VII SA/Wa 2882/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2019 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowanego (dalej: "GINB") decyzją z [...] października 2019 r., znak [...], umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2015 r., znak [...], w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę budynków. GINB wskazał, że z uwagi na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1277/15 oddalający skargę na ww. decyzję Wojewody [...] (podtrzymany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1322/17), wystąpiła przeszkoda przedmiotowa skutkująca niedopuszczalnością rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Pismem z [...] listopada 2019 r. D. M. (dalej: "skarżąca") złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją GINB z [...] października 2019 r. Następnie, pismem z [...] grudnia 2019 r. - za pośrednictwem GINB (data wpływu [...] grudnia 20120 r.) - skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję GINB z [...] października 2019 r. W wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, GINB - decyzją z [...] grudnia 2019 r., znak [...] - utrzymał w mocy własną decyzję z [...] października 2019 r. w przedmiocie umorzenia postępowania. Pismem z [...] grudnia 2019 r., GINB - odpowiadając na skargę D. M. – wniósł o jej odrzucenie. Pismem z [...] stycznia 2020 r. skarżąca oświadczyła, że wycofuje skargę z [...] grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: "k.p.a.") postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a."),skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie zaś do § 2 cyt. przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Stosownie do § 3 jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Odnosząc powyższe przepisy do stanu faktycznego sprawy wskazać należy, że GINB w zaskarżonej decyzji z [...] października 2019 r. prawidłowo pouczył strony o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także o możliwości rezygnacji z tego środka zaskarżenia (trybie i terminie), a w związku z tym osposobie oraz terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ pouczył także strony o konsekwencjach wynikających ze zrzeczenia się prawa do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pomimo treści pouczenia, skarżąca, złożyła w terminie skuteczny wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (wpłynął do organu odwoławczego [...] listopada 2019 r.), a także - pismem z [...] grudnia 2019 r. (za pośrednictwem GINB), skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła do GINB w dniu [...] grudnia 2019 r., a więc 18 dni po otrzymaniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy. W konsekwencji, wobec złożenia przez skarżącą (w pierwszej kolejności) wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżąca uruchomiła tryb postępowania w tym zakresie. Tym samym, do wniosku z [...] grudnia 2019 r. GINB zobowiązany był zastosować przepisy dotyczące odwołania i wniosek rozpoznać, co uczynił decyzją z [...] grudnia 2019 r., znak [...]. Wobec powyższego, w tym stanie faktycznym sprawy, nie wystąpiła pozytywna przesłanka rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, określona w art. 52 § 1 p.p.s.a. Brak tej przesłanki uniemożliwia rozpoznanie skargi i stanowi o niedopuszczalności (przedwczesności) wniesienia skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Konstatując, jeżeli strona od decyzji organu pierwszej instancji wniesie zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skargę do sądu administracyjnego, zaś na skutek rozpoznania wniosku organ odwoławczy wyda decyzję, wówczas skarga na decyzję organu pierwszej instancji podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Jednocześnie Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest możliwe dopiero wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, co następuje dopiero wówczas, gdy skarga była dopuszczalna i nie zawierała wskazanych wcześniej braków. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie skuteczności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tzn. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Dopiero wówczas strona skarżąca jest uprawniona do rozporządzenia skargą poprzez jej cofnięcie. W sytuacji natomiast, gdy skarga jest niedopuszczalna, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, a zatem nie została skutecznie wniesiona i nie zainicjowała postępowania sądowoadministracyjnego, nie jest dopuszczalne jej cofnięcie (zob: postanowienie WSA w Rzeszowie z 31 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 17/11; postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 3 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 237/09; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. - orzekł jak w postanowieniu.