II OSK 3140/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 291/18 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie budowy obiektów budowlanych oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 291/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. M. (dalej: skarżący) na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie budowy obiektów budowlanych. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 31 października 2016 r. M. M. zwrócił się do powiatowego organu nadzoru budowlanego o podjęcie postępowania kontrolnego w sprawie usytuowania budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wydzielającymi je ogrodzeniami na działkach nr [...] oraz nr [...] położonych w miejscowości R., Gmina P.. Organ nadzoru wszczął z urzędu postępowanie w sprawie budowy budynku mieszkalnego i budynku garażowego przy ul. [...] na terenie działki nr [...] w R.. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej w skrócie "PINB"), na podstawie art. 123 w związku z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie jako K.p.a.) odmówił uznania skarżącego za stronę powyższego postępowania wskazując, że obiekty na działce nr [...] w żaden sposób nie wpływają na działki skarżącego nr [...][...][...], nie oddziałują na nie w sposób, który uzasadniałby objęcie go ochroną w toku postępowania. Następnie decyzją z dnia[...] lutego 2017 r. organ ten orzekł o braku podstaw do wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 w związku z art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.b.", bowiem nie zachodzi okoliczność zrealizowania robót w warunkach samowoli budowlanej. Właściciele działki nr [...] zrealizowali istniejące na tej działce obiekty w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...] grudnia 2014 r., a co do prawidłowości zrealizowanej inwestycji organ nie powziął żadnych zastrzeżeń. Decyzja ta stała się ostateczna. Na skutek wniosku M. M., który został wniesiony do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a następnie przekazany organowi pierwszej instancji, PINB postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] lutego 2017 r. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia, PINB decyzją z dnia [...] października 2017 r., w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] lutego 2017 r. Organ wyjaśnił, że w toku wznowionego postępowania ustalono, że nie potwierdziła się przesłanka pozbawienia skarżącego statusu strony postępowania. Realizacja zabudowań na wskazanej działce w żaden sposób nie wpływa na sferę praw i obowiązków skarżącego jako właściciela działek, które z nią nie graniczą. Zwrócono uwagę, że wniosek o podjęcie postępowania kontrolnego dotyczył obiektów budowlanych wraz z ogrodzeniem na działach nr [...] i [...] w R., więc organ nie procedował w odniesieniu do działki nr[...]. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania w sprawie budowy budynków na działce nr [...] w R.. Jest on właścicielem działek nr [...][...][...][...][...][...], jednakże żadna z nich nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji poddanej kontroli. Zmierzając do zbadania podnoszonej w postępowaniu okoliczności, że wybudowane na działce nr [...] domy wraz z ogrodzeniem naruszają postanowienia miejscowego planu, gdyż wkraczają linią zabudowy na teren działki nr [...] uniemożliwiając tym samym zachowanie pasa o szerokości 12 m wyznaczonego w planie pod poszerzenie drogi prowadzącej do działek skarżącego, organ drugiej instancji w oparciu art. 136 K.p.a. zlecił przeprowadzenie oględzin. Wykazały one, że właściciele działki nr [...] przesunęli ogrodzenie od strony drogi na odległość 6 m w głąb swojej nieruchomości. Ogrodzenie od strony drogi nie znajduje się w pasie drogowym na działce nr [...]. Pozostawiono jedynie ogrodzenie na granicy działki nr [...]. Organ podkreślił, że nie każda osoba korzystająca z drogi w sposób automatyczny posiada interes prawny, by być stroną postępowania. Okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że wnioskodawca nie posiadał interesu prawnego, który stanowiłby przesłankę uznania go za stronę postępowania kontrolnego. Tym samym wskazana we wniosku przesłanka wznowienia nie potwierdziła się. Rozpatrując skargę M. M. na powyższe rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w motywach opisanego na wstępie wyroku wskazał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 150 § 2 K.p.a. oraz art. 151 § 1 w związku z art. 15 K.p.a. poprzez nierozpoznanie wniosku skarżącego przez organ odwoławczy w sytuacji, gdy postanowienie o wznowieniu postępowania oraz zaskarżoną decyzję wydał PINB a przyczyną wznowienia postępowania była działalność tego organu, co powinno było z kolei spowodować przekazanie sprawy z do organu wyższego stopnia. Wyjaśniono, że przy wznowieniu postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. dewolucję kompetencji na organ wyższego stopnia uzasadniałaby taka działalność organu pierwszej instancji w toku rozpoznawania sprawy zakończonej decyzją ostateczną, która nosiłaby znamiona stronniczości i godziła w zasadę obiektywizmu. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Wnikliwa bowiem analiza akt postępowania dokumentująca wszystkie etapy postępowania zakończonego wydaniem decyzji orzekającej o braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 50 i art. 51 P.b. potwierdza, że działania powiatowego organu nadzoru budowlanego dokonywane były w granicach kompetencji wyznaczonych prawem. W ocenie Sądu także zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Po pierwsze, przedmiotem postępowania głównego, w którym zapadła decyzja z dnia [...] lutego 2017 r., była kontrola zabudowy zlokalizowanej na działce nr [...] w R., o którą wnioskował skarżący. Sam fakt zasygnalizowania organowi ewentualnych nieprawidłowości z zakresu Prawa budowlanego nie kreuje interesu prawnego skarżącego. Jakkolwiek postępowanie w sprawie zostało wszczęte w następstwie pisma skarżącego to w świetle treści przepisów Prawa budowlanego niewątpliwie toczyło się ono z urzędu. Z żadnego przepisu wskazanej ustawy nie wynika, aby postępowanie naprawcze prowadzone w trybie art. 50 i 51 P.b. mogło być postępowaniem wszczętym i prowadzonym na wniosek. Organ pierwszej instancji analizując status prawny skarżącego w trybie art. 28 K.p.a. uznał, że nie jest on stroną tego postępowania i konsekwentnie do tego ustalenia poinformował go o swoim stanowisku, co w ocenie Sądu było proceduralnie prawidłowe. Po drugie, skarżący wywodził swój interes prawny w tym postępowaniu z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego fragment wsi R., którym objęte są działki stanowiące jego własność oraz działka drogowa nr [...] stanowiąca własność Gminy P. oraz przepisów art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073, z późn. zm.). Analizując uwarunkowania faktyczne i prawne zabudowy istniejącej na działce nr [...], zrealizowanej na podstawie pozwolenia na budowę, i jak potwierdzają wyniki ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2017 r., w zgodzie z jego warunkami oraz z przepisami prawa oraz usytuowanie działek skarżącego o nr [...][...][...][...][...] Sąd w pełni podzielił stanowisko organów co do braku interesu prawnego M. M. w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2017 r. co potwierdziło okoliczność, że nie istniała podstawa wznowienia tego postępowania, na którą wskazywał skarżący. Kontrolowana zabudowa na działce nr [...] na żadnej płaszczyźnie nie mogła oddziaływać na sferę praw i obowiązków skarżącego jako właściciela wskazanych wyżej działek. Żadna z jego działek nie sąsiaduje ani bezpośrednio z działką nr [...], ani nie znajduje się względem niej w takim położeniu, że jakiekolwiek roboty budowlane prowadzone na niej mogłoby wywierać wpływ na sferę prawną skarżącego. Nie potwierdził się także kluczowy argument skargi, że ogrodzenie zrealizowane wraz z zabudową na działce nr [...], wkraczając w pas drogowy drogi dojazdowej projektowanej na działce nr [...], uniemożliwi skarżącemu rzeczywiste, zgodne z planem korzystanie z jego nieruchomości poprzez ograniczenie prawidłowego skomunikowania tych nieruchomości z drogą publiczną. Zdaniem Sądu okoliczność, że skarżącego nie zawiadomiono o oględzinach, które odbyły się w dniu 16 stycznia 2018 r., nie miała wpływu na wynik sprawy, albowiem wbrew zarzutom skargi zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., pełnomocnik skarżącego został prawidłowo zawiadomiony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie wznowienia postępowania i mógł zapoznać się z wynikami oględzin i ustosunkować się do poczynionych w ich trakcie ustaleń. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. M., zaskarżając go w całości. Sądowi pierwszej instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." zarzucono naruszenie: a) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 150 § 2 K.p.a. i art. 151 § 1 K.p.a. w związku z art. 15 K.p.a. w związku z art. 8 K.p.a. i w związku z art. 138 § 1 K.p.a. polegające na oddaleniu skargi na decyzję, która utrzymała w mocy decyzję rażąco naruszającą prawo i wydaną z naruszeniem przepisów o właściwości; b) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na oddaleniu skargi na decyzję utrzymującą w mocy decyzję odmawiającą uchylenia decyzji PINB z dnia [...] lutego 2017 r., w sytuacji gdy w postępowaniu tym doszło do wyłączenia strony – M. M.- z udziału w postępowaniu bez jego winy; c) art. 28 P.b. w związku z art. 28 K.p.a. polegające na błędnym jego zastosowaniu i przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że M. M. nie przysługiwał interes prawny w postępowaniu zakończonym decyzją PINB z dnia [...] lutego 2017 r.; d) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 79 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 10 K.p.a. polegające na oddaleniu skargi na decyzję PINB w sytuacji, gdy została ona wydana w oparciu między innymi o dowód z oględzin budynków położonych na działce [...], o których to oględzinach nie został zawiadomiony skarżący kasacyjnie; e) 151 P.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. w związku z art. 8 K.p.a. polegające na oddaleniu skargi na decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu administracji publicznej pierwszej instancji, pomimo nie rozpoznania przez organ odwoławczy najdalej idącego zarzutu odwołania - zarzutu rażącego naruszenia przepisów prawa, to jest art. 150 § 2 K.p.a. i art. 151 § 1 K.p.a. polegającego na wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie oraz wydaniu zaskarżonej decyzji przez PINB w sytuacji, gdy przyczyną wznowienia postępowania była działalność tego organu administracji publicznej. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji PINB z dnia [...] października 2017 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. W każdym zaś przypadku, wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez adwokata, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd pierwszej instancji. Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a., gdyż skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał w wyznaczonym terminie jej przeprowadzenia. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlegała oddaleniu. Wbrew zarzutowi kasacyjnemu nie doszło w sprawie do naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 150 § 2 K.p.a. i art. 151 § 1 K.p.a. oraz w związku z art. 15 K.p.a., art. 8 K.p.a. w związku z art. 138 § 1 K.p.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zasadą jest - zgodnie z art. 150 § 1 K.p.a. - że organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Stosownie do art. 150 § 2 K.p.a. jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wskazanego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia. Przez działalność organu, o której mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć takie właściwości i zachowanie się tego organu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w danej sprawie, które mogłyby godzić w zasadę obiektywizmu i być wyrazem stronniczego stanowiska tego organu przy wydaniu decyzji ostatecznej (zob. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1401/10). W wyroku z dnia 3 października 1988 r. sygn. akt II SA 165/88 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli strona żąda wznowienia postępowania z tej przyczyny, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), to organem właściwym do rozstrzygnięcia o tym żądaniu w myśl art. 150 § 2 K.p.a. jest organ wyższego stopnia tylko wówczas, gdy było to wynikiem zamierzonego działania organu prowadzącego poprzednie postępowanie w celu uniemożliwienia tej stronie wzięcia udziału w tym postępowaniu (za: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz Wyd. 11, Warszawa 2011, s. 580). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie nie sposób przypisać organowi, że jego działanie, polegające na pominięciu skarżącego w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., było celowe i godzące w zasadę obiektywizmu. Uniemożliwienie skarżącemu udziału w sprawie nie wynikało ze stronniczego stanowiska organu, lecz z okoliczności, które pozwalały przyjąć, że skarżący stroną postępowania nie jest. Tym samym w sprawie nie zachodziła przesłanka uzasadniająca dewolucję kompetencji na organ wyższego stopnia przy rozpoznawaniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania. Nie mogły odnieść zamierzonego skutku także zarzuty naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 28 P.b. w związku z art. 28 K.p.a. W myśl art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Tego rodzaju wadliwość zachodzi zatem w przypadku gdy jednostka ma przymiot strony, a dochodzi do naruszenia jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu, co uzasadnia wniosek o wznowienie postępowania. Na gruncie przedmiotowej sprawy istotne znaczenie miało więc ustalenie, czy skarżącemu przysługiwała legitymacja strony