I SA/Ke 62/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2019 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. S.K.A. w K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z [...] nr [...] 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz O. Sp. z o.o. S.K.A. w K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (Dyrektor) postanowieniem z [...] nr [...] utrzymał w mocy postanowienie z 10 października 2018 r. odmawiające O. Sp. z o.o. S.K.A. w K. (spółka O.) wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu postanowienia, Dyrektor przedstawił zdarzenie przyszłe opisane we wniosku o wydanie interpretacji. Z opisu tego wynika, że w ramach zawartej umowy sprzedaży (transakcja), spółka O. zbyła prawo użytkowania wieczystego działki położonej w S. wraz z posadowionym na niej budynkiem biurowym. Strony transakcji uznały, że jej przedmiotem była nieruchomość, która nie podlegała wyłączeniu ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit a i b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.), dalej "ustawa o VAT". W następstwie czego postanowiły skorzystać na podstawie art. 43 ust. 10 ustawy o VAT z możliwości rezygnacji ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. W dniu 2 października 2013 r. spółka O. wystawiła na rzecz nabywcy fakturę VAT dokumentującą transakcję (faktura pierwotna), którą uwzględniła w deklaracji VAT-7 za październik 2013 r. i uiściła wynikający z niej podatek należny na rachunek urzędu skarbowego. W 2016 r. wobec nabywcy została wszczęta kontrola podatkowa celem weryfikacji prawidłowości rozliczeń nabywcy w podatku VAT w okresie, w którym uwzględnił on w swoich rozliczeniach fakturę pierwotną. W protokole kontroli organ podatkowy stwierdził, że w ramach transakcji doszło do zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP), co stosownie do art. 6 pkt 1 ustawy o VAT powinno skutkować wyłączeniem przedmiotu transakcji spod opodatkowania podatkiem VAT. Z uwagi na odmienną klasyfikację przedmiotu transakcji dokonaną u nabywcy, spółka O. rozważa zakwalifikowanie przedmiotu transakcji jako ZCP i dokonanie korekty faktury pierwotnej poprzez ujęcie przedmiotu transakcji jako niepodlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT. Spółka zaznaczyła jednocześnie, że przedmiotem pytań we wniosku nie jest ocena, co było przedmiotem transakcji, a jedynie ocena konsekwencji planowanej korekty faktury pierwotnej (okresu, w którym należy ująć fakturę korygującą oraz tego, w jakim trybie należy wystąpić o zwrot nadpłaconego podatku VAT). Dla wyrażenia oceny, jej zdaniem, nie jest konieczna weryfikacja co było przedmiotem transakcji, ponieważ w tym zakresie stanowisko zostanie wyrażone przez organ rozpoznający wniosek o zwrot nadpłaconego podatku VAT. W związku z powyższym opisem spółka zadał następujące pytania: 1. Jaki okres rozliczeniowy będzie właściwy do rozpoznania przez podatnika korekty faktury pierwotnej w sytuacji uznania transakcji za niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT w ramach wystawionej przez podatnika faktury korygującej? 2. W jaki sposób spółka powinna wystąpić o zwrot nadpłaconego podatku VAT w związku z wystawioną korektą faktury pierwotnej? 3. Czy do przedmiotowego zdarzenia przyszłego znajdzie zastosowanie tryb zwrotu podatku VAT przewidziany w art. 87 ustawy o VAT? Zdaniem wnioskodawcy: 1. podatnik powinien ująć korektę faktury pierwotnej w okresie rozliczeniowym, w którym została ujęta faktura pierwotna, tj. w okresie rozliczeniowym VAT, w którym spółka wykazała należny podatek VAT z tytułu dokonanej transakcji; 2. spółka po skorygowaniu faktury pierwotnej, zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego, powinna wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty do właściwego urzędu skarbowego w trybie art. 75 Ordynacji podatkowej; 3. w związku z faktem, że do korekty faktury pierwotnej skoro do korekty faktury pierwotnej, zgodnie z art. 6 ustawy o VAT, nie znajdzie zastosowania art. 29a ust. 14 ustawy o VAT, to w sprawie nie znajdzie również zastosowania tryb zwrotu podatku przewidziany w art. 87 ustawy o VAT. Jednocześnie Spółka szczegółowo uzasadniła swoje stanowisko w odniesieniu do każdego z pytań. Postanowieniem z 10 października 