VI SA/Wa 2533/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić spółce U. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Skarżąca spółka U. Sp. z o.o. z siedzibą w K. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, działając za pośrednictwem Ministra Klimatu (uprzednio Minister Środowiska), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie tego organu z [...] października 2019 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazał na fakt doręczenia zaskarżonego postanowienia bezpośrednio spółce, pomimo ustanowienia na etapie postępowania administracyjnego profesjonalnego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się do sądu administracyjnego, za pośrednictwem organu w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W świetle powołanego przepisu art. 53 § 1 p.p.s.a., dopiero doręczenie stronie wydanego przez organ aktu administracyjnego otwiera możliwość zaskarżenia tego aktu do sądu administracyjnego. Tymczasem z analizy akt administracyjnych bezsprzecznie wynika, że skarżąca spółka od dnia złożenia wniosku o dopuszczenie jej do udziału w prowadzonym przez organ koncesyjny postępowaniu w sprawie wydania koncesji była reprezentowana przez ustanowionego pełnomocnika – r. pr. M. K., który rzeczony wniosek z 2 lipca 2019 r. podpisał, wykazując się przy tym prawidłowym umocowaniem do działania w imieniu spółki. Zatem od tego momentu, zgodnie z art. 40 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 dalej: "k.p.a.") wszelka korespondencja w sprawie - w tym rozstrzygnięcia organu, zarówno procesowe jak i merytoryczne - winna być doręczana ustanowionemu pełnomocnikowi. Jego pominięcie w doręczeniu pisma jest przyczyną uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (vide: wyrok NSA z 10 lutego 1987 r. o sygn. akt SA/Wr 875/86, publ. ONSA 1987/1 poz. 13). Oznacza to, że obowiązkiem organu jest doręczanie pism pełnomocnikowi (vide: wyrok NSA z 2 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1739/10; orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykładnia art. 40 § 2 k.p.a. wskazująca, iż doręczenie decyzji (w niniejszej sprawie postanowienia) stronie z pominięciem pełnomocnika jest bezskuteczne, ma na celu ochronę strony przed negatywnymi, arbitralnymi działaniami organów administracji publicznej tak, aby nie pozbawić strony prawa do sądu. Strona ustanawiając pełnomocnika chce się ustrzec przed skutkami nieznajomości prawa, a więc jeżeli organ pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania administracyjnego, to w ten sposób niweczy skutki wspomnianej staranności strony w dążeniu do ochrony jej praw i interesów oraz zapewniania sobie ochrony, jaką powinna uzyskać w państwie prawa (vide: postanowienie NSA z 11 czerwca 2019 r. sygn. akt II GZ 97/19 i orzecznictwo tam przywołane; LEX nr 2680219). Tym samym, wobec doręczenia zaskarżonego postanowienia Ministra Środowiska (obecnie Klimatu) z [...] października 2019 r. bezpośrednio skarżącej spółce, zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi powoduje, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi w dacie jej złożenia do WSA w Warszawie nie rozpoczął jeszcze biegu. Wobec powyższego, złożenie przez pełnomocnika skarżącej spółki skargi w dniu 5 listopada 2019 r., przed doręczeniem mu kontestowanego postanowienia, czyni skargę przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.