I OSK 1401/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 814/19 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 814/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: M.K. (dalej skarżący, wnioskodawca bądź ojciec) dnia 18 lipca 2018 r. wniósł do Wójta Gminy [...] (dalej Wójt) o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na okres świadczeniowy 2018/2019 na troje dzieci: L.K, K.K. i M.K. O takie samo świadczenie wystąpiła także matka dzieci - M.K. (dalej uczestniczka bądź matka) wcześniejszym wnioskiem z 3 lipca 2018. Decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] października 2018 r.) Kierownik GOPS w [...] po rozpoznaniu wniosku M.K. przyznał jej prawa do świadczenia wychowawczego na cały okres świadczeniowy 2018/2019 na troje dzieci. Decyzją z [...] grudnia 2018 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2018 r.) Wójt odmówił ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego skarżącemu wskazując, że prawo do świadczeń zostało ustalone matce dzieci po rozpoznaniu złożonego wcześniej wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej Kolegium) decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania skarżącego od decyzji z [...] grudnia 2018 r., uchyliło decyzję I instancji wydaną w stosunku do skarżącego i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] kwietnia 2019 r.), po powtórnym rozpoznaniu sprawy, Wójt odmówił ustalenia skarżącemu prawa do świadczenia wychowawczego na okres od 1 października 2018 r. do 28 lutego 2019 r. Od decyzji odmownej ponownie odwołał się skarżący i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją kasacyjną z [...] czerwca 2019 r. nr [...] uchyliło decyzję z [...] kwietnia 2019 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania zalecając uzupełnienie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia i dokonania jednoznacznej oceny, który z rodziców w dacie składania wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego tj. w lipcu 2018 r. sprawował faktyczną opiekę nad synem L. i córką K. Kolegium zaleciło przeanalizowanie akt sprawy o rozwód Sądu Okręgowego w [...] sygn. I C [...] a następnie przedstawienie wyników analizy w uzasadnieniu decyzji ze wskazaniem, które fakty organ uznał za udowodnione, na których dowodach się oparł a także wskazanie przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Kolegium stwierdziło, że w przypadku ustalenia, że od lipca 2018 r. faktyczną opiekę nad L. i K. sprawował wyłącznie skarżący, Wójt winien podjąć czynności zmierzające do wycofania z obrotu prawnego swej decyzji ostatecznej z [...] października 2018 r. w części dotyczącej ustalenia matce prawa do świadczenia wychowawczego na L. i K. Kolegium zaleciło objęcie rozstrzygnięciem także ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na najmłodsze dziecko córkę M., co do opieki nad którą bezsporna była kwestia, że opiekę tę sprawowali oboje rodzice. Kolegium wskazało na konieczność uwzględnienia okoliczności, że decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] wydaną po rozpoznaniu wniosku M.K. z 5 kwietnia 2019 r., ustalono M.K. prawo do świadczenia wychowawczego na dzieci L. i K. na okres od 1 kwietnia 2019 r. do 30 września 2019 r., co oznacza, że prawo do świadczenia wychowawczego na te dzieci na ten okres ustalono inną decyzją ostateczną. Po rozpoznaniu po raz trzeci wniosku ojca z 18 lipca 2018 r., decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] sierpnia 2019 r.) Wójt (w pkt 2 decyzji) odmówił M.K. prawa do świadczenia wychowawczego na okres od 1 października 2018 r. do 28 lutego 2019 r. na dzieci: L., K. i M. oraz na okres od 1 marca 2019 r. do 31 marca 2019 r. na córkę M. a jednocześnie (w pkt 2 decyzji) przyznał skarżącemu świadczenie wychowawcze na okres od 1 marca 2019 r. do 31 marca 2019 r. na L. i K. W uzasadnieniu decyzji Wójt podał, że ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego następuje odpowiednio na wniosek matki, ojca... dziecka. Na podstawie materiału dowodowego przyjął, że opiekę faktyczną nad trojgiem dzieci w okresie składania przez rodziców wniosków o ustalenie prawa do świadczenia tj. w lipcu 2018 r. sprawowali oboje rodzice. Zgodnie z art. 22 ustawy [z dnia 11 lutego 2016 r.] o pomocy państwa w wychowaniu dzieci [Dz. U. z 2018 r. poz. 2134 ze zm., dalej ppwd], w przypadku zbiegu prawa rodziców..., świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka nad dzieckiem jest sprawowana równocześnie przez oboje rodziców, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, który pierwszy złożył wniosek. Pierwsza wniosek o świadczenie wychowawcze złożyła M.K., co uzasadniało odmowę przyznania świadczenia w okresie zasiłkowym 2018/2019 M.K. W związku ze złożoną informacją przez M.K., że od 19 marca 2019 r. wraz z najmłodszą córką M. zmieniła miejsce zamieszkania i ubiega się w nowym miejscu zamieszkania o prawo do świadczenia wychowawczego