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Spółki. Utrzymując w mocy zaskarżone zażaleniem postanowienie Dyrektor wskazał, że ocena kwestii możliwości wszczęcia tego rodzaju postępowania wymaga w pierwszej kolejności rozważenia, czy sposób skonstruowania problemowego zagadnienia, stanowiącego przedmiot wniosku, daje możliwość wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje założone przez ustawodawcę. Organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w postanowieniu z 10 października 2018 r., że w analizowanej sprawie ocena stanowiska wnioskodawcy i wydanie interpretacji indywidualnej nie jest możliwa. W przedmiotowej sprawie w celu rozstrzygnięcia wątpliwości wnioskodawcy, organ musiałby przyjąć jako element opisu sprawy hipotezę, że dokonana przez zainteresowanego sprzedaż stanowiła w rzeczywistości zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Organ podkreślił, że najistotniejszym elementem opisu sprawy jest to co było faktycznym przedmiotem sprzedaży. W przypadku gdy przedmiotem sprzedaży była nieruchomość nie wystąpi potrzeba korekty faktury pierwotnej. Jednoznaczne określenie przedmiotu transakcji ma bezpośredni wpływ na ewentualną możliwość: wystąpienia o zwrot nadpłaconego podatku VAT oraz zwrotu podatku VAT w związku z fakturą korygującą wystawioną do faktury pierwotnej. Zatem w analizowanej sprawie, zdaniem organu nie można zgodzić się ze stroną, że nie jest konieczna weryfikacja tego co było przedmiotem transakcji. Tym samym nie sposób zgodzić się z twierdzeniem strony, że przedmiotowy wniosek był dostatecznie zindywidualizowany i precyzyjny wobec czego organ miał obowiązek wydania interpretacji w analizowanej sprawie. Odwołując się do wyroku NSA z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2416/13, zgodnie z którym "Interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, powinna zatem udzielać odpowiedzi konkretnych, a nie warunkowych. Tym samym, musi być ona osadzona, w ściśle określonym stanie faktycznym lub równie kategorycznie przedstawionym zdarzeniu przyszłym" – Dyrektor wskazał, że opis sprawy nie był przedstawiony przez wnioskodawcę w skonkretyzowanym, kategorycznie określonym zdarzeniu przyszłym. Warunkowe i nieskonkretyzowane przedstawione zdarzenie przyszłe, które być może będzie miało miejsce, przy czym w żadnej mierze nie zależy to od wnioskodawcy ale od organu podatkowego dokonującego kontroli u nabywcy i rozpatrującego zwrot nadpłaty u wnioskodawcy, wyklucza możliwość wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Następnie Dyrektor dokonał analizy przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie tego przepisu. Żądanie udzielenia interpretacji w zakresie wyznaczonym pytaniami sformułowanymi we wniosku spółki O. przy jednoczesnym przedstawieniu sytuacji, która będzie miała miejsce w sposób warunkowy i niedookreślony wykraczała bowiem poza zakres przedmiotowy interpretacji wydanej w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej. Na powyższe postanowienie spółka O. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia z 10 października 2018 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Spółka zarzuciła naruszenie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 - § 3, 14c § 1, art. 14k § 1 oraz w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że wniosek skarżącej nie był dostatecznie zindywidualizowany, jasny i precyzyjny oraz, że wydanie interpretacji w niniejszej sprawie doprowadziłoby do wydania tzw. "interpretacji warunkowej", niezawierającej jednoznacznej oceny prawidłowości działań skarżącej, która jednocześnie w przypadku zastosowania się do niej nie realizowałaby funkcji ochronnej. Skarżąca podniosła, że odpowiedź na przedstawione we wniosku pytania nie była zależna od innych kwestii, w szczególności nie była związana z koniecznością rozstrzygnięcia, czy transakcja stanowiła dostawę ZCP. Przedmiotem oceny było przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, w którym spółka rozważa dokonanie reklasyfikacji przedmiotu transakcji i uznanie, że przedmiot transakcji stanowił ZCP. Pytania nie zostały sformułowane w taki sposób, aby odpowiedź na nie determinowała okoliczność czy korekta w opisanym przypadku jest zasadna. Wydanie interpretacji w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom Dyrektora nie doprowadziłoby do wydania interpretacji "warunkowej" albowiem odpowiedź na przedstawione pytania w żaden sposób nie była uzależniona od tego, czy transakcja zostanie uznana za dostawę ZCP, czy nie. We wniosku zapytała bowiem wyłącznie o właściwy: (i) tryb dokonania korekty przeszłych rozliczeń ("historycznie" czy "na bieżąco"), (ii) sposób wystąpienia o zwrot nadpłaconego podatku oraz (iii) tryb, w jakim organy podatkowe powinny zwrócić Spółce nadpłacony VAT - a zatem o kwestie związane z "formalnymi" aspektami rozważanej korekty, a nie z jej merytoryczną zasadnością - prawidłowość klasyfikacji przedmiotu Transakcji na gruncie VAT. W konsekwencji organ nie miał podstawy odmówić wydania interpretacji w powyższym zakresie, gdyż udzielenie odpowiedzi na zadane przez skarżącą pytania w żaden sposób nie wiązało się bezpośrednio z koniecznością rozstrzygnięcia, czy to przez Dyrektora, czy też przez inny organ podatkowy (np. organ prowadzący kontrolę rozliczeń u nabywcy), czy transakcja stanowiła dostawę aktywa czy ZCP. Spółka wskazała także, że występowanie z wnioskiem w zakresie zdarzenia przyszłego zasadniczo oznacza, iż wydana interpretacja będzie dotyczyła zdarzenia hipotetycznego, którego wystąpienie jest niepewne i uzależnione od innych okoliczności. Jednocześnie nie podzieliła stanowiska organu, że wydana w niniejszej sprawie interpretacja nie spełniałaby funkcji gwarancyjnej, ponieważ uzyskanie interpretacji "automatycznie" nie gwarantuje przyznania ochrony, a jedynie tworzy stan udzielenia informacji o możliwościach stosowania i wykładni prawa. W przypadku każdego zdarzenia przyszłego istnieje bowiem możliwość, że interpretacja pozostanie jedynie prezentacją poglądów organu podatkowego, nieznajdującą zastosowania w praktyce wobec niezmaterializowania się opisanych w niej zdarzeń i tym samym będzie pełniła jedynie rolę informacyjną. Skarżąca końcowo zwróciła uwagę, że w bardzo podobnej sprawie wypowiadał się już WSA w Kielcach w prawomocnym wyroku z 16 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Ke 545/17. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. 2016.718 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami, wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w wyżej określonych granicach, Sąd uznał skargę za zasadną, ponieważ zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie tego samego organu naruszają prawo. Istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny zasadności odmowy wszczęcia postępowania o wydanie spółce O. interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, na podstawie art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej: ,,Gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania." Odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji podatkowej, jak wynika z treści przywołanego przepisu, jest możliwa ze względów podmiotowych, a także przedmiotowych. Od razu jednak odrzucić należy możliwość odmowy wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie z powodów podmiotowych – wnioskodawcą, czyli podmiotem "zainteresowanym" w rozumieniu art. 165a w związku z art. 14b Ordynacji podatkowej, była w niniejszej sprawie spółka O. – osoba prawna. Kwestią sporną stało się zatem jedynie ustalenie, czy istotnie – ze względów przedmiotowych, dotyczących przedmiotu poddanego analizie we wniosku o interpretację – postępowanie nie mogło zostać wszczęte. Niezbędne zatem jest przytoczenie treści art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, w myśl, którego: ,,Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego." Brak wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego (rozumianego jako zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe), stanowiącego podstawę kwalifikacji prawnopodatkowej w ramach procesu wydawania interpretacji indywidualnej oznacza, że nie można zasadnie oczekiwać od organu podatkowego odpowiedzi na postawione pytania. Zachodzi wówczas jego niedopuszczalność (art. 165a § 1 tej ustawy). W tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela poglądy przedstawione w wyrokach NSA z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 864/12, LEX nr 1375766; z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1501/12, LEX nr 