III OSK 3369/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 975/19 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów I. prostuje oczywistą omyłkę w rubrum wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 975/19 w ten sposób, że w oznaczeniu daty zaskarżonej decyzji zamiast słowa "maja" wpisuje słowo "lutego", II. uchyla zaskarżony wyrok i stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, III. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] w [...] na rzecz J. P. kwotę 660 (sześćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNINENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2020 roku, sygn. akt II SA/Wa 975/19, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi J. P. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów oddalił skargę. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. J. P.(dalej "skarżąca") była doktorantką na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] w [...]. Według deklaracji, które składała celem zwiększenia stypendium doktoranckiego, na początku października 2016 r. zebrała już cały materiał badawczy potrzebny do napisania pracy doktorskiej oraz połowę pracy już napisała. Zgodnie z art. 195 ust. 4a Ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2183 z późn. zm., dalej "p.s.w.") studia doktoranckie trwają nie krócej niż 2 lata i nie dłużej niż 4 lata, tak samo stanowi § 5 ust. 1 Regulaminu studiów doktoranckich. Na tej podstawie J. P. powinna była złożyć pracę dyplomową najpóźniej do 30 września 2017 r. Skarżąca, 13 września 2017 r., wniosła prośbę do Kierownika Studiów Doktoranckich na [...] o przedłużenie studiów doktoranckich, uzasadniając to bardzo dużym nakładem pracy związanym z przygotowaniem rozprawy doktorskiej. Prośba ta została poprzedzona, w dniu 11 września 2017 r., poinformowaniem Dziekana [...] przez promotora skarżącej, iż pozostało jej do napisania kilka ostatnich stron pracy doktorskiej. Kierownik Studiów nie przychylił się do prośby skarżącej, wydając w dniu [...] listopada 2017 r. decyzję odmowną, od której wniesione zostało odwołanie. W wyniku tego Prorektor ds. studenckich i kształcenia [...] w dniu [...] stycznia 2018 r. wydał decyzję nr [...] z postanowieniem nr [...], które utrzymały decyzję pierwszej instancji w mocy. Od tych rozstrzygnięć skarżąca wniosła skargę do WSA w Warszawie, co spowodowało wydaniem, w dniu [...] marca 2018 r., na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., decyzji Prorektora [...] nr [...], w której zaskarżona decyzja została uchylona w całości przez organ w ramach autokontroli. Wobec tego, wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2018 r., J. P. ponownie zwróciła się do Kierownika Studiów o wyrażenie zgody na przedłużenie studiów doktoranckich do dnia 30 września 2018 r. w związku z koniecznością prowadzenia długotrwałych badań naukowych (co zostało potwierdzone przez promotora) oraz z uwagi na jej stan zdrowia. Kierownik Studiów, pismem z dnia 26 lipca 2018 r. postanowił odmówić skarżącej przedłużenia okresu odbywania studiów. W uzasadnieniu wskazał, iż – mimo, iż Regulamin studiów pozwala mu przedłużyć okres odbywania studiów doktoranckich w przypadkach uzasadnionych koniecznością prowadzenia długotrwałych badań naukowych na czas ich trwania, nie dłużej jednak niż o dwa lata oraz biorąc pod uwagę stanowisko promotora – to stan zaawansowania pracy nie rokował napisania jej do września 2018 r., a przedstawione problemy zdrowotne nie uzasadniały przedłużenia studiów o wskazany we wniosku okres, albowiem do końca czwartego roku skarżąca powinna złożyć pracę doktorską. Kierownik Studiów podkreślił także wyjątkowy charakter instytucji przedłużenia studiów. Jednocześnie, decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Kierownik Studiów skreślił skarżącą z listy uczestników studiów doktoranckich na podstawie art. 197 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 195 ust. 4a w zw. z art. 2 ust 10 i 18h p.s.w., art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej "k.p.a.") oraz § 5 ust. 1-4 i ust. 5, 12 ust. 2 Regulaminu studiów doktoranckich. Skarżąca, pismem z dnia 12 sierpnia 2018 r., wniosła "odwołanie od decyzji w sprawie odmowy przedłużenia studiów" z dnia [...] lipca 2018 r. oraz "odwołanie od decyzji w sprawie skreślenia z listy doktorantów z dnia [...] lipca 2018 r." Następnie pismem z dnia 25 października 2018 r. oraz pismem z dnia 22 listopada 2018 r. skarżąca ponowiła prośbę o przedłużenie studiów doktoranckich, tym razem do dnia 30 września 2019 r. Rektor [...], działając jako organ II instancji, decyzją z dnia [...] lutego 2019r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Kierownika Studiów z dnia [...] lipca 2018 r. w sprawie skreślenia J. P. z listy studentów IV roku studiów. W uzasadnieniu