II SAB/Wa 696/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność PGE Polskiej Grupy Energetycznej S.A z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje PGE Polską Grupę Energetyczną S.A z siedzibą w W. do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. z dnia [...] grudnia 2018 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność PGE Polskiej Grupy Energetycznej S.A z siedzibą w W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od PGE Polskiej Grupy Energetycznej S.A z siedzibą w W. na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność PGE Polskiej Grupy Energetycznej S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2018 r. złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. (dalej: "strona skarżąca", "Stowarzyszenie"), na podstawie art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zwróciło się do PGE Polskiej Grupy Energetycznej S.A. z siedzibą w W. (dalej: "PGE S.A.", "Spółka") o udostępnienie: 1) informacji o łącznie wypłaconych nagrodach w Spółce w poszczególnych latach: 2017 i 2018; 2) informacji o nagrodach wypłaconych w roku 2018 każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody; 3) informacji o łącznie wypłaconych premiach w Spółce w poszczególnych latach: 2017 i 2018; 4) informacji o premiach wypłaconych w roku 2018 każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody. Jednocześnie Stowarzyszenie wskazało, iż wnosi o udostępnienie ww. informacji w formie elektronicznej na podany adres e-mail. W odpowiedzi na powyższy wniosek PGE S.A. pismem znak: [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. poinformowała Stowarzyszenie, iż informacja o nagrodach i premiach wypłaconych pracownikowi poprzez podani imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania tych nagród nie stanowi informacji publicznej. Spółka wskazała, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", stanowi konkretyzację prawa dostępu do informacji publicznej wynikającego z Konstytucji RP. Zgodnie z przepisami u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Premie i wynagrodzenia wypłacane wskazanym z imienia i nazwiska pracownikom Spółki są informacjami ad personam i nie stanowią informacji publicznej. Nadto Spółka stwierdziła, iż ze względu na charakter PGE S.A. jako podmiotu prawa prywatnego, którego akcje są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, zbiorcze informacje o premiach nie stanowią informacji publicznej. Spółka podlega obowiązkowi udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Charakter publiczny należy zatem przyznać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery jej działalności. Akty charakterystyczne dla prawa pracy nie posiadają elementów publicznych. Spółka wyjaśniła także, że informacje dotyczące wynagrodzeń za 2017 r. (w tym premii i nagród) znajdują się w sprawozdaniu finansowym dostępnym pod adresem: https://www.gkpge.pl/Relacje-inwestorskie/content/download/28225/plik/ Sprawozdanie finansowe PGE 2017.pdf oraz w Krajowym Rejestrze Sądowym. Ponadto informacje dotyczące środków przeznaczonych na wynagrodzenia, premie i nagrody za 2018 r. wchodzą w skład informacji finansowych mających wpływ na wynik finansowy spółki. Dane te zostaną opublikowane we właściwym czasie zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości. Jednocześnie Spółka wskazała, iż z uwagi na fakt, że Skarb Państwa jest jej większościowym udziałowcem, ww. informacje mogą mieć wpływ na cenę akcji Spółki na rynku regulowanym i w konsekwencji mogą stanowić informację poufną w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 2286). Pismem z dnia 12 lipca 2019 r. Stowarzyszenie wezwało Spółkę do realizacji wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. podnosząc, że PGE S.A. jest Spółką, w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, a nadto Spółka została ujęta w wykazie spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa, zatem jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Następnie, w piśmie złożonym w dniu [...] lipca 2019 r. Stowarzyszenie doprecyzowało, że ww. wezwanie nie było motywowane brakiem odpowiedzi na wniosek, a uzyskaniem odpowiedzi polegającej na stwierdzeniu, że wnioskowane informacje nie są informacją publiczną. Zdaniem Stowarzyszenia, wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, zaś ewentualna odmowa ich udostępnienia powinna