na M., decyzją wstrzymano M.K. wypłaty świadczenia wychowawczego od 1 marca 2019 r., zatem rozpatrując wniosek M.K. z lipca 2018 r. o przyznanie świadczeń wychowawczych na cały okres świadczeniowy 2018/2019 na troje dzieci, należało - po uwzględnieniu wydania odrębnych decyzji z: [...] kwietnia 2019 r. nr [...] wydanej w stosunku do skarżącego; [...] marca 2019 r. nr [...] wydanej w stosunku do M.K. - przyznać M.K. świadczenie wychowawcze na marzec 2019 r. na L. i K. a odmówić świadczenia wychowawczego na M., która od 1 marca 2019 r. pozostaje pod wyłączną opieką matki. M.K. wniósł odwołanie od tej decyzji wnosząc o przyznanie mu świadczenia wychowawczego na troje dzieci na okres od 1 października 2018 r. do 28 lutego 2019 r. i na M. na okres miesiąca marca 2019. Podniósł szereg zarzutów kwestionujących ustalenia organu I instancji i zarzuty naruszenia prawa materialnego - art. 22 ppwd. Zarzucił błędy proceduralne - naruszenie art. 7, 77 i 80 kpa przez dowolną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego i pominięcie dowodów przedłożonych przez niego, które dołączył do pisma z 26 listopada 2018 r. na okoliczność sprawowania wyłącznej opieki nad dziećmi i pominięcie dokumentów: pisma Prokuratury Rejonowej w [...] z 27 grudnia 2018 r.; opinii uzupełniającej z 7 stycznia 2019 r. do sprawy o rozwód; wyroku z 11 marca 2019 r. w sprawie o rozwód; postanowienia Prokuratora w zastosowaniu środka zapobiegawczego wobec M.K. w postaci zakazu zbliżania się do syna L.K. i nakazu opuszczenia na okres od 21 grudnia 2018 r. do [...] marca 2019 r., lokalu mieszkalnego zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym (w miejscowości [...]). Zarzucił brak właściwego wykonania zaleceń z poprzedniej decyzji kasacyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu powyższego odwołania, decyzją z [...] września 2019 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] września 2020 r.), utrzymało w mocy decyzję z [...] sierpnia 2019 r. Kolegium przytoczyło treść przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci dotyczących zasad przyznawania świadczenia wychowawczego, w tym art. 22 ppwd. Wskazało, że w sprawie będącej przedmiotem badania zaistniała sytuacja, że z wnioskiem o prawo do świadczenia wychowawczego wystąpili zarówno matka jak i ojciec dzieci, przy czym wniosek matki był wcześniejszy. Kolegium podkreśliło, że w art. 22 ppwd jest odesłanie do wywiadu środowiskowego, o jakim mowa w ustawie o pomocy społecznej. W równolegle prowadzonym postępowaniu z wniosków obojga rodziców o prawo do świadczenia "Dobry start" pracownik socjalny przeprowadził dnia 18 września 2018 r. wywiad środowiskowy, o którym mowa w art. 23 ust. 4 lit. e ustawy [z dnia 28 listopada 2003 r.] o świadczeniach rodzinnych [Dz. U. z 2017 r. poz. 1952 ze zm., dalej uśr]. Z ustaleń tego wywiadu wynikało, że oboje rodzice w różnym stopniu zajmują się dziećmi, kupując dzieciom żywność, odzież i niezbędną wyprawkę do szkoły. Oboje rodzice podczas wywiadu okazywali pracownikowi socjalnemu paragony i faktury świadczące o tych zakupach. Kolegium stwierdziło, że kuratorski wywiad sporządzony na potrzeby sprawy o rozwód nie jest wywiadem sporządzonym przez pracownika socjalnego, o jakim mowa w rozporządzeniu z 31 sierpnia 2017 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego. Zadaniem kuratora sądowego nie było dociekanie kto sprawuje faktyczną opiekę nad dziećmi i rozgraniczanie na potrzeby postępowania o prawo do świadczenia wychowawczego, w jakim stopniu ta opieka jest sprawowana przez każde z rodziców. Wywiad kuratora sądowego potwierdza fakt wspólnego zamieszkiwania w jednym domu obojga rodziców i dzieci, wzajemnych negatywnych relacji między nimi i poważnego zaangażowania dzieci w konflikt rodziców. Kolegium podkreśliło, że wyrok Sądu Okręgowego w sprawie rozwodowej jest nieprawomocny, gdyż obie strony wniosły apelacje. Sąd Apelacyjny w [...] odmówił udostępnienia opinii biegłych z 7 stycznia 2019 r. jako sporządzonej w sprawie prowadzonej z wyłączeniem jawności. Sąd Apelacyjny poinformował, że opinia jest dowodem mającym służyć ocenie predyspozycji każdego z rodziców do sprawowania opieki nad dzieckiem. Kolegium wskazało, że matka M.K. informowała w czerwcu i w lipcu 2019 r. Wójta o utrudnianiu przez ojca dzieci kontaktów z nimi w okresie, gdy pobierała świadczenie wychowawcze i opisywała złe wzajemne relacje. Kolegium zaakcentowało, że w czasie składania wniosków o prawo do świadczenia wychowawczego, prowadzona była procedura Niebieskiej Karty z uwagi na podejrzenie stosowania przemocy przez oboje rodziców względem siebie. Pracownik socjalny i dzielnicowy systematycznie wizytowali małżonków w miejscu zamieszkania stwierdzając, że - mimo złych relacji między rodzicami - w domu było czysto i sporządzane były dla domowników posiłki. Trafnie Wójt przyjął i Kolegium to zaakceptowało, że opieka rodziców nad dziećmi w okresie wspólnego zamieszkania była obopólna a w tej sytuacji świadczenie wychowawcze przyznaje się i wypłaca temu z rodziców, który pierwszy złożył wniosek o świadczenie. W tym przypadku pierwszym wnioskiem był wniosek M.K. i jej przyznano prawo do świadczenia wychowawczego na troje dzieci na cały okres świadczeniowy 2018/2019, co nastąpiło decyzją ostateczną z [...] października 2019 r. nr [...]