II SA/Wa 2540/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Protokolant referent stażysta Magdalena Morawiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi W.Z. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego oddala skargę W.Z. złożył skargę na decyzję Szefa Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2019r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2019r. nr [...],[...] w sprawie wygaśnięcia stosunku służbowego. Wyrokiem z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt II SAB/OI 30/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zobowiązał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego Pana W.Z. w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wskazał, że podziela prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym w sytuacji nieprzedstawienia funkcjonariuszowi propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pracy, Dyrektor lAS wydaje decyzję w przedmiocie stosunku służbowego tęgo, funkcjonariusza, w której powinien wyjaśnić przyczyny jego ustania. Wydanie decyzji dotyczącej stosunku służbowego zwalnianego funkcjonariusza zapewnia bowiem przestrzeganie wymogów sprawiedliwości proceduralnej, co wynika zarówno z art. 78, jak i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 195/19 oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że skoro, z mocy art. 170 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, zwanej dalej "ustawą wprowadzającą KAS" wynika, że w przypadku, o którym mowa w art. 170 ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby, a więc ustawodawca zrównuje w ten sposób skutki prawne zwolnienia ze służby ze skutkiem wygaśnięcia stosunku służbowego, to w analizowanej sytuacji zachodzi domniemanie załatwienia sprawy również w formie decyzji, której podstawę prawną stanowić będzie art. 170 ust. 3 ustawy wprowadzającej KAS w związku z art. 276 ust. 2 ustawy o KAS. W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie uczestnik postępowania nie otrzymał pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, zachodziła więc konieczność wydania decyzji stwierdzającej zwolnienie go ze służby. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2019r. nr [...] stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego W.Z. z dniem [...] sierpnia 2017 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że podejmując decyzję o nieprzedstawieniu funkcjonariuszowi pisemnej propozycji pracy lub służby w podległej jednostce uwzględnił okoliczności wynikające z akt osobowych, tj. kwalifikacje oraz przebieg służby. Mimo, iż W.Z. wykonywał swoje obowiązki na oczekiwanym poziomie, był wielokrotnie nagradzany, na nieprzedłożenie propozycji miały wpływ częste absencje funkcjonariusza spowodowane przebywaniem na zwolnieniach lekarskich. W ocenie organu powtarzające się, krótkotrwałe nieobecności w służbie W.Z., często nie dające się przewidzieć miały istotne znaczenie dla prawidłowej realizacji zadań. Wymagały podejmowania przez organ stałych działań organizacyjnych - wyznaczania zastępstw, zapewniania dni wolnych za pełnioną przez pozostałych funkcjonariuszy służbę w ponadnormatywnym wymiarze oraz wypłatę uposażenia z tego tytułu, co generowało dodatkowe koszty dla pracodawcy. Powyższe wpływało niekorzystnie na organizację pracy komórki, w której funkcjonariusz pełnił służbę. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. W.Z. złożył od ww. decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], odwołanie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów; 1) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez złamanie konstytucyjnej równości wobec prawa, konstytucyjnej zasady dostępu do służby publicznej na równych zasadach; 2) art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. przepisy wprowadzające Krajową Administrację Skarbową, zwanej dalej "ustawą wprowadzającą KAS" poprzez błędne zastosowanie określonych w tym przepisie kryteriów do osoby Skarżącego i uznanie, że kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania przemawiają za tym, by nie złożyć skarżącemu propozycji służby, a tymczasem w istocie rzeczy prawidłowa ocena powinna prowadzić do złożenia skarżącemu propozycji służby lub pracy; 3) art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS, tj. zastosowanie w zaskarżonej decyzji nieustawowego kryterium jakim jest przebywanie przez Skarżącego na zwolnieniach lekarskich każdorazowo w okresie krótszym niż rok; 4) art. 167 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w zw. z art. 183 ust. 2 ww. ustawy i art. 165 ust 7 ustawy wprowadzającej KAS poprzez uwzględnienie jako kryterium nieprzedłożenia skarżącemu propozycji służby, orzeczenia dyscyplinarnego w postaci kary nagany, która nie może stanowić ustawowego kryterium nieprzedłożenia Skarżącemu propozycji służby, a nadto z uwagi na upływ okresu przewidzianego w ww. przepisach prawa winno zostać zniszczone; 5) art. 183 ust. 7 ustawy, który wskazuje, iż po upływie ww. okresów odpisy orzeczeń dyscyplinarnych dołączone do akt osobowych podlegają