II SA/Kr 754/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara – Dubiel WSA Magda Froncisz Protokolant: starszy referent sądowy Anna Frasik - Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Prezydent Miasta Krakowa, decyzją Nr [...] z 31.01.2019 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi: Firma B, pozwolenia na budowę inwestycji pn: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, usługami, stacją transformatorową, instalacjami wewnętrznymi (wód.-kań., elektryczną i teletechniczną, c.o. i c.w.u., wentylacyjną oraz instalacją oddymiania garaży), zewnętrznymi odcinkami instalacji wewnętrznych (kanalizacji opadowej oraz kanalizacji sanitarnej), infrastrukturą techniczną (odcinkiem kanalizacji opadowej wraz ze studzienkami drogowymi), wjazdem i drogą wewnętrzną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] oraz rozbudową odcinka drogi serwisowej (działki nr [...], [...], [...], [...]) na szerokości działek nr [...], [...], [...] obr. j.w. przy [...] w Krakowie". Od powyższej decyzji odwołał się S. K., właściciel działki nr [...] obr. [...], sąsiadującej z terenem inwestycji, zarzucając naruszenie art. 34, art. 35 § 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane , § 3 ust. 2, § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, § 11 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz art. 97 §1 pkt4, art. 6, 7, 8,10, 11, 75, 77, 80, 81, 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w trakcie prowadzonego postępowania zwracał się pisemnie do organu l instancji, wskazując na liczne nieprawidłowości projektu budowlanego, m.in. brak odpowiedniej ilości miejsc postojowych, niezgodność szerokości elewacji frontowej z zapisami decyzji o warunkach zabudowy, brak analizy zacieniania, nasłonecznienia i przesłaniania dla działek położonych po stronie wschodniej terenu inwestycji, czy też brak możliwości wypowiedzenia co do zebranych materiałów dowodowych w sprawie, poprzez przedwczesne wydanie decyzji przez organ l instancji. Ponadto skarżący zarzuca niespójność pomiędzy planowaną powierzchną użytkową garaży, zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą wskazaną w dokumentacji, a powyższą powierzchnią wskazaną załączniku do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 30 kwietnia 2019r. znak: [...], na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz.U.2017.1332 j.t. ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano, iż teren inwestycji nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec powyższego 15.12.2016 r. wydana została przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzja Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, znak: [...] Powyższa decyzja zaskarżona została do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, który decyzją z 10 kwietnia 2017 r. w części dot. ochrony przyrody uchylił skarżoną decyzję i orzekł co do istoty sprawy, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy, znak sprawy: [...] Z akt sprawy wynika, że powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zatem, realizacja inwestycji na terenie dla którego wydano ostateczną decyzję o warunkach zabudowy winna odbywać się według ustalonych w tej decyzji warunków, które zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane są przedmiotem oceny poprawności przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, przyjętych przez inwestora rozwiązań. Odnośnie do zarzutu dotyczącego niezgodności szerokości elewacji frontowej z zapisami ww. decyzji o warunkach zabudowy, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie przepisem § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, póz. 1588) przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W przedmiotowej sprawie główny wjazd na teren inwestycji (działki nr [...], [...], [...] obr. [...]) odbywać się będzie od strony północnej - ul. [...]. W załączniku Nr 1 do ww. decyzji Nr [...] z 15.12.2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy wyznaczono szerokość elewacji frontowej od ul. [...], która ma wynosić 13 m (+ -1 m). W projekcie budowlanym szerokość ww. elewacji frontowej wynosi 12,92 m, co jest zgodne z zapisem ww. decyzji o warunkach zabudowy. Zatem twierdzenie skarżącego, że elewacja frontowa w projekcie budowlanym zaprojektowana została od strony zachodniej jest bezzasadne. Inwestor miał prawo jedną z działek przeznaczyć na wykonanie drogi technologicznej, skąd odbywać się będzie wjazd do garażu podziemnego, czy też wejścia do poszczególnych budynków, jednakże główny wjazd na teren inwestycji znajduje się od strony północnej - ul. [...]