II SA/Wa 1498/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Prokuratora [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Orzeczeniem z (...) stycznia 2006 r., sygn. akt (...), Sąd Apelacyjny w W., ... Wydział [...] stwierdził, że A. K. (dalej: "skarżący") złożył niezgodne z prawdą oświadczenie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 42... ze zm.). Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Sąd Apelacyjny w W., ... Wydział [...] – działający jako Sąd drugiej instancji – orzeczeniem z [...] sierpnia 2006 r., sygn. akt (...) inst. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Od orzeczenia Sądu Apelacyjnego w W. z [...] sierpnia 2006 r. skarżący wniósł kasację, którą Sąd Najwyższy oddalił postanowieniem z [...] maja 2007 r., sygn. akt (...). W Dzienniku Urzędowym "Monitor Polski" z 2007 r. Nr 47, poz. 562 zostało opublikowane obwieszczenie Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. z [...] lipca 2007 r. o podaniu do publicznej wiadomości prawomocnego orzeczenia Sądu stwierdzającego niezgodność z prawdą oświadczenia osoby lustrowanej. Prawomocne orzeczenie Sądu Apelacyjnego w W. z (...) stycznia 2006 r. stało się podstawą do wszczęcia przez Prokuratora Generalnego (dalej: "PG", "organ") w dniu (...) września 2014 r. postępowania w przedmiocie utraty przez skarżącego – jako prokuratora Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w K. w stanie spoczynku - prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku. Powyższe postępowanie zakończyło się decyzją ostateczną PG z (...) stycznia 2015 r. nr (...) utrzymującą w mocy decyzję organu z (...) listopada 2014 nr (...), którą stwierdzono, że skarżący utracił prawo do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku. Ostateczna decyzja PG z (...) stycznia 2015 r. została zaskarżona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 335/15 tut. Sąd oddalił skargę. Orzeczenie to stało się prawomocne od 15 marca 2016 r. wobec niezaskarżenia go skargą kasacyjną przez żadną ze stron postępowania. Natomiast wyrokiem z [...] listopada 2018 r., sygn. akt [...], Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania lustracyjnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w W. z [...] sierpnia 2006 r., sygn. akt [...] inst. (utrzymującym w mocy orzeczenie tego Sądu z (...) stycznia 2006 r., sygn. akt (...)), na podstawie art. 540 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 30) wznowił postępowanie lustracyjne, uchylił orzeczenie Sądu Apelacyjnego w W. z ... sierpnia 2006 r. utrzymujące w mocy orzeczenie tego Sądu z (...) stycznia 2006 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K.. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd Najwyższy wskazał, że w toku postępowania lustracyjnego skarżący miał wprawdzie dostęp do akt sprawy, na których opierał się wniosek o wszczęcie postępowania lustracyjnego, w tym – niejawnych, jednakże dostęp ten limitowany był regulacjami dotyczącymi udostępniania stronie materiałów niejawnych. Miał on możliwość sporządzania notatek z dokumentów, ale mógł to czynić tylko w kancelarii tajnej Sądu, w specjalnym zeszycie pozostającym w tejże kancelarii. Natomiast wykluczone było żądanie stosownych odpisów lub kopii, a przedmiotowe ograniczenia bezspornie dotyczyły dokumentów istotnych z punktu widzenia obrony lustrowanego. W ocenie Sądu Najwyższego, w toku postępowania lustracyjnego prowadzonego przez Sąd Apelacyjny w W. (działający jako Sąd pierwszej i drugiej instancji) doszło do naruszenia prawa do obrony lustrowanego skarżącego oraz prawa do rzetelnego procesu w rozumieniu, jaki temu pojęciu nadają przepisy Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz ich wykładnia przeprowadzona przez Europejski Trybunał Praw Człowieka. W konsekwencji Sąd Najwyższy uznał, iż okoliczności przedstawione we wniosku skarżącego o wznowienie postępowania lustracyjnego w powiązaniu z niekwestionowanym dążeniem lustrowanego do zapoznania się z materiałami niejawnymi, czynią zasadną argumentację podniesioną we wniosku o wznowienie. Pismem z (...) listopada 2012 r. skarżący wystąpił do PG z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego jego decyzją z (...)listopada 2014 r. nr (...), uchylenie tej decyzji oraz umorzenie postępowania w przedmiocie utraty prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku. Jako podstawę prawną podał art. 145 § pkt 8, art. 147 i art. 14 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: "k.p.a."), podnosząc, że wyrok Sądu Najwyższego z [...] listopada 201... r. został doręczony jego obrońcy [...] listopada 2018r. Postanowieniem z (...) marca 2019 r. nr (...) organ, w oparciu o art. 123 § 1 i 2 oraz art. 149 § 3 k.p.a., nie uwzględnił wniosku skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia PG podniósł, że wyrok Sądu Najwyższego z [...] listopada (...) r., sygn. akt (...) w zakresie w jakim uchyla prawomocne orzeczenie Sądu Apelacyjnego w W. z [...] sierpnia 2006 roku, sygn. akt (...) inst. i poprzedzające je orzeczenie Sądu Apelacyjnego w W. z (...) stycznia 2006 r., sygn. akt (...), nie jest orzeczeniem co do istoty sprawy, a tym samym nie wyczerpuje przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 k.p.a., a także wskazał na fakt, iż postępowanie lustracyjne pozostaje obecnie w toku. We wniosku o ponowne rozpatrzenie prawy zakończonej ww. postanowieniem, skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt ... k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że nie została spełniona przesłanka wznowieniowa, ponieważ wyrok Sądu Najwyższego nie jest wyrokiem co do istoty sprawy, a nadto postępowanie lustracyjne jest w toku, co zdaniem