1375761; z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3251/12; z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II FSK 900/13; z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 103/13; z dnia 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1130/13 (wymienione wyroki dostępne także na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dyrektor odmawiając wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej stwierdził, że żądanie udzielenia interpretacji w zakresie wyznaczonym pytaniami sformułowanymi we wniosku spółki O. przy jednoczesnym przedstawieniu sytuacji, która będzie miała miejsce w sposób warunkowy i niedookreślony wykraczała poza zakres przedmiotowy interpretacji wydanej w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej. Organ musiałby bowiem przyjąć jako element opisu sprawy hipotezę, że dokonana przez zainteresowanego sprzedaż stanowiła w rzeczywistości ZCP. Tylko jednoznaczne określenie przedmiotu transakcji ma bezpośredni wpływ na ewentualną możliwość: wystąpienia o zwrot nadpłaconego podatku VAT oraz zwrotu podatku VAT w związku z fakturą korygującą wystawioną do faktury pierwotnej. Zatem w analizowanej sprawie, zdaniem organu nie można zgodzić się ze stroną, że nie jest konieczna weryfikacja tego co było przedmiotem transakcji. Tym samym nie sposób zgodzić się z twierdzeniem strony, że przedmiotowy wniosek był dostatecznie zindywidualizowany i precyzyjny wobec czego organ miał obowiązek wydania interpretacji w analizowanej sprawie. Sąd nie podziela oceny organu interpretacyjnego, że opis zdarzenia przyszłego zawarty we wniosku spółki O. nie spełnia opisanych powyżej kryteriów. Wbrew temu co wskazuje Dyrektor, opis sprawy został przedstawiony przez wnioskodawcę jednoznacznie w skonkretyzowanym, kategorycznie określonym zdarzeniu przyszłym. Otóż, w ocenie Sądu, Dyrektor nie posiada uprawnienia do uzależnienia udzielenia merytorycznej odpowiedzi od stopnia hipotetyczności stanu faktycznego opisanego we wniosku, gdyż – o ile wniosek dotyczy interpretacji prawa podatkowego w związku z mającym nastąpić zdarzeniem przyszłym – opisane zdarzenie przyszłe z definicji jest zawsze hipotetyczne i abstrakcyjne. Rzecz jest w tym, aby to zdarzenie przyszłe zostało określone jednoznacznie, konkretnie i kategorycznie. Analiza wniosku prowadzi do konkluzji, że zawiera wszystkie elementy, jakie są niezbędne dla udzielenia odpowiedzi na zadane pytania. W niniejszej sprawie, na tle dokładnie opisanego zdarzenia przyszłego skarżąca zadała kilka pytań. Z punktu widzenia zadanych pytań znaczenie ma powód do dokonania planowanej korekty faktury pierwotnej, którym zgodnie ze wskazaniami strony jest odmienna klasyfikacja przedmiotu transakcji dokonana u nabywcy. Spółka O. rozważa bowiem zakwalifikowanie przedmiotu transakcji jako ZCP i dokonanie korekty faktury pierwotnej poprzez ujęcie przedmiotu transakcji jako niepodlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem w zakresie zainteresowania skarżącej jest kwestia okresu rozliczeniowego jaki będzie właściwy do rozpoznania przez podatnika korekty faktury pierwotnej w sytuacji uznania transakcji za niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT w ramach wystawionej przez podatnika faktury korygującej. Następnie: w jaki sposób spółka powinna wystąpić o zwrot nadpłaconego podatku VAT w związku z wystawioną korektą faktury pierwotnej oraz czy do przedmiotowego zdarzenia przyszłego znajdzie zastosowanie tryb zwrotu podatku VAT przewidziany w art. 87 ustawy o VAT. Spółka zaznaczyła zarówno w treści wniosku jak i w skardze, że przedmiotem pytań nie jest ocena, co było przedmiotem transakcji, a jedynie ocena konsekwencji planowanej korekty faktury pierwotnej (okresu, w którym należy ująć fakturę korygującą oraz tego, w jakim trybie należy wystąpić o zwrot nadpłaconego podatku VAT). Zatem pytania nie zostały sformułowane w taki sposób, aby odpowiedź na nie determinowała okoliczność czy korekta w opisanym przypadku jest zasadna, czy rzeczywiście spółka O. zakwalifikuje przedmiot transakcji jako ZCP. Art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej pozwala podmiotowi uprawnionemu do sformułowania wniosku dotyczącego zdarzenia przyszłego, czyli do opisania zdarzenia hipotetycznego, abstrakcyjnego, które