I SA/Gl 1179/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Beata Machcińska, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: O.p.) decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] nr [...] w sprawie ustalenia G.K. (dalej: podatnik, skarżący) wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. w kwocie [...] zł. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] nr [...] ustalił podatnikowi wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. W decyzji tej jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjęto budynki mieszkalne o powierzchni [...] m2, grunty pozostałe o powierzchni [...] m2, zaś jako przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto grunty orne klasy III b o powierzchni [...] ha, grunty orne klasy IVa o powierzchni [...] ha, grunty zadrzewione, zakrzewione o powierzchni [...] ha (zwolnione z opodatkowania) oraz łąki klasa IV o powierzchni [...] ha i nieużytki o powierzchni [...] ha (zwolnione z opodatkowania). Decyzja ta wydana została na podstawie informacji o gruntach na dzień 1 stycznia 2008 r. i zawierała nieaktualne dane odnośnie gruntów ornych klasy IVa. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ pierwszej instancji wznowił postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] organ pierwszej instancji uchylił w trybie wznowienia postępowania własną decyzję z dnia [...] i ustalił podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne na 2015 r. w kwocie [...] zł. W decyzji tej organ w szczególności podniósł, że jak ustalono, podatnik od 2012 r. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie Miasta C. obejmującej działki o nr geodezyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Ponadto, w dniu 20 lutego 2017 r. podatnik złożył korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego, w której wykazał do opodatkowania: budynki mieszkalne ([...] m2), grunty pozostałe ([...] m2), grunty orne klasy III b ([...] ha), grunty orne klasy IVa ([...] ha), grunty zadrzewione, zakrzewione ([...] ha – zwolnione z opodatkowania) oraz łąki klasa IV ([...] ha) i nieużytki ([...] ha – zwolnione z opodatkowania). Decyzją z dnia [...] nr [...] organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Uzasadniając tę decyzję organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszoinstancyjny nie dokonał oceny, czy zachodziły przesłanki do wznowienia postępowania, tym bardziej, iż korekta deklaracji złożona została w dniu 20 lutego 2017 r. i nie może być uznana za nowy dokument, skoro nie istniała w dniu wydania decyzji wymiarowej. Pismem z dnia 8 listopada 2017 r. organ pierwszej instancji wniósł do organu odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2012 – 2015 z uwagi na wydanie ich z rażącym naruszeniem prawa i wskazując, że w decyzjach dotyczących tychże lat nie uwzględniono zmian w zakresie powierzchni gruntów ornych klasy IVa. Decyzją z dnia [...] nr [...] organ odwoławczy stwierdził nieważność decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]. Od decyzji tej nie wniesiono odwołania ani skargi do sądu administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2015 r. Decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji ustalił podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne na 2015 r. w wysokości [...] zł. Organ ten podniósł, że podstawę ustalenia takiego wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego stanowiły wykazane przez podatnika składniki w korekcie informacji z dnia 20 lutego 2017 r., tj.: - budynki mieszkalne o powierzchni [...] m2, - grunty pozostałe o powierzchni [...] m2, - grunty orne klasy III b o powierzchni [...] ha, - grunty orne klasy IVa o powierzchni [...] ha, - grunty zadrzewione, zakrzewione o powierzchni [...] ha (zwolnione z opodatkowania), - łąki klasa IV o powierzchni [...] ha, - nieużytki o powierzchni [...] ha (zwolnione z opodatkowania). Nadto, ustalając wysokość zobowiązania organ pierwszej instancji wziął pod uwagę dokumenty, tj. treść księgi wieczystej nr [...], wypis z rejestru gruntów i budynków, ewidencję podatkową oraz decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] nr [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik zarzucił jej "kłamstwo" oraz wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz o zmianę wysokości podatku przez organ odwoławczy i ustalenie podatku od budynków lub ich części w wysokości [...] groszy, podatku od gruntów pozostałych w wysokości [...] groszy oraz łącznego zobowiązania pieniężnego w wysokości [...] zł. W odwołaniu podatnik przedstawił w obszerny sposób własne wyliczenia należnego łącznego zobowiązania pieniężnego. Decyzją z dnia [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] nr [...] o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa ulicy miejskiej - przedłużenie ulicy [...] (etap I i II) wraz z kanalizacją deszczową, oświetleniem ulicznym, przepompownią ścieków wód opadowych z rurociągiem tłocznym i przebudową kanalizacji technicznej". Decyzją objęto działki stanowiące m.in. własność podatnika. W następstwie decyzji z podziału działki o nr [...] utworzono działkę nr [...] o pow. [...] m2, której własność przeniesiono na rzecz Miasta C. oraz działki o nr [...] i nr [...]