II SA/Gd 757/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2020 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. na uchwałę Rady Gminy z dnia 9 listopada 2015 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów geodezyjnych: B., B. T., D., K., T. postanawia odrzucić skargę. G.S. wniosła w dniu 7 listopada 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 9 listopada 2015 r., nr XIX/119/15 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów geodezyjnych: [..]-[..]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarga dotyczy sprawy, która została już rozstrzygnięta prawomocnym orzeczeniem. Skarżąca była bowiem stroną skarżącą w postępowaniu zakończonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 28 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 84/16, którym sąd stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy z dnia 9 listopada 2015 r., nr XIX/119/15, w zakresie dotyczącym działek o numerach: [..] położonej w obrębie geodezyjnym K.; [..] położonej w obrębie geodezyjnym K.; [..] położonej w obrębie geodezyjnym K. oraz [..] położonej w obrębie geodezyjnym B., a w pozostałym zakresie skargę odrzucił uznając, że interes prawny lub uprawnienie skarżących, w tym G. S., nie zostały naruszone. Oznacza to, że pomiędzy tymi samymi stronami toczyło się już postępowanie, które zakończyło się prawomocnym rozstrzygnięciem, co stanowi przesłankę odrzucenia skargi określoną w art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, gdyż sprawa dotycząca kontroli aktu, będącego przedmiotem zaskarżenia została już prawomocnie rozstrzygnięta. Merytoryczne rozpoznanie skargi poprzedza analiza formalnej dopuszczalności, w kontekście wymogów określonych w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz.U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.), dalej jako u.s.g. oraz art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz przepisy ustawy o samorządzie gminnym, w brzmieniu nadanym ww. ustawą zmieniającą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. Z uwagi na to, że akt będący przedmiotem zaskarżenia został uchwalony w dniu 9 listopada 2015 r., w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie treść art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz u.s.g. sprzed zmiany. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. w analizowanym brzmieniu stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wymogiem formalnym takiej skargi jest zatem uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. przewidywał, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Wobec tego konieczne stało się zbadanie, czy przedmiotowa skarga została wniesiona po uprzednim wezwaniu właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa i w zakreślonym przepisami terminie, którego długość uzależniona jest od zachowania organu, do którego owo wezwanie wpłynęło. Sądowi z urzędu wiadomo, a Rada Gminy zasadnie zwróciła na to uwagę w odpowiedz na skargę, że przed tutejszym sądem zawisła już sprawa ze skargi grupy mieszkańców, w tym G. S., wniesiona w lutym 2016 r., na tą samą uchwałę Rady Gminy z dnia 9 listopada 2015 r., nr XIX/119/15 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sprawa z tej skargi o sygn. akt II SA/Gd 84/16 została zakończona wyrokiem stwierdzającym nieważność uchwały w zakresie działek stanowiących własność skarżących, w tym m.in. działki G. S. o nr [..], obręb K., zaś w pozostałym zakresie sąd skargę odrzucił uznając, że interes prawny skarżących nie został naruszony. Ponadto, z treści ww. orzeczenia wynika, że wnosząc w lutym 2016 r. skargę na tę samą uchwałę skarżący, w tym G. S., w dniu 7 grudnia 2015 r. wezwali Radę do usunięcia naruszenia prawa wywołanego uchwałą nr XIX/119/15. Mając to na uwadze sąd uznał, że skarżąca, zgodnie z wymogami ustawy o samorządzie gminnym oraz p.p.s.a., spełniła wymogi formalne zaskarżenia wskazanej uchwały, wzywając organ do usunięcia naruszenia prawa w dniu 7 grudnia 2015 r. i od tej daty nastąpił bieg terminu do wniesienia skargi. W tej sytuacji ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa 5 września 2019 r. w odniesieniu do tej samej uchwały nie mogło mieć znaczenia dla zachowania terminu do wniesienia skargi. Należy bowiem zauważyć, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi jednokrotnie, co oznacza, że następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, są bezskuteczne. Nie są one zatem wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 227/13, dostępne w CBOSA, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca nie mogła zatem skutecznie ponowić czynności procesowej i tym samym zachować uprawnienia do wniesienia skargi pomimo upływu terminu, którego bieg rozpoczął się w dniu 7 grudnia 2015 r. Wobec powyższego skargę G. S. sąd uznał za wniesioną z uchybieniem terminu. Niezależnie od tego, niedopuszczalność rozpoznania niniejszej skargi wynika również z podstawy określonej w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Z taką bowiem sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanym wypadku. Jak zasadnie wskazała Rada Gminy w odpowiedzi na skargę i co potwierdził sąd, G. S. wraz z pozostałymi mieszkańcami gminy zakwestionowali uchwałę Rady Gminy z 9 listopada 2015 r., nr XIX/119/15 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i sprawa z ich skargi pod sygnaturą II SA/Gd 84/16 została rozstrzygnięta wyrokiem z 28 lutego 2017 r. Natomiast skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem NSA z 8 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1544/17, co oznacza, że sprawa ta została prawomocnie zakończona. Należy przy tym wyjaśnić, że w opisanym wyroku sąd wyeliminował z obrotu prawnego przepisy planu miejscowego, które naruszają interes prawny m.in. G. S., a którego granice wyznacza przysługujące jej prawo własności do działki nr [..] objętej postanowieniami uchwały regulującymi przeznaczenie i zasady zagospodarowania tego terenu. Co do pozostałych postanowień planu, tj. niedotyczących przeznaczenia i zasad zagospodarowania gruntów należących do skarżących, sąd stwierdził, że nie naruszają one ich interesu prawnego w ww. rozumieniu, a zatem skarga w tym zakresie podlegała odrzuceniu. Oznacza to, że kontrola legalności przedmiotowej uchwały w zakresie, w jakim skarżącej G. S. przysługuje interes prawny, została prawomocnie, merytorycznie rozstrzygnięta, a zapisy uchwały, które ten interes naruszają i ograniczają jej uprawnienia w wykonywaniu prawa własności do działki nr [..] zostały usunięte. To wszystko oznacza zatem, że w niniejszej sprawie zachodzi stan uniemożliwiający rozpoznanie skargi tego samego podmiotu na tą samą uchwałę. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 4 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną.