II FSK 747/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), Protokolant Paulina Gromulska, po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. [...] S.A. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 814/17 w sprawie ze skargi P. [...] S.A. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 lipca 2017 r. nr 0115-KDIT2-3.4010.100.2017.2.MJ w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. [...] S.A. z siedzibą w P. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 814/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę P. [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. (dalej: Skarżąca) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego. Wyrok ten w całości jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (CBOSA). W skardze kasacyjnej pełnomocnik Skarżącej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, a także zasądzenie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Sądowi pierwszej instancji zarzucono: 1) naruszenie przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.) poprzez zaakceptowanie faktu wydania interpretacji w odmiennym stanie przyszłym niż to przedstawiono we wniosku o interpretację oraz w jego uzupełnieniu i przyjęcie za organem oceny wskazanego stanu przyszłego, co doprowadziło do dowolnych ustaleń w zakresie tego stanu i w rezultacie pominięcia zaprezentowanego przez Wnioskodawcę stanu przyszłego, w szczególności w zakresie, w jakim przyjęto, że części zakładu położone poza strefą stanowiące jednostki pomocnicze, tj.: pochodnia zrzutów awaryjnych, rozdzielnia elektryczna i kolejowy terminal, stanowią jednostki produkcyjne podstawowe i są w całości związane z produkcją podstawową wyrobu gotowego, o czym ma świadczyć także sposób kalkulacji wartości wyrobu gotowego; b) art. 1 w zw. z art. 3 § 1 i w zw. z art. 57a oraz art. 133 § 1 ppsa poprzez nierozpoznanie istoty sprawy przejawiające się: nierozpoznaniem (pominięciem) w toku postępowania przedstawionych w skardze zarzutów wskazanych w punkcie I ppkt 2) i 3) skoncentrowanych na naruszeniu art. 14c § 2 i art. 121 § 1 ustawy 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej jako: ustawa Ordynacja podatkowa, O.p.), tj. zarzutu, co do braku uzasadnienia i wyjaśnienia przyjętej przez organ kwalifikacji działalności opisanej we wniosku jako działalności podstawowej, a nie pomocniczej, związku kosztu wytworzenia wyrobu gotowego z oceną, czy działalność podstawowa jest prowadzona w SSE oraz przyjęciem, że części zakładu położone poza strefą stanowiące jednostki pomocnicze, tj.: pochodnia zrzutów awaryjnych; rozdzielnia elektryczna i kolejowy terminal, stanowią jednostki produkcyjne podstawowe i są w całości związane z produkcją podstawową wyrobu gotowego, o czym ma świadczyć także sposób kalkulacji wartości wyrobu gotowego, nierozpoznaniem (pominięciem) w toku postępowania przedstawionych w skardze zarzutów wskazanych w punkcie II ppkt 4) i 5), tj. zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do wadliwie ocenionego przez organ stanu przyszłego, bez rozważania, czy posadowione poza SSE elementy zakładu, choć niezwiązane częściowo z produkcją bezpośrednio, a służące jej zabezpieczeniu bądź związane z produkcją jako element pomocniczy, służący dystrybucji energii elektrycznej zasilającej urządzenia produkcyjne, pozbawiają podatnika prawa do zwolnienia od opodatkowania dochodu osiągniętego ze sprzedaży wyrobu wyprodukowanego na terenie SSE; oparciem rozstrzygnięcia na okolicznościach sprawy ustalonych przez organ podatkowy, w ramach niedopuszczalnej oceny stanu przyszłego, poprzez przyjęcie, że zaprezentowana we wniosku o interpretację działalność poza SSE stanowi działalność podstawową, a nie pomocniczą i w ten sposób wykroczenie poza materiał zgromadzony w aktach sprawy, a tym samym naruszenie art. 57a w zw. z art. 133 § 1 ppsa i przez to nierozpoznanie istoty sprawy; art. 191 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przyznanie organowi podatkowemu prawa do wyrażenia własnej oceny przedstawionego we wniosku stanu przyszłego, wbrew wyjaśnieniom zawartym w uzupełnieniu wniosku o interpretację podatkową, w których wprost i jasno wskazano, jaki jest związek poszczególnych części zakładu położonych poza SSE z produkcją wyrobu; c) art. 141 § 4 ppsa ze względu na wadliwe uzasadnienie wyroku przejawiające się lakonicznością uzasadnienia wyroku, pominięciem szeregu postawionych w skardze zarzutów, gdyż Sąd: ograniczył się do stwierdzenia, że nie doszło do zmiany stanu przyszłego przez organ podatkowy, bez wyjaśnienia z jakiego powodu nieuprawniona w świetle art. 14c § 1 ustawy Ordynacji podatkowej ocena stanu przyszłego i zmiana przedstawionej działalności na podstawową przez organ, nie skutkuje naruszeniem prawa wskazanym w zarzutach zawartych w skardze; nie wyjaśnił z jakiego powodu dla oceny charakteru działalności istotną przesłanką jest sposób kalkulacji wyrobu gotowego; nie