VI SA/Wa 2176/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej "SKO", "organ odwoławczy" lub "organ") decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], w oparciu o art. 127 § 1 i 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096), dalej "k.p.a.", oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania G. Sp. z o.o. (dalej "skarżąca" lub "spółka") od decyzji Zarządu Dróg Miejskich w W. działającego w imieniu Prezydenta Miasta W. (dalej "organ I instancji") z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], dotyczącej wymierzenia spółce kary pieniężnej w kwocie 28.753,91 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. nr [...] w dniu 1 kwietnia 2019 r. poprzez umieszczenie w nim sześciu reklam (każda o pow. 5,53 m2) na przęsłach ogrodzeniowych oraz jednej reklamy o pow. 3,00 m2 nad wejściem do lokalu oraz w dniach od 2 do 26 kwietnia 2019 r. poprzez umieszczenie w nim pięciu reklam (każda o pow. 5,53 m2) na przęsłach ogrodzeniowych oraz jednej reklamy o pow. 3,00 m2 nad wejściem do lokalu bez zezwolenia zarządcy drogi, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] kwietnia 2019 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego ZDM przeprowadzili kontrolę pasa drogowego, podczas której stwierdzono umieszczenie w nim sześciu reklam na przęsłach ogrodzeniowych oraz jednej reklamy nad wejściem do lokalu bez wymaganego zezwolenia. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół, w którym zapisano zmierzoną powierzchnię reklam. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach [...], [...] i [...] kwietnia 2019 r. potwierdziły nielegalne funkcjonowanie pięciu reklam na przęsłach ogrodzeniowych i jednej reklamy nad wejściem do lokalu, czego dowodem jest karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna. Organ I instancji wymierzył spółce karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Wskazał przy tym, że posiadane przez spółkę decyzje zezwalające na funkcjonowanie rusztowania oraz zezwalające na umieszczenie w pasie drogi trzech reklam nie dotyczą reklam i zajęcia będącego przedmiotem toczącego się postępowania. Natomiast kara pieniężna została obliczona jako iloczyn powierzchni reklamy, stawki kar powiększonej 10-krotnie i liczby dni zajęcia. Od decyzji organu I instancji spółka złożyła odwołanie. Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że informacje zamieszczone na przęsłach ogrodzeniowych i nad wejściem do lokalu zostały umieszczone w celu informowania o miejscu i zakresie prowadzonej działalności przez spółkę. Ponadto, sama skarżąca stwierdziła, że zamieszczone informacje miały za zadanie poinformowanie odbiorców, że w tym miejscu nadal jest prowadzona kawiarnia, oraz że kawiarnia pozostaje czynna pomimo znajdujących się rusztowań, które ją przysłoniły. Treści zawarte na płachtach (informacje o tym, że kawiarnia jest otwarta, strzałka wskazująca na wejście, znaki reklamowe spółki), zdaniem SKO wskazują jednoznacznie, że stanowiły one reklamę i celowo zostały umieszczone w polu widzenia użytkowników pasa drogowego (co również potwierdziła sama skarżąca). Organ odwoławczy podkreślił również, że z akt sprawy nie wynika, aby spółka posiadała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w ww. zakresie. Z decyzji z dnia [...] września 2018 r., nr [...], wynika jednoznacznie, że zostało wydane zezwolenie na zajęcie chodnika w celu izolacji fundamentów, montażu rusztowania, funkcjonowania rusztowania i demontażu rusztowania, oraz ustalona została opłata za to zajęcie. Z decyzji tej nie wynika, aby zezwolenie obejmowało również umieszczenie reklam. SKO wskazało przy tym, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy podlega innej (odrębnej) opłacie. Co więcej w pkt 6 przedmiotowej decyzji wskazano wprost, że zgoda na funkcjonowanie w pasie drogowym rusztowania nie jest równoznaczna z zezwoleniem na umieszczenie reklamy, oraz że w tym zakresie wymagane jest uzyskanie odrębnego zezwolenia zarządcy drogi. Organ odwoławczy podkreślił, że umieszczenie reklamy następuje nie na "własnych" elementach konstrukcyjnych, lecz z wykorzystaniem już istniejących w pasie drogowym nośników (w tym przypadku przęseł ogrodzeniowych), nie powoduje, iż sama reklama (nośnik informacji wizualnej) nie zajmuje pasa drogowego. Natomiast z decyzji z dnia [...] października 2017 r., nr [...], wynika z kolei, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej), obejmujące m.in. sporny okres, dotyczyło dwustronnego semafora reklamowego i dwóch szyldów horyzontalnych tj. innych reklam niż tych których dotyczyło postępowanie. Na decyzję organu odwoławczego spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie art. 20 pkt 8, art. 21 ust. 1 i ust. 1a, art. 40 ust. 1 i ust. 2, ust. 3, ust. 8, ust. 10, ust. 11, ust. 12, ust. 13, ust. 13a i ust. 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm.), dalej "u.d.p.", poprzez ich błędne zastosowanie; naruszenie art. 7, art. 189 d i art. 189f k.p.a. poprzez ich niezastosowanie; a także naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, jak również zwrot kosztów postepowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2018.2107 ) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2018 r., poz.1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W tak określonym zakresie kognicji sąd orzekający w sprawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie, jest powołana wyżej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] sierpnia 2019 r., nr [...]