nastąpić w formie decyzji. W piśmie znak: [...]z dnia [...] lipca 2019 r. PGE S.A. poinformowała Stowarzyszenie, że informacje dotyczące wynagrodzeń za 2017 r. i 2018 r. (w tym premii i nagród) wypłaconych na rzecz członków organów korporacyjnych oraz pracowników znajdują się w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych Spółki za 2017 i 2018 r. dostępnych na stronie internetowej https://www.gkpge.pl pod wskazanym adresem. Nadto Spółka ponownie wskazała, że premie i wynagrodzenia wypłacane określonym z imienia i nazwiska pracownikom Spółki są informacjami ad personam i nie stanowią informacji publicznej. Wysokość wynagrodzenia pracownika podlega ochronie dóbr osobistych w rozumieniu art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego, stanowi "sferę intymności" pracownika i bez wyraźniej jego zgody nie może być udostępniona. Pismem z dnia [...] września 2019 r. Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność PGE S.A. w przedmiocie udostępnienia informacji na wniosek z dnia [...] grudnia 2018 r. zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepisy te określają zakres przedmiotowy informacji publicznej oraz termin na jej udostępnienie, poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na uznaniu, że informacje o premiach i nagrodach wypłaconych pracownikom Spółki w latach 2017 i 2018 nie stanowią informacji publicznej. W związku z powyższym Stowarzyszenie wniosło o zobowiązanie Spółki do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż pomimo udzielenia odpowiedzi, Spółka nie udostępniła w ustawowym czasie wnioskowanych informacji, nie wydała również odmownej decyzji administracyjnej, a zatem pozostaje w stanie bezczynności. Strona skarżąca podniosła również, że na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. PGE S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zaś wnioskowane informacje są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i mieszczą się w zakresie przedmiotowym art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. Zaznaczyła, że ujawnienie informacji o nagrodach i premiach przyznawanych pracownikom spółki o strategicznym znaczeniu dla gospodarki państwa zapewnia, że spółka taka w swoich działaniach będzie kierować się powszechnie podzielanymi wartościami takimi jak sprawiedliwość i równość. Umożliwia też sprawowanie społecznej kontroli, co stanowi istotny element budowania powszechnego zaufania, pozwala na szybsze stwierdzenie wszelkich nieprawidłowości i ogranicza występowanie tendencji dyskryminacyjnych. Dostęp do żądanych informacji zapewnia kontrolę gospodarności działań Spółki, a pracownikom umożliwia wgląd w system nagradzania, co ułatwia im ewaluację pracy na tle innych. Strona skarżąca podniosła również, że ograniczenie dostępu do informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne. PGE S.A. w swojej odpowiedzi uznało, że informacje obejmujące listy przyznanych nagród i premii w całości nie podlegają udostępnieniu jako "informacje ad personam". Tego typu ograniczenie jest jednak rozwiązaniem nieproporcjonalnym, bowiem uniemożliwiłoby nie tylko udostępnienie informacji dotyczących pracowników mogących powoływać się na ochronę prywatności, ale również niemogących powoływać się na tę przesłankę osób piastujących funkcje publiczne. PGE S.A. uznając, że przedmiotem wniosku nie jest informacja publiczna, nie rozważyła zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a w konsekwencji nie ustaliła, którzy z pracownic i pracowników pełnią funkcje publiczne. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o oddalenie skargi. Jednocześnie wskazała, iż rozpoznając wniosek strony skarżącej działała w oparciu i w granicach prawa w szczególności zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśniła dalej, iż informacje w zakresie zbiorczego zestawienia przyznanych nagród oraz premii za rok 2017 i 2018 (pkt 1 i 3 wniosku) były dostępne w Krajowym Rejestrze Sądowym i nie podlegały udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto Spółka przekazała link umożliwiający pobranie sprawozdań finansowych za 2017 r. i 2018 r. Wskazała przy tym, iż pobierając sprawozdanie można wprost odczytać koszty świadczeń pracowniczych za cały rok i z podziałem na kwartały, dalej w rozbiciu m.in. na wynagrodzenia, nagrody, świadczenia emerytalne. Spółka podtrzymała również swoje stanowisko, iż wnioskowane w pkt 2 i 4 wniosku informacje o nagrodach i premiach wypłacanych poszczególnym osobom z podaniem imienia i nazwiska nie stanowią informacji publicznej. Z tego względu odpowiedź na wniosek w tym zakresie została udzielona w formie pisma informacyjnego, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy u.d.i.p., która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku ma miejsce co do zasady wówczas, gdy organ nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.); nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, ewentualnie o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy, że nie posiada żądanej informacji publicznej, względnie, że przysługuje odrębny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3, art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. PGE Polska Grupa Energetyczna S.A. jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., tj. podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Przedmiotem działalności Spółki jest m.in. wydobywanie węgla kamiennego i brunatnego; wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucja i handel energią elektryczną; wytwarzanie paliw gazowych; dystrybucja i handel paliwami gazowymi w systemie sieciowym; wytwarzanie i zaopatrywanie w parę wodną, gorącą wodę i powietrze do układów klimatyzacyjnych; pobór, uzdatnianie i dostarczanie wody; roboty związane z budową rurociągów, linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych; roboty związane z budową obiektów inżynierii wodnej (§ 3 Statutu Spółki uwzględniającego zmiany Statutu przyjęte przez Zwyczajne Walne Zgromadzenie w dniu 15 maja 2019r.). Spółka realizuje zatem zadania publiczne z zakresu bezpieczeństwa energetycznego, a więc zadania mające na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli oraz istotne z punktu widzenia celów państwa (v. wyrok NSA z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt I OSK 902/18, publ. CBOSA). Działalność Spółki dotyczy zatem spraw publicznych. Nadto Spółka została umieszczona w "Wykazie spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa" (poz. 11) stanowiącym załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 2017 r. w sprawie określenia wykazu spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa (Dz.U. poz. 95) wydanym w oparciu o delegację zawartą w art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (Dz. U. poz. 2259). Jednocześnie głównym akcjonariuszem Spółki jest Skarb Państwa, który posiada 57,39% kapitału zakładowego. Zauważyć przy tym należy, że art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wiąże pozycję dominującą Skarbu Państwa ze strukturą kapitałową spółki, a nie z rynkiem, na którym spółka działa. Odesłanie do pozycji dominującej w świetle przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów oznacza określenie wielkości udziałów Skarbu Państwa w spółce, które skutkuje uznaniem posiadania pozycji dominującej w takiej spółce (v. NSA w wyroku z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 877/11, publ. CBOSA). Skoro według art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2019 r., poz. 369 ze zm.) za pozycję dominującą (dla potrzeb tej ustawy) przyjmuje się wielkość udziałów w rynku przekraczającą 40%, to odniesienie tej normy do art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. oznacza, że Skarb Państwa ma pozycję dominującą w PGE S.A. Ponadto, w ocenie Sądu, wnioskowana przez Stowarzyszenie informacja posiada walor informacji publicznej. Podkreślenia wymaga, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako publicznej, decyduje treść i charakter informacji. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 - 5, majątku, którym dysponują. Przesłanką udostępnienia informacji publicznej określonej w art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. jest istnienie bezpośredniego związku łączącego żądanie udostpnienia informacji z określonym podmiotem (M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publiczne. Komentarz. Warszawa 2010, s. 84, s. 87). Innymi słowy, informację publiczną stanowi wszystko to, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i działalnością podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w ramach przypisywanych im zadań i kompetencji. Z powyższego wynika, że informacja o wydatkach podmiotu, który wykonuje zadania publiczne i w