zniszczeniu; 6) art. 7 i 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez błędną ocenę dowodów prowadzącą do wniosku, że prawidłowa była decyzja o niewręczaniu Skarżącemu propozycji służby i że jego stosunek służbowy wygasł w sytuacji gdy nie powinno to mieć miejsca; 7) art. 7, art. 77 § 1 i 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w sprawie, brak należytego zebrania dowodów stanowiących zdaniem organu uzasadnienie jego decyzji o nie przedstawieniu skarżącemu propozycji dalszej służby; 8) art. 10 k.p.a. poprzez brak informacji o wszczęciu i możliwości składania w jego toku wniosków dowodowych oraz nie umożliwienia Skarżącemu końcowego zapoznania się z aktami sprawy i przedłożenia swojego w niej stanowiska; 9) art. 6, 8 i 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nieobiektywny, z pominięciem obowiązujących przepisów prawa oraz niepogłębiający zaufania do obywateli i zasadę zaufania. Po rozpoznaniu sprawy Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazał, iż zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Mając na uwadze ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 195/19, oddalającym skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], jak i wyroku z dnia 8 listopada 2018 r. sygn. akt II SAB/OI 30/18 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zobowiązującego Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego W.Z. w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...],[...] stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego W.Z. z dniem [...] sierpnia 2017 r. Organ wskazał, iż w pierwszej kolejności zważyć należało, iż rozstrzygnięcia w zakresie stosunku służbowego determinowały względy wynikające ze zmian w organizacji funkcjonowania utworzenie Krajowej Administracji Skarbowej. Z dniem 1 marca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej tworząca Krajową Administrację Skarbową, w ramach której została wyodrębniona Służba Celno-Skarbowa. Ustawa wprowadziła szereg rozwiązań w zakresie ustroju i organizacji jednostek Krajowej Administracji Skarbowej, w tym także w sprawach dotyczących służby i pracy. Przepisy przejściowe i wprowadzające zostały zawarte w ustawie wprowadzającej. Zgodnie z art. 165 ust. 3 ustawy wprowadzającej KAS pracownicy zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych stali się z dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, z zastrzeżeniem art. 170, odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowali ciągłość pracy i służby. Przepis art. 165 ust. 7 ww. ustawy przewiduje, że dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz Dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia [...] maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. W myśl przepisu art. 170 ust. 1 ww. ustawy wprowadzającej KAS stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1 oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik albo funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r. W.Z. do dnia 31 maja 2017 r. nie otrzymał propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby w Krajowej Administracji Skarbowej. W konsekwencji braku propozycji w myśl ww. art. 170 ust, 1 ustawy wprowadzającej KAS jego stosunek służbowy wygasł z dniem [...] sierpnia 2017 r. Organ wskazał, iż nieprzedstawienie odwołującemu do dnia [...] maja 2017 r. propozycji pracy/służby w Krajowej Administracji Skarbowej znajduje oparcie w przepisach ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. Ustawodawca pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych KAS pełne prawo co do tego, komu zostanie przedstawiona propozycja, a w przypadku złożenia propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, wybór rodzaju zatrudnienia, jaki zostanie zaproponowany poszczególnym pracownikom i funkcjonariuszom danej jednostki, tj. czy będzie to zatrudnienie na podstawie umowy o pracę czy też propozycja pełnienia służby. Ustawa nie zawiera nakazu złożenia pracownikom propozycji zatrudnienia, zaś funkcjonariuszom propozycji pełnienia służby. Ustawodawca bowiem umożliwił dostosowanie zasobów kadrowych do potrzeb kierowanych przez nich jednostek i realizowanych zadań. Stąd też Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] nie był zobowiązany do przedłożenia Odwołującemu propozycji pracy lub służby. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego w ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zawiera analizę ustawowych przesłanek, z powodu których zaniechano przedstawienia Odwołującemu propozycji pracy/służby. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] dokonując oceny potrzeb kadrowych w perspektywie tego komu z dotychczasowych funkcjonariuszy należy złożyć propozycję zatrudnienia lub pełnienia służby wziął pod uwagę przebieg służby oraz potrzeby organizacyjno – kadrowe podległej jednostki. W ocenie organu I instancji o nieprzedstawieniu panu W.Z. do dnia [...] maja 2017 r. propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia bądź pełnienia służby zadecydowały powtarzające się, krótkotrwałe nieobecności w służbie funkcjonariusza, często nie dające się przewidzieć. Absencje funkcjonariusza miały istotne znaczenie dla prawidłowej realizacji zadań, wymagały podejmowania przez organ stałych działań organizacyjnych - wyznaczania zastępstw, zapewnienia dni wolnych za pełnioną przez pozostałych funkcjonariuszy służbę w ponadnormatywnym wymiarze oraz wypłatę uposażenia. Powyższe generowało dodatkowe koszty dla pracodawcy oraz wpływało niekorzystnie na organizację pracy komórki, w której funkcjonariusz pełmł służbę. W ocenie organu, nie bez znaczenia było również niewłaściwe zachowanie funkcjonariusza w służbie, które stało się przedmiotem postępowania dyscyplinarnego w 2011 r. i w efekcie skutkowało wymierzeniem kary dyscyplinarnej nagany. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] podejmując decyzję o nieprzedstawieniu W.Z. do dnia [...] maja 2017 r. pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia bądź pełnienia służby działał w trosce o właściwą i terminową realizację zadań ustawowych przez podległą Izbę. Organ ważąc wszystkie argumenty zobowiązany jest brać pod uwagę nie tylko zasadę ochrony pracy/służby lecz inne wartości konstytucyjne, jak interes publiczny, dobro wspólne, równowagę finansów publicznych, które mają związek ze zmianami dokonywanymi w strukturach administracji publicznej. Szef Krajowej Administracji Skarbowej stoi na stanowisku, iż dla prawidłowej i terminowej realizacji zadań nałożonych na Służbę Celno-Skarbową istotne jest efektywne wykorzystanie posiadanych zasobów kadrowych przy uwzględnieniu potrzeb oraz spełnieniu odpowiednich kryteriów i warunków, w tym przypadku przesłanek określonych w art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. W.Z. złożył skargę na decyzję Szefa Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2019r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2019r. nr [...],[...] w sprawie wygaśnięcia stosunku służbowego. Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie następujących przepisów: 1. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez złamanie konstytucyjnej równości wobec prawa, konstytucyjnej zasady dostępu do służby publicznej na równych zasadach; 2. art. 165 ust. 7 ustawy w z dnia 16 listopada 2016 r. ustawy przepisy wprowadzające ustawę o KAS poprzez błędne zastosowanie określonych w tym przepisie kryteriów do osoby skarżącego i uznanie, że jego kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania przemawiają za tym, by nie złożyć mu propozycji służby, a tymczasem w istocie rzeczy prawidłowa ocena tychże powinna prowadzić do złożenia skarżącemu propozycji służby lub pracy; 3. art. 165 ust. 7 ustawy w z dnia 16 listopada 2016 r przepisy wprowadzające ustawę o KAS zastosowanie w zaskarżonej nieustawowego kryterium jakim jest przebywanie przez skarżącego na zwolnieniach lekarskich każdorazowo w okresie krótszym niż rok; 4. art. 167 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o służbie celnej w zw. z art. 183 ust. 2 ww. ustawy i art. 165 ust. 7 ustawy przepisy wprowadzające ustawę o KAS poprzez uwzględnienie jako kryterium nieprzedłożenia skarżącemu propozycji służby orzeczenia dyscyplinarnego w postaci kary nagany, które nie może stanowić ustawowego kryterium nieprzedłożenia mu propozycji służby a nadto z uwagi na upływ okresu przewidzianego w ww. przepisach prawa winno było zostać zniszczone; 5. art. 183 ust. 7 ustawy o służbie celnej poprzez jego niezastosowanie, pomimo, iż przepis ten wskazuje, iż po upływie okresu 12 miesięcy (w odniesieniu do kary nagany) odpisy orzeczeń dyscyplinarnych dołączone do akt osobowych funkcjonariuszy podlegają zniszczeniu; 6. art 7 i 77 § 1, art. 80 i art 107 § 3 k.p.a. przez błędną ocenę dowodów prowadzącą do wniosku, że prawidłowa była decyzja o niewręczeniu skarżącemu propozycji służby i że stosunek służbowy skarżącego wygasł w sytuacji gdy należyta i wszechstronna ocena materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosku przeciwnego; 7. art. 7, art. 77 § 1 i 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w sprawie, brak należytego zebrania dowodów stanowiących zdaniem organu uzasadnienie jego decyzji o nie przedstawieniu skarżącemu propozycji dalszej służby oraz brak ustosunkowania się przez organ do zasadniczej części zarzutów złożonego mu odwołania; 8. art 6, 8, i 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nieobiektywny. Z pominięciem obowiązujących przepisów prawa oraz niepogłębiający zaufania do obywateli i naruszający zasadę zaufania; 9. art. 15 k.p.a. tj. zasady dwuinstancyjności wskutek nie uchylenia przez organ odwoławczy stosownie do art. 138 § 2 k.p.a. decyzji organu I instancji wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w którym skarżący z naruszeniem przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a. nie został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego jak i o możliwości składania w jego toku wniosków dowodowych oraz nie umożliwiono mu końcowego zapoznania się z aktami sprawy i przedstawienia swojego w niej stanowiska; Na podstawie art. 106 § 3 ustawy o p.p.s.a. skarżący, wnosi o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów: 1. znajdujących się w aktach sprawy o sygn. [...] prowadzonej przed Sądem Rejonowym w [...], Wydział [...] ul. [...],[...] – skarżący zobowiązał się do wskazania kart dokumentów z ww. akt po ich dostarczeniu do tut. Sądu – na okoliczność stanu zdrowia skarżącego w okresie pełnienia służby, jego rzeczywistych problemów zdrowotnych wynikających z przyczyn od niego niezależnych (wypadku przy pracy); 2. znajdujących się w aktach Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w [...], adres: [...] 