. Decyzję tę zmieniono decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...], uchylającą prawo M.K. do świadczenia wychowawczego na dzieci od 1 marca 2019 r. Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym i nie jest w tej sytuacji możliwe przyznanie równocześnie M.K. prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci na okres od 1 października 2018 r. do 28 lutego 2019 r. M.K. przyznano odrębną decyzją prawo do świadczenia wychowawczego na starsze dzieci na okres od 1 kwietnia 2019 r. do 30 września 2019 r. W skardze do sądu administracyjnego M.K. zarzucił decyzji z [...] września 2020 r. naruszenie: 1. przepisów postępowania - art. 75 § 1 w związku z art. 7, 77 i 80 kpa w powiązaniu z art. 28 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci przez uznanie, że dowód z kuratorskiego wywiadu środowiskowego nie miał na celu ustalenia kto sprawuje faktyczną opiekę nad dziećmi i rozgraniczenia, w jakim stopniu każdy z rodziców tę opiekę sprawuje w sytuacji, gdy: a. organ prowadzący postępowanie ma obowiązek jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy zgodnie z art. 75 § 1 kpa; b. wywiad środowiskowy kuratorski sporządził starszy kurator sądowy tj. podmiot wyspecjalizowany w swojej dziedzinie i opinia nie jest dokumentem prywatnym; c. ustalenia wywiadu środowiskowego kuratorskiego nie zostały podważone innymi dowodami; 2. przepisów postępowania tj. art. 7, 77 i 80 kpa w powiązaniu z art. 28 ppwd przez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego wyrażającej się w szczególności na pominięciu dowodów przedkładanych przez wnioskodawcę wskazujących na fakt sprawowania przez niego wyłącznej opieki nad dziećmi tj.: a. rachunków załączonych do pisma z 26 listopada 2018 r.; b. pisma Prokuratury Rejonowej w [...] z 27 grudnia 2018 r. i opinii uzupełniającej kuratora sądowego złożonej do sprawy o rozwód; c. wyroku Sądu Okręgowego w [...] w sprawie I C [...]; d. postanowienia Prokuratora o zastosowaniu środka zapobiegawczego wobec M.K. w postaci zakazu zbliżania się do L.K. i nakazu opuszczenia na okres od 21 grudnia 2018 r. do [...] marca 2019 r. lokalu mieszkalnego zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym (który to środek był dwukrotnie przedłużany a obecnie jest orzeczony do 17 września 2019 r.); 3. przepisów postępowania - art. 7, 77 i 80 kpa w powiązaniu z art. 28 ppwd przez zaniechanie przesłuchania w charakterze świadka: kuratora sądowego i pracownika socjalnego przeprowadzającego wywiad i oparcie się na pismach kierowanych do GOPS przez M.K., w sytuacji, gdy nie są to zeznania świadka a ich treść stoi w sprzeczności z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym; 4. art. 80 kpa w zw. z art. 28 ppwd przez błędną ocenę materiału dowodowego polegającą na uznaniu, że M.K. uczestniczyła w opiece nad dziećmi L. i K. w sytuacji, gdy z pisma Prokuratora i postanowienia zapobiegawczego Prokuratora wynika, że M.K. 21 grudnia 2018 r. opuściła lokal mieszkalny w [...] i tym samym nie mogła i nie sprawowała faktycznej opieki nad L. i K., o czym skarżący informował organy administracji pismem z 4 stycznia 2019 r., przesłanym do SKO w ślad za odwołaniem od decyzji; 5. prawa materialnego - art. 22 ppwd przez nieprzyznanie M.K. świadczenia wychowawczego w sytuacji, gdy z dowodów zgromadzanych w sprawie jednoznacznie wynika, że M.K. tj. matka dzieci opuściła wspólne miejsce zamieszkania w [...] w dniu 21 grudnia 2018 r. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w części odmawiającej przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło jej oddalenie. Kolegium podkreśliło, że decyzja o przyznaniu świadczeń wychowawczych M.K. na troje dzieci na okres świadczeniowy 2018/ 2019, uzależniona była od zmiany decyzji o przyznaniu tych świadczeń M.K., wydanej po rozpoznaniu wcześniej złożonego wniosku. Decyzja zmieniająca prawo M.K. do świadczeń wychowawczych na troje dzieci została wydana [...] marca 2019 r. i objęła okres od 1 marca 2019 r. do końca okresu świadczeniowego 2018/2019. Ponieważ skarżącemu odrębną decyzją przyznano świadczenia wychowawcze na starsze dzieci L. i K. od 1 kwietnia 2019 r. do końca okresu świadczeniowego 2018/2019, utrzymana w mocy decyzja (zaskarżona przez wnioskodawcę) orzekła o prawie M.K. do świadczeń wychowawczych za miesiąc marzec 2019. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem II SA/Bk 814/19 na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że zaskarżona decyzja ma charakter porządkujący i w świetle ujawnionych następczych zdarzeń prawnych, zaistniałych po lipcu 2018 r. - po dacie złożenia wniosku przez skarżącego, w pełni odpowiada prawu. Jest bezspornym, że o prawo do świadczeń wychowawczych na troje dzieci: L., K. i M.K. na okres świadczeniowy 2018/2019 ubiegali się oboje rodzice: matka M.K. i ojciec M.K., przy czym wniosek jako pierwsza złożyła M.K., występując z nim 3 lipca 2018 r. Wniosek M.K. wpłynął do organu 18 lipca 2018 r. Bezspornym jest, że w sprawie z wcześniej złożonego wniosku M.K. decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] Wójt przyznał matce prawo do świadczenia wychowawczego na troje dzieci na cały okres świadczeniowy 2018/2019. Bezspornym jest, że decyzję z [...] października 2018 r. zmieniono dopiero decyzją z [...] marca 2019 r. Mocą ww. decyzji zmieniającej, prawo M.K. do świadczeń wychowawczych na troje dzieci zostało uchylone za okres od 1 marca 2019 r. do końca okresu świadczeniowego 2018/2019. Wniosek M.K. z 18 lipca 2018 r. rozpatrzono później. Po raz pierwszy Wójt orzekł o nim dopiero decyzją z [...] grudnia 2018 r. nr [...], odmawiając przyznania skarżącemu prawa do świadczeń wychowawczych na dzieci z uwagi na przyznanie tych świadczeń matce z wcześniejszego wniosku. Na skutek uwzględnienia odwołania M.K., sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Rozpoznając wniosek skarżącego po raz drugi (decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...]), Wójt orzekał przy zmienionych okolicznościach faktyczno-prawnych - po wydaniu dnia [...] marca 2019 r. odrębnej decyzji nr [...], uchylającej prawo M.K. do świadczeń wychowawczych na dzieci za okres od 1 marca 2019 r. do końca okresu świadczeniowego i po wydaniu na wniosek z 5 kwietnia 2019 r. M.K. decyzji z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] orzekającej o prawie M.K. do świadczeń wychowawczych na L. i K. od 1 kwietnia 2019 r. do końca okresu świadczeniowego 2018/2019. Zaskarżona teraz decyzja jest decyzją utrzymującą w mocy wydaną po raz trzeci przez Wójta decyzję z [...] lipca 2019 r. nr [...], orzekającą o wniosku skarżącego z 18 lipca 2018 r. w sposób uwzględniający zaistniałe odrębne zdarzenia prawne związane ze zmianą od 1 marca 2019 r. decyzji przyznającej świadczenia wychowawcze M.K. i z przyznaniem od 1 kwietnia 2019 r. M.K. świadczeń wychowawczych na dzieci z jego wniosku z 5 kwietnia 2019 r. Wbrew zarzutowi skarżącego, ostatnia ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (będąca przedmiotem niniejszej skargi) jest decyzją uwzględniającą zalecenia dwu decyzji kasacyjnych Kolegium z [...] lutego 2019 r. i [...] czerwca 2019 r. Z uzasadnień obu decyzji kasacyjnych wynikało, że przyznanie M.K. prawa do świadczeń wychowawczych na dzieci na okres objęty uprawnieniem matki M.K., bezwzględnie wymaga skorygowania decyzji z [...] października 2018 r. o przyznaniu prawa do tych świadczeń matce. Prawdą jest, że w pierwszej decyzji kasacyjnej Kolegium wskazało na konieczność wznowienia postępowania w administracyjnego w sprawie przyznania matce świadczeń wychowawczych; w drugiej decyzji kasacyjnej wskazało ogólnie na podjęcie czynności zmierzających do wycofania z obrotu decyzji z [...] października 2018 r., ale opisane rozbieżności stwierdzeń nie unicestwiają trafności konkluzji o sprzężeniu rozstrzygnięcia sprawy z wniosku skarżącego z 18 lipca 2018 r. z koniecznością weryfikacji decyzji z [...] października 2018 r. wydanej po rozpoznaniu wniosku matki z 3 lipca 2018 r. Przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci nie pozwalają bowiem na przyznanie prawa do świadczeń wychowawczych na dzieci jednocześnie jednemu i drugiemu rodzicowi. Zbieg uprawnień obojga rodziców do świadczeń wychowawczych reguluje art. 22 ppwd. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku zbiegu prawa rodziców do świadczenia wychowawczego, świadczenie wypłaca się temu rodzicowi, który sprawuje faktyczną opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka nad dzieckiem jest sprawowana równocześnie przez oboje rodziców, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu rodzicowi, który pierwszy złożył wniosek. Zdaniem składu orzekającego, w sytuacji gdy o prawie do świadczenia wychowawczego jednego z rodziców organ orzeka w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje już decyzja przyznająca drugiemu rodzicowi prawo do świadczenia wychowawczego na to samo dziecko i na ten sam okres, późniejsze w czasie orzekanie o prawie do świadczenia wychowawczego innemu rodzicowi, bezwzględnie wymaga skorygowania istniejącej w obrocie prawnym decyzji o przyznanym wcześniej prawie do świadczenia wychowawczego drugiego rodzica. Ów obowiązek wynika z reguły zbiegu uprawnień, określonej art. 22 i z art. 27 ust. 1 ppwd. Zgodnie z art. 27 ust. 1, organ właściwy może bez zgody strony zmienić lub uchylić prawo do świadczenia wychowawczego, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna mająca wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego. W niniejszej sprawie dopiero decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] marca 2019 r.) Wójt Gminy [...] uchylił z dniem 1 marca 2019 r. prawo M.K. do świadczenia wychowawczego na dzieci, przyznanego decyzją z [...] października 2018 r. (wydaną po rozpoznaniu wcześniej złożonego wniosku niż wniosek skarżącego). W konsekwencji, orzeczenie o prawie do świadczenia wychowawczego skarżącego na dzieci, mogło dotyczyć jedynie okresu od 1 marca 2019 r. do wyczerpania okresu świadczeniowego bowiem objęcie uprawnieniem ojca okresu przed 1 marca 2019 r. pokrywałoby się z okresem nieuchylonych (niezmienionych) uprawnień matki do tego samego świadczenia. Nie jest rolą Sądu w niniejszym postępowaniu korygowanie decyzji z [...] marca 2019 r. i wytykanie organowi zbyt późnej reakcji na informacje skarżącego o wyprowadzeniu się uczestniczki z córką M. ze wspólnego domu już pod koniec grudnia 2018 r. i wcześniejszego przejęcia w całości przez skarżącego opieki faktycznej nad starszymi dziećmi. Decyzja z [...] marca 2019 r. jest decyzją ostateczną i bez wzruszenia jej, obecnie wyłącznie w drodze nadzwyczajnego postępowania, nie jest możliwe orzeczenie o przyznaniu skarżącemu prawa do świadczeń wychowawczych na okres świadczeniowy 2018/2019 na starsze dzieci, za okres poprzedzający 1 marca 2019 r. Z art. 22 ppwd wynika, że ustalenie który z rodziców sprawuje opiekę faktyczną nad dzieckiem w sytuacji, gdy po wcześniejszym wniosku jednego rodzica, drugi z rodziców wystąpi o świadczenie wychowawcze na to samo dziecko, następuje w drodze wywiadu środowiskowego, o jakim mowa w ustawie o pomocy społecznej. Ustawa o pomocy społecznej w proceduralnym zakresie, w tym w zakresie wywiadu środowiskowego, odsyła do art. 23 ust. 4 lit. e uśr. Rodzinny wywiad środowiskowy, o jakim mowa w art. 23 ust. 4 lit. e uśr, przeprowadzono dnia 18 września 2018 r. Z wywiadu wynikało, że dzieci L., K. i M. mieszkają z obojgiem rodziców w jednym domu (pod adresem [...]) i każdy z rodziców zajmuje się dziećmi, mimo że w różnym stopniu i mimo, że istnieje zauważalny konflikt między rodzicami. Takie ustalenie pozwalało Wójtowi na przyjęcie zasady, że o pierwszeństwie rodzica w przyznaniu mu prawa do świadczeń wychowawczych na dzieci, decyduje pierwszeństwo w złożeniu wniosku. Organ orzekający o przyznawaniu świadczeń rodzinnych nie pełni roli sądu rodzinnego ani nie rozstrzyga konfliktu między rodzicami na tle sprawowania przez każdego z nich władzy rodzicielskiej. Wspólne zamieszkiwanie obojga rodziców z dziećmi i przedstawianie przez każdego z rodziców dowodów na ponoszenie wydatków na utrzymanie dzieci, jest wystarczającym potwierdzeniem sprawowania opieki rodzicielskiej przez oboje rodziców. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie III SA/Kr 409/19, organy prowadzące postępowanie w przedmiocie przyznania świadczenia wychowawczego w stanie faktycznym wypełniającym hipotezę przepisu art. 22 ppwd, nie są uprawnione do oceny, w jaki sposób rodzice wywiązują się ze swych obowiązków rodzicielskich oraz ile czasu poświęcają dzieciom w sytuacji, gdy oboje mają pełnię władzy rodzicielskiej, mieszkają razem i prowadzą wspólne gospodarstwo domowe z dziećmi. Oznacza to bowiem, że utrzymują i zaspakajają ich potrzeby bytowe, wychowawcze i emocjonalne. Formalne ustalenie miejsca pobytu dzieci L. i K. przy ojcu, natomiast córki M. przy matce, nastąpiło dopiero w marcu 2019 r., gdy Sąd Okręgowy w [...] nieprawomocnym wyrokiem I C [...] rozwiązał związek małżeński M.K. i M.K. przez rozwód a jednocześnie w trybie zabezpieczenia orzekł o rozdzieleniu miejsca pobytu dzieci przy rodzicach do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o rozwód. Skład orzekający podzielił ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Kolegium i wniosek tego organu o wyższej mocy dowodowej w kontrolowanym postępowaniu dowodu z rodzinnego wywiadu środowiskowego, o jakim mowa w art. 23 ust. 4 lit. e uśr niż z dowodu w postaci kuratorskiego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego na potrzeby postępowania w sprawie o rozwód. Inne cele przyświecają każdemu z tych dowodów, co w połączeniu z opisanym wyżej wskazaniem braku uprawnień organu orzekającego o świadczeniach wychowawczych do orzekania o proporcjach opieki faktycznej nad wspólnie zamieszkującymi dziećmi każdego z rodziców oraz o przyczynach zróżnicowania tych proporcji, nie pozwala na podważenie treścią wywiadu kuratorskiego, wiarygodności dowodowi w postaci rodzinnego wywiadu środowiskowego. Co się tyczy zarzutu pominięcia przez organy dowodu w postaci postanowienia Prokuratora o zastosowaniu wobec M.K. w postępowaniu przygotowawczym środka zabezpieczającego w postaci nakazu opuszczenia na 3 miesiące wspólnego miejsca zamieszkania i zakazu kontaktu z synem L. (w następstwie którego uczestniczka już z końcem grudnia 2018 r. opuściła