. Ponadto należy wyjaśnić, że dołączona do odwołania kopia decyzji o warunkach zabudowy dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla działek nr [...] i [...] obr. [...]. Z jej warunków jednoznacznie wynika, że wjazd na teren ww. działek odbywać się będzie bezpośrednio z działki drogowej, jaką jest ul. [...]. Zatem, powoływanie się skarżącego na rozstrzygnięcia nie związane z tą konkretną sprawą, przy zaistnieniu innych uwarunkowań faktycznych i prawnych, nie może stanowić dowodu w sprawie, gdyż nie posiada charakteru wiążącego w przedmiotowym postępowaniu. W kwestii zarzutu dotyczącego ilości miejsc postojowych wyjaśniono, iż w ww. decyzji o warunkach zabudowy ustalono wskaźnik liczby miejsc postojowych, wynoszący 20 miejsc postojowych: na 100 osób zatrudnionych oraz 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie, zgodnie z "Programem obsługi parkingowej dla miasta Krakowa" (uchwała z dnia 29 sierpnia 2012 r., Nr LIII/723/12 Rada Miasta Krakowa). Jak wynika z projektu budowlanego, obiekt posiadać będzie 144 mieszkań, które wymagać będą, zgodnie z powyższymi wskaźnikami, zapewnienia 173 miejsc postojowych, lokal usługowy w którym przewidziano zatrudnienie 5 osób - 1 miejsce postojowe. Projekt przewiduje realizację 175 miejsc postojowych, w tym: 26 w parterze budynku "A", 85 w garażu podziemnym budynku "B", 64 w garażu podziemnym budynku "A" oraz 2 miejsca postojowe zewnętrzne. W ramach ww. miejsc postojowych zaprojektowano również odpowiednią ilość miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. W kwestii zarzutu dotyczącego braku sporządzenia analizy przesłaniania i zacieniania nieruchomości skarżącego, działki nr [...], położonej po stronie wschodniej planowanej inwestycji, organ odwoławczy wyjaśnił, iż obowiązkiem projektanta, działającego na rzecz inwestora, jest ustalenie wpływu projektowanej inwestycji na zapewnienie naturalnego oświetlenia budynków sąsiadujących z planowaną inwestycją. W przedmiotowej sprawie obowiązek ten został spełniony, wykonana została analiza nasłonecznienia (rys. 002 oraz 003) oraz przesłaniania (rys. 004) dla obiektów istniejących na sąsiednich działkach. Działka skarżącego w chwili obecnej jest niezabudowana. Z akt sprawy wynika, że skarżący stara się o wydanie decyzji lokalizacyjnej umożliwiającej zabudowę jego działki. Celem sprawdzenia czy realizacja spornej inwestycji nie utrudni zagospodarowania działki skarżącego, wykonana została analiza przesłaniania oraz nasłonecznienia hipotetycznie zabudowanej działki nr [...] i dołączona do akt sprawy (str. 101 dokumentów formalnych). Ponadto, w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego materiał dowodowy został uzupełniony o "linijkę słońca" obrazującą położenie cienia w dniach równonocy (21 marca i 21 września) od projektowanej zabudowy. Wynika z niej, że działka skarżącego posiada niegraniczone nasłonecznienie w godz. od 7°° do 13°°. Zatem należy stwierdzić, że inwestycja na działkach nr [...], [...], [...] nie ograniczy przyszłych zamierzeń skarżącego, biorąc pod uwagę przepisy § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2017 r. póz. 2285). Odnośnie do zarzutu dotyczącego niespójności pomiędzy planowaną powierzchną użytkową garaży, zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą wskazaną w dokumentacji, a ww. powierzchnią wskazaną w załączniku do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. póz. 71), garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni do 0,5 ha nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wynika z projektu budowlanego, co wskazano powyżej, do obsługi ww. obiektu zaprojektowanych zostało 175 miejsc postojowych, w tym 2 miejsca parkingowe zewnętrzne. Powierzchnia garaży wynosi 3272,52 m2, powierzchnia miejsc parkingowych zewnętrznych - 25,89 m2 oraz powierzchnia dróg dojazdowych wraz z rampami zjazdowymi do garaży - 774,21 m2, zatem łączna powierzchnia garaży, parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą wyniesie 4977,15 m2 (opis do projektu zagospodarowania terenu pkt. 5.10). Ponieważ powyższe parametry nie przekraczają wartości wskazanych w ww. rozporządzeniu, zatem przedmiotowa inwestycja nie została zakwalifikowana do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie wymaga ona uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Natomiast wartości wskazane w załączniku do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie dotyczą zamierzenia inwestycyjnego objętego niniejszą sprawą. Skarżący, w trakcie prowadzonego postępowania przed organem obu instancji, dołączył kserokopie szeregu dokumentów, które nie dotyczyły przedmiotowej sprawy. Podobnie dołączone zostały do odwołania, wraz z wnioskiem o dopuszczenie jako dowód w