., utrzymująca w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a , decyzję Prezydenta W. z [...] maja 2019 r., w przedmiocie wymierzenia Skarżącej, kary pieniężnej w kwocie 28.753,91 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. F. w rej. nr [...] w dniu [...] kwietnia 2019 r. poprzez umieszczenie w nim pięciu reklam (każda o pow. 5,53 m2) na przęsłach ogrodzeniowych oraz jednej reklamy o pow. 3,00 m 2 nad wejściem do lokalu bez zezwolenia zarządcy drogi. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.d.p. Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności zabrania się m.in. lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogi lub potrzebami ruchu drogowego. Definicję pojęcia "urządzenia reklamowego" zawiera z kolei art. 2 pkt 16c ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1945 ze zm. – daje "u.p.z.p."), zgodnie z którym urządzeniem reklamowym jest przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Definicję pojęcia "reklamy" zawiera już sama u.d.p., gdzie w art. 4 pkt 23 przez reklamę nakazuje się rozumieć umieszczoną w polu widzenia użytkownika drogi tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c u.p.z.p., a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, z wyłączeniem tych opisanych w cytowanym przepisie. Wskazać należy, że lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam nie jest co do zasady dozwolone każdemu i może nastąpić jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach i na podstawie decyzji zarządcy drogi zawierającej stosowne zezwolenie (art. 39 ust. 3 u.d.p.).Stosownie do treści art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Przy czym zezwolenie takie wymagane jest w szczególności w przypadku umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam – art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p. Zgodnie natomiast z art. 40 ust. 3 i 6 u.d.p. opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W świetle art. 40 ust. 10 zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 jest traktowane jak zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Zgodnie z art. 40 ust. 8 u.d.p., organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego, z tym, że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6 , nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowanego pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł. W świetle przywołanych przepisów ustawy nie ulega wątpliwości, że umieszczenie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego wymaga uzyskania zezwolenia zarządcy drogi. Jak wynika z art. 40 ust. 11 u.d.p. opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Konsekwencją powyższej regulacji jest (m.in.) przepis art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., który stanowi, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6. W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że okolicznościami istotnymi w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są: ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia. Odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego ma zatem charakter obiektywny, niezależny od świadomej winy sprawcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych zaakcentowano, że odpowiedzialność administracyjna za zajęcie pasa drogowego powinna obciążać podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia, ponieważ do wymierzenia kary pieniężnej istotne jest kto dokonał faktycznego zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z ruchem drogowym, bez uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p., przy czym nie ma tu znaczenia jaki podmiot uzyskał decyzję o warunkach zabudowy, czy też pozwolenie na budowę konkretnego obiektu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 października 2008 r., III SA/Łd 272/08; także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 maja 2010 r., II SA/Gl 57/10). Obowiązkiem organów w tego rodzaju sprawach jest najpierw ustalenie faktycznego sprawcy zajęcia drogowego, a dopiero później – gdy dokonujący zajęcia pasa drogowego nie wylegitymuje się stosownym zezwoleniem zarządcy drogi albo nie wykaże, że dokonane zajęcie nie odpowiada żadnemu z pozostałych przypadków ujętych w zamkniętym katalogu art. 40 ust. 2 u.d.p. – zastosowanie sankcji administracyjnej wobec sprawcy. W rozpoznawanej sprawie organy sprostały powyższym obowiązkom, ustalając w sposób nie budzący wątpliwości, stan faktyczny sprawy. Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły, że w sprawie zaistniały okoliczności obligujące organ administracji do wymierzenia w formie decyzji administracyjnej kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Za całkowicie bezzasadne Sąd uznał, powoływanie się przez Stronę, na decyzję z [...] pażdziernika 2017 r., nr [...] jako dowód posiadania przez Skarżącą zezwolenia na zajecie pasa drogi, pod reklamę. Decyzja ta dotyczy trzech innych reklam, umieszczonych przez Stronę, również w pasie drogi ulicy [...] nr [...], ale jeszcze przed rozpoczęciem remontu budynku, w którym usytuowana jest kawiarnia G., o czym świadczy chociażby data wydanej decyzji ([...] pażdziernika 2017 r.). Decyzja ta nie ma i nie może mieć zastosowania do pięciu reklam zawieszonych na przęsłach ogrodzeniowych oraz jednej, nad wejściem do budynku w pasie drogi ulicy [...] nr [...], już po rozpoczęciu remontu budynku pod tym adresem, przez Wspólnotę Mieszkaniową. Jak wynika z akt sprawy