miejsce zamieszkania pod adresem [...]), Sąd stwierdził, że bez wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej i prawomocnej decyzji z [...] marca 2019 r., korygującej uprawnienia matki do świadczeń wychowawczych na dzieci dopiero od 1 marca 2019 r., nie jest możliwe wykorzystanie wskazanego przez skarżącego dowodu dla podważenia zaskarżonej decyzji. Nie jest rolą Sądu w niniejszym postępowaniu korygowanie decyzji Wójta i wytykanie organowi zbyt późnej reakcji na informacje skarżącego o wyprowadzeniu się uczestniczki z córką M. ze wspólnego domu już pod koniec grudnia 2018 r. i wcześniejszego przejęcia w całości przez skarżącego opieki faktycznej nad starszymi dziećmi. Decyzja z [...] marca 2019 r. jest decyzją ostateczną i bez wzruszenia jej, obecnie wyłącznie w drodze nadzwyczajnego postępowania, nie jest możliwe orzeczenie o przyznaniu skarżącemu prawa do świadczeń wychowawczych na okres świadczeniowy 2018/2019 na starsze dzieci, za okres poprzedzający 1 marca 2019 r. Skargę kasacyjną wywiódł M.K., reprezentowany przez adw. I.Z., zaskarżając wyrok II SA/Bk 814/19 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie: 1. prawa materialnego - art. 22 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że gdy o prawie do świadczenia wychowawczego jednego z rodziców organ orzeka, w sytuacji gdy w obrocie prawnym funkcjonuje już decyzja przyznająca drugiemu z rodziców prawo do świadczenia wychowawczego na to samo dziecko i ten sam okres, nie można przyznać świadczenia temu rodzicowi, co do którego prawa do świadczenia orzeka się w okresie późniejszym, bez wzruszenia, skorygowania istniejącej w obrocie prawnym decyzji o przyznanym wcześniej prawie do świadczenia rodzicielskiego drugiego rodzica, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, że jedyną przesłanką od której uzależnione jest przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego, jest fakt sprawowania faktycznej opieki nad dzieckiem; 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 22, 28 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci w zw. z art. 7, 75 § 1, [art.] 77, 80 kpa przez podzielenie w zaskarżonym wyroku oceny materiału dowodowego dokonanej przez Kolegium, w tym wniosku tego organu o wyższej mocy dowodowej rodzinnego wywiadu środowiskowego, o jakim mowa w art. 23 ust. 4 lit. e ustawy o świadczeniach rodzinnych niż dowodu w postaci kuratorskiego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego na potrzeby postępowania o rozwód, w sytuacji gdy: a. Kolegium dokonało oceny materiału dowodowego w sposób dowolny oraz wybiórczy, pomijając w szczególności takie dowody jak: rachunki załączone przez skarżącego do pisma z 16 listopada 2018 r.; opinię uzupełniającą 7 stycznia 2019 r. ze sprawy I C [...]; wyrok z [...] marca 2019 r. I C [...] Sądu Okręgowego w [...]; postanowienia Prokuratora o zastosowaniu środka zapobiegawczego wobec M.K. w postaci zbliżania się do L.K. i nakazu opuszczania lokalu mieszkalnego zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym od 21 grudnia 2018 r. do [...] marca 2019 r. oraz takie okoliczności jak: zawiśnięcie od 18 października 2017 r. sprawy o rozwód pomiędzy M.K. a M.K.; zawiśnięcie z dniem 10 września 2018 r. sprawy z powództwa M.K. przeciwko M.K. o eksmisję; "pomijając przeprowadzenie" [winno być "pominięcie przeprowadzenia"] dowodu z zeznań świadka B.B., mimo że wcześniej zaleciło jego przeprowadzenie; b. brak podstaw do przyznawania wyższej mocy dowodowej jednym dowodom nad drugimi, jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a o tym czy dana okoliczność została udowodniona nie może decydować ocena jednego dowodu, niezależnie od tego jaki byłby to dowód, a ocena całokształtu materiału dowodowego. Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku; zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego [zwrotu] kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Art. 77 kpa składa się z 4 paragrafów, o różnej treści normatywnej. Autor skargi kasacyjnej ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, nie wskazuje paragrafu, którego naruszenia się dopatruje. Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (wyrok NSA z: 5.10.2010 r. I GSK125/09; 23.11.2010 r. II FSK 1165/09; 1.12.2010 r. II FSK 1507/09; 8.12.2010 r. I GSK 619/09; 19.7.2013 r. I OSK 2766/12, cbosa, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 754, nb 16). Zarzuty i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (postanowienie Sądu Najwyższego z 26.10.2000 r. IV CKN 1518/00, OSNC 2001/3/39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5.8.2004 r. FSK 299/04, OSP 2005/3/36). Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 ppsa). Z tej przyczyny zarzut 2 w części obejmującej naruszenie "art. 77 kpa" jako normę dopełnienia nie nadawał się do rozpoznania. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 22, 28 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci w zw. z art. 7, 75 § 1, [art.] 80 kpa okazał się częściowo usprawiedliwiony. Zaskarżony wyrok nie narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, art. 75 § 1 kpa. Skarżona decyzja nie narusza zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) ani zasady równej mocy środków dowodowych (art. 75 § 1 kpa). Organy obu instancji, kierując się normą prawa materialnego (art. 22 ppwd), prawidłowo oceniły, jakie fakty w kontrolowanej sprawie miały istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagały one udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów były potrzebne. Organy sprostały obowiązkowi przeprowadzania z urzędu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów, w ramach otwartego systemu środków dowodowych (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 73 nb 8, 9; s. 436-437, nb 8). Sąd I instancji prawidłowo podzielił ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Kolegium (s. 11 akapit ostatni zd. 1 in princ. uzasadnienia wyroku II SA/Bk 814/19). Nietrafnie Sąd I instancji uznał, że Kolegium wyciągnęło "wniosek... o wyższej mocy dowodowej w kontrolowanym postępowaniu dowodu z rodzinnego wywiadu środowiskowego, o jakim mowa w art. 23 ust. 4 lit. e [uśr] niż dowodu w postaci kuratorskiego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego na potrzeby postępowania w sprawie o rozwód" (s. 11 akapit ostatni zd. 1 in medio i in fine uzasadnienia wyroku II SA/Bk 814/19). W rzeczywistości Kolegium wniosku takiego nie sformułowało, natomiast trafnie oceniło oba te dowody, z uwzględnieniem innych dowodów zgromadzonych w sprawie (s. 5-6 decyzji z [...] września 2019 r.), z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa; B. Adamiak - op. cit., s. 464-466, nb 1-3). Zarówno Kolegium, jak i Sąd I instancji, trafnie wskazały, że wywiad środowiskowy kuratora sądowego sporządzony został na potrzeby procesu rozwodowego; wywiad z 21 września 2018 r. potwierdził fakt zamieszkiwania [w jednym domu z dziećmi] obojga małżonków, ich wzajemnych negatywnych relacji i poważnego zaangażowania dzieci w konflikt rodziców (s. 5 decyzji z [...] września 2019 r.). Na zaangażowanie dzieci w konflikt rodziców wskazują fakty opisane przez kuratora sądowego "Na co dzień faktyczna opiekę nad... L. i K., sprawuje ojciec małoletnich. Zdaniem kuratora nie wynika to z zaniedbań matki czy niechęci jej do dzieci, a z faktu, iż dzieci zaangażowane w konflikt rodziców i stojące po stronie ojca, nie przyjmują pomocy od matki. Nie chcą jeść jej obiadów, wziąć od niej rzeczy, które im kupiła (matka kupił[a] K. adidasy, których ta nawet nie zmierzyła do dnia dzisiejszego), dać ubrań do prania itp. Wystarczyłoby jedno słowo ojca, a dzieci zmieniłyby diametralnie swoje zachowanie i mogłyby np. jeść obiady, które gotuje matka. Ojciec jednak zapędzony w konflikt z żoną nie kieruje się już ich dobrem, a jedynie chęcią wygrania sprawy sądowej... Obiady... przywozi codziennie dzieciom z restauracji "[...]"... Kilka dni temu ugotowała na obiad flaki, które bardzo lubi małoletni L. Chłopiec zachęcony przez matkę skusił się i zaczął je jeść. Kiedy usłyszał kroki ojca natychmiast uciekł od stołu, jednak ten zdążył zobaczyć, że chłopak jadł obiad u matki. Zapytał syna: "ty od niej obiad jesz?". Na co chłopak odpowiedział: "no co ty, jeszcze się zatruję"... (k. 68-65 akt [...]; k. 114, 95, 52 akt [...]). Rodzinny wywiad środowiskowy jest szczególnym rodzajem dowodu przewidzianym w ustawie o pomocy społecznej. Wywiad środowiskowy, w myśl art. 107 ust. 1 ups ma na celu ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osoby lub rodziny. Rodzinny wywiad środowiskowy stanowi swoiste postępowanie dowodowe, a ponieważ sporządzany jest na urzędowym formularzu, stanowi jednocześnie protokół w rozumieniu kpa. Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i w doktrynie jest pogląd, że protokół ten ma charakter dokumentu urzędowego, do którego należy stosować art. 68 § 1 i 2 kpa (wyrok NSA z: 10.11.1994 r. I SA 1073/94 z glosą W. Chróścielewskiego, ST 1997/3/ 76; 17.6.1994 r. I SA 336/94 z akceptującą glosą J.P. Tarno i M. Woźniaka, OSP 1996/ 4/76; S. Nitecki w: C. Martysz, S. Nitecki i G. Szpor, Komentarz do ustawy o pomocy społecznej, Gdańsk 2001 s. 326). Protokół - jako dokument urzędowy - korzysta z domniemania prawdziwości (art. 76 § 1-3 kpa). Dowód z wywiadu jest konglomeratem dowodowym, polegającym na równoczesnym skonfrontowaniu oświadczeń strony, zeznań świadków, wyników oględzin w miejscu pobytu strony, treści dokumentów urzędowych i prywatnych (W. Maciejko w: W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, LexisNexis 2013, s. 370 uw. 4, s. 375-376, uw. 2). Nie zastępuje on innych dowodów, przewidzianych w kpa, ani ich nie wyklucza. Dowodem jest wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 kpa). Postępowanie dowodowe w sprawach pomocy społecznej jest oparte na