wskazał dlaczego przyjmuje za organem, że części zakładu położonej poza SSE służą prowadzeniu działalności podstawowej; d) art. 121 § 1 O.p. poprzez wydanie interpretacji w odmiennym niż to przedstawiono we wniosku o interpretację i jego uzupełnieniu stanie przyszłym i przez to rażące naruszenie zasady zaufania; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 17 ust. 1 pkt 34 w zw. z art. 17 ust 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 2016 r., poz. 1888 z późn. zm. - dalej jako ustawa o CIT albo u.p.d.o.p.) poprzez jego zastosowanie do zniekształconego w procesie przygotowania interpretacji stanu przyszłego, gdyż pomimo wskazania przez Wnioskodawcę, że usytuowana poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej działalność jest działalność pomocniczą, przyjęto odmiennie niż we wniosku i jego uzupełnieniu i do tak ustalonego stanu zastosowano przepis; b) art. 17 ust. 1 pkt 34 i art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, że elementy kalkulacyjne kosztu wyrobu gotowego mogą decydować o zakresie zwolnienia z opodatkowania, gdyż wskazują na rodzaj działalności produkcyjnej (podstawowa bądź pomocnicza); c) art. 17 ust. 1 pkt 34 w zw. z art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p. i § 5 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 465, dalej: rozporządzenie), poprzez błędną interpretację, która pozbawia prawa do zwolnienia do opodatkowania tylko z tego względu, że część infrastruktury zakładu (infrastruktury pomocniczej) usytuowana jest poza SSE, pomimo, że wyrób gotowy produkowany jest na terenie strefy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarżąca przedstawiwszy we wniosku zdarzenie przyszłe zwróciła się o odpowiedź na pytanie, czy będzie jej przysługiwało zwolnienie podatkowe na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. od całości dochodu uzyskanego z działalności prowadzonej na terenie SSE, pomimo położenia części infrastruktury zakładu produkującego propylen poza specjalną strefą ekonomiczną. W opisie zdarzenia przyszłego podano, że część infrastruktury położona poza strefą "stanowi jednostkę pomocniczą". Organ w zaskarżonej do sądu interpretacji uznał, że fakt wykonywania niektórych czynności w ramach procesu produkcyjnego poza specjalną strefą ekonomiczną nie pozostaje bez wpływu na wysokość zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych dochodów uzyskiwanych ze sprzedaży produktów. Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że interpretacja nie narusza prawa i oddalił skargę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut, że wyrok sądu pierwszej instancji w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy narusza art. 14c § 1 O.p. poprzez zaakceptowanie faktu wydania interpretacji w odmiennym stanie przyszłym niż to przedstawiono we wniosku o interpretację oraz w jego uzupełnieniu i przyjęcie za organem oceny wskazanego stanu przyszłego, co doprowadziło do dowolnych ustaleń w zakresie tego stanu i w rezultacie pominięcia zaprezentowanego przez Wnioskodawcę stanu przyszłego, w szczególności w zakresie, w jakim przyjęto, że części zakładu położone poza strefą stanowiące jednostki pomocnicze, tj.: pochodnia zrzutów awaryjnych, rozdzielnia elektryczna i kolejowy terminal stanowią jednostki produkcyjne podstawowe i są w całości związane z produkcją podstawową wyrobu gotowego, o czym ma świadczyć także sposób kalkulacji wartości wyrobu gotowego. Nie miało też miejsca zarzucane "nierozpoznanie istoty sprawy", które autorka skargi kasacyjnej również wiąże z kwestią "przyjętej przez organ kwalifikacji działalności opisanej we wniosku jako podstawowej, a nie pomocniczej". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji wydał prawidłowy wyrok biorąc pod uwagę to, że Skarżąca przedstawiając zdarzenie przyszłe podała, że: "część infrastruktury zakładu produkującego propylen geograficznie będzie umiejscowiona poza SSE. Obszar wychodzący poza strefę będzie obejmował ok. 6 ha i dotyczyć będzie infrastruktury logistycznej, stacji elektroenergetycznej [...], części portowej – flara. Strefa może być rozszerzoną decyzją Zarządu SSE o ok. 2 ha bez zgody Ministerstwa (o co Spółka będzie zabiegać), jednak nadal część infrastruktury zakładu będzie znajdować się poza SSE". Ta część infrastruktury zakładu będzie służyła załadunkowi propylenu, dostawie energii elektrycznej oraz jego dystrybucji (część portowa obejmująca flarę) i będzie funkcjonalnie wykorzystywana wyłącznie do działalności związanej z produkcją, a następnie dystrybucją propylenu" i dalej "Części zakładu położone poza strefą nie będą funkcjonować samodzielnie, gdyż będą stanowiły całość z jednostką produkcyjną i w całości będą służyły produkcji propylenu". (...) "Części te pozostaną w bezpośrednim, funkcjonalnym związku z podstawową działalnością Wnioskodawcy prowadzoną na terenie SSE". Następnie, odpowiadając na wystosowane przez Organ na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. wezwanie z dnia 20 czerwca 2017 r., Spółka wskazała, że planowane czynności wykonywane przez Spółkę poza terenem SSE częściowo będą stanowiły integralny element procesu produkcyjnego oraz będą miały wpływ na wytwarzanie finalnych produktów i koszt gotowych produktów, a mianowicie na terenach znajdujących się poza terenem SSE planowane jest zlokalizowanie urządzeń/obiektów pomocniczych dla instalacji P., tj. pochodni zrzutów awaryjnych w obszarze terminala portowego, rozdzielni elektrycznej zasilającej instalację P. oraz kolejowego terminala ekspedycyjnego propylenu wraz ze zbiornikami magazynowymi. Sąd pierwszej instancji nie uczynił kluczowym ani nawet istotnym elementem swojej oceny tego, czy poza strefą będzie ulokowana działalność "pomocnicza", czy "podstawowa". Sąd pierwszej instancji tego rozróżnienia nie stosował. Stwierdził tylko – z czym Naczelny Sąd Administracyjny w pełni się zgadza – że z wniosku wynika, iż miejscem prowadzenia działalności Spółki jest częściowo teren SSE, a częściowo obszar poza nią, i że sąd ten prawidłowo uznał, iż to częściowe ulokowanie działalności poza strefą ma istotny wpływ na rozmiar zwolnienia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Przepisy ustawy o SSE, jak i przepisy rozporządzenia nie zawierają rozwiązań dotyczących możliwości zwolnień z podatku dochodów uzyskanych z działalności prowadzonej – częściowo - poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej. Z przepisu § 5 ust. 5 zdanie pierwsze rozporządzenia wprost wynika, że zwolnienia, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługują wyłącznie z tytułu działalności prowadzonej w sposób rzeczywisty na terenie strefy. Zarzuty dotyczące tego, czy organ wydał interpretację uzupełniając opis zdarzenia przyszłego o własne oceny co do charakteru poszczególnych czynności wykonywanych w strefie i poza nią – nie mają zatem znaczenia wobec prawidłowej ostatecznej konkluzji, że zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych nie przysługuje w pełnym zakresie, skoro działalność częściowo jest ulokowana poza strefą. Zarzucane przez autora skargi kasacyjnej wadliwe określenie działalności jako podstawowej (zamiast pomocniczej) nie odegrało żadnej roli w świetle rozważań sądu pierwszej instancji, który nie przywiązywał wagi do tej kwestii. Sąd pierwszej instancji wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie wykroczył poza materiał zgromadzony w aktach sprawy (nie wnikał w charakterystykę procesu produkcyjnego) co miało uzasadniać zarzut naruszenia art. 57a w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd nie analizował tego, jaki jest związek poszczególnych części zakładu położonych poza SSE z produkcją wyrobu, zatem nie mógł na tej płaszczyźnie naruszyć przepisów postępowania. Tym samym nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa, gdyż uzasadnienie wyroku jakkolwiek lakoniczne, to nie pomija ani nie wypacza istotnych kwestii. Zarazem, Sąd nie przywiązując wagi do rozróżnienia działalności podstawowej i pomocniczej, nie był zobowiązany do szczegółowej analizy tej kwestii. Sąd nie był też zobowiązany wyjaśniać, dlaczego dla oceny charakteru działalności istotną przesłanką jest sposób kalkulacji wyrobu gotowego, ponieważ kryterium to nie było dla Sądu istotne z punktu widzenia ostatecznej oceny stanowiska organu co do meritum. Zarzut naruszenia art. 191 O.p. w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej z kolei nie może być uznany za zasadny z tego powodu, że art. 191 O.p. w ogóle nie ma zastosowania w sprawach o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego – albowiem w art. 14h nie ma odesłania do odpowiedniego stosowania tej regulacji. Zaś wprost (a nie na zasadzie odesłania) art. 191 O.p. tym bardziej nie ma zastosowania, ponieważ organ wydający interpretację nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz opiera się na okolicznościach przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji oraz w jego ewentualnym uzupełnieniu. Sąd pierwszej instancji słusznie podkreślił, że specjalne strefy ekonomiczne są częścią terytorium kraju wyodrębnioną administracyjnie, na której możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej na preferencyjnych warunkach, a w szczególności korzystanie ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych lub podatku dochodowego od osób fizycznych, o czym wyraźnie stanowi art. 12 ustawy o SSE. Zgodnie z tym przepisem, dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zwolnienie to stanowi pomoc publiczną, przy czym wielkość tej pomocy nie może przekroczyć jej maksymalnej wielkości określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 4 ustawy o SSE. Podstawą do korzystania z pomocy publicznej (zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym) jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy uprawniające do korzystania z tej pomocy (art. 