II SAB/Kr 9/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2020 r. sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] grudnia 2019 r. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w G. do wydania aktu lub dokonania czynności, II. stwierdza, że Dyrektor Szkoły Podstawowej im. [...] w G. dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w G. na rzecz K. R. kwotę 117 (sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. S. K. Rzeczek, reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego D. K. - R., wniósł za pośrednictwem Dyrektora Szkoły Podstawowej w G. (zwanego dalej "organem") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z dnia 13.01.2020 r. (data wpływu do organu 14.01.2020 r.) na bezczynność w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 05.12.2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej i wniósł o: 1. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt. 4 p.p.s.a.; 1. zobowiązanie Dyrektora Szkoły Podstawowej w G. do rozpoznania wniosku w terminie 3 dni od otrzymania odpisu wyroku; 2. stwierdzenie, że Dyrektor Szkoły Podstawowej w G. dopuścił się bezczynności; 2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 5.12.2019 r. przez platformę ePUAP skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący we wspomnianym wniosku zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej na temat wysokości wynagrodzenia Dyrektora Szkoły Podstawowej za miesiąc listopad 2019 r. wraz z ilością odbytych delegacji w tym miesiącu. Dalej wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Niewątpliwie wnioskowane informacje są informacjami publicznymi, ponieważ dotyczą kwestii gospodarowania majątkiem publicznym, a więc podlegają one udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie. Zgodnie z art. 2 ust. 2 powyższej ustawy wnioskodawca nie jest obowiązany do wykazywania interesu prawnego lub faktycznego w celu uzyskania żądanych informacji. W dalszej części uzasadnienia skarżący argumentował, że zgodnie z art. 13 ust. 1 powyższej ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Oznacza to, że ustawowy ostateczny termin na udostępnienie informacji minął 19.12.2019 r. Od tego czasu Dyrektor Szkoły Podstawowej pozostawał w bezczynności. Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie podmiot zobowiązany, będący w posiadaniu żądanej informacji, jej nie udzieli bądź nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki, albo wreszcie nie wyda na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej (art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Dalej skarżący wskazał, że wobec zignorowania przez Dyrektora Szkoły wniosku i braku odpowiedzi w terminie ustawowym, skarżący 23.12.2019 r. podjął próbę polubownego załatwienia sprawy i wystosował do Dyrektora informację o upływie ustawowego terminu. Skarżący poinformował podmiot, że termin na rozpatrzenie wniosku minął 19.12.2019 r. oraz poprosił o udostępnienie informacji najpóźniej do dnia 13.01.2020r., uwzględniając zarazem przypadający na ten czas okres świąteczny. Skarżący podkreślił, że wysokość wynagrodzenia brutto funkcjonariusza publicznego, jakim jest Dyrektor Szkoły, jest jawna i podlega udostępnieniu, a nadto podmiot jest zobowiązany zareagować na wniosek. Poinformował również, że w przypadku nieujawnienia wnioskowanych danych podejmie czynności na drodze sądowej, w celu ich uzyskania. Wobec zignorowania wniosku oraz braku odpowiedzi na dodatkowe pismo w sprawie skarżący w dniu 13.01.2020 r. wniósł skargę na bezczynność. Dyrektor Szkoły na dzień nadania skargi (data stempla pocztowego 13.01.2020 r.) nie rozpoznał wniosku, tj. nie podjął stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji ani nie wydał decyzji o odmowie. Nie powiadomił również skarżącego o powodach opóźnienia oraz nie wskazał terminu, w jakim udostępni informacje. Mając na uwadze powyższe skarżący stwierdził, że skarga jest zasadna. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Szkoły Podstawowej w G. wniósł o oddalenie skargi w całości. Wskazał, że dniu 22 stycznia 2020 r. dokonano udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem. Jednocześnie poinformował, że opóźnienie w udzieleniu informacji wynikało z faktu, że Dyrekcja Szkoły nie miała wiedzy o braku sprawnego działania systemu ePuap, a zapytanie wpłynęło w formie wniosku za pośrednictwem systemu ePuap i nie doszło do wiadomości Dyrekcji. Dyrekcja Szkoły powzięła informację o zapytaniu dopiero w dniu 14 stycznia 2020 r., w dacie wpływu skargi. Do skargi dołączono bowiem zapytanie. W związku z powyższym udzielono odpowiedzi na wniosek w ustawowym terminie 15 dni od dnia powzięcia informacji o sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W kwestii wyczerpania środka zaskarżenia, jako warunku formalnego skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone było stanowisko, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Dalej należy wskazać, że w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Jednocześnie należy podkreślić, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi, postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. Natomiast w sytuacji, gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała, skargę należy oddalić. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że spełniony został zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5) u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W rozumieniu powyższego przepisu podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jest więc w niniejszej sprawie dyrektor szkoły, co jest między stronami bezsporne. Oczywistym i bezspornym pomiędzy stronami było również, że żądana przez skarżącego informacja stanowiła informację publiczną. W niniejszej sprawie w dniu 5.12.2019 r. wpłynął wniosek K. R., złożony przez platformę ePUAP, o udzielenie w trybie ustawy o dostępnie do informacji publicznej odpowiedzi na następujące pytania: ile wyniosło wynagrodzenie Dyrektora Szkoły za miesiąc listopad 2019 oraz ile delegacji odbył Dyrektor Szkoły w miesiącu listopadzie 2019. Wniesiona skarga na bezczynność jest datowana na 13.01.2020 r., a wpłynęła do organu dnia 14.01.2020 r. Organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 05.12.2019 r., pismem datowanym na 22.01.2020 r. – pismo k. 13 akt sądowych. Rozpoznając przedmiotową skargę Sąd stwierdził, że była ona zasadna w dniu jej wniesienia, niemniej jednak w chwili orzekania przez Sąd stan bezczynności ustał, skoro żądana informacja została wnioskodawcy udzielona (informacja na platformie ePUAP z dnia 22.01.2020 r.). Dlatego też, ponieważ bezczynność ustała po wniesieniu skargi, postępowanie sądowe - w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności – należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, na podstawie art.161 § 1 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku. Należało zatem rozstrzygnąć, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o kwestiach wymienionych w art. 149 § 2 p.p.s.a.. Zestawiając ze sobą datę wniesienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej - 05.12.2019 r., z datą udzielonej odpowiedzi - 22.01.2020 r. Sąd stwierdził, że odpowiedź ta została udzielona z przekroczeniem ustawowego terminu, dlatego organ dopuścił się bezczynności. Mając na uwadze okoliczności wskazane w odpowiedzi na skargę należy wskazać, że Dyrektor Szkoły – w momencie uzyskania o nim wiedzy - nie zbył wniosku skarżącego milczeniem i nie zignorował go. Brak udzielenia wnioskowanej informacji w ustawowym terminie wynika z nieumyślnej, ale jednak bezsprzecznie wadliwej organizacji pracy organu, bowiem jak sam organ stwierdził nie miał wiedzy o braku sprawnego działania systemu ePUAP. Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność Dyrektora Szkoły nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi w dniu 22.01.2020 r.., niezwłocznie po wpłynięciu skargi na bezczynność. Zaniechanie realizacji wniosku nie było skutkiem celowego działania, czy lekceważenia podmiotu wnioskującego, a – jak wyjaśnił dyrektor w odpowiedzi na skargę – wynikało z przyczyn organizacyjno – technicznych związanych z prawidłowym funkcjonowaniem platformy ePUAP. Uwzględniając powyższą argumentację organu oraz fakt, że po wniesieniu skargi żądana informacja publiczna została niezwłocznie udzielona, Sąd doszedł do przekonania, że brak w terminie ustawowym 14 dni reakcji organu na zgłoszone żądanie i zaistniałe opóźnienie nie spełnia przesłanek umożliwiających uznanie, że bezczynność w udzieleniu informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Jak zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 roku, sygn. akt I OSK 675/12, CBOIS). Mając to na uwadze Sąd orzekł, jak w pkt II i III sentencji wyroku. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku stwierdzenia bezczynności, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Suma pieniężna przyznawana na rzecz strony skarżącej ma charakter prewencyjny i kompensacyjny, przy czym ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia stronie za oczekiwanie na załatwienie sprawy czy też zdyscyplinowania organu, który dopuszcza się bezczynności. W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, ani do wymierzenia z urzędu organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. – o co z resztą nie wnioskowano w skardze. Przemawiają za tym wyżej wskazane okoliczności. Podzielając pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 490/17 (publikowany w zbiorze internetowym CBOIS): "Suma pieniężna jest jednym z dwóch środków o charakterze finansowym, które mogą być orzeczone w razie uwzględnienia skargi. Decyzja sądu co do wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej bądź też zastosowania obu tych środków, powinna być w pierwszym rzędzie uwarunkowana celem skargi na bezczynność, którym jest zwalczenie bezczynności i doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. W tym kontekście widzieć także należy dyscyplinowanie organu. Dopiero gdy sąd uzna, że dla realizacji powyższego celu nie wystarczy wymierzenie organowi grzywny, może przyznać skarżącemu sumę pieniężną." W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że przesłanki zastosowania tego przepisu nie zachodzą. Także podjęta przez organ aktywność po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskazuje na brak po stronie organu złej woli. O kosztach postępowania orzeczono w pkt IV sentencji, na podstawie art. 206 p.p.s.a. w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasadą wyrażoną w art. 200 p.p.s.a. jest, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 206 p.p.s.a. sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Analiza tego ostatniego przepisu prowadzi do wniosku, że sąd administracyjny orzekając w zakresie kosztów postępowania działa w sposób uznaniowy, dokonując na tle konkretnej sprawy oceny, czy występują w niej szczególnie uzasadnione względy uzasadniające odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów w całości lub w części. Należy przy tym podkreślić, że przepis art. 206 p.p.s.a. nie konkretyzuje pojęcia "uzasadnionych przypadków", w których można odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, jedynie wymienia jeden z nich (świadczy o tym zawarte w przepisie sformułowanie "w szczególności"), dotyczący sytuacji, w której skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu, toteż ich kwalifikacja należy ostatecznie w każdej sprawie do sądu. Można zatem zastosować go w przypadku częściowego uwzględnienia skargi, ale nie tylko. Stosując powołany przepis sąd musi zatem dokonać oceny opartej na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem, poczuciem sprawiedliwości oraz analizą okoliczności rozpoznawanej sprawy. Sąd w niniejszej sprawie uznał, że uzasadnione jest zasądzenie skarżącemu zwrotu kosztów postępowania w części tj. w zakresie poniesionych kosztów sądowych (uiszczonego od wniesionej przez radcę prawnego skargi wpisu w kwocie 100 zł oraz uiszczonej do niniejszej sprawy opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł). Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania w pozostałej części z poniższych powodów. Przed tutejszym Sądem, jak również przed innymi wojewódzkimi sądami administracyjnymi w Polsce, zarejestrowano kilkanaście spraw ze skarg na bezczynność, w których skarżący K. R. jest reprezentowany przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego D. K. – R.. Z danych w CBOIS wynika, że na dzień dzisiejszy czeka na rozpoznanie 10 takich skarg, skierowanych przeciwko różnym podmiotom w kraju. Z CBOIS wynika, że podmiotami, od których wnioskodawca domaga się informacji publicznej są szkoły, filharmonie, przedszkole, galeria sztuki, komendant Policji. W ocenie Sądu uprawnia to do wniosku, że udział profesjonalnego pełnomocnika w przedmiotowej sprawie sprowadzał się do dostosowania do niniejszej sprawy przygotowanego pisma procesowego – skargi. Nie może też umknąć Sądowi, że niniejsza kolejna sprawa o bezczynność, chociażby z uwagi na swoją powtarzalność, nie należy do zawiłych, a orzecznictwo wypracowane na tle bezczynności w sprawach udostępnienia informacji publicznej przy tego rodzaju zapytaniach jest bogate i w znacznym stopniu utrwalone. Z danych w CBOIS na ten moment wynika także, że w 3 sprawach ze skarg na bezczynność różnych organów, w których skarżący K. R. był reprezentowany przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego D. K. – R., zasądzono na rzecz skarżącego koszty zastępstwa prawnego w kwotach po 480 zł. Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd uznał, że okoliczności rozpoznawanej sprawy ze skargi na bezczynność, jednej z grupy podobnych, sprzeciwiają się przyznaniu skarżącemu zwrotu kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, co mieści się w pojęciu szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 206 p.p.s.a., dlatego Sąd orzekł o kosztach postępowania jak w pkt IV sentencji wyroku.