organ wskazał na wątpliwości co do zaawansowania prac nad pracą dyplomową, które powstały w świetle nieścisłości w wypowiedziach skarżącej. Mimo, bowiem tego, iż w październiku 2016 r. zapewniała ona o zebraniu całego materiału badawczego potrzebnego do napisania pracy, a we wrześniu 2017 r. jej promotor informował, iż do zakończenia pracy pozostało tylko kilka stron, to w pisemnej prośbie o przedłużenie studiów skarżąca wskazała na konieczność prowadzenia długotrwałych badań naukowych. Odnosząc się do problemów zdrowotnych, organ zauważył, iż zabieg chirurgiczny, jak również zaświadczenie z poradni lekarza rodzinnego, na które powoływała się skarżąca, nie uzasadniają automatycznego przedłużenia studiów doktoranckich, wszakże to organ decyduje czy mają one wpływ lub nie na daną okoliczność. Ponieważ do dnia wydania tej decyzji J. P. nie złożyła pracy dyplomowej, jak również nie otrzymała zgody na przedłużenie studiów, istniała uzasadniona przesłanka do skreślenia skarżącej z listy doktorantów na [...]. Na tę decyzję Rektora [...] skarżąca złożyła, w dniu 7 maja 2019 r., skargę do WSA w Warszawie. W skardze tej zarzuciła decyzji rażące naruszenia, które miały wpływ na wynik sprawy. Po pierwsze, wskazała, iż skorzystanie przez Prorektora ds. Studenckich i Kształcenia [...] z instytucji autokontroli w decyzji z [...] marca 2018 r. oznaczało uznanie wszystkich zarzutów i wniosków jej skargi. Wywodziła, że jeżeli organ administracji publicznej nie uznaje za uzasadnione zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionując przedstawioną w treści skargi podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to nie może wydać rozstrzygnięcia, lecz powinien przekazać skargę sądowi do rozpoznania. Po wtóre, skarżąca wskazała, że artykuł 197 ust. 4 p.s.w. przewiduje nie obowiązek, ale możliwość skreślenia doktoranta z listy uczestników studiów. Decyzja wydawana na podstawie art. 197 ust. 4 p.s.w. ma bowiem charakter fakultatywny i jest wydawana w ramach tzw. uznania administracyjnego. Po trzecie, według skarżącej nie przeanalizowano całkowicie dokumentacji sprawy i pominięto, m.in. fakt, iż chorowała w trakcie studiów doktoranckich, co uniemożliwiło jej pisanie pracy, a także nie wzięto pod uwagę stopnia zaawansowania jej pracy w momencie wydawania decyzji (ponad 200 stron). W jej opinii przedłożone przez nią dokumenty wystarczały do tego, by przedłużyć jej studia doktoranckie tak ze względu na prowadzone badania naukowe jak i stan zdrowia. Rektor Uniwersytetu [...] w [...] wnosił o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2020 r. oddalił skargę. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego skutków decyzji wydanej w trybie autokontroli, WSA zauważył, że w przedmiotowej sprawie organ wydając decyzję z dnia [...] marca 2018r. nr [...], oprał ją na artykule 154 § 1 i 2 k.p.a. Wprawdzie organ powiązał treść artykułu 154 § 1 i 2 k.p.a. z art. 54 § 3 p.p.s.a., lecz z treści decyzji jasno wynikało, że organ nie uznał za zasadną skargi lecz stwierdził rażące naruszenie prawa, co skutkowało uchyleniem decyzji z dnia [...] stycznia 2018r. oraz z dnia [...] listopada 2017 r. Ponadto WSA wskazał, iż J. P. nie złożyła skargi od tejże decyzji, co skutkowało tym, iż decyzja zyskała walor decyzji ostatecznej i jako taka jest obecna w obrocie prawnym, a jej ocena w tej sprawie leży poza kognicją sądownictwa administracyjnego. WSA stwierdził, że w tejże sprawie jego kontroli podlegają decyzje z [...] lipca 2018 r. oraz – utrzymująca ją w mocy – z [...] lutego 2019 r. Odnośnie do argumentu dotyczącego fakultatywności decyzji o skreśleniu z listy doktorantów, WSA wskazał, iż odesłanie w treści art. 207 ust. 1 p.s.w. do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. oraz użyte w przepisie art. 197 ust. 4 p.s.w. sformułowanie "mogą zostać skreśleni" oznacza, że zgodnie z wolą ustawodawcy decyzja o skreśleniu doktoranta z listy uczestników studiów doktoranckich podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Sąd zauważył jednak, iż zgodnie z art. 195 ust. 4a p.s.w. oraz § 5 ust. 1 regulaminu UKSW studia doktoranckie trwają nie krócej niż dwa i nie dłużej niż cztery lata, a dokumentacja sprawy wskazuje, że do dnia 26 lipca 2018 r. skarżąca nie zakończyła studiów doktoranckich. Wobec tego Organ był zobligowany do wykreślenia Skarżącej z listy IV roku studiów doktoranckich. Wobec zarzutu o brak wnikliwego zbadania dokumentacji sprawy przez organy, WSA – po przypomnieniu, że Sąd nie posiada natomiast uprawnień do oceny słuszności czy też celowości skarżonej decyzji, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego - stwierdził, iż zarówno organ I jak i II instancji wnikliwie zbadały stan sprawy doktorantki. Sąd odniósł się także do argumentu dotyczącego stanu zdrowia