I FSK 1203/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Bożena Dziełak, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt I SA/Ke 62/19 w sprawie ze skargi O.G.E. Sp. z o.o. S.K.A. w K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji Wyrokiem z 28 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 62/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (dalej: Sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu sprawy ze skargi O.G.E. Sp. z o.o. S.K.A. w K. (dalej: Strona, Spółka) uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 listopada 2018 r. i poprzedzające je postanowienie z 10 października 2018 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania 2.1. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiono następujący stan faktyczny: W ramach zawartej umowy sprzedaży (transakcja), Spółka zbyła prawo użytkowania wieczystego działki wraz z posadowionym na niej budynkiem biurowym. Strony transakcji uznały, że jej przedmiotem była nieruchomość, która nie podlegała wyłączeniu ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit a i b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.; dalej: u.p.t.u.). W następstwie czego postanowiły skorzystać na podstawie art. 43 ust. 10 u.p.t.u. z możliwości rezygnacji ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. 2 października 2013 r. Spółka wystawiła na rzecz nabywcy fakturę VAT dokumentującą transakcję (faktura pierwotna), którą uwzględniła w deklaracji VAT-7 za październik 2013 r. i uiściła wynikający z niej podatek należny na rachunek urzędu skarbowego. W 2016 r. wobec nabywcy została wszczęta kontrola podatkowa celem weryfikacji prawidłowości rozliczeń nabywcy w podatku VAT w okresie, w którym uwzględnił on w swoich rozliczeniach fakturę pierwotną. W protokole kontroli organ podatkowy stwierdził, że w ramach transakcji doszło do zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP), co stosownie do art. 6 pkt 1 u.p.t.u. powinno skutkować wyłączeniem przedmiotu transakcji spod opodatkowania podatkiem VAT. Z uwagi na odmienną klasyfikację przedmiotu transakcji dokonaną u nabywcy, Spółka rozważa zakwalifikowanie przedmiotu transakcji jako ZCP i dokonanie korekty faktury pierwotnej poprzez ujęcie przedmiotu transakcji jako niepodlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT. Spółka zaznaczyła jednocześnie, że przedmiotem pytań we wniosku nie jest ocena, co było przedmiotem transakcji, a jedynie ocena konsekwencji planowanej korekty faktury pierwotnej (okresu, w którym należy ująć fakturę korygującą oraz tego, w jakim trybie należy wystąpić o zwrot nadpłaconego podatku VAT). 2.2. W związku z wyżej opisanym stanem faktycznym zadano pytania: 1. Jaki okres rozliczeniowy będzie właściwy do rozpoznania przez podatnika korekty faktury pierwotnej w sytuacji uznania transakcji za niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT w ramach wystawionej przez podatnika faktury korygującej? 2. W jaki sposób Spółka powinna wystąpić o zwrot nadpłaconego podatku VAT w związku z wystawioną korektą faktury pierwotnej? 3. Czy do przedmiotowego zdarzenia przyszłego znajdzie zastosowanie tryb zwrotu podatku VAT przewidziany w art. 87 u.p.t.u.? Przedstawiając własne stanowisko Spółka wyraziła pogląd, że: 1. podatnik powinien ująć korektę faktury pierwotnej w okresie rozliczeniowym, w którym została ujęta faktura pierwotna, tj. w okresie rozliczeniowym VAT, w którym Spółka wykazała należny podatek VAT z tytułu dokonanej transakcji; 2. Spółka po skorygowaniu faktury pierwotnej, zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego, powinna wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty do właściwego urzędu skarbowego w trybie art. 75 O.p.; 3. w związku z faktem, że do korekty faktury pierwotnej, zgodnie z art. 6 u.p.t.u., nie znajdzie zastosowania art. 29a ust. 14 u.p.t.u., to w sprawie nie znajdzie również zastosowania tryb zwrotu podatku przewidziany w art. 87 u.p.t.u. 2.3. Postanowieniem z 10 października 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Spółki. Utrzymując