VIII SA/Wa 762/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant specjalista Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. N. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej o zawieszeniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na 2011 rok, po wznowieniu postępowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2019 r., Nr [...], Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej - decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. o zawieszeniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2011 W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. wydał w dniu [...] kwietnia 2012 r. decyzję Nr [...] o zawieszeniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2011 z wniosku M. N.. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. rozpoznając odwołanie M. N., decyzją Nr [...] z [...] października 2012 r., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. Nr [...] z [...] kwietnia 2012 r. o zawieszeniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2011. W dniu [...] czerwca 2017 r. M. N. skierował do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. wniosek o wznowienie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa - postępowania zakończonego decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. o zawieszeniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2011. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wznowił - na wniosek strony - postępowanie zakończone decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Decyzją z [...] grudnia 2018 r., Nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. (dalej: Dyrektor ARiMR, organ I instancji) orzekł o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. W podstawie prawnej organ I instancji wskazał art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej kpa). Uzasadniając decyzję Dyrektor ARiMR podał, iż nie dopatrzył się nowych dowodów, czy nowych okoliczności wskazywanych przez M. N. w wyrokach o których organ nie wiedział w chwili wydania wyroku. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji, M. N. (dalej strona, skarżący) złożył odwołanie. Rozpoznając odwołanie strony zaskarżoną decyzją powołaną na wstępie Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej Prezes Agencji, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora ARiMR. Po przypomnieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, Prezes Agencji podał, iż przedmiotem postępowania było ponowne zbadanie, czy postępowanie, w którym zapadła ostateczna decyzja Dyrektora ARiMR Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. o zawieszeniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2011, było dotknięte wadliwością określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Po przedstawieniu przepisów prawnych i zagadnień dotyczących wznowienia postępowania organ odwoławczy wskazał, że strona jako podstawę wznowienia postępowania podała art. 145 § 1 pkt 5 kpa, zatem należy wyjaśnić czy podana przez stronę podstawa wznowienia postępowania w postaci ujawnienia nowych okoliczności lub dowodów odpowiada wymogom zawartym w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Dalej podał, iż stosownie do wskazanej przesłanki wznowienia organ wznawia postępowanie jedynie wówczas, kiedy kumulatywnie występują trzy przesłanki, mianowicie: 1. ujawnione okoliczności i dowody są nowe (nowo odkryte, bądź po raz pierwszy zgłoszone przez stronę) oraz są istotne dla sprawy; 2. wskazane przez stronę okoliczności lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; 3. wskazane przez stronę okoliczności lub dowody nieznane były organowi, który tę decyzję wydał. Wyjaśnił, że pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu. Dowód musi istnieć w dacie wydania decyzji, aby mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Z kolei okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego oraz aby wskazana nowa okoliczność istniała w dniu wydania decyzji, przy czym nie była znana organowi, który wydał decyzję (wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2000 r., V SA 1885/99). Niespełnienie któregokolwiek z warunków wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 kpa powoduje, że określona okoliczność faktyczna lub dowód nie mogą stanowić podstawy do weryfikacji decyzji ostatecznej. Wskazał ponadto, że do nowych okoliczności, o których mowa w ww. art. 145 § 1 pkt 5 kpa nie należy dokonana przez organ ocena materiału dowodowego sprawy. Organ odwoławczy stwierdził analizując powołane przez stronę podstawy wznowienia postępowania w postaci "wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 479/14 i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2017 r. wydanego w sprawie II GSK 1777/15 oraz ustaleń faktycznych tych Sądów przedstawionych w pisemnych uzasadnieniach do ww. rozstrzygnięć'', co - w ocenie strony - wypełnia przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, że należy podzielić ocenę Dyrektora ARiMR wyrażoną w zaskarżonej decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Prezes Agencji zaznaczył że powołane wyroki nie mogą stanowić nowych dowodów w sprawie przyznania M. N. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2011. Ww. wyroki zostały bowiem podjęte po wydaniu przez Dyrektora ARiMR ostatecznej decyzji w sprawie przyznania ww. płatności, co miało miejsce w dniu [...] października 2012 r. Dokonując z kolei oceny treści ww. wyroków pod kątem wystąpienia nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania ostatecznej decyzji Dyrektora ARiMR, Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. o zawieszeniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2011 - zauważył, że nie przedstawiają one nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Jak zwrócił uwagę organ odwoławczy powołane przez stronę wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 479/14 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2017 r., w sprawie II GSK 1777/15 dotyczyły nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, odrębnym od postępowania w sprawie przyznania tych płatności. Ponadto co istotne zdaniem organu odwoławczego, uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1777/15 nie potwierdza argumentacji strony, że: "Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że rozpoczęcie przeze mnie 5-letniego programu rolnośrodowiskowego rozpoczęło się z dniem 1 marca 2005 r., czego nie zmienił fakt zwiększenia powierzchni użytków rolnych w 2007 r." W konsekwencji Prezes Agencji uznał, iż zaskarżoną decyzję Dyrektora ARiMR Nr [...] z [...] grudnia 2018 r. o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. o zawieszeniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2011 należy uznać za prawidłową i utrzymać ją w mocy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił jej: - wadliwe i niekompletne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a tym samym nie wyjaśnienie jej istoty, co do daty rozpoczęcia programu rolnośrodowiskowego; - błędne ustalenie, że bez względu na termin rozpoczęcia 5-letniego programu rolnośrodowiskowego, tj. albo [...] marca 2005 r. albo [...] marca 2007 r., każdorazowo trwał on do [...] lutego 2012 r., wobec czego w każdym z tych przypadków możliwe było zastosowanie dalej idących sankcji z § 16 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.2004.174.1809; - naruszenie przepisów postępowania, które ma wpływ na rozpoznanie istoty (wynik) sprawy, tj. art. 6 kpa oraz art. 7 kpa poprzez całkowite pominięcie faktu, że skoro we wniosku z 2007 r. nie podpisał oświadczenia o wydłużeniu realizacji zobowiązania rozpoczętego [...] marca 2005 r. do [...] lutego 2012 r., a jedynie dokonał zgłoszenia zwiększenia powierzchni upraw rolnych, to znaczy, iż de lege lata zobowiązanie podjęte [...] marca 2005 r. realizował do [...] lutego 2010 r. z tym zastrzeżeniem, iż od marca 2007 r. realizowałem je na podstawie planu obejmującego zwiększone użytki rolne; - naruszenie przepisów postępowania, które mają wpływ na rozpoznanie istoty (wynik) sprawy, tj. art. 7a kpa obejmującego zasadę in dubio pro libertate, jako że strona nie może zostać obciążona skutkami tego, że organ administracji publicznej nie potrafi odczytać poprawnie przepisów prawa, a do takiej oceny sprowadza się w tej sprawie przyjęcie przez Prezesa ARiMR i inne jednostki ARiMR, że mógł rozpocząć program rolnośrodowiskowy albo w 2005 r. albo w 2007 r., - naruszenie przepisów postępowania, które ma wpływ na rozpoznanie istoty (wynik) sprawy, tj. art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; - naruszenie przepisów postępowania, które ma wpływ na rozpoznanie istoty (wynik) sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 5 kpa poprzez niczym nieusprawiedliwione przyjęcie, że podstawą wznowienia postępowania są nowe dowody w postaci wyroków WSA w Warszawie z 10 marca 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 479/14 i NSA z 14 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1777/15, choć w uzasadnieniu wniosku w tym przedmiocie precyzyjnie wyjaśniłem, iż podstawą wznowienia są tu nowe okoliczności dostrzeżone przez te sądy, jako że z tych rozstrzygnięć wynika, że organy administracyjne orzekające w strukturze ARiMR w jego sprawie od [...]marca 2005 r. różnie kwalifikowały jego uczestnictwo w programach rolnośrodowiskowych pomijając kluczowy fakt, że pierwszy 5-letni program rolnośrodowiskowy zrealizowałem w okresie od [...] marca 2005 r. do [...] lutego 2010 r.; - nieuzasadnione pominięcie w sprawie wznowieniowej wniosków płynących z treści wyroków WSA w Warszawie z 10 marca 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 479/14 i NSA z 14 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1777/15, co do interpretacji przepisów prawa; - wadliwe przyjęcie, że błędna ocena dowodu jest równoznaczna z weryfikacją dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych; - naruszenie konstytucyjnych zasad pewności prawnej, zaufania do państwa i prawa, ochrony własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) poprzez wydanie decyzji sankcjonującej wadliwe rozstrzygnięcia z 3 kwietnia i 1 października 2012 r., w ramach których organy funkcjonujące w strukturze ARiMR uchybiły poprawnemu ustaleniu stanu faktycznego w sprawie, a następnie dokonały jego błędnej subsumcji, co ostatecznie doprowadziło do zastosowania wobec mnie obciążeń wynikających z § 16 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 20 lipca 2004 r. (Dz.U.2000.174.1809 ze zm.) w latach 2010-2012; - naruszenie unijnej zasady proporcjonalności poprzez uznaniowe zastosowanie w jego sprawie obciążeń wynikających z § 16 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 20 lipca 2004 r., a następnie bezprawne oddalenie wniosku o uchylenie decyzji w tym przedmiocie, co niewątpliwie naruszyło jego interes. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął postawione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy stwierdzić, że wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z art. 151 § 1 kpa, organ administracji może zakończyć wznowione postępowanie w jeden z dwóch sposobów: bądź, stwierdzając brak podstaw wskazanych w art. 145 § 1, art. 145a lub 145b kpa - odmówić uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, bądź, stwierdzając istnienie którejkolwiek z tych podstaw - uchylić dotychczasową decyzję i wydać nową, rozstrzygającą o istocie sprawy. Kontrolowana decyzja Prezesa Agencji zapadła na skutek wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora ARiMR Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z [...] kwietnia 2012 r. o zawieszeniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na 2011 rok. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wznowienie postępowania uregulowane w art. 145 -153 kpa, jest nadzwyczajną instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie, w którym zapadło weryfikowane rozstrzygnięcie, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 oraz art. 145a § 1 kpa. Brak jest zaś podstaw, jak chce tego skarżący, do prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania wyjaśniającego w sprawie, tak jak w postępowaniu zwykłym. W pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest badać następujące kwestie: czy podanie o wznowienie postępowania odpowiada ogólnym wymogom Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącym podań w postępowaniu administracyjnym (tj. czy zostało podpisane, wskazuje konkretną decyzję bądź postanowienie, których dotyczy wniosek o wznowienie postępowania), czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie i czy zostały w nim powołane przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 kpa oraz czy został zachowany miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie (art. 148 kpa) liczony od daty powzięcia przez stronę informacji o przesłance wznowienia postępowania. Wystąpienie powyższych przesłanek łącznie, obliguje właściwy organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Nadto zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z konwencji językowej, którą na gruncie przywołanego przepisu operuje ustawodawca wynika, że w ramach określonej nim podstawy wznowieniowej, niezależnymi od siebie i samoistnymi przesłankami wznowienia są "nowe okoliczności" i "nowe dowody", istniejące w dacie wydania decyzji, nieznane organowi wydającemu decyzję i ujawnione po dacie jej wydania. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 75 § 1 zd. 2 kpa dowodem mogą być w szczególności dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych i oględziny. Z kolei przez okoliczności faktyczne należy rozumieć zdarzenia niezależne od treści przepisów prawa, przy czym ujawnienie tych okoliczności może być wynikiem przeprowadzenia dowodów. W przedmiotowej sprawie skarżący jako podstawę wznowienia postępowania wskazał art. 145 § 1 pkt 5 kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dacie wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten wymaga kumulatywnego spełnienia wszystkich określonych w nim przesłanek. Po pierwsze, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej. Są one zatem nowymi w odniesieniu do organu (nie były mu one znane wcześniej i nie dysponował nimi), nie zaś strony. Nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, przedstawiają bowiem określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres prawny jej praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę (por. wyr. WSA w Gliwicach z dnia 17 marca 2014 r., II SA/Gl 1582/13, CBOSA). Przy ocenie przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, najistotniejszym warunkiem jest istnienie tych okoliczności i dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. Jeżeli okoliczności te i dowody powstały po dacie wydania ostatecznej decyzji, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia, lecz będą stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie (por. wyr. NSA z 16 listopada 2010 r., II GSK 986/09, CBOSA). W realiach rozpoznawanej sprawy nie można zaakceptować argumentacji skarżącego, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Na uwagę zasługuje fakt, iż bezwzględną przesłanką uzasadniającą wznowienie postępowania na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 kpa jest to, aby nowe dowody lub nowe okoliczności istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym. W przedmiotowej sytuacji brak było zatem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania na podstawie wskazanego przepisu. W ocenie skarżącego za przesłankę "nowej okoliczności faktycznej, istniejącej w dniu wydania decyzji, nieznanej organowi, który wydał decyzję" należałoby w istocie rzeczy przyjąć ocenę prawną wyrażoną w wyrokach sądów administracyjnych tj. WSA w Warszawie z 10 marca 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 479/14 i NSA z 14 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1777/15, które zostały wydane już po wydaniu weryfikowanej decyzji Dyrektora ARiMR z [...] października 2012 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z [...] kwietnia 2012 r. o zawieszeniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2011. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim należy więc zwrócić uwagę, że skoro cechą (przesłanką) omawianej podstawy wznowieniowej jest wyjście na jaw nowej okoliczności faktycznej, która istniała w dniu wydania weryfikowanej decyzji, to jednak - jakkolwiek za taką okoliczność mógłby zostać poczytany np. sam fakt wydania określonego wyroku, gdyby informacja ta z jakiś powodów była istotna dla rozstrzygnięcia organu, a nie była mu znana w dniu wydawania decyzji (taka sytuacja jednak nie miała miejsca w niniejszej sprawie wobec późniejszego wydania ww. orzeczeń sądowych) - za okoliczność faktyczną, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa nie może zostać w żadnym wypadku uznana ocena prawna wyrażona w wyroku sądu. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że przez okoliczności faktyczne należy rozumieć zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej wykładni prawa. Z zakresu tego wyklucza się zatem okoliczność prawną, gdyż treść przepisów prawa powinna być znana organowi. Przyjmuje się, że nowa wykładnia przepisu prawnego, zarówno dokonana przez organ stosujący prawo, jak i ustalona w judykaturze, nie jest nowym faktem ani dowodem w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa (zob. szerzej LEX/el – komentarz do art. 145 kpa: Cz. Martysz [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005; M. Jaśkowska [w:] A. Wróbel, M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, Komentarz aktualizowany Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2018; P. M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019 - wraz z powołaną tam literaturą i orzecznictwem, np. wyrok NSA z dnia 7 września 1982 r., sygn. akt SA/Kr 588/82, ONSA 1982/2/83; wyrok NSA z dnia 13 lipca 1994 r., sygn. akt III SA 1800/93, ONSA 1995/3/114; wyrok NSA z dnia 11 października 1995 r., sygn. akt SA/Wr 431/95, LEX nr 26985; wyrok NSA z dnia 5 grudnia 1995 r., sygn. akt SA/Ka 2158/94, POP 1998/4/135; wyrok NSA z dnia 22 marca 1996 r., sygn. akt SA/Lu 874/95, LEX nr 26672; wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 1996 r., sygn. akt SA/Ka 1538/95, "Glosa" 1997/4/31; wyrok NSA z dnia 7 maja 1997 r., sygn. akt SA/Sz 275/96, LEX nr 30780; wyrok NSA z dnia 16 maja 1997 r., sygn. akt III SA 1549/95, LEX nr 29921; wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 29/97, LEX nr 34920). Również ustalona w judykaturze nowa wykładnia przepisu prawnego nie jest podstawą do wznowienia postępowania. W rozpoznawanej sprawie należy dojść do wniosku, że organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie, w szczególności w odniesieniu do oceny spełnienia w zaistniałym w niniejszej sprawie stanie faktycznym podstawy wznowieniowej opisanej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, na którą się powołały w zaskarżonych decyzjach. Zarzuty skargi są chybione. Zwrócenia uwagi wymaga, że z jednej strony skarżący wskazuje w skardze, że podstawą wznowienia są nowe okoliczności dostrzeżone przez sądy, jako, że z tych rozstrzygnięć wynika, że organy administracyjne orzekające w strukturze ARiMR w jego sprawie od [...] marca 2005 r. różnie kwalifikowały jego uczestnictwo w programach rolnośrodowiskowych (str. 3 skargi ostatni akapit), z drugiej strony skarżący podnosił w uzasadnieniu skargi, że powołana we wniosku z [...] czerwca 2017 r. podstawa wznowienia postępowania nie dotyczy pojawienia się nowych dowodów w sprawie w postaci dwóch wyroków WSA w Warszawie z 10 marca 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 479/14 i NSA z 14 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1777/15, lecz wadliwego ustalenia stanu faktycznego (str. 7 skargi ). W konsekwencji skarżący odnosi się w zarzutach skargi do nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego w sprawie dotyczącego postępowania zwykłego o zwieszeniu płatności na 2011 rok. Zarzuty skarżącego odnoszące się do wadliwości i niekompletności ustalenia stanu faktycznego sprawy, czy też błędnego ustalenia terminu rozpoczęcia płatności, czy jego zakończenia oraz naruszenia przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 77 § 1, art. 80 kpa nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącego rezultatu. Nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem Sąd kontrolował decyzje wydane w postępowaniu nadzwyczajnym (wznowienia postępowania). W sprawie nie doszło do naruszenia konstytucyjnych zasad pewności prawnej ani naruszenia unijnej zasady proporcjonalności. Jeszcze raz przypomnieć należy stronie skarżącej, że Sąd rozpoznawał skargę dotyczącą wydanych decyzji w postępowaniu wznowieniowym, w którym strona wnosząc o wznowienie postępowania wskazała art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Reasumując Sąd orzekający w sprawie podzielił stanowisko organów i uznał za trafne wydane w sprawie decyzje administracyjne. W kontekście powyższych rozważań, Sad nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów zawartych w skardze. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302ze zm.) orzekł, jak w sentencji.