w postępowaniu zakończonym decyzją o braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51 ust. 1 w związku z art. 50 P.b. Niewątpliwie podstawowym przepisem definiującym pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym jest art. 28 K.p.a. który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1791/10). Zakres zastosowania powyższego przepisu jest szerszy od zakresu wyznaczonego przez art. 28 ust. 2 P.b., w świetle którego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że ograniczenie, o którym mowa w art. 28 ust. 2 P.b. nie dotyczy każdego postępowania prowadzonego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej oraz nadzoru budowalnego na podstawie przepisów Prawa budowlanego, a jedynie postępowań o udzielenie pozwolenia na budowę oraz tzw. postępowań nadzwyczajnych dotyczących decyzji ostatecznych o udzieleniu pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 392/16 oraz wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1241/15). W postępowaniach dotyczących np. stanu technicznego budynków, samowoli budowlanej czy tzw. postępowań naprawczych przymiot stron tego postępowania powinien być ustalany na zasadach ogólnych tj. przez pryzmat interesu prawnego podmiotów, których to postępowanie dotyczy. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji w wyczerpujący sposób rozważył zagadnienie interesu prawnego skarżącego w postępowaniu dotyczącym weryfikacji zgodności z przepisami prawa obiektów budowlanych usytuowanych na działce nr [...] w R.. Słusznie uznał za prawidłowe ustalenie organu, że skarżący w rozumieniu art. 28 K.p.a. nie jest stroną tego postępowania. Zrealizowana inwestycja nie graniczy bezpośrednio z działkami skarżącego o nr [...][...][...][...][...]. Nie ma żadnego wpływu na nieruchomości skarżącego i nie ogranicza go w prawidłowym dostępie do drogi publicznej poprzez drogę dojazdową o parametrach przewidzianych w planie miejscowym, adekwatnych do funkcji produkcyjnej przypisanej jego działkom. Argumentacja skarżącego oparta na ogólnym twierdzeniu, że zabudowanie drogi dojazdowej pozbawi jego nieruchomość odpowiedniej komunikacji wskazuje jedynie na istnienie interesu faktycznego w kwestionowaniu zapadłego rozstrzygnięcia, nie ma natomiast wpływu na jego sytuację prawną. Nadmienić przy tym należy, że w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. zweryfikowano realizację przysługującego właścicielom działki nr [...] prawa zabudowy określonego przez ustawodawcę w art. 4 P.b., zgodnie z którym to przepisem każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W toku przeprowadzonych oględzin sprawdzono także położenie ogrodzenia na wskazanej działce i ustalono, że na skutek jego przeniesienia przez właścicieli w głąb nieruchomości, w pasie drogowym obejmującym działkę nr [...] takowe się nie znajduje. Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że pomiędzy realizacją inwestycji na działce [...] a sytuacją prawną skarżącego nie ma żadnego materialnoprawnego związku. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do uznania skarżącego za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., zasadnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że nie ziściła się przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co z kolei determinowało rozstrzygnięcie organu w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu niezawiadomienia skarżącego o dacie przeprowadzonych oględzin, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że jest on zasadny. Tym niemniej nie mógł on stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku czy też rozstrzygnięć zapadłych w sprawie. Naruszenie art. 79 K.p.a. nie miało istotnego znaczenia w sytuacji, gdy skarżący nie zakwestionował w żaden sposób ustaleń, które zostały w ich toku poczynione. W tym stanie rzeczy uznać należało, że wskazanie uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje okoliczność braku ustosunkowania się organu odwoławczego do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia art. 150 § 2 i art. 151 § 1 K.p.a. Z treści rozstrzygnięcia organu nie sposób wywieść wątpliwości co do stanowiska organu w kwestii właściwości. Organ odwoławczy dał temu wyraz przekazując, skierowany do niego wniosek skarżącego o wznowienie postępowania do powiatowego organu nadzoru budowlanego i wyjaśniając przy tym, że działanie organu w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nie było ukierunkowane na celowe pozbawienie skarżącego udziału w nim. Zważywszy na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, nie widząc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ----------------------- 1