sprawie. Po ich szczegółowej analizie organ odwoławczy stwierdził, że nie stanowią one żadnego dowodu w sprawie, a wręcz wprowadzają w błąd oba organy administracji architektoniczno-budowlanej (np.: decyzja o warunkach zabudowy dla działek nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...], załącznik do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dotyczący inwestycji, która nie będzie realizowana, czy też kserokopia l strony wystąpienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., znak: [...], itp.) gdyż są to rozstrzygnięcia dotyczące innych zamierzeń inwestycyjnych nie mających istotnego znaczenia w przedmiotowym postępowaniu. W kwestii dotyczącej naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a dot. art. 97 § 1 pkt 4, art. 6, 7, 8, 10, 11, 75, 77, 80, 81,107 §3 kpa, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z przepisami ogólnymi wyrażonymi w przepisach kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 kpa, jak również mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 kpa, zmierzających w efekcie do rozpatrzenia wniosku strony i wydania rozstrzygnięcia. Naruszenie przez organ norm zawartych w ww. przepisach ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów, czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego. Organy administracji architektoniczno-budowlanej, udzielające pozwolenia na budowę podejmują rozstrzygnięcie na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego, a nie wyłącznie na podstawie przepisów procesowych zawartych bezpośrednio w kpa. W związku z powyższym, zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane podejmują swoje działania w oparciu o złożoną dokumentację, tzn. projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu inwestycji, który podlega weryfikacji pod kątem prawidłowości przyjętych rozwiązań z przepisami, m.in. ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zatem, wszystkie okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zostały ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, na podstawie ww. dokumentacji. Organ odwoławczy nie potwierdził również zarzutu dotyczącego naruszenia art. 107 kpa, gdyż, jak opisano powyżej, wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia poprzedzone było rozstrzygnięciem Wojewody w decyzji z 28 listopada 2018 r., znak: [...] Zatem uzasadnienie faktyczne i prawne w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe, z zachowaniem przepisów postępowania. Odnośnie do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa, poprzez pozbawienie możliwości wypowiedzenia się co do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy nie potwierdził powyższego zarzutu. Skarżący, uznany za stronę przedmiotowego postępowania, aktywnie w nim uczestniczył, czego dowodem są liczne pisma z uwagami i zastrzeżeniami kierowane do organu l instancji. Z analizy akt sprawy wynika, że organ l instancji kilkakrotnie powiadamiał strony o toczącym się postępowaniu: 06.03.2018 r. zawiadomił o wszczęciu przedmiotowego postępowania, 30.05.2018 r. zawiadomił o możliwości zapoznania się z całością zebranego materiału dowodowego w sprawie, po jego uzupełnieniu przez inwestora oraz 11.12.2018 r. przy ponownym rozpatrywaniu sprawy po uchyleniu decyzji ww. decyzją Wojewody. W trakcie prowadzonego postępowania skarżący 27.03.2018 r. przedłożył do protokołu dwa pełnomocnictwa: dla córki p. A. K. oraz p. A. L.. Jednakże udzielenie powyższych pełnomocnictw ograniczyło ustanowionych pełnomocników wyłącznie do jednorazowego przeglądnięcia akt sprawy i spisania protokołu z powyższej czynności. Dalszą korespondencję w przedmiotowej sprawie utrzymywał sam skarżący bez udziału pełnomocników, o czym świadczą liczne pisma skierowane do organu l instancji. Ponadto, w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że zarzut dotyczący naruszenia zasady czynnego uczestnictwa w postępowaniu winien być uzasadniony brakiem dokonania konkretnych czynności procesowych, które w efekcie miałyby bezpośredni wpływ na wynik sprawy. W wyroku z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1662/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zajął podobne stanowisko, cyt. "Zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o czynnościach dowodowych lub o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy". W kwestii zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, organ odwoławczy wyjaśnił, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa może nastąpić jedynie w przypadku gdy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 28 grudnia 2017 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 4 października 2017 r., znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy terenu działek nr [...] dla inwestycji o innych parametrach, niż określone w decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] z 15.12.2016 r., znak: [...], w oparciu o którą wykonany został projekt budowlany, nie może stanowić zagadnienia wstępnego, o którym mowa powyżej. Podkreślić należy, że rozstrzygnięcia w sprawie decyzji o warunkach zabudowy wydane dla innego zamierzenia inwestycyjnego nie może mieć wpływu na ocenę w niniejszej sprawie. Istotnym elementem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa jest zaistnienie ścisłej zależności pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Zatem zagadnieniem wstępnym, prejudycyjnym może być tylko zagadnienie, którego zakończenie przez inny organ lub sąd uzależnia rozpatrzenie sprawy i ma istotny wpływ na jej wynik (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1268/16). Reasumując organ podał, iż dokonana przez organ odwoławczy weryfikacja materiału dowodowego w sprawie, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, potwierdza ustalenia organu l instancji, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w kwestii spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a także warunków zawartych w art. 32 ust. 4 ww. ustawy, gdyż dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych przepisami ustawy wymagań, organ uprawniony jest do udzielenia pozwolenia na budowę. Projektowana inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w ww. decyzji o warunkach zabudowy z 15.12.2016r, znak: [...] W wyznaczonym terenie dla działek nr [...] oraz część działki [...] obr. [...] ustalono następujące warunki zabudowy: - wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy - od 25% do 30% , - udział powierzchni biologicznie czynnej - min. 35%, - szerokość elewacji frontowej o ul. [...] - 13 m +/-1 m, - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki-18m +/-1 m, - układ połaci dachowych - dach płaski, Z projektu budowlanego wynika, że wysokość budynku nie przekracza 19 m, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy wynosi 29,9%, wskaźnik terenu biologicznie czynnego wynosi ponad 36%. W projekcie przyjęto dach płaski. Jak wynika z akt sprawy inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego (nr ew. P. 1261.2017.9655 z 24 listopada 2017 r.). Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, m.in. określonymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności z przepisami zawartymi w § 12, § 13, § 14, § 28, § 60 oraz § 271-273. Przedmiotowa inwestycja nie powoduje przesłaniania oraz nie ogranicza nasłonecznienia sąsiednich nieruchomości, nie spowoduje zmiany w stosunkach wodnych na nieruchomościach sąsiednich, nie narusza norm przeciwpożarowych, jak również nie ogranicza użytkowania sąsiednich nieruchomości, w sposób dotychczasowy. Przedmiotowa inwestycja nie jest zakwalifikowana do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, projektowana inwestycja nie oddziałuje na obszar natura 2000 w myśl przepisów art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (jednolity tekst - Dz.U. z 2018 r. póz. 2081). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję wniósł S. K. zarzucając naruszenie art. 34, art. 35 § 1 ust. 1, art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, § 11 ust. 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Goaspodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w stosunku do obiektu budowlanego użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego, § 18 ust. 1 Rozporządzenia Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, a także art. 138, art. 140, art. 6 art. 7, art.7b, art. 8, art. 12. art. 75, art. 77, art. 80, 107 §3, art. 136 kpa Wniesiono o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu powtórzono stanowisko zawarte w odwołaniu podkreślając, iż front działki to ta cześć działki, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd, wejście na działkę tj. drogi wewnętrznej- serwisowej, a nie jak chce Wojewoda przylegająca do ul. [...]