Skarżącej, stwierdzając, że dokumentacja medyczna przez nią przedłożona wskazywała jedynie na sporadyczne problemy ze zdrowiem a nie na chorobę przewlekłą, uniemożliwiającą ukończenie pracy w terminie. WSA przypomniał także, że ani Sąd ani Organ nie były uprawnione do prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie, ponieważ to w interesie Skarżącej pozostawało przedłożenie dowodów potwierdzających, że problemy ze zdrowiem uniemożliwiły jej terminowe sporządzenie pracy. Konkludując WSA uznał, że zarzuty skargi należało zatem ocenić jako bezzasadne, bowiem Organ nie naruszył prawa, a postępowanie przeprowadził wnikliwie, odnosząc się do okoliczności faktycznych oraz dowodów istotnych w sprawie w sposób wyczerpujący i klarowny. Wobec tego Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a - oddalił skargę. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając wyrok w całości i zrzekając się rozprawy wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku przez WSA i ponowne rozpoznanie sprawy w trybie art. 179a p.p.s.a., zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania za pierwszą i drugą instancję, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Skarżąca zarzuciła skarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 63 § 3 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 i 128 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. poprzez oddalenie skargi mimo niedostrzeżenia oczywistego rażącego naruszenia prawa przez organ odwoławczy polegającego na rozpoznaniu odwołania doktorantki przez organ drugiej instancji mimo faktu, że nie złożyła ona podpisu pod odwołaniem, a organ nie wezwał jej do uzupełnienia braków formalnych odwołania, co powoduje, że organ odwoławczy podjął działanie z urzędu, a nie na wniosek strony, a tym samym zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 k.p.a., co powodowało, że WSA powinien stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji; 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo że WSA w Warszawie nie był związany zarzutami skargi, a tym samym powinien dostrzec oczywiste rażące naruszenie prawa popełnione przez organ odwoławczy polegające na rozpoznaniu odwołania doktoranta mimo faktu, że nie złożył on podpisu pod odwołaniem, co powoduje, że organ odwoławczy podjął działania z urzędu, a nie na wniosek (odwołanie) strony, bowiem nie wezwał on strony do uzupełnienia braków formalnych, a tym samym zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 k.p.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do faktu, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji nie zostało podpisane, a organ odwoławczy nie wezwał doktorantki do uzupełnienia braków formalnych, Skarżąca zarzuciła także skarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, czyli art. 197 ust. 4 w zw. z art. 207 ust. 1 p.s.w. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające skreśleniu doktorantki z listy doktorantów, mimo że spełniła ona wszelkie wymogi do tego, aby otrzymać przedłużenie studiów na kolejny rok studiów, bowiem złożyła pozytywną opinię promotora, jej praca była na ukończeniu, a ponadto posiadała ona problemy zdrowotne, co w konsekwencji powinno spowodować, że doktoranta powinna zostać skierowana na przedłużenie studiów doktoranckich, a nie zostać skreślona z listy doktorantów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na dwóch podstawach: naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że są uzasadnione zarzuty naruszenia prawa procesowego i z tego powodu skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Zarzut naruszenia prawa materialnego w realiach przedmiotowej sprawy jako przedwczesny, nie został rozpoznany. Bezsporne w sprawie jest to, że Rektor [...], działając jako organ II instancji, decyzją z dnia [...] lutego 2019 r.,( a nie [...] maja 2019 r. – jak wskazuje Sąd I instancji w swoim rozstrzygnięciu) nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Studiów z dnia [...] lipca 2018 r. w sprawie skreślenia J. P. z listy studentów IV roku studiów, na skutek odwołania J. P. z dnia [...] sierpnia 2018 r., pomimo braku podpisu odwołującej się pod tym środkiem zaskarżenia. Brak ten umknął również uwadze Sądowi I instancji, który wydał zaskarżony wyrok. Tytułem wstępu podkreślenia wymaga, że warunkiem wszczęcia postępowania odwoławczego jest skuteczne wniesienie odwołania, które przenosi na organ odwoławczy kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Skoro w niniejszej sprawie Rektor [...] rozpoznał odwołanie złożone przez J. P., pomimo braku jej podpisu, to stanowi to naruszenie przepisów postępowania. Uruchomienie kompetencji bez odwołania jest bowiem działaniem dotkniętym wadą, z reguły uznawaną nawet za wadę kwalifikowaną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2011 