w mocy zaskarżone zażaleniem postanowienie Dyrektor wskazał, że ocena kwestii możliwości wszczęcia tego rodzaju postępowania wymaga w pierwszej kolejności rozważenia, czy sposób skonstruowania problemowego zagadnienia, stanowiącego przedmiot wniosku, daje możliwość wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje założone przez ustawodawcę. Organ podtrzymał stanowisko, że w analizowanej sprawie ocena stanowiska wnioskodawcy i wydanie interpretacji indywidualnej nie jest możliwa. W przedmiotowej sprawie w celu rozstrzygnięcia wątpliwości wnioskodawcy, organ musiałby przyjąć jako element opisu sprawy hipotezę, że dokonana przez zainteresowanego sprzedaż stanowiła w rzeczywistości zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Dyrektor wskazał, że opis sprawy nie był przedstawiony przez wnioskodawcę w skonkretyzowanym, kategorycznie określonym zdarzeniu przyszłym. Żądanie udzielenia interpretacji w zakresie wyznaczonym pytaniami sformułowanymi we wniosku Spółki przy jednoczesnym przedstawieniu sytuacji, która będzie miała miejsce w sposób warunkowy i niedookreślony wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji wydanej w trybie art. 14b O.p. 2.4. Na powyższe postanowienie Spółka złożyła skargę do Sądu pierwszej instancji. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia z 10 października 2018 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Spółka zarzuciła naruszenie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 - § 3, 14c § 1, art. 14k § 1 oraz w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez uznanie, że wniosek Skarżącej nie był dostatecznie zindywidualizowany, jasny i precyzyjny oraz, że wydanie interpretacji w niniejszej sprawie doprowadziłoby do wydania tzw. "interpretacji warunkowej", niezawierającej jednoznacznej oceny prawidłowości działań Skarżącej, która jednocześnie w przypadku zastosowania się do niej nie realizowałaby funkcji ochronnej. 2.5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 3.1. Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uchylił postanowienie I i II instancji. 3.2. W ocenie Sądu, wbrew temu co wskazuje Dyrektor, opis sprawy został przedstawiony przez wnioskodawcę jednoznacznie w skonkretyzowanym, kategorycznie określonym zdarzeniu przyszłym. Dyrektor nie posiada uprawnienia do uzależnienia udzielenia merytorycznej odpowiedzi od stopnia hipotetyczności stanu faktycznego opisanego we wniosku, gdyż – o ile wniosek dotyczy interpretacji prawa podatkowego w związku z mającym nastąpić zdarzeniem przyszłym – opisane zdarzenie przyszłe z definicji jest zawsze hipotetyczne i abstrakcyjne. Przedstawiony wniosek zawiera wszystkie elementy, jakie są niezbędne dla udzielenia odpowiedzi na zadane pytania. Sąd podkreślił, że udzielenie odpowiedzi na zadane przez Skarżącą pytania w żaden sposób nie wiązało się bezpośrednio z koniecznością rozstrzygnięcia, czy to przez Dyrektora, czy też przez inny organ podatkowy, czy transakcja stanowiła dostawę aktywa czy ZCP. 4. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną 4.1. Skargę kasacyjną wniósł Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaskarżając powyższy wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 135 p.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h i 14b § 3 O.p. przez niesłuszne uznanie, że organ bezzasadnie odmówił wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej, albowiem wniosek podatnika w tym przedmiocie nie zawierał jednoznacznie sprecyzowanego i wyraźnego tła faktycznego stanowiącego podstawę kwalifikacji prawnopodatkowej w ramach procesu wydawania interpretacji indywidualne, a przez to bezzasadnie uznał, że organ interpretacyjny naruszył przepisy postępowania i w konsekwencji niesłusznie uchylił zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające. 4.2. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. 4.3. Spółka nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a., niezależnie od zarzutów skargi kasacyjnej (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). 