II SAB/Wa 358/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi D.F. na bezczynność Komisji Dyscyplinarnej do spraw nauczycieli akademickich przy Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Komisję Dyscyplinarną do spraw nauczycieli akademickich przy Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego do rozpoznania wniosku D.F. z dnia [...] marca 2019 r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Komisji Dyscyplinarnej do spraw nauczycieli akademickich przy Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz skarżącego D.F. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] marca 2019 r. Pan D.l F. (dalej: "Skarżący") złożył drogą e-mailową wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sprawie [...]. J. S., która zawisła przed Komisją Dyscyplinarną do spraw Nauczycieli Akademickich przy Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego (dalej: "Komisja"), będącą komisją dyscyplinarną II instancji. Skarżący wniósł o udostępnienie następujących informacji: 1) Czy odbyło się posiedzenie Komisji w sprawie [...]. J. S.? 2) Jeśli tak, proszę o udostępnienie protokołu tego posiedzenia. 3) Czy zostało w jego sprawie wydane orzeczenie? 4) Jeśli tak, proszę o jego udostępnienie wraz z uzasadnieniem. W dniu [...] kwietnia 2019 r. Pani [...]. E. G. - Przewodnicząca Komisji wydała na podstawie art. 4 ust. 1, art. 6 ust 1 pkt 3 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej u.d.i.p.) w zw. z art. 146 ust. 2a ustawy 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2183, z późn. zm.) w zw. z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., w zw. z art. 156 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 150 ustawy 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i w zw. z art. 257 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające - ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669), zarządzenie o odmowie udostępnienia informacji żądanych przez Skarżącego. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano między innymi, że art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wymienia podmioty obowiązane do udostępniania informacji publicznej, tworząc katalog zamknięty. W katalogu tym nie wymienia się komisji dyscyplinarnych jako podmiotów obowiązanych, co oznacza, że do postępowań prowadzonych przed tymi komisjami nie mają zastosowania przepisy tej ustawy. Komisja Dyscyplinarna do spraw Nauczycieli Akademickich przy Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego podkreśliła również, że z uwagi na charakter postępowań dyscyplinarnych, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, której to postępowanie dotyczy. Komisja Dyscyplinarna ds. Nauczycieli Akademickich przy Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego (zwana dalej Komisją Dyscyplinarną przy Radzie), zgodnie z art. 142 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 146 ust. 3 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 257 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce i § 37 rozporządzenia Ministra Nauki Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 października 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego prowadzonego wobec nauczycieli akademickich oraz sposobu wykonywania i zatarcia kar dyscyplinarnych (Dz.U. poz. 1430, z późn. zm.), orzeka w drugiej instancji i rozpoznaje odwołania od orzeczenia uczelnianej komisji dyscyplinarnej albo komisji dyscyplinarnej powołanej przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego, a ponadto, zgodnie z § 20 ww. rozporządzenia, rozpatruje zażalenia na postanowienia o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego, wniesione przez uprawnione osoby. Oznacza to wprost, że Komisja Dyscyplinarna przy Radzie nie udziela informacji dotyczących postępowań dyscyplinarnych wobec nauczycieli akademickich osobom nieupoważnionym i przedstawicielom mediów. Odmowa udostępniania informacji publicznej musi mieć formę decyzji administracyjnej tylko wtedy, jeżeli wydaje ją organ władzy publicznej mający obowiązek udostępniania informacji publicznej oraz mający kompetencje jako organ władzy publicznej do wydania decyzji administracyjnej. Komisja Dyscyplinarna przy Radzie nie ma obowiązku udostępniania informacji publicznej oraz nie wydaje decyzji administracyjnych, ponieważ nie jest organem administracji publicznej. W związku z tym w przedmiotowej sprawie wydano zarządzenie. W tym stanie rzeczy nie ma podstawy prawnej ani też możliwości faktycznych do: - podania przez Komisję Dyscyplinarną przy Radzie żądanych przez Pana D. F. jakichkolwiek informacji związanych ze sprawą dyscyplinarną wobec [...]. J. S., która jest w toku oraz - udostępnienia protokołów posiedzeń czy też orzeczenia wraz z uzasadnieniem, w przypadku wydania takiego orzeczenia. Skargę na bezczynność Komisji Dyscyplinarnej przy Radzie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z [...] marca 2018 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan D. F. Komisji Dyscyplinarnej przy Radzie zarzucił naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), w zakresie w jakim przepisy te stanowią normatywną podstawę prawa do informacji publicznej oraz określają przesłanki ograniczenia tego prawa, poprzez nieprawidłowe, gdyż niespełniające warunku konieczności, proporcjonalności oraz naruszające istotę prawa do informacji publicznej ograniczenie w niniejszej sprawie prawa do informacji publicznej polegające na uniemożliwieniu uzyskania aktualnych informacji o działalności podmiotu wykonującego zadania publiczne; 2) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) i c) u.d.i.p. w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, a prawo to obejmuje m.in. dostęp do dokumentów urzędowych, oraz że informacją publiczną jest informacja o sprawach publicznych, poprzez błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że informacja o odbyciu posiedzenia przez Komisję Dyscyplinarną, protokół posiedzenia Komisji Dyscyplinarnej oraz wydane w sprawie rozstrzygnięcie nie stanowią informacji publicznej, podczas gdy informacje te stanowią informację o sprawach publicznych (dotyczą postępowania dyscyplinarnego), i dotyczą działalności podmiotu wykonującego zadania publicznej (Komisji Dyscyplinarnej przy Radzie), a nadto stanowią dokument urzędowy; 3) art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. 