III SA/Gd 760/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 30 grudnia 2010 r. nr [...] w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania w Gminie [...] stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. Rada Gminy S., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie "u.s.g.", oraz art. 9a ust. 1 i ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz.U. z 2005 r. Nr 180, poz. 1493 ze zm.) - dalej powoływanej jako "u.p.p.r.", podjęła w dniu 30 grudnia 2010 r. uchwałę nr [...] w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania w Gminie S. W przepisie § 3 uchwały zawarto zapis, że uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r. W załączniku do uchwały określono tryb i sposób powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania w Gminie S. Pismem z dnia 15 października 2019 r. Prokurator Rejonowy w K. wniósł skargę na powyższą uchwałę, w której zaskarżył wymieniony wyżej akt w całości i wniósł o stwierdzenie jego nieważności. Prokurator zarzucił uchwale istotne naruszenie prawa, tj.: 1. art. 2, art. 7 i art. 88 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 42 u.s.g. w zw. z art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1523) – dalej zwanej "ustawą o ogłaszaniu aktów normatywnych", poprzez bezzasadne zaniechanie opublikowania tej uchwały, stanowiącej akt prawa miejscowego, w wojewódzkim dzienniku urzędowym, a także wskazanie w § 3 uchwały, że wchodzi ona w życie z dniem 1 stycznia 2011 r., tj. następnego dnia po jej podjęciu, pomimo iż powinna ona wejść w życie po upływie czternastu dni od jej ogłoszenia, chyba że w uchwale określono by dłuższy termin; art. 7 i 94 Konstytucji, art. 9b ust. 2 i 3 w zw. z art. 9b ust. 1 i 8 u.p.p.r. w zw. § 118 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 283) – zwanego dalej "rozporządzeniem", poprzez wskazanie w Rozdziale I ust. 3 załącznika do uchwały celów i zadań Gminnego Zespołu Interdyscyplinarnego oraz wskazanie w Rozdziale III ust. 1 załącznika do uchwały, że Zespół Interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych pomiędzy Wójtem Gminy S., a podmiotami, których przedstawiciele wchodzą w jego skład - co stanowi powtórzenie tekstu ustawy; art. 7 i 94 Konstytucji, art. 9a ust. 15 w zw. z art. 9a ust. 3 u.p.p.r. w zw. z § 118 w zw. z § 143 rozporządzenia poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i wskazanie w Rozdziale II ust. 1 załącznika do uchwały składu personalnego Zespołu Interdyscyplinarnego, modyfikując go w odniesieniu do brzmienia art. 9a ust. 3 pkt 6 i ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, podczas gdy skład ten wynika wprost z przepisów ustawy i ma charakter obligatoryjny, zaś kwestionowany zapis załącznika do uchwały nadaje mu charakter fakultatywny oraz wskazanie w Rozdziale III ust. 1 załącznika do uchwały, że Zespół Interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych pomiędzy Wójtem Gminy S., a podmiotami, których przedstawiciele wchodzą w jego skład, w tym także kuratorami, pomimo iż -zgodnie z art. 9a ust. 8 u.p.p.r. - kuratorzy nie stanowią podmiotów, z którymi wójt zawiera przedmiotowe porozumienia; art. 7 i 94 Konstytucji, art. 9c ust. 3 u.p.p.r. w zw. z § 118 w zw. z § 143 rozporządzenia poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i wskazanie w Rozdziale II ust. 2 pkt 3 załącznika do uchwały że każdy członek Zespołu przed udziałem w pierwszym posiedzeniu składa pisemne oświadczenie, o którym mowa w art. 9c ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, co stanowi naruszenie ww. ustawy, która dopuszcza inne formy złożenia powyższego oświadczenia niż tylko formę pisemną; art. 7 i 94 Konstytucji, art. 9a ust. 2 i 15 u.p.p.r. w zw. z § 118 w zw. z § 143 rozporządzenia poprzez przekroczenie upoważnienia ustawowego i wskazanie w Rozdziale II ust. 2 pkt 4 ppkt c załącznika do uchwały, że skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe stanowi przesłankę uzasadniającą odwołanie członka zespołu. W uzasadnieniu skargi wskazano, że uchwała Rady Gminy S. z dnia 30 grudnia 2010 nr [...] w sprawie określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania stanowi akt prawa miejscowego. Ten rodzaj aktów prawnych znajduje swe umocowanie w art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, który zalicza je w poczet źródeł powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się pogląd, zgodnie z którym akty prawa miejscowego mają charakter aktów administracyjnych generalnych, zawierających abstrakcyjne normy prawne, o powszechnej mocy obowiązującej, ograniczonej w zakresie terytorialnym do obszaru działania organu tworzącego dany akt, wydanych na podstawie i w granicach przyznanej ustawowej normy kompetencyjnej, ogłoszonych w ustawowo określony sposób. Konstytucja w art. 94 