r., I OSK 1866/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ, do którego wpłynęło odwołanie, w tzw. postępowaniu wstępnym, zobowiązany jest przede wszystkim do zbadania, czy odwołanie spełnia wszystkie formalne wymagania określone przez przepisy prawa. Z art. 128 k.p.a. wynika, że odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Zauważyć należy jednak, iż wobec faktu, że odwołanie jest podaniem w rozumieniu art. 63 § 1 k.p.a., powinno ono zawierać pewne niezbędne elementy. Wymagania formalne podania (odwołania, zażalenia, żądania, wyjaśnienia) określa art. 63 § 2 i 3 k.p.a. Stosownie do pierwszego z wymienionych przepisów, podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Z kolei z art. 63 § 3 k.p.a. wynika, że podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Z powyższego przepisu wynika więc, że podpis jest niezbędnym elementem każdego podania wnoszonego do organu administracji publicznej. Jeżeli natomiast wniesione przez stronę odwołanie od decyzji organu I instancji nie zawiera wszystkich koniecznych elementów, w tym podpisu, wówczas organ odwoławczy zobowiązany jest wezwać wnoszącego odwołanie do usunięcia jego braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że ich nieusunięcie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) W tej sprawie nie ma wątpliwości, że organ II instancji wydał zaskarżone do Sądu rozstrzygnięcie na skutek odwołania obarczonego nieusuniętym brakiem formalnym. Brak podpisu osoby wnoszącej odwołanie, jeśli nie zostanie usunięty poprzez wezwanie do usunięcia braków, uniemożliwia wywołanie skutków prawnych wniesionego podania, tj. w przypadku odwołania powoduje niemożność rozpoznania go przez organ administracji. Odwołanie bez oryginalnego podpisu strony, a więc niespełniające określonych w art. 63 § 3 k.p.a. wymogów, nie jest bowiem odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 k.p.a., a jego rozpoznanie jest dotknięte wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por wyroki WSA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. III SA/Kr 1252/18, WSA w Łodzi z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. III SA/Łd 736/18, - wszystkie orzeczenia za CBOSA; podobnie w piśmiennictwie (zob. np. B. Adamiak, Komentarz do art. 128, pkt 4 (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017, wyd. el. Legalis; K. Glibowski, Komentarz do art. 128, pkt III.5 (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017, wyd. el Legalis). Sąd I instancji rozpoznając skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w Warszawie z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Studiów [...] z dnia [...] lipca 2018 r. w sprawie skreślenia z listy studentów IV roku studiów – powyższego uchybienia nie stwierdził, chociaż w realiach przedmiotowej sprawy organ odwoławczy nie był uprawniony wydania rozstrzygnięcia w drugiej instancji. Z uwagi na dostrzeżone istotne uchybienia proceduralne, zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogą zostać poddane przez sąd merytorycznej ocenie. W tym stanie rzeczy stwierdzając, że skarga kasacyjna jest uzasadniona, Naczelny Sąd Administracyjny miał podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku oraz do rozpoznania skargi w oparciu o art. 188 p.p.s.a., a w następstwie tego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Rektora Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów J. P. O sprostowaniu oczywistej omyłki w rubrum wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczono na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 156 § 1 p.p.s.a. Nie budzi wątpliwości, że jest to oczywista omyłka, gdyż jak wynika z załączonych akt sprawy decyzja Rektora Uniwersytetu [...] w [...] nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów J. P. wydana została w dniu [...] lutego 2019 r. (a nie [...] maja 2019 r.). Taką też datę zaskarżonej decyzji wskazuje sama J. P. w treści swojej skargi z 31 marca 2019 r. Zatem wskazanie w rubrum wyroku niewłaściwej daty zaskarżonej decyzji stanowiło nieścisłość wymagającą sprostowania. Ponownie rozpoznając sprawę organ drugiej instancji powinien wyeliminować opisane wyżej uchybienie i wezwać J. P. do usunięcia braku formalnego odwołania poprzez jego podpisanie, w terminie nie krótszym niż 7 dni, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. oraz z pouczeniem, że nieusunięcie tego braku spowoduje stwierdzenie przez organ odwoławczy niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym oraz art. 279 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Dopiero w przypadku uzupełnienia tego braku formalnego organ odwoławczy będzie mógł rozpoznać merytorycznie wniesione odwołanie. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o przepis art. 203 pkt 1 p.p.s.a.