4, [...][...] - dotyczących skarżącego, skarżący zobowiązał się do wskazania kart dokumentów z ww. akt po ich dostarczeniu do tut. Sądu, 3. karty wypadku. - obu (pkt 2 i 3) na okoliczność stanu zdrowia skarżącego - jego przyczyn (wypadek przy pracy); 4. Pismo z dnia [...] czerwca 2017 r. wraz z potwierdzeniem odbioru z dnia [...] czerwca 2017 r. i potwierdzeniem nadania. 5. Pismo z dnia [...] maja 2017 r. wraz z potwierdzeniem odbioru z dnia [...]czerwca 2017 r., 6. Pismo z dnia [...] lipca 2017 r. wraz z potwierdzeniem odbioru z dnia [...] lipca 2017 r., 7. Pismo z dnia [...] maja 2017 r., 8. Pismo z dnia [...] lutego 2017 r., 9. Wniosek z dnia [...] lutego 2017 r., 10. Wniosek z dnia [...] lutego 2017 r., 11. Uzupełnienie wniosków z dnia [...] kwietnia 2017 r., 12. Wniosek z dnia [...] kwietnia 2017 r., 13. Zażalenie na przewlekłość postępowania administracyjnego z dnia [...] kwietnia 2017 r., 14. Pismo z dnia [...] czerwca 2017 r., 15. Pismo z dnia [...] lipca 2017 r. wraz z załącznikami. - wszystkich (pkt 4-15) na okoliczność chronologii zdarzeń obrazujących brak przedłożenia skarżącemu propozycji służby przez Dyrektora lAS w [...] oraz przyczyn tego stanu rzeczy; 16. Dokument "Mianowanie na stopień służbowy" z dnia [...] września 2016 r. - na okoliczność przyznania skarżącemu awansu na kilka miesięcy przed rzekomym stwierdzeniem braku jego przydatności do pełnienia służby z powodu orzeczenia dyscyplinarnego z 2011 r. oraz uprzednich krótkotrwałych i niezależnych od skarżącego zwolnień lekarskich wynikających z wypadku skarżącego przy pracy; 17. Protokół z dnia [...] września 2018 r. w sprawie o sygn. akt: [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...],[...] Wydział [...] — na okoliczność sposobu doboru kryteriów osób kwalifikowanych do nie przedłożenia im propozycji służby; 18. Dokumentów z akt sprawy o sygn. akt: [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...],[...] Wydział [...], adres: ul. [...],[...] - skarżący zobowiązał się do wskazania kart dokumentów z ww. akt po ich dostarczeniu do tut. Sądu - na okoliczność sposobu doboru kryteriów osób kwalifikowanych do nie przedłożenia im propozycji służby; 19. Pismo z dnia [...] lipca 2017 r., 20. Pismo z dnia [...] sierpnia 2017 r.,- obu (pkt 19-20) na okoliczność przyczyn braku przedłożenia skarżącemu propozycji służby z uwagi na jego działalność związkową. Skarżący oświadczył, iż z uwagi na naruszenie przez organy administracji zasady dwuinstancyjności, w tym oczywiście bezzasadne nie uchylenie przez organ odwoławczy decyzji Dyrektora KAS w [...], znak: [...];[...], wydanej bez jakiegokolwiek udziału skarżącego, skarżący nie mógł przewidzieć, iż dopiero na tym etapie postępowania był zmuszony składać wnioski dowodowe zmierzające do pełnego i rzetelnego wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Skarżący wnosił o uchylenie decyzji Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2019 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], nr [...];[...] z dnia [...] lipca 2019 r. Skarżący podnosił, iż organ ustosunkował się pobieżnie do zarzutów samego odwołania wskazując w pierwszej kolejności, iż jego zdaniem przy podejmowaniu decyzji o nie przedstawianiu skarżącemu propozycji służby należało brać pod uwagę fakt udzielonej mu choć zatartej kary dyscyplinarnej. Oparł się przy tym na treści art. 271 ustawy o KAS. Z drugiej strony wskazał, iż ukaranie karą dyscyplinarną w przeszłości, jeśli nastąpiło jej zatarcie, nie może być nigdy ujawnione i uniemożliwia ocenę nowych zdarzeń związanych z byłym sprawcą. Oparł się przy tym na orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt. SDI 32/10. Organ nie dostrzegł, iż orzeczenie to nie dotyczy przewinienia dyscyplinarnego a zatarcia skazania osoby skazanej za popełnienie przestępstwa. Trudno szukać powodów dla których należałoby zrównać pozycję instytucji zatarcia skazania o której mowa w art. 106 k.k. od instytucji zatarcia kary dyscyplinarnej o której mowa w art. 271 ustawy o KAS. Zdaniem skarżącego wykładnia przepisu art. 271 ustawy o KAS dokonana przez doktrynę jest w istocie jednoznaczna. "Istotą instytucji zatarcia (kary dyscyplinarnej) jest faktyczne i prawne usunięcie informacji o karze dyscyplinarnej, tak jakby kara na funkcjonariusza nigdy nie została nałożona. Po zatarciu kary przy ocenie funkcjonariusza, jego awansach fakt nałożenia na niego kary nie może być brany pod uwagę, gdyż