którym Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, na nagrody i premie dla pracowników, jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przy czym żądanie udostępnienia może dotyczyć nie tylko informacji o łącznej kwocie przeznaczonej na nagrody i premie dla pracowników Spółki w poszczególnych latach, ale także o nagrodach i premiach przyznanych poszczególnym pracownikom. Podkreślić przy tym należy, że bez znaczenia dla uznania ww. informacji za informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. jest to, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym z obsługą urzędu (usługowym), czy osoby pełniącej funkcję publiczną i czy ta informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. Kwestie te mają bowiem znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zatem dopiero na etapie oceny zakresu tej ochrony podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej ma obowiązek ustalić, czy informacje publiczne objęte wnioskiem informacyjnym mogą być udostępnione zgodnie z prawem, czy też ich udostępnienie podlega ograniczeniu choćby z uwagi na prawo do prywatności. Warto w tym miejscu zauważyć, że kwestie związane z konfliktem między prawem do informacji publicznej a ochroną prawa do prywatności były przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ. OTK-A 2006 r. Nr 3, poz. 30) przyjął, że możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne, niż do pozostałych osób. Trybunał nie wyłącza jednak a priori ochrony prywatności osób pełniących funkcje publiczne, stojąc jednocześnie na stanowisku, że wkraczanie w sferę prywatności, również tam, gdzie w wyraźny sposób styka się ona ze sferę publiczną, musi być dokonywane w sposób ostrożny i wyważony, z należytą oceną racji, które przemawiają za taką ingerencją. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 695/14 (publ. CBOSA) stwierdził, że w niektórych sytuacjach ustawodawca w przepisach szczególnych nakazał wobec wybranych grup funkcjonariuszy publicznych ujawnienie statusu materialnego poprzez składanie różnego rodzaju oświadczeń majątkowych. W związku z tym można przyjąć, że w stosunku do osób nieobjętych obowiązkiem ujawniania swoich dochodów prawodawca dopuszcza możliwość ograniczeń wynikających chociażby z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Umożliwienie przez ustawodawcę w stosunku do osób publicznych szerszej ingerencji w sferę prywatności nie powinno prowadzić do jej zupełnego unicestwienia. Warto w tym miejscu również podkreślić, iż w powołanym przez Spółkę w odpowiedzi na skargę wyroku z dnia 27 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3207/15 (publ. CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, że informacja o "wysokości nagród przyznanych w 2014 r. wszystkim pracownikom urzędu, poprzez podanie imienia i nazwiska oraz kwoty przyznanej nagrody" - jest informacją publiczną. Wskazał, że tego typu dane mieszczą się w zakresie, określonego w przepisach Konstytucji RP, prawa do informacji publicznej. Zasadniczą kwestią sporną w tej sprawie nie była więc kwalifikacja ww. informacji jako informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., lecz zasadność odmowy udostępnienia ww. informacji w odniesieniu do tych pracowników urzędu, którzy nie zostali w zaskarżonej decyzji zaliczeni do kategorii osób pełniących funkcje publiczne. Kontroli Sądów I i II instancji podlegała zatem decyzja administracyjna o odmowie dostępu do informacji (prawidłowo zakwalifikowanej jako informacja publiczna) ze względu na prywatność osób fizycznych, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W niniejszej sprawie natomiast przedmiotem zaskarżenia nie jest odmowna decyzja administracyjna, lecz bezczynność Spółki wobec wniosku informacyjnego z dnia [...] grudnia 2018 r. Biorąc powyższe pod uwagę uznać należy, że zarzut bezczynności Spółki jest uzasadniony. Spółka bowiem nie rozpoznała ww. wniosku Stowarzyszenia zgodnie z przepisami u.d.i.p. W zakresie punktów 1 i 3 wniosku Spółka wskazała, że informacje dotyczące wynagrodzeń za 2017 i 2018 r. (w tym premii i nagród) wypłaconych na rzecz członków organów korporacyjnych oraz pracowników znajdują się w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych Spółki za 2017 r. i 2018 r. Spółka podała, że ww. informacje były dostępne w trybie przewidzianym dla akt gromadzonych w Krajowym Rejestrze Sądowym, nadto wskazała