skarżącego jest prawnie irrelewantne z uwagi na obowiązywanie zasady domniemania niewinności, jak również z uwagi na fakt, że ustawodawca nie wymaga, aby w sprawie zakończonej decyzją ostateczną zapadło orzeczenie co do istoty sprawy, lecz by orzeczenie to uchylało decyzję/orzeczenie, w oparciu o które decyzja ostateczna została wydana, co zaistniało w niniejszej sprawie. Postanowieniem nr (...), wydanym (...) kwietnia 2019 r. na podstawie art. 13 § 1 pkt 1 k.p.a., organ utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] marca 2019 r. o nieuwzględnieniu wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją PG z (...) listopada 2014 r. nr (...) stwierdzającą utratę prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku przez skarżącego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego organ wskazał, że przepisy art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. określają zamknięty katalog przesłanek do wznowienia postępowania, co oznacza, iż wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn. Tym samym uchylenie prawomocnego orzeczenia lustracyjnego wobec skarżącego i przekazanie sprawy w tym przedmiocie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K. jest orzeczeniem wykraczającym poza zakres pojęciowy przepisu art. 145 § 1 pkt ... k.p.a., w oparciu o który skarżący żąda wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie utraty prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku. PG zwrócił uwagę, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada stabilności (trwałości) decyzji ostatecznych. Z tych też względów nie ulega wątpliwości, że wykładnia przesłanek wznowieniowych musi mieć charakter zawężający. Powyższe postanowienie PG skarżący uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., w której wniósł o uchylenie postanowień z (...) kwietnia 2019 r. i poprzedzającego je z (...) marca 2019 r. (skarżący błędnie wskazuje na decyzje), przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt ... k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że uchylenie orzeczenia lustracyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi powszechnemu nie mieści się w zakresie pojęciowym przepisu art. 145 § 1 pkt ... k.p.a., wobec czego oparty na nim wniosek o wznowienie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie, podczas gdy decyzja administracyjna o utracie prawa do spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku została wydana w oparciu o orzeczenie sądu stwierdzające złożenie niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego, które następnie zostało uchylone, dlatego stan prawny zaistniały w niniejszej sprawie odpowiada przesłance wznowieniowej określonej w ww. przepisie. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie niewątpliwie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego określona w art. 145 § 1 pkt ... k.p.a. Sekwencja zdarzeń przedstawia się bowiem następująco: najpierw zapadł wobec skarżącego prawomocny wyrok skazujący go za tzw. kłamstwo lustracyjne, w konsekwencji czego PG orzekł o utracie przez niego prawa do spoczynku i prawa do uposażenia w stanie spoczynku. Następnie wyrok w sprawie lustracyjnej został uchylony, wobec czego odpadła też podstawa decyzji o utracie określonych uprawnień związanych z przejściem w stan spoczynku przez prokuratora, zatem postępowanie administracyjne w tym zakresie powinno podlegać również wznowieniu z uwagi na powstałe zmiany w sytuacji prawnej uprawnionego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Z ostrożności procesowej PG złożył wniosek o zawieszenie postepowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") W piśmie z [...] listopada 2019 r. organ poinformował tut. Sąd, że postępowanie lustracyjne w sprawie skarżącego, wznowione wyrokiem Sądu Najwyższego z [...] listopada jest prowadzone przez Sąd Okręgowy w K., [...]Wydział [...] pod sygn. akt (...) Na rozprawie, wyznaczonej na [...] listopada 2019 r., zaplanowano m.in. odebranie wyjaśnień od osoby lustrowanej. Według PG, bardzo prawdopodobne jest ujawnienie w tej sprawie nowych dowodów, które wcześniej nie były przeprowadzone, a z uwagi na obszerny już zgromadzony materiał dowodowy, a także ilość dowodów do przeprowadzenia, należy przewidywać, iż termin zakończenia tego postępowania będzie odległy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w trybie egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Wedle art. 134 § 2 p.p.s.a. sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Rzeczą Sądu w niniejszym postępowaniu było dokonanie oceny, czy istniały przesłanki do odmowy wznowienia postępowania administracyjnego stosownie do art. 149 § 3 p.p.s.a., w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania skarżący uczynił decyzję PG z (...) listopada 2014 r. nr (...)o utracie przez skarżącego prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku. Na wstępie wskazać należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte którąkolwiek z wad kwalifikowanych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Procedura tego nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych określona została przepisami art. 145 - 152 k.p.a. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyróżnia się fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania, w szczególności na ustaleniu, czy wniosek dotyczy decyzji ostatecznej, czy zachowany został termin do złożenia wniosku oraz czy wskazana została ustawowa podstawa wznowienia. Postępowanie wstępne winno zakończyć się załatwieniem sprawy w trybie przewidzianym w art. 149 k.p.a., tj. poprzez wydanie przez właściwy organ postanowienia o wznowieniu postępowania (§ 1) bądź postanowienia o odmowie wznowienia (§ 3). Katalog przesłanek wznowienia postępowania, wymieniony w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a., ma charakter zamknięty, co oznacza, że wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn. Zasadne jest zatem twierdzenie, że wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter zawężający. Przesłanki wznowienia postępowania można sprowadzić do dwóch zasadniczych, tj. braku obiektywności organu w rozpatrzeniu sprawy i braku dostatecznych informacji w sprawie. Wystąpienie tych przesłanek zobowiązuje organ do wznowienia postępowania bez względu na to, czy miały one wpływ na treść decyzji. Stopień, zakres, jak i skutki ewentualnego wpływu na treść danej decyzji podlegają bowiem ocenie organu dopiero po wznowieniu postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: (1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe, (2) decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, (3) decyzja została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, (4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, (5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (6) decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, (7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej w wydaniu decyzji (art. 100 § 2), (...) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione. Skarżący we wniosku z (...) listopada 2019 r. o wznowienie postępowania przywołał art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., wskazując, że [...] listopada 2019 r. został doręczony jego obrońcy wyrok Sądu Najwyższego z [...] listopada , sygn. akt (...), uchylający orzeczenie Sądu Apelacyjnego w W. z [...] sierpnia 2006 r. utrzymujące w mocy orzeczenie tego Sądu z (...) stycznia 2006 r. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 619/06, norma art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. wymienia jako przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego przypadek, w którym zachodzi potrzeba rozpoznania wpływu zmiany czy też uchylenia decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego na bezpośrednio zależną od niego decyzję administracyjną. Chodzi tu o rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedynczej kwestii zawartej w decyzji administracyjnej lub orzeczeniu sądowym wydanych w odrębnej i samodzielnej sprawie stanowiącej istotny fakt prawotwórczy w następnej, już innej sprawie administracyjnej w sytuacji, w której albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna, albo nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna określonej treści bez stanu prawnego lub faktycznego ukształtowanego lub stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym czy też sądowym innej - odrębnej sprawy. Zmiana bądź uchylenie decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego powoduje, że od określonej daty albo upada istotny dla późniejszej sprawy fakt prawotwórczy, albo też zmienia się jego treść. W obu przypadkach jest podstawa do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej co do istoty. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Nie można bowiem tracić z pola widzenia okoliczności, że Sąd Najwyższy nie tylko uchylił zapadłe w sprawie skarżącego orzeczenia lustracyjne Sądu Apelacyjnego w W., ale jednocześnie wznowił postępowanie lustracyjne oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K.. Nie budzi też wątpliwości fakt, iż aktualnie toczy się postępowanie lustracyjne przed Sądem Okręgowym w K. ([...]Wydział [...], sygn. akt (...)). Skoro wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej uprzednio wydaną decyzją ostateczną, to nie ma ono racji bytu w sytuacji, gdy Sąd Najwyższy nakazał ponowne przeprowadzenie procedury lustracyjnej. Dopiero prawomocne zakończenie postępowania lustracyjnego pozwoli ocenić organowi, czy zachodzi podstawa do wznowienia postępowania w przedmiocie utraty prawa do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku. W świetle powyższego, trafne jest stanowisko organu orzekającego w niniejszej sprawie, że wyrok Sądu Najwyższego nie jest orzeczeniem co do istoty sprawy. W konsekwencji brak było podstaw do wznowienia postępowania. Zastosowanie tej instytucji procesowej byłoby co najmniej przedwczesne. Podstawą materialnoprawną decyzji z (...) listopada 2014 r. nr (...) (utrzymanej w mocy decyzją organu z (...) stycznia 2015 r.) był przepis art. ... ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 199... r. Nr 9..., poz. 607 ze zm.), zgodnie z którym, sędziowie w stanie spoczynku i prokuratorzy w stanie spoczynku, którzy pełnili służbę lub pracowali w organach albo komórkach organizacyjnych wymienionych w art. 7 ust. 1 pkt 1 - 4 lub złożyli fałszywe oświadczenia dotyczące pracy, służby lub współpracy z organami, o których mowa w art. 2 ustawy o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne, tracą prawo do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku. Tut. Sąd, rozpoznając skargę skarżącego miał na względzie fakt podania do publicznej wiadomości przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. prawomocnego orzeczenia Sądu Apelacyjnego w W. z (...) stycznia 2006 r. Ewentualny korzystny dla skarżącego wynik aktualnie prowadzonego postępowania lustracyjnego, ponownie weryfikującego jego oświadczenie dotyczące pracy, służby lub współpracy z organami, o których mowa w art. 2 ww. ustawy, będzie stanowił przesłankę wznowieniową. Z powyższych względów nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Organ prawidłowo uznał, iż zachodzi przesłanka do odmowy wznowienia postępowania na zasadzie art. 149 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.