Spółka jako podmiot gospodarczy, miała świadomość, iż nie posiada zezwolenia na zawieszenie na przęsłach ogrodzenia remontowego reklam jak i nad wejściem do budynku, w którym znajduje się kawiarnia, jednak reklamę w pasie drogi umieściła. Nie jest w ocenie Sądu, wystarczającym argumentem do niewystąpienia o kolejne zezwolenia na umieszczenie reklam w pasie drogi to, że reklamy na które Strona zezwolenie posiadała, zostały zasłonięte przez rusztowania remontowe. Okoliczności przedstawione przez Stronę w tym zakresie, świadczą zdaniem Sądu o braku należytej dbałości, w wykonywaniu działalności gospodarczej przez Spółkę. Co do charakteru wymierzonej w rozpoznawanej sprawie kary pieniężnej, wskazać należy, iż unormowania dotyczące sankcji administracyjnych (kar pieniężnych i niepieniężnych) stanowią formę regulacji prawnej kwestii odpowiedzialności za czyny, które nazywane są w doktrynie deliktami administracyjnymi. Kary nakładane za popełnienie deliktu administracyjnego, a więc za naruszenie określonych prawem administracyjnym zakazów, bądź za niewykonywanie obowiązków administracyjno-prawnych "mają charakter represyjny, a ich celem jest dyscyplinowanie adresatów norm prawnych zagrożonych sankcją do przestrzegania obowiązującego prawa. Warto na marginesie zauważyć, że także w orzecznictwie, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów przewidzianych w prawie administracyjnym. W orzecznictwie oraz doktrynie nie budzi większych wątpliwości kwestia samej dopuszczalności stosowania omawianych sankcji. Zaznacza się jednak, że muszą być one współmierne w stosunku do rodzaju naruszenia. Choć oczywiście, aby mogły być skuteczne, muszą również być nieuchronne i powodować określoną dolegliwość. Jednocześnie zasada określoności i pewności prawa wymaga, aby norma naruszona, za którą grozi sankcja, była sformułowana w sposób czytelny i jednoznaczny w powszechnie obowiązującym akcie prawnym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt II GSK 807/19, stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej za zajęcie pasa drogowego. Z przywołanego przepisu nie wynikają jakiekolwiek dodatkowe warunki nałożenia kary, oprócz stwierdzenia, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Z przepisu tego wynika też, że nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest obligatoryjne. Opłata za zajęcie pasa drogowego ustalana jest m.in. w zależności od okresu zajęcia pasa drogowego, a co za tym idzie w taki sam sposób obliczana i nakładana jest kara pieniężna będąca jej 10-krotnością. Okolicznościami istotnymi w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są: ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia. Okoliczności te oczywiście winny być ustalone w sprawie przez organ zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), zasadą informowania stron (art. 9 k.p.a.) i z zasadą szybkości i ograniczonego formalizmu postępowania (art. 12 k.p.a.). Treść przepisu 40 ust. 12 u.d.p. nie budzi wątpliwości. Przewidziana nim decyzja w przedmiocie kary pieniężnej jest decyzją związaną, co oznacza, że w każdym przypadku ziszczenia się braku przesłanki zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, wymierzana jest kara pieniężna i to bez względu na to jakie przyczyny ów fakt spowodowały. W przypadku reklam, przepisem wskazującym na sposób ustalania opłaty jest art. 40 ust. 6 i ust.8 u.d.p., o których już była wyżej mowa. W konsekwencji Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art.189 d k.p.a. oraz art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Obowiązujące od dnia 1 czerwca 2017 r. nowe przepisy wprowadzone do k.p.a. nowelą z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) zawarte w Dziale IVa zatytułowanym "Administracyjne kary pieniężne", zawierające dyrektywy wymiaru kar administracyjnych, nie znajdą zastosowania w przypadku kar nakładanych decyzjami związanymi, czyli takich kar, w stosunku do których ustawodawca nakazuje stosować pewien jednoznaczny mechanizm wyliczania sankcji pieniężnej (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 205/18 - Lex nr 2531534). W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z decyzją związaną i w związku z tym przepisy Działu IVa k.p.a. dotyczące administracyjnych kar pieniężnych nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Organ administracji wydający decyzję obowiązany był sprawdzić jedynie, czy zostały spełnione przesłanki wydania decyzji, a jeśli tak, to wydać decyzję o ściśle określonej treści. Jak już powyżej wskazano, decyzja w tym zakresie ma charakter związany. Tym samym nie jest to decyzja wydawana w ramach uznania administracyjnego, w której organ mógłby swobodnie miarkować wysokość nałożonej opłaty, czy też odstąpić od jej nałożenia. (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 156/19). Reasumując, w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ustalonym stanie faktycznym sprawy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. W działaniu organu nie sposób dopatrzeć się zatem ani naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani też innego naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a., bowiem zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne zawiera natomiast wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Brak było zatem podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z przytoczonych powyżej względów, skarga, jako bezzasadna, podlegała z mocy art. 151 p.p.s.a. oddaleniu.