III SA/Gd 768/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 24 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania w Gminie [...] stwierdza nieważność załącznika do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej Rozdziału I ust. 3, Rozdziału II ust. 1, ust. 2 pkt 3 oraz pkt 4 lit. c oraz Rozdziału III ust. 1. Uchwałą z dnia 24 lutego 2011 r. nr [...] Rada Gminy, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz. U. nr 180, poz. 1493 ze zm. – dalej jako "ustawa" lub "u.p.p.r."), określiła tryb i sposób powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania w Gminie. Skargę na powyższą uchwałę wniósł Prokurator Rejonowy, zaskarżając ją w części obejmującej Rozdział I ust. 3, Rozdział II ust. 1, ust. 2 pkt 3 oraz pkt 4 lit. c oraz Rozdział III ust. 1 załącznika do uchwały, zarzucając istotne naruszenie przepisów: 1. art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, art. 9b ust. 2 i 3 w zw. z art. 9b ust. 1 i 8 u.p.p.r. w zw. z § 118 i § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 283) – dalej jako: rozporządzenie z.t.p." poprzez wskazanie w Rozdziale I ust. 3 załącznika do uchwały zadań zespołu interdyscyplinarnego oraz wskazanie w Rozdziale III ust. 1 załącznika do uchwały, że zespół interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych pomiędzy Wójtem Gminy, a podmiotami, których przedstawiciele wchodzą w jego skład – co stanowi powtórzenie tekstu ustawy; 2. art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, art. 9a ust. 15 w zw. z art. 9a ust. 3 u.p.p.r. w zw. z § 118 i § 143 rozporządzenia z.t.p. poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i wskazanie w Rozdziale II ust. 1 załącznika do uchwały składu personalnego zespołu interdyscyplinarnego, modyfikując go w odniesieniu do brzmienia art. 9a ust. 3 pkt 6 i ust. 4 u.p.p.r., podczas gdy skład ten wynika wprost z przepisów ustawy i ma charakter obligatoryjny, zaś kwestionowany zapis załącznika do uchwały nadaje mu charakter fakultatywny oraz wskazanie w Rozdziale III ust. 1 załącznika do uchwały, że zespół interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych pomiędzy Wójtem Gminy a podmiotami, których przedstawiciele wchodzą w jego skład, w tym także kuratorami, pomimo że – zgodnie z art. 9a ust. 8 u.p.p.r. – kuratorzy nie stanowią podmiotów, z którymi wójt zawiera przedmiotowe porozumienia; 3. art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, art. 9c ust. 3 u.p.p.r. w zw. z § 118 i § 143 rozporządzenia z.t.p. poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i wskazanie w Rozdziale ust. 2 pkt 3 załącznika do uchwały, że każdy członek zespołu przed udziałem w pierwszym posiedzeniu składa pisemne oświadczenie, o którym mowa w art. 9c ust. 3 u.p.p.r., co stanowi naruszenie ww. ustawy, która dopuszcza inne formy złożenia powyższego oświadczenia niż tylko formę pisemną, 4. art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, art. 9a ust. 2 i 15 u.p.p.r. w zw. z § 118 i § 143 rozporządzenia z.t.p. poprzez przekroczenie upoważnienia ustawowego i wskazanie w Rozdziale II ust. 2 pkt 4 lit. c załącznika do uchwały, że skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe stanowi przesłankę uzasadniającą odwołanie członka zespołu, podczas gdy ww. ustawa nie przyznaje organowi gminy kompetencji do określania materialnoprawnych przesłanek odwołania członków zespołu. W związku z tymi zarzutami Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy podzieliła tylko zarzuty dotyczące nieznacznego naruszenia zasad techniki prawodawczej oraz nieznacznego przekroczenia delegacji ustawowej przy stanowieniu niektórych przepisów skarżonej uchwały, które jednak nie stanowiły przeszkody w sprawnym funkcjonowaniu Zespołu przez prawie 9 lat. Podniosła, że wobec uchwalenia nowego aktu prawnego - uchwały Rady Gminy z dnia 14 listopada 2019 r., nr [...] w sprawie ustalenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania w gminie, postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe i powinno być umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ) - dalej jako: "p.p.s.a." zakres kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że podjęcie przez Radę Gminy uchwały z dnia 14 listopada 2019 r., nr [...], w której § 2 postanowiono, że zaskarżona obecnie uchwała z dnia 24 lutego 2011 r. traci moc, a w § 4 - że uchwała z dnia 14 listopada 2019 r. wchodzi w życie 14 dni od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa nie oznacza, że rozpoznawana skarga, w której wniesiono o stwierdzenie nieważności postanowień zaskarżonej uchwały, jest bezprzedmiotowa. Stwierdzenie nieważności uchwały następuje z powodu wad kwalifikowanych, z powodu których cały akt lub jego część nie powinien wejść w ogóle do obrotu prawnego. W takiej sytuacji konieczne jest stwierdzenie nieważności aktu, czyli jego wyeliminowanie z obrotu prawnego z mocą ex tunc, co powoduje, że dany akt czy też jego część nie wywołuje skutków prawnych od samego początku. Takiego skutku nie wywiera uchylenie kwestionowanej uchwały z dniem wejścia w życie uchwały uchylającej. Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że uchylenie zaskarżonego aktu po wniesieniu skargi nie czyni postępowania zainicjowanego taką skargą bezprzedmiotowym - z uwagi na odmienność skutków związanych z uchyleniem i stwierdzeniem nieważności uchwały. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie lub zmianę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1290/04 , z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1046/07 , z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 368/10, z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1783/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Stwierdzenie nieważności uchwały przez sąd oznacza, że w tym zakresie wskazane unormowania należy traktować tak, jak gdyby nigdy nie zostały podjęte. Różnica między istotą i skutkami uchylenia aktu prawa miejscowego a stwierdzeniem jego nieważności w trybie kontroli sądowej powoduje, że nie można uznać niniejszego postępowania za bezprzedmiotowe. Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały wskazać należy, że zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm., obecnie tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.) uchwały organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102). Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Z kolei w myśl art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Podstawę wydania przedmiotowej uchwały stanowił art. 9a ust. 15 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, zgodnie z którym rada gminy określi, w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania. W zakwestionowanym Rozdziale I ust.3 załącznika do uchwały określono zadania Zespołu Interdyscyplinarnego. Zauważyć należy, że art. 9a ust. 15 ustawy nie przyznaje radzie gminy kompetencji do określania zadań zespołu interdyscyplinarnego, a jedynie do określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. W art. 9b ust. 2 ustawy określono, że zadaniem zespołu interdyscyplinarnego jest integrowanie i koordynowanie działań podmiotów, o których mowa w art. 9a ust. 3 i 5, oraz specjalistów w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w szczególności przez: 1) diagnozowanie problemu przemocy w rodzinie; 2) podejmowanie działań w środowisku zagrożonym przemocą w rodzinie mających na celu przeciwdziałanie temu zjawisku; 3) inicjowanie interwencji w środowisku dotkniętym przemocą w rodzinie; 4) rozpowszechnianie informacji o instytucjach, osobach i możliwościach udzielenia pomocy w środowisku lokalnym; 5) inicjowanie działań w stosunku do osób stosujących przemoc w rodzinie. Wadliwie zatem Rada określiła, co należy do zadań zespołu interdyscyplinarnego, bowiem zapisy Rozdziału I ust. 3 załącznika do uchwały w tym zakresie powtarzają regulację art. 9b ust. 2 ustawy. Zgodnie z § 143 rozporządzenia z.t.p. do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI. Zawarty w dziale VI § 137 stanowi, że w uchwale i zarządzeniu nie powtarza się przepisów ustaw oraz przepisów innych aktów normatywnych. Nadmienić też należy, że w kwestionowanym ust.3 Rozdziału I załącznika do uchwały określono, że zadaniem zespołu interdyscyplinarnego jest m.in. monitorowanie oraz dokumentowanie działań podejmowanych wobec rodzin , w których dochodzi do przemocy, a zadanie takie ustawa - w art. 9 b ust. 3 – przekazała grupom roboczym. Jednocześnie art. 9b ust. 2 ustawy stanowi, że zadaniem zespołu jest integrowanie i koordynowanie działań podmiotów, o których mowa w art. 9a ust. 3 i 5, oraz specjalistów w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie "w szczególności przez", co oznacza, że katalog ten jest katalogiem otwartym. Jednakże norma kompetencyjna z art. 9a ust. 15 ustawy nie daje radzie gminy upoważnienia do powiększenia katalogu tych zadań i sposobów działania. W sposób nieuprawniony zatem Rada poddała regulacji materię, w zakresie której wypowiada się ustawa, naruszając tym samym przepisy art. 9a ust. 15 w zw. z art. 9b ust. 2 ustawy oraz art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, a