II OSK 1876/20

Dnia 26 stycznia 2021 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1666/19 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 15 stycznia 2020 r., VII SA/Wa 1666/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] (Wspólnota) na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z [...] maja 2019 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, w dniu [...] października 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. [...] (PINB) decyzją nr [...] (decyzja nakazowa) – w terminie 12 miesięcy od dnia jej ostateczności – nakazał Wspólnocie usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...]. Wykonanie obowiązku miało polegać m. in. na demontażu i odtworzeniu balkonów zgodnie z zaleceniami ekspertyzy technicznej autorstwa mgr inż. E. P. Przyczyną nałożenia obowiązku było stwierdzenie, że obiekt budowlany może zagrażać zdrowiu lub życiu ludzi, bądź bezpieczeństwu mienia. Organ powiatowy stwierdził też, że balkony budynku są w niewłaściwym stanie i dlatego wydał decyzję nakazową na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010, Nr 243, poz. 1623 ze zm.; uPb). W dalszych motywach wyroku wskazano, że nałożony obowiązek nie został w pełni wykonany, gdyż Wspólnota zbierała środki finansowe na przeprowadzenie nakazanych robót budowlanych, a także toczyły się długotrwałe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne, dotyczące pozwolenie konserwatorskiego na roboty budowlane przy zabytku. Postępowania te zostały zakończone wyrokiem WSA w Warszawie z 10 stycznia 2019 r. Wcześniej jednak zostały przeprowadzone oględziny budynku, które wykazały, że balkony zostały zdemontowane, lecz nieodtworzone. W związku z tym w dniu 17 lipca 2018 r. PINB wystawił upomnienie nr [...] wzywające zobowiązanego (Wspólnotę) do wykonania nałożonego obowiązku. Kolejno w wyroku wskazano, że w dniu 3 października 2018 r. organ powiatowy przeprowadził czynności kontrolne, podczas których stwierdził, że obowiązek nadal nie został wykonany. W związku z tym w dniu 19 grudnia 2018 r. został wystawiony tytuł wykonawczy nr [...], który skutecznie doręczono Wspólnocie w dniu 2 stycznia 2019 r., a co skutkowało wszczęciem postępowania egzekucyjnego. PINB eksponował, że w trakcie kontroli z 21 marca 2019 r. przeprowadzonej na podstawie art. 84a ust. 2 pkt. 2 uPb (Dz. U. 2018, poz. 1202) stwierdzono, że obowiązek wykonania robót budowlanych nie został do końca spełniony. Ten fakt stanowił podstawę do zastosowania w stosunku do zobowiązanego środka egzekucyjnego przewidzianego w art. 119 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2018, poz. 1314, Upea). Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że PINB wydał postanowienie z [...] kwietnia 2019 r., nr [...], o nałożeniu na Wspólnotę jednorazowej grzywny w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł, zobowiązując do jej uiszczenia w terminie 7 dni oraz do całkowitego wykonania obowiązków określonych decyzją nakazową, a ponadto na podstawie art. 64a Upea, ustalił opłatę za ww. czynności egzekucyjne w wysokości 68 zł. W/w postanowienie zostało wydane na podstawie art. 119 § 1 i art. 121 § 2 i 4 w zw. z art. 17 § 1 oraz art. 20 § 1 pkt 4 Upea. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że wobec stwierdzenia niewykonania w całości nałożonych obowiązków, zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne w stosunku do Wspólnoty, z zachowaniem obowiązków przewidzianych w art. 15, art. 26 § 5 oraz art. 32 Upea, zobowiązanemu skutecznie doręczono upomnienie, a następnie tytuł wykonawczy. PINB wskazał, że środki egzekucyjne nie stanowią kary, lecz są formą nacisku, mającą na celu skuteczne skłonienie zobowiązanego do określonego zachowania. Organ I instancji podkreślił też, że zastosowany środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia jest najmniej uciążliwy dla zobowiązanych spośród dostępnych w egzekucji obowiązków niepieniężnych, bowiem nie powoduje powstania po ich stronie dodatkowych kosztów, jak w przypadku zastosowania wykonania zastępczego. W razie wykonania obowiązków, grzywna w celu przymuszenia może podlegać zwrotowi (art. 126 Upea), albo – gdy nie została zapłacona lub ściągnięta – umorzeniu (art. 125 § 1 Upea). Od zobowiązanego zatem zależy, czy wykona nałożone obowiązki, a w konsekwencji czy poniesie rzeczywiste koszty nałożonej grzywny. W wyroku przytoczono