sektorowych wynoszą zero, z uwagi na zastosowanie specjalistycznych konstrukcji wsporczych przy montażu anten sektorowych, które uniemożliwiają pochylenie mechaniczne tych anten. Na podstawie powyższych ustaleń Kolegium stwierdziło, że nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec regulacji przepisu 71 ust. 2 u.i.ś., okoliczność powyższa skutkować musi umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W odniesieniu do powyższego Kolegium dodało, że zarówno Karta informacyjna przedsięwzięcia, jak też Kwalifikacja tego przedsięwzięcia, w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, poddane były weryfikacji innych organów, w tym Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P.. W swojej opinii Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., odwołując się do parametrów urządzeń, które mają być zainstalowane w ramach planowanej stacji bazowej, wskazał, że planowana inwestycja nie powinna stanowić zagrożenia dla ludzi i środowiska. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. w piśmie z dnia 7 stycznia 2019 r. podniósł, że biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa oraz uwarunkowania lokalizacji przedmiotowej stacji bazowej (tj. okoliczność, że przewidywane obszary występowania pól elektromagnetycznych o wartości wyższej od 0,1 W/m2 nie obejmują swym zasięgiem miejsc dostępnych dla ludności), w przedmiotowej sprawie nie zostają spełnione przesłanki przynależności planowanej inwestycji do § 2 ust. 1 pkt 7 lub do § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Ponadto, w żadnym z innych punktów ww. rozporządzenia nie wymieniono inwestycji o parametrach określonych przez wnioskodawcę. W ocenie Kolegium, w świetle przedłożonych w sprawie dokumentów zamierzenie inwestycyjne nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w ww. rozporządzeniu i w opinii RDOŚ w Ł. nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a co za tym idzie, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pod warunkiem, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia będzie się ograniczała do parametrów granicznych opisanych w przedmiotowej dokumentacji oraz w niniejszym piśmie. Odnosząc się natomiast do podnoszonej w odwołaniu sprzeczności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, Kolegium podkreśliło, że kwestia ta nie mogła być przedmiotem analizy organu orzekającego. Organ dodał przy tym, że z uwagi na to, iż przedsięwzięcie nie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie było podstaw do wydania decyzji środowiskowej. Ocena zaś zgodności inwestycji z planem miejscowym, jeżeli plan ten został uchwalony, dokonywana jest właśnie na wstępnym etapie postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wynika to z treści art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Tym samym kwestia badania zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została w tej sprawie przesunięta na kolejny etap postępowania inwestycyjnego, którym jest uzyskanie pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie organ dokonywał jedynie badania danych zawartych we wniosku i uznał, że z uwzględnieniem konkretnych danych podanych przez inwestora przedsięwzięcie nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co musiało skutkować umorzeniem postępowania. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli M.B. i M.K., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucając naruszenie: 1. art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodanie konkretnej jednostki prawnej z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wraz z jej uzasadnieniem, co stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż taka decyzja jest nie do odkodowania, albowiem organ winien podać, jak ustalił, a szczególnie na podstawie, jakich danych maksymalne moce, tilty anten, oraz jak rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 64 ust 3 Konstytucji RP. Ponadto organ nie odniósł się do zarzutów odwołania oraz nie wyjaśnił, dlaczego analizował tylko niewielką cześć mocy wiedząc, iż anteny są przystosowane do pracy o wielokrotnie wyższej mocy; 2. art. 7, 87 ust 1 w związku z art. 79 ust 1 Konstytucji RP poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co uniemożliwia złożenie ewentualnej skargi kasacyjnej albowiem Trybunał Konstytucyjny kontroluje naruszenie konkretnego zastosowanego przepisu a nie całości danego aktu normatywnego; 3. § 2 ust 1 pkt 7 w związku z § 3 ust. 8 pkt rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez niewskazanie, który przepis rozporządzenia organ stosował oraz w jaki sposób ustalił maksymalną moc EIRP oraz maksymalne tilty anten z jednoczesnym wskazaniem jak rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności. Niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta; 4. nieokreślenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej; 5. niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących podniósł, że organ nie podał jak definiuje miejsca dostępne dla ludności, czemu nie weryfikuje kwestii maksymalnych mocy oraz pochyleń. Organ winien był ustalić faktyczną maksymalną moc EIRP anten na każdym sektorze oraz maksymalne