II SA/Rz 1067/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę -skargę oddala- Przedmiotem skargi D. K. (dalej w skrócie: "skarżąca") jest decyzja Wojewody [...] (dalej w skrócie: "Wojewoda") z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] (dalej w skrócie: "Starosta") z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji własnej i zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Starosta decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie [...] pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę odcinka sieci kanalizacji sanitarnej dla uzbrojenia terenu dla działek budowlanych w miejscowości W., na działkach nr ew. 2010, 2016/2, 2017 położonych w miejscowości W., gmina [...]. W dniu 4 kwietnia 2018 r. skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...]. Jako podstawę wznowienia wskazała art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: "k.p.a."). Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Starosta odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...], uznając, że skarżąca złożyła wniosek z uchybieniem terminu ustanowionego w art. 148 k.p.a. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, Wojewoda postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę Staroście do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda zakwestionował ustalenia Starosty dotyczące dotrzymania przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, a także wskazał na naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] Starosta wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...]. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] Starosta działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, że celem wznowionego postępowania prowadzonego z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest ustalenie, czy w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną o udzieleniu pozwolenia na budowę, działki skarżącej znajdowały się w obszarze oddziaływania obiektu, albowiem zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm., dalej w skrócie: "u.p.b."), stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Starosta stwierdził, że projektowany odcinek sieci kanalizacji sanitarnej został zlokalizowany przy południowej granicy działki nr ew. 2010 oraz na działkach nr ew. 2016/2 i 2017 w miejscowości W. W ocenie Starosty nieruchomość stanowiąca własność skarżącej (działka nr ew. 2018) nie jest objęta inwestycją i nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Projektowany odcinek sieci kanalizacji sanitarnej w żaden sposób nie ogranicza swobodnej zabudowy i zagospodarowania działki skarżącej i nie oddziałuje na nią, a ponadto z załączonego projektu budowlanego wynika, że istniejący odcinek sieci kanalizacji sanitarnej przy północnej granicy na działce skarżącej, zostanie wyłączony z eksploatacji. Starosta stwierdził, że przy lokalizacji obiektu budowlanego, zachowane zostały wymogi art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. Projektowana inwestycja nie ogranicza dostępu do żadnej z działek przylegających do działek nr ew. 2010, 2016/2, 2017, ani w jakikolwiek sposób nie ogranicza swobodnego ich zagospodarowania. Biorąc powyższe pod uwagę Starosta uznał, że działka nr ew. 2018 stanowiąca własność skarżącej, nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, zatem brak jest podstaw do przyznania jej statusu strony w przedmiotowym postępowaniu. W konsekwencji brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...]. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda przytoczył treść przepisów k.p.a. znajdujących zastosowanie w sprawie, a następnie stwierdził, że skarżąca zachowała ustawowy termin do złożenia podania o wznowienie postępowania administracyjnego. Następnie Wojewoda przytoczył treść art. 28 ust. 2 u.p.b., zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Ponadto Wojewoda wskazał, że przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 u.p.b., teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Wojewoda wyjaśnił przy tym, że w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu następuje poprzez wzięcie pod uwagę funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Oznacza to, że w zależności od przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uwzględniając treść przepisów odrębnych, wyznaczony zostaje obszar oddziaływania obiektu, a co się z tym wiąże, krąg stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę konkretnego przedsięwzięcia. Wojewoda powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił również, że sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania dotyczącego decyzji o pozwoleniu na budowę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Wojewoda wskazał, że skarżąca wywodzi swój interes prawny z tytułu przysługującego jej prawa własności działki nr ew. 2018 położonej w miejscowości W. Z projektu budowlanego wynika natomiast, że sporna inwestycja dotyczy budowy sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej PVC 0200 o długości 86 m na działkach nr ew. 2010, 2016/2 i 2017 położonych w miejscowości W. Z projektu zagospodarowania działek wynika, że projektowany odcinek sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej, zaprojektowany został m.in. na działce nr ew. 2010, która stanowi drogę gminną i oddalony jest o ok. 3 m od granicy z działką nr ew. 2018. Wojewoda stwierdził, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej, stanowi rodzaj inwestycji liniowej, sytuowanej pod ziemią. Z akt sprawy nie wynika, aby projektowane były jakiekolwiek urządzenia ponad poziom terenu. Zdaniem Wojewody, inwestycje o takim charakterze jak np. sieci wodociągowe, kanalizacyjne, energetyczne usytuowane pod ziemią (inwestycje liniowe podziemne) co do zasady oddziałują tylko i wyłącznie na tereny (działki) przez które przebiegają. Wyjątek stanowi sieć gazowa, dla której ustawodawca w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, ustanawia strefy kontrolowane, czyli obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, w którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się transportem gazu ziemnego podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu. Wojewoda wskazał, że nie ma podobnych przepisów odnośnie budowy sieci kanalizacji, wobec czego należy uznać, że każda taka inwestycja realizowana na danej działce oddziałuje tylko i wyłącznie na ta działkę. Tym samym krąg stron ustalany w oparciu o przepisy odrębne zamyka się w kręgu osób będących właścicielami, użytkownikami wieczystymi czy zarządcami działek, przez które przebiega planowana inwestycja polegająca na budowie sieci kanalizacji sanitarnej. Wojewoda stwierdził ponadto, że położenie działki skarżącej o nr ew. 2018, a tym bardziej pozostałych jej działek o nr ew. 905 i 951 względem projektowanego przedsięwzięcia, a zwłaszcza jego charakter wykluczają uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z tych działek, które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Inwestycja nie powoduje ponadto ograniczenia możliwości korzystania z szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, elektryczność, telekomunikacja), jak również nie pozbawia ww. działek dostępu do drogi publicznej. Również roboty budowlane przewidziane w projekcie budowlanym nie obejmują nieruchomości należących do skarżącej. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, w szczególności, iż wpięcie planowanej inwestycji do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej (źle funkcjonującej), przebiegającej przez działkę skarżącej, pogorszy jej funkcjonowanie, Wojewoda stwierdził, że nie można wywodzić swojego interesu prawnego z interesu faktycznego. Przyjmując za słuszne stanowisko skarżącej, należałoby za każdym razem, np. w przypadku chęci podłączenia się osoby prywatnej do sieci kanalizacji czy sieci wodociągowej, powiadamiać wszystkie przyłączone już do tej sieci osoby, gdyż mogłoby to wpłynąć na funkcjonowanie tej sieci (zaleganie ścieków, spadek ciśnienia wody). Wojewoda wyjaśnił, że okoliczność, iż sporna kanalizacja sanitarna, wybudowana na podstawie pozwolenia na budowę z 1999 r. funkcjonuje w sposób nieprawidłowy, powoduje iż skarżąca posiada interes prawny w postępowaniach prowadzonych przez organy nadzoru budowlanego. Dalej Wojewoda wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż wymagana strefa kontrolowana od planowanej inwestycji została zachowana i przedmiotowa budowa odcinka sieci kanalizacji sanitarnej nie wpłynie na istniejący przyłącz gazowy do domu skarżącej. Z powyższych przyczyn Wojewoda uznał również za niezasadny zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 u.p.b. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., Wojewoda stwierdził, że kwestionowanie przez skarżącą przyjętego przez Starostę sposobu rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, iż rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny i niezgodnie z przepisami postępowania. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 85 § 1 k.p.a, Wojewoda wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno- budowlanej w trakcie prowadzonego postępowania zwykłego oraz wznowieniowego orzeka na podstawie dokumentów dołączonych do wniosku o pozwolenie na budowę i uwzględnia stan prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji, a tym samym brak było podstaw do powołania biegłego oraz przeprowadzenia oględzin. Wojewoda uznał natomiast za częściowo zasadne zarzuty naruszenia przepisów art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Wojewody zaskarżona decyzja posiada wszystkie niezbędne elementy, lecz Starosta w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do wszystkich twierdzeń podnoszonych przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania. Co więcej Starosta dokonał oceny zalegającego w aktach sprawy projektu budowlanego w sytuacji, gdy taka analiza może zostać dokonana tylko w przypadku stwierdzenia, że w sprawie wystąpiła przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania. Zdaniem Wojewody nieprawidłowości te nie są jednak na tyle istotne, aby mogły skutkować koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W ustawowym terminie skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję Wojewody, której zarzuciła: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 ust. 2 u.p.b., poprzez błędne przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje status strony, podczas gdy skarżącą należało uznać za stronę postępowania z uwagi na to, że inwestycja będąca przedmiotem sprawy oddziałuje bezpośrednio na działkę skarżącej poprzez wybijanie studzienki i wyciek zanieczyszczeń na działkę skarżącej; II. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., a to poprzez niezastosowanie się do tego przepisu wskutek braku podjęcia wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a to poprzez błędne uznanie, że skarżąca nie jest stroną postępowania, podczas gdy inwestycja będąca przedmiotem sprawy oddziałuje bezpośrednio na działkę skarżącej poprzez wybijanie studzienki i wyciek zanieczyszczeń na działkę skarżącej; poprzez brak uwzględnienia przez organ, że projekt budowlany wykonany przez Gminę zawiera rażące błędy techniczne, co skarżąca wykazała poprzez przedłożenie licznych dowodów na tę okoliczność, w szczególności w projekcie tym nie jest ujęta kanalizacja deszczowa, w punkcie 5 protokołu narady koordynacyjnej wskazano, że rezultat narady koordynacyjnej nie zwalnia z konieczności spełnienia wymogów zawartych w branżowych normach i warunkach technicznych, w piśmie z gazowni określono, że strefa kontrolowana wynosi 3 metry zaś w sprawie nie jest to spełnione, natomiast inwentaryzacja powykonawcza obiektu budowlanego lokalnej sieci kanalizacji deszczowej wykonana przez geodetę A. K. oraz dodatkowa ekspertyza techniczna rzeczoznawcy budowlanego C. Ł. wprost wykazują, że droga nr 2010 nie spełnia warunków technicznych, a w drodze tej istnieje kanalizacja deszczowa, która nie została ujęta w projekcie; III. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 85 § 1 k.p.a., a to poprzez brak działania, które ma na celu wyczerpujące zebranie i przeprowadzenie materiału dowodowego, brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego oraz poprzez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie oględzin nieruchomości należącej do skarżącej, podczas gdy zarówno dowód z oględzin jak i opinia sporządzona przez biegłego pozwoliłyby jasno wykazać, że skarżącą należało uznać za stronę postępowania z uwagi na to, że inwestycja będąca przedmiotem sprawy oddziałuje bezpośrednio na jej działkę poprzez wybijanie studzienki i wyciek zanieczyszczeń; IV. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; V. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a., a to poprzez działanie organu administracyjnego niemieszczące się w granicach prawa oraz naruszające przepisy prawa, a tym samym naruszenie zasady praworządności; VI. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie szeregu okoliczności natury taktycznej i prawnej, w szczególności nie odniesienie się do zarzutów wskazanych w odwołaniu od decyzji Starosty. W związku z powyższymi zarzutami, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła szczegółową argumentację na poparcie zajętego stanowiska. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, gromadząc i oceniając materiał dowodowy adekwatnie do rygorów kodeksowych (art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a.) i poprawnie wywiodły dla niego konsekwencje prawne. Rolą sądu w niniejszej sprawie, zgodnie z ustrojową kompetencją, jest ocena czy rozstrzygnięcia organów odpowiadały prawu - były legalne. Formułując zwrot stosunkowy w tym zakresie Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wydanych w sprawie decyzji, w tym - w szczególności - po wnikliwej analizie podniesionych w skardze zarzutów. Wydanymi w sprawie decyzjami odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę odcinka sieci kanalizacji sanitarnej dla uzbrojenia terenu dla działek budowlanych w miejscowości W., na działkach nr ew. 2010, 2016/2, 2017 położonych w miejscowości W., gmina [...] Postępowanie toczyło się na wniosek skarżącej, w którym jako podstawę wznowienia postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Negatywne dla skarżącej rozstrzygnięcie zasadza się na ustaleniu, że skarżąca w kwestionowanym postępowaniu nie posiadała przymiotu strony, a zatem nie mogła wzruszyć wydanej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Formułując swoje oceny organy powołały się na właściwe przepisy prawa, z których wyinterpretowały normy prawne o prawidłowej treści. Jak stanowi art. 28 ust. 2 u.p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania został z kolei zdefiniowany w art. 3 pkt 20 u.p.b., jako: teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Treść powołanych przepisów pozwala ustalić, że przymiot strony w sprawie pozwolenia na budowę mają wyłącznie takie podmioty, których nieruchomości podlegają ograniczeniom w zagospodarowaniu, które wprowadza się w związku z obowiązywaniem konkretnych przepisów prawa. Wyłącznie takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości takiej nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Nie jest to zatem obszar, w którym da się odczuć skutki, uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem obiektu, bowiem takie rozumienie obszaru oddziaływania odwołuje się do oddziaływania faktycznego. W konsekwencji takie skutki jak np. hałas, zalewanie wodami opadowymi na skutek niewydolności sieci kanalizacji deszczowej, czy uczynienia nieprzepuszczalną znacznych powierzchni ziemi, wzmożony ruch samochodowy, zniszczenie nawierzchni drogi publicznej, nie decydują o statusie strony. Tylko osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu, są stronami postępowania o pozwolenie na jego budowę. Ograniczenia, które nie są wynikiem obowiązywania przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania podmiotu za stronę postępowania o pozwolenie na budowę - por. wyrok NSA z 14 grudnia 2006 r., II OSK 75/06; wyroki WSA w W-wie: z 18 listopada 2005 r., VII SA/Wa 786/05 i z 4 lipca 2006 r., VII SA/Wa 121/06). Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2018 r. VII SA/Wa 1356/17. Kwestionowane przez skarżącą pozwolenie na budowę dotyczy budowy odcinka sieci kanalizacji sanitarnej dla uzbrojenia terenu dla działek budowlanych nr ewid. 2010, 2016/2, 2017 położonych w W. Z akt sprawy wynika, że chodzi o budowę kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej PVC 200 o długości 86 m na działkach nr ew. 2010, 2016/2 i 2017. Charakter inwestycji: budowa sieci kanalizacji sanitarnej - implikuje wniosek, że przedmiotowy obiekt budowlany, a natura rei musi znajdować się w pobliżu siedzib ludzkich, co powoduje, że nie sposób wykluczyć jakiegokolwiek oddziaływania tego obiektu na sąsiednie tereny. Z drugiej strony, gmina sytuując przepompownię ścieków, będącą elementem sieci kanalizacji sanitarnej, na określonej nieruchomości czyni to w interesie publicznym i realizując swoje ustawowe zadania polegające na budowie kanalizacji oraz usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie). Na gruncie niniejszej sprawy przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje według kryterium geograficznego, z samej racji bycia właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działek, na której ma być prowadzona inwestycja - budowa sieci kanalizacji sanitarnej. Dla uzyskania statusu strony tego postępowania, konieczne jest wykazanie, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na ową nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie. Innymi słowy, dopiero wykazanie prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości, pozwala mówić o istnieniu obiektywnej potrzeby ochrony podmiotu władającego tą nieruchomością w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę. W przypadku inwestycji nie oddziaływujących na nieruchomości sąsiednie, przymiot strony postępowania przysługiwać będzie wyłącznie tym podmiotom, którzy są właścicielami, użytkownikami