16 ust. 1 ustawy o SSE). Natomiast w myśl art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o SSE, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Przy czym, zgodnie z art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p., zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 34, przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy. Ponadto, na mocy §5 ust. 5 rozporządzenia, zwolnienia z tytułu kosztów nowej inwestycji oraz z tytułu tworzenia nowych miejsc pracy przysługują wyłącznie z tytułu działalności prowadzonej na terenie strefy. W przypadku prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej również poza obszarem strefy, działalność prowadzona na terenie strefy musi być wydzielona organizacyjnie, a wielkość zwolnienia określa się w oparciu o dane jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność wyłącznie na terenie strefy. Prawidłowe jest stanowisko sądu pierwszej instancji, że na gruncie powołanych przepisów jedną z przesłanek zastosowania zwolnienia przychodu od podatku dochodowego jest prowadzenie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Skoro część działalności jest geograficznie ulokowana poza strefą, to sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego uznając, że działalność Spółki nie korzysta z całkowitego zwolnienia od podatku dochodowego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu wyrażonego w skardze kasacyjnej (zarzut 2 lit. c), że błędna jest interpretacja art. 17 ust. 1 pkt 34 w zw. z art. 17 ust. 4 ustawy o CIT i § 5 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. pozbawiająca prawa do całkowitego zwolnienia z podatku dochodowego tylko z tego powodu, że część infrastruktury zakładu jest usytuowana poza specjalną strefą ekonomiczną. Słusznie sąd pierwszej instancji wskazał, że częściowe prowadzenie działalności przez dany podmiot poza terenem SSE (zlokalizowanie części zakładu poza tą strefą) ogranicza wysokość przedmiotowego zwolnienia odpowiednio do stosunku części procesu produkcyjnego wykonywanego na terenie strefy i poza nią. Sąd pierwszej instancji zasadnie zauważył, że podnoszona przez Spółkę jako argument znaczna wielkość infrastruktury zakładu, wymagająca zajęcia obszaru poza SSE, wobec braku stosownych uregulowań stanowi tylko okoliczność faktyczną, nie zaś prawny argument, tj. przesłankę spornego zwolnienia od podatku dochodowym. Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację sądu pierwszej instancji odwołującą się do tego, że w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. "specjalna strefa ekonomiczna", zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 i art. 3 ustawy SSE, stanowi wyodrębnioną zgodnie z przepisami ustawy, niezamieszkałą część terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na której terenie może być prowadzona działalność gospodarcza na zasadach określonych ustawą. Strefa może być ustanowiona w celu przyspieszenia rozwoju gospodarczego części terytorium kraju, w szczególności przez: 1) rozwój określonych dziedzin działalności gospodarczej; 2) rozwój nowych rozwiązań technicznych i technologicznych oraz ich wykorzystanie w gospodarce narodowej; 3) rozwój eksportu; 4) zwiększenie konkurencyjności wytwarzanych wyrobów i świadczonych usług; 5) zagospodarowanie istniejącego majątku przemysłowego i infrastruktury gospodarczej; 6) tworzenie nowych miejsc pracy; 7) zagospodarowanie niewykorzystanych zasobów naturalnych z zachowaniem zasad równowagi ekologicznej. Analizując powyższe normy przede wszystkim dostrzec należy zestawienie celów ustawienia specjalnych stref ekonomicznych. Ich tworzenie ma stanowić impuls do rozwoju regionalnego, ma przede wszystkim zachęcić potencjalnych inwestorów przedsiębiorców do przenoszenia miejsc prowadzenia całości działalności z innych państw lub miejsc w kraju. Z takimi działaniami związane są istniejące korzyści podatkowe. Zasadnie sąd pierwszej instancji wskazał, że wykładnia logiczna, systemowa a także gramatyczna pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że ulgi podatkowe mogą być stosowane wyłącznie do podmiotów gospodarczych lub ich organizacyjnie wydzielonych części faktycznie prowadzących działalność gospodarczą wypełniających cele określone w tej ustawie na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Rację ma sąd pierwszej instancji, że podstawowym warunkiem przyznania pomocy regionalnej przedsiębiorcy jest fakt prowadzenia danej działalności gospodarczej na terenie SSE, a więc na oznaczonym terytorialnie obszarze kraju. Zlokalizowanie zakładu częściowo poza strefą ogranicza wysokość zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych. Z podanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie potwierdził się, dlatego skarga kasacyjna jako niemająca usprawiedliwionych podstaw została oddalona na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1) w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.