zasadzie oficjalności. Na organie ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organ nie może zdać się jedynie na inicjatywę strony i ograniczyć postępowania dowodowego do jej żądań. Winien uwzględnić wnioski dowodowe strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Trafnie Kolegium uznało, że dalsze prowadzenie postępowania dowodowego, o które wnosił skarżący, w niniejszej sprawie było niezasadne (s. 5-6 decyzji z [...] września 2019 r.; s. 1-3 odwołania z 28 sierpnia 2019 r. - k. 14-11, 6-4 akt [...]). Na instrumentalne traktowanie dzieci i angażowanie ich w proces rozwodowy (k. 97-91 akt [...] - s. 5 opinii uzupełniającej biegłych z 7 stycznia 2019 r.) i sprawy przed organami administracji publicznej wskazuje w szczególności kserokopia pisma z 12 marca 2018 r., podpisanego przez M.K., napisanego w takiej samej formie graficznej, taką samą czcionką komputerową, z użyciem takich samych zwrotów (np. "Wnioskuję..."), co pisma podpisane przez skarżącego (k. 40-39, 38 akt [...]). Kolegium nie pominęło wskazanych w skardze kasacyjnej dowodów, odnosząc się do dowodu z uwierzytelnionych: kserokopii odpisu wyroku z [...] marca 2019 r. I C [...] Sądu Okręgowego w [...]; postanowienia z [...] marca 2019 r. I C [...] Sądu Okręgowego w [...] o zabezpieczeniu powództwa w zakresie ustalenia miejsca pobytu małoletnich L. i K. przy ojcu a małoletniej M. przy matce i uregulowania kontaktów matki z małoletnią K.; kserokopii odpisu postanowienia z [...] grudnia 2018 r. [...] Prokuratora Rejonowego w [...] (k. 99-98=73-72, 83, 71-71v, 69-69v akt [...]; s. 3-6 decyzji z [...] września 2019 r.). Trafnie Sąd I instancji odniósł się do tych dowodów (s. 10-12 uzasadnienia wyroku II SA/Bk 814/19), wskazując w szczególności, że zgromadzone w sprawie dowody, w tym wskazujące na wydatki obu rodziców na utrzymanie i wychowanie ich małoletnich dzieci (w tym załączone przez skarżącego do pisma z 26 listopada 2018 r. (k. 157-106 akt [...]) i przedkładane przez zainteresowaną (k. 74, 64-44 akt [...]), zostały prawidłowo ocenione i stanowiły podstawę niewadliwych ustaleń dokonanych przez organy obu instancji. Zawiśnięcie sprawy o rozwód między rodzicami małoletnich i zawiśnięcie sprawy z powództwa skarżącego przeciwko zainteresowanej o eksmisję nie miały znaczenia prawotwórczego w kontrolowanej sprawie. Prowadzenie dowodu z zeznań świadka B.B. było zbędne, skoro organ dysponował uwierzytelnionym odpisem wywiadu środowiskowego kuratora sądowego B.B. (k. 68-65 akt [...]=k. 102 akt [...]). Organy prawidłowo przeprowadziły dowody, ustalając okoliczności mające znaczenie dla sprawy z uwagi na normę prawa materialnego (art. 22 ppwd; B. Adamiak - op. cit., s. 456-457, nb1-2; art. 28 ppwd, art. 7, 75 § 1, art. 76 § 1 kpa). Zarzut naruszenia art. 22 w zw. z art. 27 ust. 1 ppwd okazał się niezasadny. Słusznie Sąd I instancji uznał, że jeżeli w obrocie prawnym pozostaje ostateczna i prawomocna decyzja z [...] marca 2019 r., to organ w kontrolowanym postępowaniu nie mógł orzec wbrew decyzji z [...] marca 2019 r. (art. 16 § 1 kpa). To, że decyzja z [...] marca 2019 r., zmieniająca decyzję z [...] października 2018 r. zapadła na podstawie art. 27 ust. 1 ppwd w postępowaniu, w którym nie uczestniczył skarżący (s. 6 skargi kasacyjnej) może być przedmiotem ewentualnego odrębnego postępowania, którego wszczęcie może inicjować skarżący. Trafnie Sąd I instancji wskazał, że dowody wskazywane przez skarżącego, nie mogły w kontrolowanym postępowaniu (z uwagi na odrębność przedmiotu postępowania) być skutecznie wykorzystane dla podważenia decyzji z [...] września 2019 r. Sąd prawidłowo aprobował wyniki wykładni art. 22 ppwd, leżące u podstaw zaskarżonej decyzji. Żaden z argumentów podniesionych w skardze kasacyjnej nie prowadzi do odmiennego rezultatu wykładni aprobowanej zaskarżonym wyrokiem. W kontrolowanej sprawie doszło do zbiegu prawa rodziców do świadczenia wychowawczego na troje wspólnych, małoletnich dzieci, a w okresie od 1 października 2018 r. do 28 lutego 2019 r. oboje rodzice faktycznie sprawowali opiekę nad każdym z trojga małoletnich dzieci. Wniosek zainteresowanej wpłynął do organu wcześniej, przeto świadczenia wychowawcze wypłacano matce (norma zawarta w zdaniu 1 i 2 art. 22 ppwd). Wójt prawidłowo podjął działania w oparciu o normę zawartą w zd. 3 art. 22 ppwd. Art. 27 ust. 1 ppwd mógł być wzorcem kontroli w sprawie zakończonej decyzją z [...] marca 2019 r., nie może zaś być wzorcem kontroli w kontrolowanej sprawie. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa zawiera normę wynikową. Skoro zaskarżony wyrok - mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu - jako oparty na trafnym uznaniu, że decyzje obu instancji wydane zostały bez naruszania prawa materialnego, a naruszenie przepisów prawa procesowego nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, przeto skargę kasacyjną należało oddalić (art. 184 in fine ppsa).