także § 137 rozporządzenia z.t.p., a nadto w sposób nieuprawniony poszerzyła katalog zadań zespołu interdyscyplinarnego wskazując, że jego zadaniem jest również współdziałanie z innymi podmiotami przy rozwiązywaniu problemu i przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, co stanowiło o zasadności zarzutu istotnego naruszenia prawa przez zapisy Rozdziału I ust. 3 załącznika do zaskarżonej uchwały. W Rozdziale II ust. 1 załącznika do uchwały wskazano, że w skład Zespołu Interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele następujących instytucji, organizacji i jednostek organizacyjnych działających na terenie gminy: 1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, 2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, 3) policji, 4) oświaty , 5) ochrony zdrowia, a nadto mogą wchodzić także kuratorzy sądowi oraz przedstawiciele organizacji pozarządowych, w szczególności działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Zgodzić się należy z zarzutem naruszenia art. 9a ust. 15 w zw. z art. 9a ust. 3 i 4 ustawy. Zgodnie z art. 9a ust. 3 ustawy w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele: 1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej; 2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; 3) Policji; 4) oświaty; 5) ochrony zdrowia; 6) organizacji pozarządowych. Zgodnie z art. 9a ust. 4 ustawy – w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą także kuratorzy sądowi. Jak zaś wynika z art. 9a ust. 5 ustawy w skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz przedstawiciele podmiotów innych niż określone w ust. 3, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Tak więc art. 9a ust. 3 i 4 ustawy określa w sposób szczegółowy skład zespołu interdyscyplinarnego. Przepis art. 9a ust. 15 ustawy nie przyznaje natomiast radzie gminy kompetencji do określania takiego składu, a jedynie do określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Przepis ten nie przewiduje kompetencji rady gminy do samodzielnego wskazywania podmiotów wchodzących w skład tego zespołu, jak również do określania, że kuratorzy oraz przedstawiciele organizacji pozarządowych są członkami zespołu interdyscyplinarnego fakultatywnie, skoro ustawa obliguje do włączenia tychże podmiotów w skład zespołu interdyscyplinarnego. Jednocześnie ustawa nie zawęża kręgu organizacji pozarządowych mających być członkami zespołu interdyscyplinarnego do tych, które działają na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. W związku z tym działanie Rady Gminy nie mieści się w ramach przekazanego upoważnienia ustawowego zawartego w art. 9a pkt 15 ustawy i stanowi modyfikację zapisu art. 9a ust. 3 i 4 ustawy, stanowiąc w omawianym ust. 1 Rozdziału II załącznika do uchwały, że w skład zespołu mogą wchodzić także kuratorzy sądowi oraz przedstawiciele organizacji pozarządowych ze wskazaniem, że mogą to być w szczególności organizacje działające na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. W tej sytuacji w omawianym zakresie Rada Gminy naruszyła przepisy art. 9a ust. 15 w zw. z ust. 3 i 4 ustawy oraz art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, co stanowiło o zasadności zarzutu istotnego naruszenia prawa przez zapis Rozdziału II ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały. Należy podzielić też zarzut istotnego naruszenia art. 9c ust. 3 ustawy poprzez ograniczenie w Rozdziale II ust. 2 pkt 3 załącznika do zaskarżonej uchwały jedynie do formy pisemnej oświadczenia składanego przez członka zespołu interdyscyplinarnego o zachowaniu poufności wszelkich informacji i danych uzyskanych przy realizacji zadań w ramach pracy zespołu. Postanowienia te stanowią modyfikację art. 9c ust. 3 ustawy, zgodnie z którym - przed przystąpieniem do wykonywania czynności, o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3, członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych składają organowi, o którym mowa w art. 9a ust. 2, oświadczenie o następującej treści: "Oświadczam, że zachowam poufność informacji i danych, które uzyskałem przy realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem przemocy w rodzinie oraz, że znane mi są przepisy o odpowiedzialności karnej za udostępnienie danych osobowych lub umożliwienie do nich dostępu osobom nieuprawnionym". Przepisy ustawy nie ograniczają więc formy wspomnianego oświadczenia jedynie do formy pisemnej, co oznacza, że dopuszczają one także inne formy złożenia tego oświadczenia. Poza tym Rada ograniczyła obowiązek złożenia oświadczenia wyłącznie do