dopiero ma lub może (w zależności od decyzji podmiotu) się zdarzyć. Z tego właśnie względu w pełni zrozumiałe oraz uprawnione było takie zredagowanie wniosku, w którym skarżąca rozważa pewne elementy zdarzenia przyszłego - zakwalifikowanie przedmiotu transakcji jako ZCP i dokonanie korekty faktury pierwotnej poprzez ujęcie przedmiotu transakcji jako niepodlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT oraz w którym uzależnia aktualność swoich pytań. Wbrew temu co twierdzi organ, w analizowanej sprawie nie jest konieczna weryfikacja tego co było faktycznie przedmiotem sprzedaży: nieruchomość czy zorganizowana cześć przedsiębiorstwa. W tym przypadku nie chodzi o potwierdzenie, że dokonana sprzedaż stanowiła w rzeczywistości ZCP. Organ musi przyjąć jako hipotezę, że ta transakcja może być ZCP, tak jak rozważa spółka O. w opisie zdarzenia przyszłego. Skarżąca również w skardze potwierdza, że przedmiotem oceny było przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, w którym spółka rozważa dokonanie reklasyfikacji przedmiotu transakcji i uznanie, że przedmiot transakcji stanowił ZCP. Nie ma to nic wspólnego ze zbyt dużym stopniem abstrakcyjności wniosku i taka redakcja wniosku nie wskazuje na to, że skarżąca nie potrafiła wykrystalizować jego przedmiotu. Tak sformułowany wniosek nadal pozostaje wnioskiem w "indywidualnej sprawie" (art. 14b § 1 Ordynacji). Należy także podzielić argumentację skargi, że wydanie interpretacji w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom Dyrektora nie doprowadziłoby do wydania interpretacji "warunkowej". Odpowiedź na przedstawione we wniosku pytania w żaden sposób nie była uzależniona od tego, czy transakcja zostanie uznana za dostawę ZCP, czy nie. Sens przedstawionych we wniosku pytań, jest jednoznaczny i taki jaki ponownie wskazano w skardze. Skarżąca zapytała bowiem wyłącznie o właściwy: (i) tryb dokonania korekty przeszłych rozliczeń ("historycznie" czy "na bieżąco"), (ii) sposób wystąpienia o zwrot nadpłaconego podatku oraz (iii) tryb, w jakim organy podatkowe powinny zwrócić spółce nadpłacony VAT - a zatem o kwestie związane z "formalnymi" aspektami rozważanej korekty, a nie z jej merytoryczną zasadnością - prawidłowość klasyfikacji przedmiotu transakcji na gruncie VAT. Udzielenie odpowiedzi na zadane przez skarżącą pytania w żaden sposób nie wiązało się bezpośrednio z koniecznością rozstrzygnięcia, czy to przez Dyrektora, czy też przez inny organ podatkowy (np. organ prowadzący kontrolę rozliczeń u nabywcy), czy transakcja stanowiła dostawę aktywa czy ZCP. W kontekście zarzutów skargi należy wskazać, że w przypadku każdego zdarzenia przyszłego istnieje bowiem możliwość, że interpretacja pozostanie jedynie prezentacją poglądów organu podatkowego, nieznajdującą zastosowania w praktyce wobec niezmaterializowania się opisanych w niej zdarzeń i tym samym będzie pełniła jedynie rolę informacyjną. Otóż jedną z funkcji interpretacji, poza gwarancyjną, jest funkcja informacyjna. Prawem podatnika jest zwrócić się do organu o interpretację z myślą o uzyskaniu stanowiska co do dopiero projektowanego zdarzenia. Skarżąca zawarła we wniosku wystarczająco hipotetycznych, aczkolwiek konkretnych informacji co jednak nie uprawniało organu do odmowy wszczęcia postępowania z przyczyn, o których była mowa wyżej. Dlatego zasadne są zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 - § 3, 14c § 1, art. 14k § 1 oraz w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez uznanie, że wniosek skarżącej nie był dostatecznie zindywidualizowany, jasny i precyzyjny oraz, iż wydanie interpretacji w niniejszej sprawie doprowadziłoby do wydania tzw. "interpretacji warunkowej", niezawierającej jednoznacznej oceny prawidłowości działań skarżącej, która jednocześnie w przypadku zastosowania się do niej nie realizowałaby funkcji ochronnej. W ponownym postępowaniu organ wyda interpretację indywidualną w oparciu o przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Zwrot kosztów postępowania (wpis od skargi – 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 480 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł) zasądzono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz § 2 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1687).