wieczystymi bądź zarządcami nieruchomości inwestowanych, czyli tych które zostały wskazane we wniosku o wszczęcie postępowania. Do takich inwestycji należy budowa sieci kanalizacji sanitarnej, bowiem z racji jej charakteru i usytuowania nie wiążą się dla władających nieruchomościami sąsiednimi jakiekolwiek ograniczenia w zakresie ich zagospodarowania w tym zabudowy. Oddziaływanie takiej inwestycji, co do zasady, zamyka się w granicach działek, na których została zlokalizowana. Z projektu zagospodarowania działek wynika, że projektowany odcinek sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej zaprojektowany m.in. na działce nr ewid. 2010 (droga gminna) jest oddalony o ok. 3 m od granicy działką skarżącej, tj. działką nr ewid. 2018. Obszar oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 u.p.b. nie obejmuje zatem swym zakresem działki skarżącej - nr ew. 2018. Położenie działki nr ew. 2018 względem projektowanego przedsięwzięcia oraz charakter inwestycji nie pozwalają zasadnie twierdzić, iż inwestycja ta niesie ze sobą jakiekolwiek prawne uciążliwości lub ograniczenia w możliwości jej zagospodarowania bądź wykorzystania. Skarżąca swój interes prawny wywodzi z faktu, że projektowana inwestycja stwarza uciążliwości dla jej działki, albowiem nowopowstały odcinek sieci zostanie przyłączony do wadliwie funkcjonującej sieci kanalizacji zlokalizowanej na działce skarżącej, w efekcie czego spowoduje to wzrost częstotliwości zalewania działki oraz wzrost natężenia fetoru w obrębie jej nieruchomości. Jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., odcinek sieci kanalizacji sanitarnej na działce nr ewid. 2018 (należącej do skarżącej) został zrealizowany na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 1999 r. znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej wraz z przykanalikami, przepompowniami ścieków i ich zasilaniem w energię elektryczną dla miejscowości W., gmina [....]. Skarżąca, wskazując na wadliwie funkcjonującą sieć kanalizacji sanitarnej zlokalizowaną na jej działce na podstawie tej decyzji, ma interes prawny do podjęcia działań dotyczących odcinak kanalizacji sanitarnej znajdującej się na jej działce. Z treści ww. decyzji wynika, że skarżąca takie działania podjęła, inicjując postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...], wskazując m.in. na istotne odstąpienie przy wykonaniu kanalizacji od zatwierdzonego projektu budowlanego. Posiadanie przez skarżącą interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym weryfikacji prawidłowości wykonania odcinka sieci kanalizacji sanitarnej zlokalizowanego na jej działce (nr 2018) nie przekłada się a limirie na posiadanie przez nią interesu prawnego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę innego odcinka tej samej sieci, zlokalizowanego na działkach niebędących jej własnością. Należy zauważyć, że w pierwszym z powołanych postępowań skarżąca posiada przymiot strony, nie dlatego że odcinek sieci działa wadliwie i oddziałuje na jej działkę, ale dlatego że jest zlokalizowany na działce będącej jej własnością. Przyjmując odmienny punkt normatywnego odniesienia, jak zauważył organ, należałoby stwierdzić, że skarżąca posiada przymiot strony w każdym postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nowopowstałego odcinka sieci tylko z tej przyczyny, że hipotetycznie realizacja takiej inwestycji może powodować dysfunkcje w funkcjonowaniu całej sieci. Z wyłożonych względów za nietrafny uznano zarzut naruszenia art. 28 ust. 2u.p.b. Niezasadne okazały się w konsekwencji i pozostałe zarzuty skargi. Wobec negatywnej weryfikacji przymiotu strony skarżącej organy nie były uprawnione do wypowiadania się w kwestiach merytorycznych - prawidłowość projektu budowlanego, brak uwzględnieni wniosków z narady koordynacyjnej, itd. Nie było również podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego i prowadzenia dowodu z oględzin oraz opinii biegłego. Nie doszło również do naruszenia innych podnoszonych w skardze przepisów Kpa. Jedynie na marginesie Sąd odnotowuje, że podnoszona przez skarżącą kwestia niedozwolonego krzyżowania się projektowanej sieci z istniejącym na działce 2010 gazociągiem była przedmiotem uwag organu II instancji. Sąd potwierdza, że z akt administracyjnych organu I instancji – projekt budowlany k. 17 - jednoznacznie wynika, iż wszystkie przewidziane przepisami prawa normy bezpieczeństwa (odległościowe) zostały zachowane. Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił - art. 151 P.p.s.a.