członka zespołu, pomijając członka grupy roboczej. Taka modyfikacja przepisu ustawowego nie mieści się w granicach upoważnienia ustawowego określonego w art. 9a ust. 15 ustawy i jest niedopuszczalna. Dlatego też załącznik do uchwały w omawianej części (Rozdział II ust. 2 pkt 3) również dotknięty jest wadą istotnego naruszenia prawa. Należy podzielić również zarzut istotnego naruszenia art. 9a ust. 15 ustawy i § 118 w zw. z § 143 rozporządzenia z.t.p. - poprzez uregulowanie w Rozdziale II ust. 2 pkt 4 lit. c załącznika do uchwały, że Wójt odwołuje członka zespołu interdyscyplinarnego przed upływem kadencji w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe. Powyższe postanowienia załącznika do uchwały wykraczają poza ustawowe upoważnienie. Zgodnie z art. 9a ust. 15 ustawy rada gminy określa wyłącznie tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu. Nie została ona natomiast upoważniona przez ustawodawcę do określenia wymagań wobec członków zespołu interdyscyplinarnego. Tym samym postanowienia Rozdziału II ust. 2 pkt 4 lit. c załącznika do zaskarżonej uchwały przekraczają delegację ustawową. Zdaniem Sądu ust. 1 Rozdziału III załącznika do zaskarżonej uchwały, stanowiący, że "Zespół Interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych pomiędzy Wójtem Gminy, a podmiotami, których przedstawiciele wchodzą w jego skład", stanowi nieuprawnioną modyfikację art. 9a ust. 8 u.p.p.r. Przepis ten stanowi, że zespół interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych między wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta a podmiotami, o których mowa w ust. 3 lub 5. W świetle omawianego zapisu zaskarżonej uchwały do grona podmiotów, z którymi wójt zawiera porozumienia należą również kuratorzy sądowi, będący podmiotami wymienionymi w art. 9a ust. 4 u.p.p.r., podczas gdy z uwagi na treść art. 9a ust. 8 u.p.p.r., kuratorzy nie mogą być stronami takich porozumień, bowiem do ich grona należą jedynie podmioty, o których mowa w ust. 3 lub 5. Należy zatem stwierdzić, że Rada w Rozdziale III ust. 1 załącznika do zaskarżonej dokonała niedopuszczalnej modyfikacji przepisów ustawowych. Ponadto w pozostałej części zapis ten stanowi niedopuszczalne powtórzenie zapisu ustawowego. Skutkuje to stwierdzeniem nieważności uchwały w omawianej części. Wskazać w tym miejscu należy, że upoważnienie ustawowe należy interpretować w sposób ścisły, a zatem musi być ono wyraźne, a nie dorozumiane. W związku z tym nawet brak określonych regulacji, czy też luka w prawie nie stanowi podstawy uzasadniającej wprowadzenie określonej regulacji w trybie uchwały. Organ uchwałodawczy nie ma bowiem prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne, niż wymienione w przepisie ustawowym. Stanowione przez organy jednostek samorządu terytorialnego akty prawa miejscowego powinny regulować kwestie wynikające z delegacji ustawowej w taki sposób, by przyjęte w oparciu o nią normy jedynie uzupełniały, wydane przez inne podmioty, przepisy powszechnie obowiązujące, kształtujące prawa i obowiązki ich adresatów. Nie mogą one natomiast zawierać powtórzeń przepisów powszechnie obowiązujących zawartych w innych aktach normatywnych, a w szczególności w aktach rangi ustawowej. W niepublikowanym wyroku z dnia 10 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 137/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał , że "Sąd dostrzega przy tym, że powołane w skardze rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" traktować należy przede wszystkim jako zbiór dyrektyw skierowanych do prawodawców (...). Powoływanie się na te zasady może mieć miejsce jedynie wtedy, kiedy zakres powtórzeń przepisów ustaw, w tym definicji ustawowych, będzie rozległy albo kiedy postanowienia aktu prawa miejscowego będą powodowały zmianę postanowień ustaw (por. T. Bąkowski, Sądowa kontrola legislacji administracyjnej pod względem zgodności z zasadami techniki prawodawczej. Legislacja administracyjna. Teoria. Orzecznictwo. Praktyka", pod red. M. Stahl, Z. Łuniewskiej, Warszawa 2012, s. 37-46; G. Wierczyński "Konsekwencje nieprzestrzegania zasad techniki prawodawczej", w: T. Bąkowski, P. Uziębło, G. Wierczyński "Zarys legislacji administracyjnej. Uwarunkowania i zasady prawotwórczej działalności administracji publicznej", pod red. T. Bąkowskiego, Gdańsk 2011, s. 86-87)". W niniejszym przypadku sytuacja taka, jak wyżej opisana, miała miejsce. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględnił skargę, stwierdzając nieważność wskazanych powyżej przepisów załącznika do zaskarżonej uchwały.