III SA/Lu 312/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie: WSA Robert Hałabis, WSA Anna Strzelec (sprawozdawca), Protokolant: Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz K. S. kwotę [...] zł tytułem kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: GITD, organ drugiej instancji lub organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania K. S. (dalej jako: skarżący) utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako: [...], organ pierwszej instancji) z dnia [...] stycznia 2019 r., o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu [...] listopada 2018 r. na ul. [...] w L., zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...], którym kierował K. S.. Kierujący w chwili zatrzymania do kontroli odpłatnie przewoził pasażera z ul. [...] na ul. [...] w L.. Usługa przewozu została zamówiona przez pasażera za pomocą aplikacji [...], zainstalowanej w telefonie. Zapłata za powyższy przewóz nastąpiła poprzez obciążenie karty kredytowej pasażera. Kierujący pojazdem nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych, ani orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli. W tych okolicznościach, po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za naruszenia, o których mowa w załączniku nr [...] do ustawy z dnia [...] września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm., dalej też jako: u.t.d.) - pod poz. 4.2 (wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy) i pod poz. 4.3 (wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy). Organ pierwszej instancji podkreślił, że w związku z tym, iż skarżący nie przedstawił żadnych dowodów ani wyjaśnień organ wydał decyzję na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej jako: k.p.a.) zasadniczo poprzez nieprawidłowe ustalenie, że czynności podjęte przez skarżącego nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, oraz że w chwili kontroli miał on status przedsiębiorcy. W ocenie skarżącego, organ zaniechał ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego osób. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 92a ust. 1 i 6 u. t. d. w zw. z lp. 4.2 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy, poprzez wymierzenie skarżącemu kary po [...] zł za każde naruszenie w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieściły się w definicji krajowego transportu drogowego, w związku z czym skarżący nie był zobowiązany do legitymowania się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwskazań zdrowotnych, ani orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwskazań psychologicznych. Skarżący podniósł również, że organ pierwszej instancji naruszył art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, bowiem wymierzył skarżącemu kary w łącznej wysokości przekraczającej [...] zł za naruszenia z tej samej kontroli drogowej. Organ odwoławczy nie uznał zarzutów odwołania. Organ drugiej instancji powołał przepisy znajdujące zastosowanie w przedmiotowej sprawie, w tym art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1-4, art. 39k ust. 1-3, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4 i 8 u. t. d. w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr [...] do tej ustawy, regulujące kwestie przewozu drogowego osób, koniecznych zezwoleń na wykonywanie tego przewozu oraz kar pieniężnych nakładanych w przypadku wykonywania tego przewozu z naruszeniem obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu decyzji GITD wyjaśnił, że kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a ust. 2 i 8 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., których treść określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wykazane w załączniku nr 4 do u.t.d. Organ odwoławczy wskazał, że art. 39a ust. 1 u.t.d. określa wymagania, jakie musi spełniać kierowca wykonujący przewozy drogowe. Wymagania te dotyczą posiadania nie tylko określonego wieku i prawa jazdy, uzyskania odpowiedniej kwalifikacji wstępnej lub odbycia odpowiedniego szkolenia okresowego, ale także uzyskania orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego potwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z art. 39m u.t.d., wymagania, o których mowa w art. 39a – 39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący w dniu [...] listopada 2018 r. wykonywał okazjonalny przewóz osób w imieniu własnym. Protokół kontroli potwierdza, że kierujący pojazdem nie posiadał ważnych na dzień kontroli orzeczeń o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Protokół kontroli jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ jest więc zobowiązany uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Zatem słusznie organ nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za naruszenie przepisów art. 92 ust. 2,4 i 8 u.t.d. w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy. Organ odwoławczy podkreślił, że dla oceny stanu faktycznego istotne jest, że usługę przewozu osoby, zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji [...], zrealizował skarżący, za co została przez pasażera wniesiona stosowna opłata. Korzystający z aplikacji [...] kierowcy realizując zamówione za jej pośrednictwem zlecenia na przewozy osób, pełnią rolę wykonawców przewozu. Okoliczności te wynikają również z zeznań pasażera i protokołu przesłuchania strony. W ocenie organu drugiej instancji, niewskazanie przez skarżącego jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie, że wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz innego podmiotu powoduje przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie usługi. GITD wskazał nadto, że [...] to aplikacja służąca wyłącznie do zamawiania usług przewozu osób i inkasowania bezgotówkowo opłaty za przejazd. GITD wskazał również, że wbrew przekonaniu skarżącego częstotliwość realizacji przewozów okazjonalnych nie ma wpływu na uznanie, że przewóz spełnia przesłanki przewozu okazjonalnego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nawet prowadzenie niezarejestrowanej działalności gospodarczej, nie wyłącza podmiotu wykonującego czynności związane z przewozem drogowym od kary za popełnione naruszenia. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji jest traktowane jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym że nie musi stanowić przedmiotu ewidencjonowanej i trwale prowadzonej działalności gospodarczej. Za nietrafny GITD uznał zarzut naruszenia art. 92a ust. 3 u.t.d. Organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie postępowanie wobec skarżącego toczy się na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d., a więc nie jako do wykonawcy przewozu, ale jako do innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92 a ust. 2 u.t.d. i wysokość kar pieniężnych za te naruszenia określa załącznik nr 4 do tej ustawy. Natomiast inną decyzją nałożono na skarżącego karę w kwocie [...]zł jako podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Postępowanie zakończone tą decyzją toczyło się wobec skarżącego na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., a wykaz naruszeń obowiązków i warunków przewozu drogowego określa załącznik nr 3 do tej ustawy. Nałożone kary nie zostały zatem nałożone za tożsame naruszenia. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Przesłanką odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Tak jak w odwołaniu pełnomocnik skarżącego podnosił zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżącego naruszenie tych przepisów polegało na: braku ustalenia czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli i braku ustaleń, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego. Skarżący ponowił zarzuty naruszenia prawa materialnego – art. 92a ust. 1, art. 92 ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.2. załącznika do tej ustawy oraz art. 92a ust. 1, art. 92 ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.3. załącznika do tej ustawy. W ocenie skarżącego czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, wobec czego skarżący nie był obowiązany do legitymowania się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwskazań zdrowotnych, jak też orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Podobnie jak w odwołaniu skarżący sformułował zarzut naruszenia art. 92a ust. 3 u.t.d. polegający na wymierzeniu skarżącemu kar w łącznej kwocie przekraczającej [...] zł. oraz zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu w zakresie konieczności zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji [...]. Zdaniem skarżącego, takie działanie organu stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik podkreślił, że skarżący nie otrzymał wynagrodzenia za swoje czynności od pasażera w kwocie i w sposób podany przez niego. Zapłata za przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej [...] (nie zaś na rzecz kierowcy) za możliwość skojarzenia kierowcy i pasażera. Na wysokość tej zapłaty w żaden sposób nie ma wpływu stanowisko samego kierowcy. Sam zaś fakt jednorazowego wykonania czynności stwierdzonych protokołem kontroli, w żaden sposób nie świadczy o tym, że czynności te miały cechy zorganizowania czy ciągłości. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a.", połączyć sprawy o sygnaturach akt III SA/Lu 311/19 oraz III SA/Lu 312/19 do wspólnego rozpoznania i odrębnego orzekania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Zgodnie z art. 39a ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę m.in., jeżeli osoba ta nie ma przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3) i nie ma przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Stosownie do art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie natomiast z art. 39m u.t.d. wymagania, o których mowa w art. 39a-39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. W myśl art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 4 do ustawy. Stosownie do lp. 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł. Natomiast wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy również skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł (lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d.). Skarżący został pociągnięty do odpowiedzialności, o jakiej mowa w tym przepisie, jak wskazał organ odwoławczy, jako osoba wykonująca inne czynności związane z przewozem drogowym. Odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczy stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Istotą kary, jest przymuszenie danego podmiotu wykonującego do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Przewóz okazjonalny określono w art. 4 pkt 11 u.t.d. jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zawarta z kolei w art. 4 pkt 3 u.t.d. definicja transportu drogowego nawiązuje do definicji krajowego transportu drogowego i międzynarodowego z art. 4 pkt 1 i 2. W definicjach tych mowa o podejmowaniu i wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, bez znaczenia dla odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego jest okoliczność, braku zarejestrowania działalności gospodarczej. Wykonywanie transportu drogowego musi być bowiem traktowane, jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definicji transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08; z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 166/09 – orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający w niniejszej sprawie wpisuje się we wskazany nurt orzecznictwa. Oczywiste jest przy tym, że osoba wykonująca przewóz, musi ów przewóz realizować w swoim, a nie w cudzym imieniu. Organ odwoławczy stwierdził, że "Bezspornym jest, że Pan K. S. w dniu kontroli drogowej wykonywał przewóz okazjonalny we własnym imieniu (...)