dalej, że zażalenie na w/w postanowienie PINB wniosła Wspólnota, zarzucając naruszenie m. in. art. 6 § 1 Upea, polegające na zastosowaniu środka w postaci jednorazowej grzywny w celu przymuszenia, w sytuacji gdy nie ma przesłanek do jego zastosowania, albowiem dopełniła w części obowiązki wynikające z decyzji nakazowej w postaci demontażu przedmiotowych balkonów. W przypadku nieuwzględnienia powyższego zarzutu żaląca się wniosła o stwierdzenie naruszenia art. 7 § 2 Upea poprzez zastosowanie jednorazowej grzywny w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł, nie zaś grzywny w znacząco niższej wysokości, pomimo że dopełniła w części obowiązki wynikające z decyzji nakazowej. W uzasadnieniu zażalenia wywodzono, że działająca na rzecz Wspólnoty spółka [...] Sp. z o.o. dokonała szeregu działań zmierzających m. in. do odtworzenia balkonów i na dzień składania zażalenia toczyło się postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w celu uzyskania pozwolenia na budowę. Żaląca się wskazała również na szereg okoliczności opóźniających odtworzenie przedmiotowych balkonów, wedle żalącej się mających charakter obiektywny. Po rozpatrzeniu w/w zażalenia, MWINB powołanym na wstępie postanowieniem, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096, K.p.a.) i art. 83 ust. 2 uPb, utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Organ II instancji podzielił argumentację PINB oraz wskazał, że organ ten zgodnie z przepisami Upea przeprowadził postępowanie egzekucyjne, a wydanie przezeń postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia było zasadne. Z akt jednoznacznie wynikało, że zobowiązany, pomimo tego, że decyzja nakazowa jest ostateczna, uchyla się od wykonania w całości nałożonych obowiązków. Wobec niewykonania obowiązku przez okres 5 lat, organ powiatowy był upoważniony do zastosowania środka egzekucyjnego – grzywny w celu przymuszenia – w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zdaniem MWINB organ egzekucyjny na podstawie art. 121 § 2 Upea zasadnie uznał, że kwota grzywny w celu przymuszenia w wymiarze 50.000 zł ma na celu zapewnienie efektywności prowadzonego postępowania egzekucyjnego i skutecznie przyczyni się do prawdopodobnego podjęcia działań zmierzających do wykonania obowiązku. Kwota ta nie przekracza dopuszczalnych ustawowych granic, w jakich organ egzekucyjny może w sposób uznaniowy ustalić wymiar grzywny w celu przymuszenia. W ocenie organu II instancji, PINB właściwie zastosował w przedmiotowej sprawie środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia, wyjaśniając przy tym przesłanki, jakimi kierował się ustalając jej wysokość. Podkreślono ponadto, że innym poza grzywną środkiem egzekucyjnym możliwym do zastosowania w niniejszej sprawie środkiem jest zastępcze wykonanie egzekwowanego obowiązku na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego, na co również wskazał organ egzekucyjny w uzasadnieniu swego postanowienia. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu II instancji Wspólnota złożyła skargę do WSA w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu MWINB skarżąca zarzuciła naruszenie: a) art. 6 § 1 Upea poprzez przyjęcie, że uchyla się od obowiązku nałożonego decyzją nakazową, podczas gdy Wspólnota oraz spółka [...] Sp. z o.o. podejmowały liczne kroki bezpośrednio zmierzające do wykonania nakazanego obowiązku; b) art. 119 § 1 Upea polegające na uznaniu, że istnieje konieczność przymuszenia skarżącej do wykonania nakazanego obowiązku, podczas gdy stale podejmowała ona kroki bezpośrednio zmierzające do jego wykonania, przy czym za częściowe niewykonanie przedmiotowych robót nie ponosi ona odpowiedzialności; c) art. 7 § 3 Upea poprzez wymierzenie skarżącej grzywny w celu przymuszenia, podczas gdy jest to bezprzedmiotowe ze względu na brak konieczności przymuszania skarżącej do wykonania przedmiotowego obowiązku, z uwagi na fakt wykonania przez skarżącą oraz spółkę [...] Sp. z o.o. dużej części nakazanych robót, co stanowi z kolei naruszenie zasady niezbędności w postępowaniu administracyjnym; d) art. 121 § 2 Upea poprzez wymierzenie skarżącej grzywny w celu przymuszenia w maksymalnej dopuszczalnej prawem wysokości, podczas gdy zachodzą przesłanki do miarkowania tej grzywny. W związku z powyższym Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji. Odpowiadając na skargę MWINB podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę. W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu i w skardze Wspólnota konsekwentnie nie podejmowała działań mających na celu pełne wykonanie nałożonego na nią obowiązku. Skarżąca podejmowała również działania mające na celu opóźnienie wydania decyzji organu architektoniczno-budowlanego, korzystając z kilkukrotnego przesuwania rocznych terminów wyznaczonych na wykonanie obowiązku, tu przywołano decyzje zmieniające termin wykonania nałożonego pierwotną decyzją nakazową obowiązku. Sąd wojewódzki wskazał dalej, że Wspólnota skarżyła do sądu administracyjnego niekorzystne dla siebie rozstrzygnięcia w przedmiocie zmiany decyzji nakazowej. Natomiast co się tyczy nakazanych robót budowlanych, to w ocenie WSA w Warszawie, zrealizowanie w części nakazanych robót, nie upoważnia do twierdzenia, że cały obowiązek został zrealizowany. W ocenie sądu a quo zasadnie zatem skarżony organ przyjął, że Wspólnota konsekwentnie nie wykonuje przez okres ponad pięciu lat nałożonego na nią obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Z kolei analiza czynności podejmowanych przez organy na podstawie Upea wskazuje, że postępowanie to prowadzone było prawidłowo, zarówno w zakresie podmiotowym (kompetencyjnym), jak i merytorycznym. W szczególności sąd wojewódzki uznał, że w świetle zgromadzonego materiału nie ma podstaw, aby kwestionować nałożenie grzywny w celu przymuszenia jako środka egzekucyjnego, będącego formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Sąd ten ponadto stwierdził, że nie ma przy tym podstaw, aby kwestionować wysokość wymierzonej grzywny, nakładanej w sprawach dotyczących egzekucji zobowiązań wynikających z przepisów uPb jednorazowo. Wobec tego kwota grzywny musi być na tyle wysoka i uciążliwa, aby doprowadziła do wykonania nakazu przez zobowiązanego. Grzywna, nie będąc karą, musi być dla strony zobowiązanej na tyle dotkliwa, aby wybrała ona rozwiązanie polegające na dobrowolnym wykonaniu obowiązku we własnym zakresie, wywody te wsparto przywołaniem oznaczonych judykatów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Wspólnota, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) wyrokowi temu zarzuca się naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: 1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 6 § 1 Upea, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie skarżąca uchylała się od ciążącego na niej obowiązku, co w konsekwencji skutkowało uznaniem, że organ miał obowiązek podjęcia czynności zmierzających do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i z tego powodu sąd pierwszej instancji nie uchylił postanowienia MWINB; 2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, wobec uznania przez sąd, że MWINB nie naruszył wymienionych powyżej przepisów K.p.a. poprzez dowolną i wybiórczą ocenę zabranego materiału dowodowego oraz organ rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, a tym samym wyjaśnił dokładnie sprawę i z tego powodu sąd pierwszej instancji nie uchylił postanowienia MWINB. Z uwagi na powyższe skarżąca kasacyjnie wnosi o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kostów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że inwestor - [...] Sp. z o.o. dokonała szeregu działań zmierzających m. in. do wykonania pozostałej części decyzji PINB w postaci odtworzenia balkonów i na dzień złożenia skargi kasacyjnej prowadzi postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w celu uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącej kasacyjnie uznać zatem należy, że nakaz PINB został w znacznej części wykonany. Jednak ze względu na niedostateczne finansowanie Wspólnota nie zdołała zebrać środków finansowych na wykonanie odtworzenia balkonów w terminie zakreślonym przez organ. W ocenie skarżącej kasacyjnie to wszystko wskazuje, że niezasadne jest nakładanie grzywny w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł. Pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie pismem procesowym z 2 lipca 2020 r. oświadczył o zrzeczeniu się rozprawy, a zawiadomiony o tym fakcie MWINB nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 Ppsa. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. W ocenie Sądu skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa). A. Zarzutu naruszenia art. 3 § 1 Ppsa podniesionego w skardze kasacyjnej, Wspólnota bliżej nie sprecyzowała. Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności publicznej i stosują środki określone w ustawie. Tą ustawą jest Ppsa. WSA w Warszawie rozpoznał skargę na postanowienie MWINB wydane w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia, zatem mieszczące się w pojęciu "działalności administracji publicznej", zaś uznając skargę za nieuzasadnioną – kwestionowanym obecnie skargą kasacyjną wyrokiem – oddalił ją, stosując przepis art. 151 Ppsa, zatem zastosował środek "określony w ustawie". Tym samym zarzut naruszenia art. 3 § 1 Ppsa uznać wypadnie za nieskuteczny. B. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, skoro w tej sprawie skargę na tego typu akt oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uchylono go na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nieusprawiedliwiony. C. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 Ppsa powiązano z art. 6 § 1 Upea, który w dacie wydania zaskarżonego postanowienia stanowił, że w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Ten ostatni przepis statuuje zasadę prawnego obowiązku wierzyciela podjęcia czynności, których efektem ma być skuteczne doprowadzenie do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ma przeto naturę materialnoprawną, skoro określa treść działania oznaczonego podmiotu postępowania egzekucyjnego. Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 6 § 1 Upea jest nieadekwatny do stanu i przedmiotu sprawy kontrolowanej przez sąd wojewódzki, z tego względu nie może skutecznie służyć do zwalczania przyjętego przez ten sąd, jak i organy administracji obu instancji, kierunku rozstrzygnięcia opartego na poglądzie o celowości zastosowania grzywny w celu przymuszenia w egzekucji obowiązku polegającego na nakazie wykonania oznaczonych robót budowlanych. Nieskuteczność tak skonstruowanego zarzutu kasacyjnego wynika z tej także przyczyny, że w sprawie nie jest kwestionowane, że obowiązek nałożony decyzją nakazową PINB nie został wykonany. Eksponowanie przez skarżącą kasacyjnie faktu zdemontowania balkonów przy budynku, w sytuacji, gdy nałożony obowiązek obejmował także ich odtworzenie, powoduje iż niesporny jest w realiach sprawy brak wykonania przez Wspólnotę nakazanego obowiązku w wymaganym terminie. Trafnie w orzecznictwie wskazuje się, że za spełnienie obowiązku należy uznać jego wykonanie w całości, nie zaś częściowe jego wykonanie i podjęcie starań w celu realizacji tego obowiązku w przyszłości. Wykonalność aktu administracyjnego obejmuje wszystkie obowiązki określone przez właściwy organ administracyjny. Adresat decyzji nie jest uprawniony do dzielenia obowiązków na te obowiązki, które wykona oraz te, których wykona w późniejszym terminie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2018 r., I OSK 1988/17, LEX nr 2454928). Pogląd ten wypadnie podzielić w realiach przedmiotowej sprawy. D. Za nietrafny przyjdzie także uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Przywołane przepisy K.p.a. mają tylko odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 18 Upea). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt Ppsa nie uzasadniono tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej, ograniczając się do stwierdzenia, że sąd pierwszej instancji naruszył te przepisy poprzez dowolną i wybiórczą ocenę zebranego materiału dowodowego, co prowadzić miało w konsekwencji do braku dokładnego wyjaśnienia sprawy. Rzecz w tym, że WSA w Warszawie nie mógł naruszyć wyłuszczonych przepisów K.p.a., albowiem ich nie stosował, co najwyżej przepisy te mogłyby zostać uchybione przez organ egzekucyjny czy też organ II instancji. Tak jednak nie było, skoro nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu egzekucyjnym ustalone dla prawidłowości wydania postanowienia o zastosowanym środku egzekucyjnym fakty, zostały ustalone prawidłowo. Nie jest sporne bowiem, że nie doszło do wykonania nałożonego obowiązku zrealizowania oznaczonych robót budowlanych, skarżąca Wspólnota nie kwestionuje również skuteczności uprzedniego upomnienia i doręczenia tytułu wykonawczego. Chybione są argumenty skargi kasacyjnej odnośnie niezasadności – w realiach kontrolowanej sprawy – nakładania grzywny w kwocie 50.000 zł, skoro sądy administracyjne nie oceniają celowości, a jedynie legalność, zaskarżonych doń orzeczeń. E. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.