IV SA/Wr 379/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komisji Rekrutacyjnej do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu W. - Kolegium Doktorskie Nauk Prawnych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na I rok studiów doktoranckich postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych. Komisja Rekrutacyjna do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu W. – Kolegium Doktorskiego Nauk Prawnych (dalej: organ), decyzją z dnia 16 lipca 2019 r., nr [...] odmówiła przyjęcia M. M. (dalej: strona, skarżąca) na I rok kształcenia w Szkole Doktorskiej Uniwersytetu W. – Kolegium Doktorskim Nauk Prawnych. Pouczając stronę o przysługujących jej środkach odwoławczych organ podał, że od wydanej przez niego decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ wskazał również, że strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego, bez konieczności składania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższa decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 22 lipca 2019 r. Pismem z dnia 26 lipca 2019 r. złożyła ona wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zatytułowany jako "odwołanie", w którym zakwestionowała zasadność wydania opisanego na wstępie rozstrzygnięcia oraz wniosła o jego zmianę poprzez przyjęcie jej na I rok kształcenia w Kolegium Doktorskim Nauk Prawnych. Następnie strona – pismem z dnia 8 sierpnia 2019 r. – wystąpiła do tutejszego Sądu ze skargą na przedmiotową decyzję. Wydanej decyzji zarzuciła nieważność i wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumentację wyrażoną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia 12 września 2019 r., nr [...], wydaną w efekcie wniesionej przez stronę skargi, organ uchylił w całości rozstrzygnięcie z dnia 16 lipca 2019 r., nr 20/2019. Następnie zaś decyzją z dnia 13 września 2019 r., nr [...] umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Obie wymienione decyzje również zostały zakwestionowane przez stronę w drodze skarg wniesionych do tutejszego Sądu, zarejestrowanych w sprawach o sygnaturach akt odpowiednio IV SA/Wr 436/19 oraz IV SA/Wr 437/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 – 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Jeżeli stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Prawo do wniesienia skargi bez zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje stronie, gdy organem, który wydał decyzję, jest konsul (§ 3). Przywołana regulacja wprowadza zatem wyjątek od generalnej zasady, że wniesienie skargi jest dopuszczalne wyłącznie po wyczerpaniu przysługujących stronie środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym. Jeżeli bowiem tym środkiem będzie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona ma prawo dokonania wyboru, czy z niego skorzystać i oczekiwać od organu ponownego zajęcia stanowiska w drodze kolejnego rozstrzygnięcia, czy też z pominięciem tego etapu postępowania, zwrócić się bezpośrednio do sądu administracyjnego celem kontroli legalności decyzji wydanej w pierwszej instancji. Trzeba jednak podkreślić, że pozostawiony stronie wybór ma charakter alternatywny. Oznacza to, że może ona skorzystać albo z prawa do kontynuowania postępowania w administracyjnym toku instancji, albo z prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie jest natomiast dopuszczalne połączenie obu tych możliwości, nawet jeśli wynika to z braku pewności co do własnej sytuacji prawnej. W okolicznościach niniejszej sprawy właśnie zaś z taką sytuacją mamy do czynienia. Skarżąca bowiem zainicjowała dwa równolegle do siebie prowadzone postępowania: jedno – wcześniejsze – przed organem, drugie natomiast – późniejsze – przed tutejszym sądem. W świetle art. 52 § 3 u.p.p.s.a. nie było to jednakże działanie dopuszczalne. Złożony przez nią wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wywołał bowiem zamierzony skutek w postaci wszczęcia postępowania zmierzającego do wydania kolejnej decyzji w kwestii przyjęcia jej do szkoły doktorskiej. Bez znaczenia był przy tym fakt, że organ nie rozpoznał go w terminie wynikającym z obowiązujących przepisów. Jeśli bowiem pozostawał on w nieuzasadnionej bezczynności strona mogła skorzystać z przysługujących jej środków służących jej zwalczaniu, a więc przede wszystkim z ponaglenia, a następnie ze skargi na bezczynność. Warto przy tym nadmienić, że nie zachodziły również przesłanki do przyjęcia, że doszło do milczącego załatwienia sprawy, albowiem sprawa może być załatwiona milcząco jedynie wówczas, gdy przepis szczególny tak stanowi (art. 122a § 1 k.p.a.). W niniejszej zaś sprawie takich przepisów nie było. Wpływu na wynik sprawy nie miała również okoliczność, że postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zostało zakończone decyzją z dnia 13 września 2018 r. Prawidłowość tego rozstrzygnięcia została bowiem zakwestionowana przez skarżącą w innym postępowaniu sądowoadministracyjnym, w ramach którego sąd dopiero dokona kontroli jego legalności. Reasumując należało zatem stwierdzić, że skoro skarżąca skutecznie wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, to nie mogła ona już skorzystać z prawa do zaskarżenia tej samej decyzji w drodze skargi sądowoadministracyjnej. Stąd też skarga wniesiona do tutejszego Sądu w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, o czym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. orzeczono w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia. Mając ponadto na uwadze treść art. 232 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., stanowiącego o obowiązku zwrócenia stronie z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, orzeczono jak w punkcie II sentencji postanowienia.