karę tę traktuje się jako niebyłą." (tak: Melezini Andrzej (red.), Teszner Krzysztof (red.). Krajowa Administracja Skarbowa, Komentarz do art. 271 ustawy o KAS, SIP LEX 2018). Skarżący wskazywał również, iż w sprawie przewinienia dyscyplinarnego, które miało miejsce w 2011 r. zastosowanie winien mieć przepis art. 183 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o służbie celnej a nie przepis art. 271 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. ustawy o KAS. Nadto skoro w przypadku prawidłowego zastosowania przepisów ww. ustawy z upływem terminów przewidzianych w tych przepisach kara nagany uległa zatarciu po upływie 12 miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego to skutkiem tego był obowiązek organu zniszczenia orzeczeń dyscyplinarnych dołączonych do akt osobowych, (tak: art. 183 ust. 2 i ust. 7 ustawy o służbie celnej). Zdaniem skarżącego, twierdzenie organu odwoławczego, iż w istocie organ nie powiadomił skarżącego ani o wszczęciu postępowania administracyjnego ani o jego zakończeniu, ani o możliwości składania wniosków dowodowych z powodu wyznaczonego mu 14-dniowego terminu, którego nie chciał przekroczyć (łamiąc przy tym wszelkie pozostałe przepisy i prawa skarżącego jako strony) świadczy o bardzo wybiórczym stosowaniu się przez organ obowiązujących przepisów prawa. Nie ma przy tym znaczenia czy w istocie skarżący złożyłby wnioski dowodowe czy nie. Miał on pełne prawo do tego by być potraktowany jak każda inna strona postępowania administracyjnego. Miał prawo powziąć wiedze o wszczęciu postępowania administracyjnego, zapoznać się z aktami i dopiero podjąć decyzję o złożeniu/nie złożeniu wniosków dowodowych w sprawie. Skarżący podkreśla, że na tym etapie skargi organ odwoławczy dopuścił się w ocenie naruszenia przepisu art. 15 k.p.a., tj. zasady dwuinstancyjności. Naruszenie to nastąpiło wskutek nie uchylenia przez organ odwoławczy stosownie do art 138 § 2 k.p.a. decyzji organu I instancji wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w którym skarżący z naruszeniem przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a. nie został poinformowany o wszczęciu postępowania jak i o możliwości składania w jego toku wniosków dowodowych oraz nie umożliwiono mu końcowego zapoznania się z aktami sprawy i przedstawienia swojego w niej stanowiska. Zdaniem skarżącego w świetle obowiązujących przepisów prawa organ I instancji postąpił nieprawidłowo nie przedstawiając skarżącemu do dnia [...] maja 2017 r. propozycji służby w oparciu o fakt, iż w latach 2011-2016 miał on stwierdzoną zwolnieniami lekarskimi nieobecność. W świetle przepisów ustawy przepisy wprowadzające ustawę o KAS Dyrektor Izby Administracji Skarbowej miał obowiązek złożenia skarżącemu propozycji służby. Art. 165 ust. 3 ww. ustawy wskazuje, iż pracownicy zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych stają się z dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, z zastrzeżeniem art, 170, odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej, zwanych dalej "jednostkami KAS", albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, zwanymi dalej "funkcjonariuszami", pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowują ciągłość pracy i służby. W sprawach wynikających ze stosunku pracy i stosunku służbowego stosuje się przepisy dotychczasowe. Użyty przez ustawodawcę zwrot "odpowiednio" oznacza jasne wyróżnienie, że pracownicy dotychczasowi otrzymają propozycję pracy, a funkcjonariusze, do których należał skarżący, otrzymają propozycję służby. Wynika to literalnie z treści tego przepisu. Każda inna jego interpretacja, w ocenie skarżącego, jest niedopuszczalnym nadużyciem, nieuprawnioną interpretacją. W ocenie skarżącego, potwierdzeniem tego stanu rzeczy jest również art. 165 ust. 7 ww. ustawy. Zgodnie z nim dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Ponadto art. 170 ust. 1 Ustawy stanowi, że: stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają..(...) i tutaj opisany jest proces składania propozycji. Zatem ustawodawca dokonuje wyraźnego rozróżnienia pomiędzy pracownikami, otrzymującymi propozycję pracy a funkcjonariuszami, którzy mieliby otrzymać propozycję służby, co znowu potwierdza tezę o tym, iż funkcjonariusze, w tym skarżący, nie powinni zostać zwolnieni ze służby, tylko powinni otrzymać propozycję służby w Służbie Celno- Skarbowej. Szef Krajowej Administracji Skarbowej wnosił o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 1 lipca 2019r. I OPS 1/19 wskazał, że: "Przyjęcie przez funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej propozycji zatrudnienia i przekształcenie, z dniem określonym w tej propozycji, na podstawie art. 171 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm.) dotychczasowego stosunku służby w służbie przygotowawczej lub stałej w stosunek pracy na podstawie umowy o pracę odpowiednio na czas nieokreślony albo określony, nie wiąże się z obowiązkiem właściwego organu do wydania decyzji orzekającej o zakończeniu stosunku służbowego". Oceniając zgodność z prawem wydanych decyzji Sąd zobowiązany jest oprzeć się na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm., dalej "p.w. KAS"). Z dniem 1 marca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, dalej "ustawa o KAS"). Z tym dniem utraciła moc obowiązującą m. in. ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2016 r. poz.1799), która zgodnie z art. 1 ust. 1 regulowała zadania i organizację Służby Celnej – jednolitej umundurowanej formacji utworzonej w celu zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa obszaru celnego Unii Europejskiej, w tym zgodności z prawem przywozu towarów na ten obszar oraz wywozu towarów z tego obszaru, a także wykonywania obowiązków określonych w przepisach odrębnych, w szczególności w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od gier. Ustawa o KAS powołała Krajową Administrację Skarbową, która przejęła realizację zadań wykonywanych przez kontrolę skarbową, administrację podatkową oraz Służbę Celną. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o KAS, Krajowa Administracja Skarbowa stanowi wyspecjalizowaną administrację rządową wykonującą zadania z zakresu realizacji dochodów z tytułu podatków, należności celnych, opłat oraz nieopodatkowych należności budżetowych, ochrony interesów Skarbu Państwa oraz ochrony obszaru celnego UE, a także zapewniającą obsługę i wsparcie podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu obowiązków podatkowych oraz obsługę i wsparcie przedsiębiorcy w prawidłowym wykonywaniu obowiązków celnych. W ramach KAS wyodrębnia się Służbę Celno-Skarbową, będącą jednolitą i umundurowaną formacją, którą tworzą funkcjonariusze. Pod względem organizacyjnym ustawa p.w. KAS przewiduje, że izba skarbowa kontynuuje działalność i staje się izbą administracji skarbowej, a izbę tę łączy się z mającymi siedzibę w tym samym województwie izbą celną i urzędem kontroli skarbowej (art. 160 ust. 2, ust. 4). W odniesieniu do zasobów kadrowych dotychczasowej Służby Celnej ustawa p.w. KAS w art. 165 ust. 3 i 4 reguluje zasady dalszego zatrudniania dotychczasowych funkcjonariuszy celnych w jednostkach jednolitej Krajowej Administracji Skarbowej, powołanej w miejsce rozproszonej administracji podatkowej, służby celnej i kontroli skarbowej. W tym zakresie przewiduje, że funkcjonariusze celni, pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy o KAS, z zastrzeżeniem art. 170 p.w. KAS, funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, zwanymi dalej "funkcjonariuszami", pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowują ciągłość służby. W sprawach wynikających ze stosunku służbowego stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast na podstawie art. 165 ust. 7 p.w. KAS Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia [...] maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Możliwość złożenia dotychczasowym funkcjonariuszom propozycji pracy określającej nowe warunki zatrudnienia przewidziana została w ww. ustawie także w art. 167 ust. 2 (w stosunku do funkcjonariuszy pełniących służbę w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych). Zgodnie z art. 170 ust. 2 p.w. KAS, funkcjonariusz, któremu przedstawiono propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, składa w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby. Stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy o KAS (komórkach organizacyjnych urzędu obsługującego ministra, Krajowej Informacji Skarbowej, izbach administracji skarbowej i Szkole), wygasają: - z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r. nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby; - po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r. (art. 170 ust. 1 p.w. KAS). Wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza w opisanych przypadkach traktuje się jak zwolnienie ze służby (art. 170 ust. 3 p.w. KAS). W wyroku z dnia 17 stycznia 2019r. sygn. akt I OSK 996/18 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niewątpliwie, w przypadku funkcjonariusza, któremu nie zaproponowano pełnienia dalszej służby ani nie przedstawiono propozycji zatrudnienia, przyjąć trzeba, że istnieje obowiązek organu wydania decyzji deklaratoryjnej, stwierdzającej zwolnienie ze służby. Podobnie rzecz ma się z funkcjonariuszem, który odmówił przyjęcia propozycji zatrudnienia lub służby. W tych sytuacjach podstawę do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby można wywieść z art. 170 ust. 1 i 3 p.w. KAS. w związku z art. 276 ust. 2 ustawy o KAS (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 1 lipca 2019r., I OPS 1/19). Skarżący W.Z. do dnia [...] maja 2017 r. nie otrzymał propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby w Krajowej Administracji Skarbowej. W konsekwencji braku propozycji w myśl ww. art. 170 ust. 1 p.w. KAS jego stosunek służbowy wygasł z dniem [...] sierpnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2019r. stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego skarżącego z dniem [...] sierpnia 2017r. W skarżonej decyzji