1993 Nr 61, poz. 284), w zakresie w jakim z przepisu tego można wyinterpretować gwarancję ochrony prawa do informacji publicznej przysługującego każdemu, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym ograniczeniu dostępności istotnych społecznie informacji o toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym wobec nauczyciela akademickiego; 4) art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że przepisy u.d.i.p. nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, poprzez błędne zastosowanie polegające na niezasadnym przyjęciu, że art. 142 ust. 1 pkt 2, art. 146 ust. 3 Prawa o szkolnictwie wyższym, art. 257 Przepisów wprowadzających ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz § 37 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 października 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wprowadzonego wobec nauczycieli akademickich oraz sposobu wykonywania i zatarcia kar dyscyplinarnych, stanowią przepisy ustawy, regulujące odmiennie zasady o dostępie do informacji publicznej, będącej przedmiotem wniosku; 5) art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, poprzez błędne zastosowanie, polegające na niezasadnym przyjęciu, że Komisja Dyscyplinarna przy Radzie nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, podczas gdy ww. Komisja jest podmiotem wykonującym zadania publiczne. Skarżący domagał się: 1) zobowiązania Komisji Dyscyplinarnej przy Radzie do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] marca 2019 r., 2) zasądzenia od Komisji Dyscyplinarnej przy Radzie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że Komisja Dyscyplinarna przy Radzie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Komisja Dyscyplinarna przy Radzie jest organem, który orzeka w sprawie odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczycieli akademickich, wobec czego wykonuje zadania publiczne z zakresu wymierzania odpowiedzialności dyscyplinarnej. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący przywołał wyrok WSA w Warszawie z 7 kwietnia 2016 r. (II SAB/Wa 1072/15) oraz wyrok WSA w Poznaniu z 13 marca 2013 r. (IV SA/Po 6/13). Żądane przeze skarżącego informacje (informacje o tym, czy odbyło się posiedzenie w określonej sprawie, protokół posiedzenia oraz ewentualne orzeczenie komisji dyscyplinarnej wraz z uzasadnieniem) stanowią informację publiczną (w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), gdyż dotyczą działalności uczelni, a nadto działalności osoby pełniącej funkcje publiczne - nauczyciela akademickiego. W odpowiedzi na skargę Komisja Dyscyplinarna przy Radzie wniosła o jej oddalenie. Komisja Dyscyplinarna przy Radzie wskazała, że zarzuty skarżącego sprowadzają się do ustalenia: 1) statusu Komisji i jej obowiązków w zakresie udostępniania informacji publicznej oraz 2) charakteru informacji żądanych przez Skarżącego i możliwości ich zakwalifikowania jako informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się do pierwszej grupy zarzutów organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym Komisja jest wybierana przez Radę Główną Nauki i Szkolnictwa Wyższego i działa przy tej Radzie. Komisja została przewidziana do orzekania w sprawach dyscyplinarnych w drugiej instancji i rozpoznawania odwołań od orzeczeń uczelnianych komisji dyscyplinarnych albo komisji dyscyplinarnej powołanej przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego. W ocenie Komisji określony przez ustawodawcę status Komisji i tryb jej ukonstytuowania nie umożliwia zakwalifikowania jej jako podmiotu sprawującego władztwo publiczne w sposób przewidziany w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji nie jest uzasadnione stwierdzenie Skarżącego, że Komisja jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Ze względu na powyższe Komisja nie jest zatem także podmiotem uprawnionym do wydawania decyzji odmawiających udzielenia informacji publicznej. Przyjęcie powyższego stanowiska implikuje także wniosek, że Komisja będąc podmiotem, do którego został skierowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie była obowiązana do jego rozpoznania i rozstrzygania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Powyższe jednocześnie oznacza, że nie jest uprawniony zarzut Skarżący o pozostawaniu przez Komisję w bezczynności. Odnosząc się do natomiast do drugiej relewantnej dla sprawy kwestii, dotyczącej udostępnienia żądanych przez Skarżącego we wniosku informacji, Komisja Dyscyplinarna przy Radzie zwróciła uwagę, że postępowanie dyscyplinarne wobec obwinionego jest w dalszym ciągu prowadzone, co w ocenie Komisji stanowi niezależną przesłankę dla odmowy udostępnienia informacji związanych z tym postępowaniem. Zgodnie z obowiązującymi przepisami o szkolnictwie wyższym i nauce do postępowania dyscyplinarnego wobec nauczycieli akademickich w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, z wyłączeniem art. 82. Udostępnianie akt sprawy toczącego się postępowania dyscyplinarnego musi zatem uwzględniać regulację art. 156 § 1 Kodeksu postępowania karnego, który ogranicza dostęp do akt sprawy do wskazanego w tym przepisie kręgu osób. Regulacje te chronią konstytucyjne prawo do prywatności osób, co do których nie