." Przy czym, nie wskazał w istocie żadnego dowodu na potwierdzenie przyjętej tezy. Organ podkreślił jedynie, że istotne dla oceny stanu faktycznego sprawy jest ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera z pośrednictwem aplikacji [...] zrealizował skarżący. Tymczasem ustalenia organu, że przewóz okazjonalny skarżący wykonał we własnym imieniu były zwalczane przez skarżącego, zarówno w odwołaniu, jak również w skardze sądowej. Przesłuchany w charakterze świadka skarżący zeznał, że jest pracownikiem firmy przewozowej [...] z którą łączy go umowa i od której otrzymuje wynagrodzenie. Ponadto strony związane są umową zlecenia, której treści skarżący w dacie przesłuchania nie pamiętał. W aktach sprawy sygn. akt III SA/Lu 311/19 znajduje się ponadto faktura nr [...], wystawiona w dniu [...] listopada 2018 r. przez [...] w imieniu [...] z/s w P., a dotycząca usługi przewozu wykonanej w dniu [...] listopada 2018 r., której odbiorcą jest M. K. (pasażer). Jakkolwiek ustalenia co do rodzaju świadczonej usługi nie budzą wątpliwości, to organ powinien jednoznacznie ustalić kto tę usługę wykonywał, a swoje rozstrzygnięcie prawidłowo uzasadnić, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest bowiem przewidziana w art. 7 k.p.a. zasada, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, które nakładają na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Zatem wydanie prawidłowej decyzji, wiążące się z właściwym zastosowaniem określonej normy prawa administracyjnego, w każdym przypadku poprzedzać powinno dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie. To organ jest przecież gospodarzem postępowania administracyjnego, odpowiedzialnym za jego prowadzenie z poszanowaniem zasad ogólnych, zawartych w art. 6-16 k.p.a. Ze specyfiką postępowania administracyjnego wiąże się nierównowaga pozycji stron. Organ z racji władztwa administracyjnego jest podmiotem dominującym i ostatecznie decydującym o przebiegu postępowania. Z taką jego rolą i pozycją wiąże się, w ocenie sądu, szczególna powinność organu do czuwania również nad zabezpieczeniem praw procesowych strony oraz prowadzenia postępowania z uwzględnieniem zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu stron postępowania . Ponadto, w myśl art. 81 k.p.a. – okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. Z regułą wskazaną w art. 81 k.p.a. koresponduje art. 10 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ nie informował skarżącego w zakresie możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W tym stanie rzeczy uznać trzeba, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania, co musi skutkować jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Nie ustalono bowiem w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, jaki podmiot wykonał czynności związane z przewozem drogowym, w rozumieniu art. 92a ust. 2 u.t.d., to znaczy czy był nim skarżący (jak twierdzą organy), czy też firma [...]", której pracownikiem był skarżący (jak twierdzi skarżący), a w konsekwencji, kto powinien być stroną postępowania. Na marginesie tylko zauważyć należy, że organ pierwszej instancji miał wątpliwości, kto powinien być stroną postępowania, skoro przesłuchał skarżącego w charakterze świadka, a nie strony. Nadto wskazać należy, że postępowanie, jak wskazano w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, zostało wszczęte wobec skarżącego jako zarządzającego transportem. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy dostosuje się do wskazań zawartych w uzasadnieniu. W celu wyjaśnienia przedstawionych wątpliwości, zobowiąże skarżącego do złożenia umów wiążących go w dacie przeprowadzonej kontroli z firmą [...] przeanalizuje wskazaną fakturę nr [...], wystawioną w dniu [...] listopada 2018 r. przez [...] w imieniu [...] z/s w P., dołączy zasady działania aplikacji [...] i regulamin przewozu, dokona wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, a następnie wyda właściwą decyzję, stosowną do poczynionych ustaleń. Organ przed wydaniem decyzji, zrealizuje powinność wynikającą z art. 10 § 1 k.p.a. Dodać tylko należy, że zasady dwuinstancyjności postępowania (art.15 k.p.a.) nie można interpretować w ten sposób, że każdy dowód w sprawie musi być przeprowadzony i oceniony zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji. Konkluzja taka byłaby również sprzeczna z zasadą szybkości postępowania administracyjnego (art. 12 § 1 k.p.a.), a także byłaby nie do pogodzenia z art. 136 § 1 k.p.a., nakładającym na organ odwoławczy obowiązek prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w sprawie. Obowiązek prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego dotyczy również dowodów o kluczowym znaczeniu dla sprawy. Na skutek naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przedwczesne było odnoszenie się do prawidłowości zastosowania przez organ określonych przepisów prawa materialnego. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto, w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Na zasądzone koszty postępowania składają się: kwota [...]zł tytułem uiszczonego wpisu oraz kwota [...]zł tytułem wynagrodzenia dla pełnomocnika.