wyjaśniono, iż analiza materiałów zebranych w niniejszej sprawie wskazuje, iż przebieg dotychczasowej służby skarżącego cechował się częstą absencją. O nie przedstawieniu W.Z. do dnia 31 maja 2017 r. propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia bądź pełnienia służby zadecydowały powtarzające się, krótkotrwałe nieobecności w służbie funkcjonariusza, często nie dające się przewidzieć. Organ wskazał, że absencje funkcjonariusza miały istotne znaczenie dla prawidłowej realizacji zadań, wymagały podejmowania przez organ stałych działań organizacyjnych - wyznaczania zastępstw, zapewniania dni wolnych za pełnioną przez pozostałych funkcjonariuszy służbę w ponadnormatywnym wymiarze oraz wypłatę uposażenia z tego tytułu. Powyższe generowało dodatkowe koszty dla pracodawcy oraz wpływało niekorzystnie na organizację pracy komórki, w której funkcjonariusz pełnił służbę. Nie bez znaczenia, w ocenie organu, było również niewłaściwe zachowanie funkcjonariusza w służbie, które stało się przedmiotem postępowania dyscyplinarnego w 2011 r. i w efekcie skutkowało wymierzeniem kary dyscyplinarnej nagany. Wyjaśniono, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] będąc kierownikiem urzędu i realizując politykę kadrową w izbie administracji skarbowej podejmuje szereg decyzji, które mają wpływ na prawidłowe funkcjonowanie podległej jednostki. Przede wszystkim odpowiada za takie zorganizowanie procesów pracy/służby, aby realizacja nałożonych przez ustawodawcę zadań odbyła się w prawidłowy sposób. Na każdym etapie zatem zarządzania podległą jednostką jednym z zasadniczych celów realizowanych przez jej kierownika jest m.in. dążenie do stworzenia optymalnych warunków do kształtowania pozytywnego wizerunku Krajowej Administracji Skarbowej. Realizując zaś politykę kadrową w podległej mu jednostce dyrektor izby administracji skarbowej ma możliwość oceny kadry pod kątem spełnienia ustawowych przesłanek i oceny zapewnienia gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych. Z treści art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS nie wynika, iż po stronie organu leży obowiązek złożenia propozycji pracy/służby każdemu z dotychczasowych funkcjonariuszy. W omawianym stanie prawnym sprawy nie ulega wątpliwości, że organ był zobowiązany wydać decyzję w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego. Taka decyzja została wydana. Kwestią zasadniczą jest ustalenie na jakich podstawach prawnych (przesłankach) organ winien oprzeć się, nie przedstawiając funkcjonariuszowi propozycji zatrudnienia lub służby. Obligatoryjne i fakultatywne przesłanki zwolnienia ze służby zawarte są w art.179 i 180 ustawy o KAS. Ustawa wprowadzająca KAS zawiera jednak konstrukcje prawną wygaśnięcia stosunku służbowego. W wyniku nie przedstawienia funkcjonariuszowi propozycji zatrudnienia lub służby i wydaniu decyzji o wygaśnięciu stosunku służbowego dochodzi do wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza, które traktuje się jak zwolnienie ze służby. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 1 lipca 2019r. I OPS 1/19 wskazał, że: Reforma dotychczas istniejącej administracji skarbowej i powołanie Krajowej Administracji Skarbowej, która stanowi wyspecjalizowaną administrację rządową wykonującą zadania z zakresu realizacji dochodów z tytułu podatków, należności celnych, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych, ochrony interesów Skarbu Państwa oraz ochrony obszaru celnego UE, a także zapewniającą obsługę i wsparcie podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu obowiązków podatkowych oraz obsługę i wsparcie przedsiębiorcy w prawidłowym wykonywaniu obowiązków celnych wymagała przyjęcia rozwiązań o charakterze przejściowym, w szczególności dotyczących kwestii pracowniczych. Wspomnieć przy tym należy, że ustawa p.w. KAS w art. 165 -174 statuuje zasady zatrudnienia funkcjonariuszy w nowym, skonsolidowanym organie administracji skarbowej, który powstał w miejsce trzech dotychczas funkcjonujących organów administracji skarbowej: administracji podatkowej, kontroli skarbowej i Służby Celnej. W ramach scalania administracji skarbowej następowała konsolidacja podmiotowa na poziomie regionalnym oraz lokalnym izb i urzędów skarbowych, urzędów kontroli skarbowych, izb i urzędów celnych w izby administracji skarbowej oraz w urzędy administracji skarbowej i urzędy celno-skarbowe (por. uzasadnienie do projektu ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, Druk sejmowy nr 826, s. 5). Powstał zatem nowy organ administracji skarbowej, który przejął kompetencje trzech dotychczas istniejących organów. Została zlikwidowana dotychczasowa Służba Celna, a w jej miejsce powołano w ramach KAS nową formację Służbę Celno-Skarbową. Powołując nowe organy administracji skarbowej ustawodawca miał prawo określić nowe warunki pracy lub służby. W konsekwencji uznać należało, że w stosunku do funkcjonariuszy Służby Celnej nie stosuje się więc już dotychczasowych przepisów art. 105 i 106 ustawy z dnia 27 sierpnia 2007 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1799) określających zasady zwalniania celników ze służby, ponieważ ww. ustawa z dnia 27 sierpnia 2007 r. zgodnie z art. 159 pkt 3 p.w. KAS utraciła moc z dniem 1 marca 2017 r. Od tej daty, status prawny funkcjonariuszy zatrudnianych w nowym organie jakim jest Krajowa Administracja Skarbowa statuują zatem wyłącznie przepisy p.w. KAS. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszym składzie reforma dotychczas istniejącej administracji skarbowej i powołanie Krajowej Administracji Skarbowej, pozwalała ustawodawcy na wprowadzenie konstrukcji wygaśnięcia stosunku służbowego. Regulacje prawne w tym zakresie nie zostały zakwestionowane w zakresie zgodności Konstytucja RP przed Trybunałem Konstytucyjnym. Należy więc przyjąć domniemanie ich zgodności z Konstytucja RP. Reforma administracji skarbowej i powstanie nowej formacji w postaci Służby Celno - Skarbowej pozwalała ustawodawcy na zamieszczenie w ustawie klauzuli umożliwiający odpowiednio dobór kadrowy nowo utworzonej jednostki. Kierowanie się kryteriami zawartymi a art. 179 czy 180 ustawy o KAS, dotyczącymi zwolnienia ze służby byłoby zatem nieuzasadnione i ograniczałby możliwości reorganizacyjne organu. Jednym z elementów tego typu reorganizacji było bowiem odpowiednie dobranie kadry, tak aby była ona jak najbardziej efektywna i nie stanowiła nieuzasadnionego obciążenia dla budżetu. W oceni Sądu należy więc odejść od ściśle sformalizowanych przesłanek zawartych w art. 179 czy 180 ustawy o KAS. Powyższe oczywiście nie zwalnia organu z obowiązku wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku pracy, czy też z obowiązku wskazania racjonalnych, obiektywnych i możliwych do weryfikacji przesłanek nie przedstawienia funkcjonariuszowi propozycji zatrudnienia lub służby. Inna wykładnia wskazanych przepisów sprowadzałaby się do przyjęcia obowiązku organu przyjęcia 100% kadry do nowo utworzonej struktury, bowiem niemal w każdym przypadku organ musiałby przedstawić propozycję zatrudnienia lub służby funkcjonariuszowi. Z treści art. 165 ust. 7 u.w. KAS nie wynika, iż po stronie organu leży obowiązek złożenia propozycji pracy/służby każdemu z dotychczasowych funkcjonariuszy. Przedłożenie propozycji służby/pracy zostało pozostawione przez ustawodawcę uznaniu przełożonego, który biorąc pod uwagę całokształt okoliczności, podejmuje określona decyzję lub przedkłada funkcjonariuszowi określone propozycje. W przedmiotowej sprawie organ takie przesłanki przedstawił. Na przestrzeni lat 2010 -2016 organ wskazał absencję funkcjonariusza w Oddziale Celnym w [...] (Odział liczył 25 funkcjonariuszy). Nieobecności skarżącego wynikły ze zwolnień lekarskich czemu organ nie zaprzeczał. Podał, jednak przesłankę efektywnego wykonywania obowiązków przez funkcjonariuszy, która to przesłanka stawiała skarżącego, jako funkcjonariusza z największą liczbą absencji chorobowych. Usprawiedliwiona nieobecność jest przesłanką o charakterze obiektywnym i możliwą do weryfikacji, co w danym stanie prawnym wskazuje na zgodność z prawem decyzji organów. Odnosząc się kolejno do zarzutów natury proceduralnej, dotyczących tego, że organ nie powiadomił skarżącego ani o wszczęciu postępowania administracyjnego ani o jego zakończeniu, ani o możliwości składania wniosków dowodowych należy wskazać, że przedmiotowy zarzut nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji. Należy wskazać, że strona zarzucając naruszenie zasady czynnego udziału w postępowaniu, nie wskazała czy ewentualne naruszenie jej uprawnienia wynikającego z ww. przepisu miało wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego. Natomiast sam fakt naruszenia art. 10 k.p.a. przez organ nie jest wystarczający do uchylenia decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny na rozprawie z dnia 17 stycznia 2020r. oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącego. Przeprowadzenie ww. dowodów nie było bowiem niezbędne do wyjaśnienia wątpliwości w zakresie zgodności z prawem zaskarżonych decyzji (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Podobnie oddalone zostały wnioski dowodowe Związku Zawodowego Celnicy PL zgłoszone na rozprawie w dnia 17 stycznia 2020r. (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Kwestią zasadnicza w sprawie jest bowiem ustalenie wykładni przepisów, sprowadzającej się do odpowiedzi na pytania czy w przypadku stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego organ musi ograniczyć się do enumeratywnie wymienionych w art. 179 i 180 ustawy o KAS okoliczności. Czy też z uwagi na reformę struktury i powstanie nowej jednostki może wyjść poza te przesłanki w zakresie okoliczności, skutkujących wygaśnięciem stosunku służbowego. Opierając się na przedstawionej wyżej wykładni Sąd w niniejszym składzie przyjął tezę zgodnie, z którą reforma systemu i utworzenie nowego organu, zgodność z Konstytucja RP regulacji zawartych w p.w. KAS i ustawie o KAS pozwalała na zastosowanie w przedmiotowej sprawie kryterium efektywnego czasu służby. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.