linki do dokumentów dostępnych na publicznych serwerach, mających zawierać ww. informacje. Powyższa odpowiedź, zdaniem Sądu, nie jest adekwatna do treści wniosku, w którym Stowarzyszenie nie wnosiło o udostępnienie dokumentów w postaci skonsolidowanych sprawozdań finansowych PGE S.A. za 2017 r. i 2018 r., lecz o udostępnienie konkretnych danych liczbowych, tj. wysokości łącznie wypłaconych nagród i premii w Spółce w 2017 r. oraz w 2018 r. W sprawie nie mają zatem zastosowania przepisy ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2019 r" poz. 1500 ze zm.), lecz przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku są konkretne dane liczbowe odesłanie (poprzez wskazanie linku) do zbiorczej informacji w postaci Sprawozdania finansowego Spółki nie stanowi prawidłowego udzielenia odpowiedzi na wniosek. Nie jest bowiem rolą wnioskodawcy (a tym bardziej Sądu) wyszukiwanie stosownej informacji w liczącym blisko 100 stron dokumencie, lecz uzyskanie konkretnej odpowiedzi na pytania postawione we wniosku złożonym w trybie u.d.i.p. W ocenie Sądu, tylko w przypadku wskazania przez Spółkę dokładnej ścieżki dostępu z podaniem numeru strony dokumentu czy konkretnej pozycji w zestawieniu tabelarycznym, w którym konkretna (żądana) informacja się znajduje, można byłoby uznać, że Spółka udzieliła pełnej i wyczerpującej odpowiedzi. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, zaś udostępnienie informacji poprzez wskazanie linku do sprawozdania finansowego, a więc udzielenie odpowiedzi nieprecyzyjnej i niepełnej, nie może być uznane za prawidłowe rozpoznanie wniosku (por. wyrok NSAzdnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1257/16, publ. CBOSA). Niezależnie od powyższego wskazać należy, że przedmiotem wniosku Stowarzyszenia była m.in. informacja o nagrodach (ogółem) wypłaconych w Spółce, nie zaś informacja o nagrodach jubileuszowych wyszczególniona w ww. sprawozdaniach. Już choćby z tego powodu nie można uznać, że Spółka rozpoznała wniosek Stowarzyszenia w ww. zakresie w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p. Odnośnie punktów 2 i 4 wniosku Stowarzyszenia Spółka błędnie uznała, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej. Zaznaczyć przy tym należy, że bezczynność podmiotu zobowiązanego na gruncie u.d.i.p. zachodzi nie tylko wówczas, gdy "milczy" on wobec wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ale także wówczas, gdy dokonuje nieprawidłowej kwalifikacji żądanej informacji stwierdzając, że nie posiada ona waloru informacji publicznej. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają jej udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej z powodu istnienia ograniczeń w dostępie do informacji z przyczyn określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. (ochrona prawa do prywatności, tajemnica przedsiębiorcy, inne tajemnice ustawowo chronione) oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następują w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Mając powyższe na względzie Sąd zobowiązał PGE Polską Grupę Energetyczną S.A. do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] grudnia 2018 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Do dnia wniesienia skargi wniosek nie został rozpoznany zgodnie z przepisami u.d.i.p., w szczególności Spółka nie udostępniła wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydała decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia. Tym samym, w dacie wniesienia skargi, Spółka pozostawała w bezczynności względem ww. wniosku i bezczynność ta nie ustała do daty wyrokowania. Stwierdzając stan bezczynności Spółki Sąd nie uznał, aby bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14; publ. j.w.). Analiza okoliczności sprawy nie pozwala stwierdzić, aby bezczynność Spółki nosiła cechy rażącego, a więc oczywistego, ciężkiego naruszenia prawa. Spółka bowiem błędnie uznała, że nieprecyzyjne odesłanie do strony internetowej uwalnia ją od zarzutu bezczynności, a nadto wadliwie zakwalifikowała wnioskowaną informację uznając, że nie stanowi ona informacji publicznej. Powyższe wynikało z błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p., co nie może skutkować uznaniem, iż bezczynność miała postać rażącą (kwalifikowaną). Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w wysokości 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji wyroku.