. Organ odwoławczy wskazał dalej, że przy wymiarze podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego zasadnicze źródło informacji stanowi ewidencja gruntów i budynków, której treścią organy podatkowe są związane w zakresie kwalifikacji gruntu. Powołując się w szczególności na art. 1a ust. 3 oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 716, dalej: u.p.o.l.) oraz art. 21 § 5 O.p. organ odwoławczy zaznaczył, iż danymi wiążącymi bezwzględnie organ podatkowy są: położenie, granice i powierzchnia gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności – również informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali. Dalej organ odwoławczy zauważył, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji był obowiązany uwzględnić stan ewidencji gruntów w zakresie ich położenia i klasyfikacji (tereny mieszkaniowe, użytki rolne). W konsekwencji niedopuszczalne było potraktowanie gruntu oznaczonego w ewidencji jako "B" tereny mieszkaniowe, a zatem podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako gruntu ornego, który z kolei podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym. W rezultacie niemożliwe było objęcie budynku, który nie jest w całości położony na obszarze gruntu stanowiącego użytek rolny jako zwolnionego z podatku od nieruchomości na zasadzie art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., gdyż użyte w tym przepisie pojęcie "gruntów gospodarstwa rolnego" należy rozumieć z uwzględnieniem definicji zamieszczonej w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 617 ze zm., dalej: u.p.r.). Wskazując na definicję gospodarstwa rolnego organ odwoławczy zaznaczył, iż warunkiem potraktowania gruntów jako gruntów gospodarstwa rolnego nie jest to, aby znajdowały się one w obrębie jednej nieruchomości gruntowej – powierzchni gruntu, dla której utworzono odrębną księgę wieczystą. Następnie organ odwoławczy odwołał się do § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z którym za grunty rolne uważa się użytki rolne, do których zalicza się: grunty orne, oznaczone symbolem – R; sady, oznaczone symbolem – S; łąki trwałe, oznaczone symbolem – Ł; pastwiska trwałe, oznaczone symbolem – Ps; grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem – Br; grunty pod stawami, oznaczone symbolem – Wsr; grunty pod rowami, oznaczone symbolem – W; grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, oznaczone symbolem - Lzr. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Organ pierwszej instancji ustalił bowiem wysokość zobowiązania podatkowego z uwzględnieniem danych, dotyczących powierzchni użytkowej budynków, zaczerpniętych z informacji złożonej przez podatnika. Wielkość powierzchni gruntów odpowiada danym z informacji podatkowej oraz z urzędowego zbioru danych wykorzystywanych na potrzeby podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego, zaś stawki podatku wynikają z obowiązujących przepisów prawa podatkowego oraz uchwały Rady Miasta C. Organ pierwszej instancji dokonując wymiaru podatku rolnego uwzględnił art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym – zastosował przewidziany w ustawie przelicznik dotyczący gruntów gospodarstw rolnych. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że łączna powierzchnia użytków rolnych stanowiących własność strony "wyniosła [...] ha, a zatem przekracza 1 ha". Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję organu odwoławczego skarżący wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją organu pierwszej instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, podnosząc, iż wydane zostały one nielegalnie, bez podstawy prawnej i poza granicami prawa. Skarżący wniósł nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 2, art. 7 oraz art. 9 Konstytucji RP a także w szczególności "pominięcie" przez organ odwoławczy "granic prawa", w tym przy ustalaniu podatku na podstawie art. 5 ust. 1 u.p.o.l. oraz art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym. Zarzucił też w szczególności pominięcie przez organy podatkowe faktu, iż ustawodawca nie przewidział stawki podatku rolnego o wartości 153,43 zł/ha. W uzasadnieniu skargi, za pomocą wzorów matematycznych oraz wielkości fizycznych skarżący przedstawił właściwy jego zdaniem sposób wyliczenia podatków oraz ich stawek. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Organ ten zaznaczył przy tym, że stosownie do komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 października 2014 r. (MP z 2014 r., poz. 935) średnia cena skupu żyta za okres 11 kwartałów 2013 r. będąca podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok 2015 wynosiła 61,37 zł za 1 dt. Stosując przelicznik z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.r. daje to stawkę podatku rolnego dla użytków rolnych stanowiących gospodarstwo rolne w kwocie 153,43 zł/1 ha. Organ odwoławczy podniósł też, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji omyłkowo podano, iż łączna powierzchnia gruntów pozostających we własności skarżącego stanowi "[...] ha", podczas gdy z materiału dowodowego oraz decyzji pierwszoinstancyjnej wynika, że grunty te mają powierzchnię [...] ha a zatem przekraczają powierzchnię 1 ha. W piśmie procesowym z dnia 8 grudnia 2018 r. skarżący zarzucił organowi odwoławczemu popełnienie przestępstwa poprzez w szczególności zastępowanie ustawowej granicy opodatkowania "wartością jeden metr kwadratowy". Wskazywał również, że "wartość podatku od nieruchomości wynosi zero złotych". W kolejnym piśmie procesowym z dnia 11 lutego 2019 r. skarżący przedstawił w formie tabel (zawierających wyliczenia) popełnione jego zdaniem przez organ odwoławczy błędy. Na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. skarżący wnosił jak w skardze i późniejszych pismach oraz podkreślił, że domaga się uchylenia decyzji obu instancji i zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania). Dokonując kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji, przy uwzględnieniu art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Na wstępie rozważań nad legalnością zaskarżonej decyzji zasadne jest przytoczenie regulacji prawnych, mających zastosowanie w sprawie. Oczywiście Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy prawa materialnego, obowiązujące w roku podatkowym 2015. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Zgodnie z kolei z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Na mocy art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości (przepis ten wskazuje przy tym, jakich wielkości stawki te nie mogą rocznie przekroczyć). Materialnoprawną podstawę wymiaru podatku rolnego stanowi natomiast (powołana już we wcześniejszej części uzasadnienia) ustawa o podatku rolnym. Zgodnie zatem z art. 1 u.p.r. (w brzmieniu obowiązującym w badanym roku) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.r. za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Zwrócić ponadto należy uwagę, że zgodnie z art. 6c ust. 1 u.p.r., osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Podkreślić należy nadto, iż zasadnicze znaczenie przy wymiarze podatku od nieruchomości, podatku rolnego oraz podatku leśnego stanowi ewidencja gruntów i budynków. Art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2101, dalej: p.g.k.) stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 411/11, LEX nr 1125394). Ponadto ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10, LEX nr 1216646). Istotny jest również art. 21 § 5 O.p., zgodnie z którym jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że zasadnie organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną dotyczącą wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego. Organ pierwszej instancji na podstawie wypisu z rejestru gruntów prawidłowo wskazał w wydanej decyzji: podstawę opodatkowania, stawkę podatkową oraz kwotę należnego podatku (łącznego zobowiązania pieniężnego), stanowiącą sumę iloczynu powierzchni gruntów i budynków oraz odpowiednich stawek podatku. Co wymaga podkreślenia, decyzja pierwszoinstancyjna uwzględniła przy wyliczeniu podatku nie tylko dane wynikające z ewidencji, ale również wykazane przez samego skarżącego składniki, zawarte w korekcie informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego z dnia 20 lutego 2017 r. (data wpływu informacji do organu pierwszej instancji). Stawki podatkowe, przyjęte przez organy, znajdują oparcie w uchwale Rady Miejskiej w Chorzowie z dnia 25 września 2014 r. nr L/963/14 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta Chorzów w 2015 r. Stawki podatku rolnego, przyjęte przez organy podatkowe, stanowią odpowiednio równowartość pieniężną 2,5 i 5 q żyta, z uwzględnieniem średniej ceny skupu, ustalonej na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału (zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.r.). Organy podatkowe orzekając w sprawie uwzględniły ponadto fakt, że na mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, utrzymanej w mocy decyzją Wojewody Śląskiego z dnia [...] nr [...], część dotychczasowej nieruchomości skarżącego o powierzchni [...] ha (nr działki w wyniku podziału: [...]) stała się z mocy prawa własnością Gminy. W ocenie Sądu zwrócić należy również uwagę, że w wydanych pierwotnie decyzjach, dotyczących ustalenia skarżącemu wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2012 do 2015, organ pierwszej instancji nie uwzględnił zaistniałych zmian w zakresie powierzchni gruntów ornych klasy IVa, co spowodowało ustalenie wysokości tego zobowiązania w nieprawidłowej wysokości (przy przyjęciu nieprawidłowej powierzchni tychże gruntów). Od marca 2012 r. powierzchnia gruntów ornych klasy IVa winna bowiem wynosić [...] ha powierzchni przeliczeniowej, zgodnie z korektą złożoną przez skarżącego w dniu 20 lutego 2017 r., podczas gdy w niniejszej sprawie w pierwotnej decyzji wymiarowej przyjęto ich powierzchnię jako [...] ha przeliczeniowych. Co istotne, sam organ pierwszej instancji wystosował w piśmie z dnia 8 listopada 2017 r. wniosek do organu odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych, dotyczących ustalenia stronie łącznego zobowiązania pieniężnego za lata od 2012 do 2015. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] stwierdził nieważność pierwotnej decyzji wymiarowej, wydanej w niniejszej sprawie. Dało to organowi pierwszej instancji możliwość wydania kolejnej (nowej), już prawidłowej decyzji, utrzymanej w mocy decyzją zaskarżoną. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury podatkowej ani prawa materialnego, mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Nie dopatrzył się również błędów w wyliczeniu należnego łącznego zobowiązania pieniężnego. Ustalenia organów podatkowych oparte zostały na zgromadzonych w aktach sprawy dowodach. Skoro nie ma podstaw do zakwestionowania zarówno ustaleń organów podatkowych co do tego, że skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, a także ustaleń co do wielkości powierzchni podlegającej opodatkowaniu oraz zastosowanej stawki opodatkowania, to należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.