tilty anten na podstawie danych katalogowych, a także możliwą potencjalnie wysokość do zabudowy od środka elektrycznego anteny. Dopiero ustalenie tych kwestii pozwala na dokonanie prawidłowej kwalifikacji i tym samym ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji. W dalszych motywach skargi pełnomocnik skarżących, powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych, wskazał, że wyrażone w nich poglądy akceptuje i przyjmuje jako własne. Stanowisko organu jest nie do zaakceptowania, albowiem organ nawet nie ocenił przedłożonej dokumentacji, a co najważniejsze, nawet nie wezwał inwestora do określenia mocy maksymalnych planowanych urządzeń oraz pochyleń. W ocenie pełnomocnika skarżących, należy uwzględnić zarówno maksymalne możliwe emitowanie takiego pola z urządzenia, jak i maksymalne możliwe pochylenie osi wiązki promieniowania oraz ukształtowanie terenu, w szczególności istniejącej, jak i potencjalnej zabudowy. Pełnomocnik dodał, że najważniejsze jest bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, a dopiero w dalszej kolejności potrzeba realizacji inwestycji telekomunikacyjnych, dlatego niezbędne jest wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. W ocenie pełnomocnika skarżących, organ wydając decyzję o lokalizacji stacji bazowej musi mieć pewność, że promieniowanie EIRP nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności. Na potwierdzenie tej argumentacji pełnomocnik odwołał się do poglądów wyrażonych w orzecznictwie sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej podniosło, że dane zawarte w załączonej do wniosku Kwalifikacji przedsięwzięcia w pełni obrazują parametry przyszłej inwestycji, wskazując zarówno typ i wysokość wieży, jak też rodzaj anten (sektorowe), wysokość ich zawieszenia oraz wysokość usytuowania środka anteny, maksymalną równoważną moc promieniowaną izotropowo, azymut i tilt, tj. maksymalne pochylenie wiązki, a tym samym pozwalają na ustalenie, że planowana inwestycja nie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Kontrola ta dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dniu wydania zaskarżonej do sądu decyzji. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] umarzająca postępowanie odwoławcze w stosunku do A.C. i S.D. oraz utrzymująca w mocy, po rozpatrzeniu odwołań: M.B., M.K., M.S., A.B., S.S. oraz I.M.-B., decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...]. o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] [...] na działce nr 120/5 w obrębie [...][...]. , położonej w miejscowości B. , gmina L. ". Biorąc pod uwagę wyżej zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa w sposób określony w powołanych przepisach, co uzasadnia ich uchylenie w całości. Zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie nieprawidłowo uznały, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, przedwcześnie przyjmując przy tym, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto Kolegium, wydając zaskarżoną decyzję, przedwcześnie uznało, iż w sprawie wystąpiła bezprzedmiotowość podmiotowa w stosunku do A.C. i S.D., co skutkowało umorzeniem postępowania odwoławczego wobec tych osób (pkt 2 sentencji decyzji). Przechodząc w pierwszej kolejności do oceny prawidłowości umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] [...] na działce nr 120/5 w obrębie [...][...]. , położonej w miejscowości B. , gmina L. ", przede wszystkim wskazać należy, że w świetle art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.i.ś", decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1. przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2. przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust.2). Z kolei w myśl art. 59 u.i.ś, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1. planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko 2. planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (ust. 1). W myśl art. 72 ust. 1 u.i.ś wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem m.in.: decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane czy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślić przy tym należy, że jednym z parametrów inwestycji polegającej na budowie instalacji radiotelekomunikacyjnej, do jakich zalicza się przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej jest ilość i moc anten. Obowiązkiem organu jest wobec tego dokonanie jednoznacznej oceny, czy planowaną inwestycję można zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 59 u.i.ś. W przypadku stacji bazowej telefonii komórkowych kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Jednocześnie należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, który Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela, że dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko (np. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16, wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1162/14, wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto należy wskazać, że § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z 2010 r. nie uzależnia ustalenia miejsc niedostępnych dla ludzi od wskazania, gdzie znajduje się promieniowanie o mocy większej niż 0,1 W/m2, lecz wymaga dla określonej mocy anteny wskazania stosownej odległości od środka elektrycznego. Wyjaśnienia wymaga, że środek elektryczny anteny to miejsce będące środkiem układu współrzędnych, względem którego i wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, a odległość miejsc dostępnych dla ludności |od środka elektrycznego to odcinek prostej, którą wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anteny, czyli wiązki zawierającej kierunek maksymalnego promieniowania. Przy wyznaczaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności uwzględnić zatem należy zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie (tilt). Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga więc uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania takiego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Najważniejsze jest bowiem bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, a dopiero w dalszej kolejności potrzeba realizacji inwestycji telekomunikacyjnych, dlatego niezbędne jest wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. Organ wydając decyzję musi mieć pewność, że promieniowanie EIRP nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności (por. wyrok NSA z dnia 131 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3008/15, wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 708/15, wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2002/13, wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 419/13, wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1829/12, dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei w kwestii rozumienia normatywnego pojęcia "miejsca dostępnego dla ludności", o którym mowa w art. 124 ust. 2 u.p.o.ś. należy odwołać się do wniosków wypracowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych obu instancji. Zwraca się w nich uwagę, że "miejsce dostępne dla ludności" nie musi być miejscem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową. Jednakże koniecznym - wprost wynikającym z art. 124 ust. 2 p.o.ś. - warunkiem zakwalifikowania określonego miejsca, jako dostępnego dla ludności, jest możliwość przebywania w nim: po pierwsze: możliwość prawna (dostęp ludności nie jest zabroniony), a po drugie, możliwość faktyczna (dostęp do miejsca jest możliwy bez użycia sprzętu technicznego). W konsekwencji, jeżeli za miejsce dostępne dla ludności uznaje się takie, do którego człowiek ma dostęp bez użycia sprzętu technicznego, to nie przeznaczenie terenu, na którym miejsce to się znajduje, ale faktyczna możliwość dostępu do niego (bez użycia sprzętu technicznego) determinuje jego kwalifikację, jako dostępnego dla ludności (np. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 766/16, dostępny pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonana pod kątem realizacji przez organy tych obowiązków, czerpiących swe źródło z regulacji zawartych przede wszystkim w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., analiza akt sprawy dowodzi, że przyjętą przez organy ocenę w kwestii bezprzedmiotowości postępowania w rozważanym aspekcie braku wymogu uzyskania decyzji środowiskowej uznać należy za przedwczesną, a co za tym idzie nieuprawnioną. Organ nie może bowiem zapominać, że jego zadaniem jest rzetelna ocena przedstawionych przez inwestora dokumentów, tj. karty informacyjnej przedsięwzięcia i kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej. Nie może się on zatem ograniczać w uzasadnieniu decyzji jedynie do powtórzenia stwierdzeń i wniosków zawartych w tych dokumentach. Oczywiście może się oprzeć na złożonej przez inwestora kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej, ale pod warunkiem, że dokona jej właściwej oceny i wypowie się, czy kwalifikacja jest sporządzona przez właściwe osoby oraz czy zawiera fachowe, przekonywujące uzasadnienie i czy są dostatecznie wyjaśnione kwestie istotne dla możliwości oceny inwestycji w świetle przepisów powołanego na wstępie rozporządzenia. W tym kontekście należy przyznać rację skarżącym, że organy takiej weryfikacji w sprawie nie dokonały, co uzasadnia podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych przepisów rozporządzenia - § 2 ust 1 pkt 7 w związku z § 3 ust. 8 rozporządzenia z 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przede wszystkim w zakresie wskazania, który przepis rozporządzenia organy stosowały oraz w jaki sposób ustaliły maksymalną moc EIRP oraz maksymalne tilty anten z jednoczesnym wskazaniem jak rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności. Podzielić należy także stanowisko skarżących, że organ nie podał mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, a ponadto, jak trafnie wskazano w skardze, w sprawie zachodzi brak określenia danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej. Nie dokonano także wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. W rozważanym aspekcie Sąd pragnie podkreślić, że w tego rodzaju sprawach, jak sprawa kontrolowana, organy powinny kierować się koniecznością zapewnienia należytej ochrony tak ważkich wartości jak: bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, a dopiero w dalszej kolejności potrzebą realizacji danej inwestycji, dlatego tak konieczne jest wykluczenie możliwości ponadnormatywnego, negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na siedliska ludzkie znajdujące się w sąsiedztwie. W dalszej kolejności odnosząc się do kwestii umorzenia postępowania odwoławczego wobec A.C. i S.D. Sąd działając na podstawie art. 134 p.p.s.a uznał, że przyjęte także i w tym zakresie stanowisko przez Kolegium uznać należy za przedwczesne, a co za tym idzie wadliwe. W rozważanym aspekcie przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z powołanym art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., stanowiącym obok art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. podstawę zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Na tle tego przepisu w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że tego rodzaju rozstrzygnięcie zapada, gdy organ odwoławczy ustali, iż postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe, a sytuacja ta wystąpi m. in. wówczas, gdy odwołanie zostanie wniesione przez podmiot niebędący stroną (zob. np. W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2016, s. 179, R. Hauser, W. Piątek, A. Skoczylas [w:] K. Celińska-Grzegorczyk, R. Hauser, W. Piątek, W. Sawczyn, A. Skoczylas, Postępowanie administracyjne, sądowoadministracyje i egzekucyjne, Warszawa 2013, s. 103, a także wyrok NSA z dnia 5 lipca 2006 r., II OSK 942/05, ONSAiWSA 2007, nr 2, poz. 50, dostępny pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podstawowe zatem znaczenie dla oceny poprawności rozstrzygnięcia powyższej kwestii ma ocena prawidłowości uznania przez organ odwoławczy, iż A.C. i S.D. nie posiadają przymiotu strony w analizowanym postępowaniu. Przypomnieć zatem w pierwszym rzędzie należy, że zgodnie z art. 74 ust. 3a u.i.ś., stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: 1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie; 2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska; 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Kolegium motywując przyjęte w tym względzie stanowisko i zarazem opierając swe ustalenia na ww. dokumentach przedłożonych przez inwestora, wskazało, że żadna z działek odwołujących się nie przylega bezpośrednio do działki nr 120/5 (stanowiącej teren inwestycji). Ponadto na działkach A.C. i S.D. w wyniku realizacji i funkcjonowania przedsięwzięcia nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska. Jednocześnie w rozważanej kwestii Kolegium stwierdziło, że działki nr 53/4 i 120/12 nie znajdują się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem. Obie działki leżą bowiem w odległości ponad 40 m od środka elektrycznego anten na osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Podkreślić przy tym należy, że analizując Kartę informacyjną przedsięwzięcia Kolegium stwierdziło również, że stacja bazowa telefonii komórkowej emitować będzie promieniowanie elektromagnetyczne. Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie wystąpią w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Na tej podstawie Kolegium następnie przyjęło, że wskazuje to na brak ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości odwołujących się, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko nie zasługuje na aprobatę. Potwierdza ono bowiem jedynie, że organ przedwcześnie, bez wnikliwej refleksji i bez dostatecznych w sprawie ustaleń, opierając się w istocie jedynie na dokumentach przedstawionych przez inwestora, przesądził o braku posiadania przez wskazane powyżej osoby, będące aktualnie uczestnikami postępowania sądowoadministracyjnego, przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Wójta Gminy L. z dnia [...]. Takie ustalenie istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy kwestii należy uznać za zdecydowanie niewystarczające i dokonane z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza art. 7 i 8 k.p.a. Podkreślić należy, że w świetle art. 7 k.p.a. ustaleń tych organ powinien dokonywać z uwzględnieniem obowiązków płynących z tej regulacji, polegających na podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Ponadto obowiązkiem organu jest tak prowadzić postępowanie, by pogłębiać zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Z tego też względu organ prowadzący ponownie postępowanie zobowiązany będzie się szczegółowo odnieść do argumentów A.C. i S.D. zgłaszanych w toku postępowania na potwierdzenie ich statusu strony postępowania wszczętego wnioskiem inwestora. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 i 3 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik kontrolowanej sprawy. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Wójt Gminy L. zastosuje się do oceny prawnej i wskazań zawartych w niniejszym wyroku, w szczególności wyjaśniając powyższe kwestie, a następnie wyda prawidłową decyzję uzasadnioną okolicznościami, stanem faktycznym sprawy i zgromadzonymi dowodami, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w szczegółowym jej uzasadnieniu, sporządzonym stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W kwestii kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku). IB