5.2. Skarga kasacyjna zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.) okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. Sąd nie naruszył bowiem podanych w zarzutach przepisów prawa i to w sposób, który wymagałby uchylenia zaskarżonego wyroku. 5.3. Mając na uwadze przepisy proceduralne w brzmieniu adekwatnym dla sprawy sądowoadministracyjnej kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji, należało wskazać, że według art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie z art. 14b § 2 O.p. wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. W myśl § 3 tego artykułu, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z kolei interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny; można przy tym odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie, o czym stanowi art. 14c § 1 O.p. W razie zaś negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, co przewiduje art. 14c § 2 O.p. Z powołanych regulacji prawnych dostatecznie jasno wynika, że na użytek postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej to wnioskodawca (zainteresowany) decyduje o tym: po pierwsze, jakich przepisów podatkowych interpretacji oczekuje; po drugie, w kontekście jakiego "zaistniałego stanu faktycznego" lub "zdarzenia przyszłego" plasuje wątpliwe ze swojego punktu widzenia te właśnie przepisy podatkowe. W takich bowiem uwarunkowaniach zainteresowany wyraża "własne stanowisko w sprawie oceny prawnej" stanu już zaistniałego lub przyszłego. Natomiast rolą organu, który wydaje interpretację indywidualną, jest tylko i wyłącznie "ocena stanowiska wnioskodawcy", czyli tego jak on w wątpliwym dla siebie zakresie prawnie kwalifikuje przedstawiony stan faktyczny/zdarzenie przyszłe. Innymi słowy, organ musi albo potwierdzić zasadność zapatrywań prawnych wnioskodawcy (jeśli ocenia je jako prawidłowe) i wtedy może nawet zaniechać prawnego uzasadnienia takiej oceny (gdy wszystko jest prawidłowe), albo negatywnie ocenić owe zapatrywania i wówczas podać w ich miejsce prawidłowe stanowisko wraz z jego uzasadnieniem prawnym. 5.4. Podkreślić przy tym trzeba, że w pojęciu "wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego", o którym mowa w art. 14b § 3 ab initio O.p., mieszczą się zarówno elementy opisywane w ujęciu czysto fizycznym, mające lub mogące mieć miejsce w rzeczywistości, jak i mogą tkwić w nim również elementy określane od razu przez użycie definiujących je kategorii/pojęć prawnych, co do których wykładni i oceny zastosowania wnioskodawca nie ma wątpliwości i nie pyta o nie. Powyższe oznacza, że wnioskodawca - zależnie od swojej woli - może do opisu przypadku w związku z którym dąży do otrzymania interpretacji indywidualnej wprowadzić także pewne elementy prawne odnośnie których w ogóle nie wymaga od organu oceny poprawności takiego a nie innego ich przyporządkowania z punktu widzenia pojęć znaczących podatkowo, albo może objąć je oczekiwaniem zupełnie odmiennym. Decyzja w tej mierze pozostaje po stronie zainteresowanego podmiotu. Nie musi on bowiem pytać o każdy fragment określonego przepisu podatkowego. O tym z jakim przypadkiem mamy do czynienia w indywidualnej sprawie o wydanie interpretacji, decyduje zatem zakres wniosku przedstawiony jako "własne stanowisko w sprawie oceny prawnej", gdyż to ta właśnie niepewna dla zainteresowanego kwalifikacja podatkowa jest następnie poddawana ocenie organu w procesie wydawania interpretacji indywidualnej. Oczywistym powinno być zaś to, że jeśli wnioskodawca nie przedstawi swojej oceny prawnej wyraźnie w charakterze stanowiska kwalifikującego opisany we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe z podatkowego punktu widzenia - bo wprost wskaże, że w tym stanie/zdarzeniu występuje element, który czyni zadość pewnej kategorii prawnej/sytuacji normatywnej ze sfery prawa podatkowego - to organ nie może dokonać pozytywnej lub negatywnej oceny w tym zakresie (bo nie ma oceny prawnej wyrażonej przez wnioskodawcę), lecz winien przyjąć twierdzenia wnioskodawcy za fragment zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Podsumowując, zainteresowany według własnego uznania podejmuje swobodną decyzję co do tego, o jaką kwestię podatkową pyta i w jakim otoczeniu "faktycznym" (zaistniałym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym) do tej kwestii się odnoszącym. W konsekwencji "to samo" jednym razem jest elementem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a innym razem może być istotą interpretacji indywidualnej co do której wnioskodawca oczekuje potwierdzenia w stanowisku organu podatkowego. Przewidziane bowiem w art. 14b § 3 in fine O.p. przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, nie musi obejmować całego zakresu znaczeniowego przepisu prawa podatkowego, lecz może ograniczać się tylko do tego jego fragmentu, który wnioskodawca uważa za problematyczny w odniesieniu do swojej indywidualnej sprawy. 5.5. Jeśli z kolei organ podatkowy ma uzasadnione wątpliwości w powyższych obszarach złożonego wniosku, a więc obejmujących dwa kluczowe zakresy wytyczone treścią art. 14b § 3 O.p., to powinien przed wydaniem interpretacji indywidualnej je usunąć w trybie do tego przewidzianym. Mianowicie temu celowi służy procedura przewidziana w art. 169 § 1 O.p., która ma zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie wydania takiej interpretacji mocą art. 14h O.p. Należy zatem wezwać wnioskodawcę do zredagowania wniosku w sposób prawem wymagany, tj. poprzez jednoznaczne wskazanie co stanowi elementy składające się na "wyczerpująco przedstawiony zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe", a co już jest "przedstawieniem własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego". Taki jest właściwy i jedyny etap postępowania odpowiedni dla rozwiania ewentualnych niejednoznaczności co do intencji podmiotu występującego z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Sposób działania tego rodzaju co do zasady powinien wykluczyć ryzyko późniejszego sporu na tym tle. Po prawidłowo (w ujęciu formalnym) przeprowadzonym postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej sporna może pozostać tylko wyrażona przez organ ocena stanowiska materialnoprawnego wnioskodawcy, ewentualnie wraz z jej uzasadnieniem prawnym, tudzież stanowisko organu wskazane jako prawidłowe wraz z jego uzasadnieniem, a nie to jakiego zaistniałego stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego oceny te dotyczą. 5.6. W rozpoznanej przez Sąd pierwszej instancji sprawie obejmującej kontrolę legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej, wniosek o wydanie takowej interpretacji, oparty na zdarzeniu przyszłym, dotyczył wyrażenia oceny prawnej stanowiącej odpowiedź na następujące pytania: "1. Jaki okres rozliczeniowy będzie właściwy do rozpoznania przez podatnika korekty faktury pierwotnej w sytuacji uznania transakcji za niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT w ramach wystawionej przez podatnika faktury korygującej? 2. W jaki sposób spółka powinna wystąpić o zwrot nadpłaconego podatku VAT w związku z wystawioną korektą faktury pierwotnej? 3. Czy do przedmiotowego zdarzenia przyszłego znajdzie zastosowanie tryb zwrotu podatku VAT przewidziany w art. 87 u.p.t.u.?" Słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że opis sprawy został przedstawiony przez wnioskodawcę jednoznacznie w skonkretyzowanym, kategorycznie określonym zdarzeniu przyszłym. Analiza wniosku prowadzi do konkluzji, że zawiera wszystkie elementy, jakie są niezbędne dla udzielenia odpowiedzi na zadane pytania. Z punktu widzenia zadanych pytań znaczenie ma powód do dokonania planowanej korekty faktury pierwotnej, którym zgodnie ze wskazaniami Strony jest odmienna klasyfikacja przedmiotu transakcji dokonana u nabywcy. Spółka rozważa bowiem zakwalifikowanie przedmiotu transakcji jako ZCP i dokonanie korekty faktury pierwotnej poprzez ujęcie przedmiotu transakcji jako niepodlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem w zakresie zainteresowania Skarżącej jest kwestia okresu rozliczeniowego jaki będzie właściwy do rozpoznania przez podatnika korekty faktury pierwotnej w sytuacji uznania transakcji za niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT w ramach wystawionej przez podatnika faktury korygującej. Następnie: w jaki sposób Spółka powinna wystąpić o zwrot nadpłaconego podatku VAT w związku z wystawioną korektą faktury pierwotnej oraz czy do przedmiotowego zdarzenia przyszłego znajdzie zastosowanie tryb zwrotu podatku VAT przewidziany w art. 87 u.p.t.u. Spółka zaznaczyła, że przedmiotem pytań nie jest ocena, co było przedmiotem transakcji, a jedynie ocena konsekwencji planowanej korekty faktury pierwotnej (okresu, w którym należy ująć fakturę korygującą oraz tego, w jakim trybie należy wystąpić o zwrot nadpłaconego podatku VAT). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pytania nie zostały sformułowane w taki sposób, aby odpowiedź na nie determinowała okoliczność czy korekta w opisanym przypadku jest zasadna, czy rzeczywiście Spółka zakwalifikuje przedmiot transakcji jako ZCP. 5.7. Nie można podzielić argumentacji skargi kasacyjnej, że wydanie interpretacji indywidualnej doprowadziłoby do wydania interpretacji "warunkowej". Sens przedstawionych we wniosku pytań, jest jednoznaczny. Skarżąca zapytała bowiem wyłącznie o właściwy: tryb dokonania korekty przeszłych rozliczeń (historycznie czy na bieżąco), sposób wystąpienia o zwrot nadpłaconego podatku oraz tryb, w jakim organy podatkowe powinny zwrócić spółce nadpłacony VAT - a zatem o kwestie związane z "formalnymi" aspektami rozważanej korekty, a nie z jej merytoryczną zasadnością - prawidłowość klasyfikacji przedmiotu transakcji na gruncie VAT. Udzielenie odpowiedzi na zadane przez Skarżącą pytania w żaden sposób nie wiązało się bezpośrednio z koniecznością rozstrzygnięcia, czy transakcja stanowiła dostawę aktywa czy ZCP. Słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, że zrozumiałe i uprawnione było takie zredagowanie wniosku, w którym Skarżąca rozważa pewne elementy zdarzenia przyszłego - zakwalifikowanie przedmiotu transakcji jako ZCP i dokonanie korekty faktury pierwotnej poprzez ujęcie przedmiotu transakcji jako niepodlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT. Wbrew temu co twierdzi autor skargi kasacyjnej, w sprawie nie jest konieczna weryfikacja tego co było faktycznie przedmiotem sprzedaży: nieruchomość czy zorganizowana cześć przedsiębiorstwa. W tym przypadku nie chodzi o potwierdzenie, że dokonana sprzedaż stanowiła w rzeczywistości ZCP. Organ musi przyjąć jako hipotezę, że ta transakcja może być ZCP, tak jak rozważa Spółka w opisie zdarzenia przyszłego. Nie ma to nic wspólnego ze zbyt dużym stopniem abstrakcyjności wniosku i taka redakcja wniosku nie wskazuje na to, że Skarżąca nie potrafiła wykrystalizować jego przedmiotu. Tak sformułowany wniosek nadal pozostaje wnioskiem w "indywidualnej sprawie". 5.8. Z kolei zwracanie uwagi w motywach skargi kasacyjnej na troskę o zapewnienie skutecznej ochrony prawnej wnioskodawcy poprzez wydaną interpretację indywidualną nie może abstrahować od tego, w jakim obszarze prawnym i przy jakich "założeniach" co do "zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego" tenże zainteresowany oczekuje stanowiska organu podatkowego. Wypada odnotować, że istotne wątpliwości w sferze poddawanego ocenie prawnej stanu/zdarzenia należy usuwać w trybie art. 169 § 1 O.p. Nadto, z punktu widzenia zasady zaufania, ujętej w art. 121 § 1 O.p. i stosowanej w sprawach o wydanie interpretacji indywidualnej na mocy art. 14h O.p., organ podatkowy może dodatkowo informować wnioskodawcę w wydanym akcie, że interpretacja indywidualna wywoła efekt ochronny, ale tylko przy ziszczeniu się w rzeczywistości takich elementów, które podano we wniosku jako tworzące zaistniały stan faktyczny/zdarzenie przyszłe i które jednocześnie przyjął za wnioskodawcą organ przy formułowaniu własnej ich oceny prawnej. 5.9. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. Zaskarżony wyrok nie naruszał prawa w zakresie objętym zarzutami skargi kasacyjnej i dlatego orzeczono jak w sentencji niniejszego wyroku.