zapadło jeszcze ostateczne rozstrzygnięcie. Zgodnie z ugruntowanym poglądem judykatury i doktryny dostęp do akt postępowania dyscyplinarnego na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest możliwy dopiero po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SAB/Gd 7/13). Postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko konkretnej osobie to sprawa tej konkretnej osoby, której przysługują określone prawa przewidziane przez procedurę obowiązującą w danym postępowaniu. Przepisy regulujące daną procedurę (dyscyplinarną, karną itd.) przewidują m.in. możliwość przeglądania akt i sporządzania z nich odpisów przez strony, określając zasady ich udostępniania (np. art. 156 kpk). Do kwestii tych znajdą zatem zastosowanie przepisy szczególne, a nie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej dotyczące udostępniania informacji o sprawach publicznych (postanowienie NSA we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SAB/Wr 42/02). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Przepis art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy. Skonkretyzowanie prawa do informacji ma miejsce w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 2058). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, że należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13, publ.: https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 1072/15 wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że Komisja Dyscyplinarna przy Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego, do którego był skierowany wniosek D. F. z dnia [...] marca 2019 r., jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem bowiem, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to uznaje za słuszne, jednak wskazuje ponadto, że zgodnie z art. 143 ust.2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym Komisja dyscyplinarna do spraw nauczycieli akademickich wybierana jest przez Radę. Tryb wyboru określa regulamin uchwalony przez radę, tak więc zdaniem składu orzekającego Komisja Dyscyplinarna przy Radzie jest "inną jednostką organizacyjną wykonującą zadania publiczne" w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Podmiotem reprezentującym komisję dyscyplinarną, obowiązanym, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., do udostępnienia informacji publicznej związanej z działalnością orzeczniczą takiej komisji, jest jej przewodniczący. Reasumując należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom Komisji Dyscyplinarnej przy Radzie zawartym w Zarządzeniu z dnia [...] kwietnia 2019 r., jest ona podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W tym miejscu należy udzielić odpowiedzi na pytanie, czy żądane informacje miały charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Skarżący domagał się odpowiedzi na następujące pytania: 1) Czy odbyło się posiedzenie Komisji w sprawie [...]. J. S.? 2) Jeśli tak, proszę o udostępnienie protokołu tego posiedzenia. 3) Czy zostało w jego sprawie wydane orzeczenie? 4) Jeśli tak, proszę o jego udostępnienie wraz z uzasadnieniem. W tym miejscu należy wskazać, że Komisja Dyscyplinarna przy Radzie dopiero w odpowiedzi na skargę wskazała na przesłanki odmowy udzielenia powyższych informacji. Jednak w sprawach związanych z bezczynnością organu nie można przyjąć, że odpowiedź na skargę niweluje dotychczasową bezczynność organu. Przechodząc do oceny żądanych informacji Sąd wskazuje, że żądane informacje jako informacje wytworzone przez organ publiczny i dotyczące osoby publicznej jaką niewątpliwie jest nauczyciel akademicki podlegają udostępnieniu w trybie informacji publicznej. W tym miejscu należy jednak stanowczo podkreślić, że prawo do informacji nie jest prawem bezwzględnie obowiązującym i podlega pewnym ograniczeniom. Informacje, których udostępnienia domaga się skarżący są związane z postępowaniem dyscyplinarnym prowadzonym w drugiej instancji przez Komisję Dyscyplinarną przy Radzie, a więc dotyczą postępowania dyscyplinarnego będącego w toku. Zgodnie z art. 150 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym do postępowań dyscyplinarnych wobec nauczycieli akademickich w sprawach nie uregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks postępowania karnego z wyłączeniem art. 82. Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd wskazuje, że Komisja Dyscyplinarna przy Radzie analizując żądane przez skarżącego informacje pod kątem możliwości ich udostępnienia, powinna mieć na uwadze treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Jeżeli więc istnieją przepisy regulujące w sposób szczególny dostęp do informacji, to stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest wyłączone (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt II SAB/Kr 29/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Komisję Dyscyplinarną przy Radzie do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2019 r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W ocenie składu orzekającego bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że nieprawidłowości w zachowaniu Komisji Dyscyplinarnej przy Radzie, nie były tak oczywiste i niewątpliwe, aby mówić o rażącym naruszeniu prawa. W istocie naruszenie to sprowadzało się wyłącznie do przyjęcia odmiennej interpretacji pojęcia podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji publicznej, a w konsekwencji – zastosowania niezgodnej z prawem formy działania organu. Mając powyższe na względzie, Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2019 r. stwierdzając, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, którego bezczynność stwierdzono, zwrot kosztów postępowania. W tej sprawie kosztami postępowania, które podlegają zwrotowi, jest kwota uiszczonego wpisu przez skarżącego w wysokości 100 złotych.