. Naruszono zwłaszcza § 11 ust. 2 pkt. 5 w/w rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. ponieważ opis techniczny złożony przez Inwestora nie zawiera wymaganych informacji. Decyzja wzizt obowiązująca dla przedmiotowej inwestycji nakazywała przewidzieć 20 postojowych na 100 osób zatrudnionych. Inwestor deklaruje około 5 osób. Nie wiadomo ile to jest wg Inwestora "około". Wiadomo, że planowana inwestycja posiada 4 lokale użytkowe. Na zewnątrz zaplanowano tylko 2 miejsca postojowe, ich łączna powierzchnia to 25, 89 m2. Wskazano na niedostateczne gabaryty tych miejsc, oraz niezgodność z § 18 ust. l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania Firma B w K. wniosła o oddalenie skargi podkreślając, iż wbrew twierdzeniom skarżącego przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest w całości zgodny z postanowieniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wynika to jednoznacznie z analizy przedmiotowej decyzji jak i przedłożonego projektu budowlanego. Podniesione w tym zakresie zarzuty nie są zatem w najmniejszym stopniu uzasadnione. Istotne jest również to, że architekt sporządzający projekt budowlany oświadczył, a urząd dokładnie analizował i uzasadniał m.in. powyższe kwestie wydając decyzję o pozwoleniu na budowę. Ponadto Wojewoda podtrzymał stanowisko organu I instancji, słusznie nie uznając zarzutów skarżącego za uzasadnione. Należy przy tym zauważyć, że w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego organ szczegółowo odniósł się do podniesionych zarzutów, co wskazuje na to, iż organ dokonał w tym zakresie wszechstronnej analizy sprawy. Reasumując powyższe w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., wskazano jednoznacznie, iż za front działki budowlanej należy rozumieć tą jej część, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Ponadto należy powołać się na treść decyzji z dnia 15 grudnia 2016 roku o ustalenie warunków zabudowy, która to decyzja jednoznacznie precyzuje pojęcie "szerokości elewacji frontowej", poprzez zawarte w niej odwołanie się w zakresie do elewacji od ul. [...]. Decyzja ta jednoznacznie określa zatem, która elewacja budynku jest elewacją frontową, o której mowa w przedmiotowej decyzji. W omawianej decyzji wyznaczona została również nieprzekraczalna linia zabudowy, która została ustalona właśnie od strony północnej terenu inwestycji tj. od ul. [...]. W zakresie przyjętej w projekcie budowlanym szerokości elewacji frontowej budynku elewacja frontowa budynku została zaprojektowana o szerokości 12,92m. Przedmiotowa szerokość uwzględnia zatem w całości postanowienia zawarte w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w której została ona ustalona na poziomie 13+/-lm. W związku z powyższym omawiany warunek został w całości uwzględniony w przedłożonym projekcie budowlanym. Ponadto zgodnie z treścią § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Z treści przedmiotowego przepisu wynika zatem, że elewacją frontową jest elewacja znajdująca się od strony frontu działki. Pod pojęciem front działki należy natomiast rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Wynika to z treści definicji zawartej w § 2 pkt 5 wyżej wskazanego rozporządzenia. W związku z powyższym w projekcie budowlanym słusznie przyjęto, że elewacją frontową jest elewacja północna budynków, gdyż od tej strony odbywa się główny wjazd na teren inwestycji. Równocześnie odnosząc się do przywołanego w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2018 roku, sygn. akt: II OSK 2240/17 stwierdzono, że analiza jego treści nie wykazała, aby w niniejszej sprawie doszło do nieprawidłowości w wyznaczeniu szerokości elewacji frontowej. W wyroku tym również za elewację frontową uznano tą elewację, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd i wejście na działkę. Ponadto należy zauważyć, że przywołane przez skarżącego orzeczenie sądu administracyjnego zostało wydane w innej sprawie, przy zaistnieniu odrębnych uwarunkowań faktycznych i prawnych. Tym samym nie ma ono charakteru wiążącego w niniejszym postępowaniu. Bezzasadne jest również powołanie się przez skarżącego na decyzję o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 2 lutego 2016r, znak: [...] Przedmiotowa decyzja nie dotyczy bowiem ani inwestycji jak i terenu objętego zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę. Ponadto w przedmiotowej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jednoznacznie wskazano, że elewacją frontową jest elewacja od strony ul. [...], a nie od strony ul. [...], jak zostało to wskazane w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 15 grudnia 2016 roku. Powyższe decyzje dotyczą zatem odmiennych stanów faktycznych i prawnych. Analizując zarzuty skarżącego wydaje się, że dotyczą one nie tyle zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę, co raczej prawidłowości ustalenia frontu działki w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Już zatem tylko z tego powodu przedmiotowe zarzuty nie powinny zostać uwzględnione w ramach niniejszego postępowania sądowego. Za bezzasadne należy również uznać zarzuty dotyczące wskazanej w projekcie powierzchni garaży, parkingów podziemnych lub zespołów parkingowych oraz zaprojektowanej ilości miejsc postojowych. W części opisowej do projektu zagospodarowania terenu wskazano w sposób bardzo czytelny co składa się na powierzchnię garaży, parkingów podziemnych lub zespołów parkingowych, a także wykazano, że ich liczba uwzględnia zapisy zawarte w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Dokonane przez projektanta wyliczenia w tym zakresie są przy tym bardzo precyzyjne. Podnoszone w skardze zarzuty dotyczące omawianej kwestii stanowią zatem nie tyle merytoryczną polemikę ze wskazanymi w projekcie wielkościami, lecz jedynie subiektywną wątpliwość skarżącego nie popartą jakimkolwiek rzeczowym argumentem. Dotyczy to przy tym kwestionowanych przez skarżącego wyliczeń dotyczących ilości zaprojektowanych miejsc postojowych w odniesieniu do ilości osób zatrudnionych w lokalach usługowych. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego w projekcie budowlanym przewidziano również odpowiednią ilość miejsc przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych (w hali garażowej przewidziano dwa miejsca, które zostały zlokalizowane w dogodnej lokalizacji w pobliżu dźwigów windowych - co zostało sprawdzone i potwierdzone przez zarówno przez organ I jak i II instancji), a także miejsca postojowe na terenie działki. Brak jest również podstaw do podnoszenia zarzutu, że większość miejsc parkingowych zaprojektowana została w garażu podziemnym. Mając na uwadze konfigurację działki oraz preferencje przyszłych nabywców lokali, takie rozwiązanie jest w pełni uzasadnione. Uwzględnia ono przy tym zarówno postanowienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, jak i wymogi wynikające z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd w przypadku nieuwzględnienia skargi, oddala ją. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że w przedmiotowym wypadku inwestycja realizowana jest w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, z uwagi na brak dla tego terenu planu miejscowego. Zgodnie z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy Nr [...], znak: [...], która posiada walor ostateczności, w jej załączniku Nr 1 jako elewację frontową wskazano elewację od strony ul. [...], wyznaczając jej szerokość na 13 m (+/-1 m). W projekcie budowlanym szerokość ww. elewacji frontowej wynosi 12,92 m, co jest zgodne z zapisem ww. decyzji o warunkach zabudowy. Zatem twierdzenie skarżącego, że elewacja frontowa w projekcie budowlanym zaprojektowana została od niewłaściwej strony i jej niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy jest bezzasadne. Niezależnie od tego należy wskazać, że jak wynika z projektu, główny wjazd na teren inwestycji (działki nr [...], [...], [...] obr. [...] odbywać się będzie od strony północnej - ul. [...], a jak trafnie stwierdził organ, inwestor miał prawo jedną z działek przeznaczyć na wykonanie drogi technologicznej, skąd odbywać się będzie wjazd do garażu podziemnego, czy też wejścia do poszczególnych budynków. Główny wjazd na teren inwestycji znajduje się jednak od strony północnej tj. ul. [...]. Dodać też należy, że przedłożone przez skarżącego dokumenty, dotyczą ustalenia warunków zabudowy dla innej inwestycji i nie mają żadnego znaczenia dla określenia, która elewacja jest elewacją frontową dla przedmiotowej inwestycji. W kwestii zarzutu dotyczącego ilości miejsc postojowych należy wskazać, że z projektu jednoznacznie wynika – co było przedmiotem szczegółowych rozważań organu – że dla planowanego zamierzenia przewidziana jest liczba miejsc parkingowych zgodna z decyzją o warunkach zabudowy, a w ramach ww. miejsc postojowych zaprojektowano również odpowiednią ilość miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, które znajdują się w dogodnej dla niepełnosprawnych lokalizacji tj. w pobliżu dźwigów windowych. Wbrew zarzutom skargi, żaden przepis nie nakazuje natomiast realizować miejsc postojowych na powierzchni działki budowlanej, a zatem to, że w przedmiotowym wypadku większość miejsc parkingowych zaprojektowana została w garażu podziemnym, nie narusza zarówno decyzji o warunkach zabudowy, jak i przepisów techniczno-budowlanych. Analiza projektu budowlanego prowadzi również do konkluzji, że także w zakresie pozostałych parametrów określonych w decyzji o warunkach zabudowy, projekt budowlany jest z nimi zgodny. Jest on też kompletny i w zakresie podlegającym kontroli przez organ w myśl art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Tym samym spełnione są warunki, o jakich stanowi art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W kontrolowanym postępowaniu nie doszło też do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynika sprawy. Z tych przyczyn skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.