upoważnia organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie do wydawania aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze działania tych organów, odsyłając do ustaw w zakresie określenia zasad i trybu wydawania aktów prawa miejscowego. W przypadku zaskarżonej uchwały mamy do czynienia z upoważnieniem wykonawczym, co ma miejsce wówczas, gdy ustawa reguluje treść danej materii, a upoważnia organ stanowiący gminy do uregulowania samego trybu wykonania. Jest to zatem akt prawa miejscowego, o którym stanowi art. 40 ust. 1 u.s.g., odsyłający do upoważnień zawartych w innych ustawach. Z uwagi na utrwalony dorobek orzecznictwa w kwestii charakteru prawnego uchwał dotyczących trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania, będących aktami prawa miejscowego, zdaniem autora skargi, zawarcie w § 3 zaskarżonej uchwały zapisu, że wchodzi ona w życie z dniem 1 stycznia 2011 r. naruszało przepisy art. 2, art. 7 i art. 88 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 42 u.s.g. w zw. z art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy S. reprezentujący Radę Gminy S. wniósł o jej oddalenie utrzymując, że zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego i w związku z tym nie podlegała obowiązkowi publikacji. Zdaniem organu także pozostałe zarzuty są chybione i nie mogą przesądzać o nieważności tego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.", zakres kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stwierdzenie nieważności uchwały następuje z powodu wad kwalifikowanych, z powodu których cały akt lub jego część nie powinien w ogóle wejść do obrotu prawnego. W takiej sytuacji konieczne jest stwierdzenie nieważności aktu, czyli jego wyeliminowanie z obrotu prawnego z mocą ex tunc, co powoduje, że dany akt, czy też jego część nie wywołuje skutków prawnych od samego początku. Wskazać należy, że zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.) – dalej: "u.s.g.", uchwały organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102). Uchwała podjęta przez radę gminy jest aktem prawa miejscowego jeżeli jest to akt normatywny, zawierający normy abstrakcyjne i generalne. Charakter normatywny aktu oznacza, że akt taki musi wyznaczać adresatom pewien sposób zachowania się. Z kolei generalny charakter mają normy, które określają adresata poprzez wskazanie cech, nie zaś poprzez wymienienie z imienia (nazwy). Generalny charakter może też dotyczyć odniesienia do nazw instytucji, władz publicznych, a więc do nazw generalnych szczególnego rodzaju. Abstrakcyjność normy wyraża się natomiast w tym, że nakazywane, zakazywane albo dozwolone postępowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Ponadto akty prawa miejscowego mają charakter powszechny. Adresatami tych aktów mogą być zarówno wszystkie podmioty, jak też niektóre ich kategorie (por. D. Dąbek, Prawo miejscowe, Wolters Kluwer Business, str. 72, 74, 75). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2006 r. (sygn. akt I OSK 669/06) zajął stanowisko, że dla kwalifikacji danego aktu jako aktu prawa miejscowego znaczenie decydujące ma charakter norm prawnych i kształtowanie przez te normy sytuacji prawnej adresatów. W przypadku bowiem uznania, że uchwała zawiera przynajmniej jedną normę postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym jest ona aktem prawa miejscowego, który zgodnie z art. 42 u.s.g. w związku z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych oraz w związku z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP podlega obowiązkowej publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Stosownie do treści art. 9a u.p.p.r., gmina podejmuje działania na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w szczególności w ramach pracy w zespole interdyscyplinarnym. Zespół interdyscyplinarny powołuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele: 1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej; 2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; 3) Policji; 4) oświaty; 5) ochrony zdrowia; 6) organizacji pozarządowych; 7) kuratorzy sądowi. Ponadto w skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz przedstawiciele innych podmiotów, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Z mocy art. 9a ust. 15 w zw. z ust. 3 -5 u.p.p.r. zadaniem rady gminy jest określenie w drodze uchwały trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1922/11, że uchwała rady gminy w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego stanowi akt prawa miejscowego. Zważywszy na charakter zespołu interdyscyplinarnego, jego zróżnicowany skład osobowy, zakres kompetencji, stosowane przez niego środki oraz treść upoważnienia ustawowego zamieszczonego w art. 9a ust. 15 u.p.p.r. uznać należy, że zawarte w uchwale normy prawne mają charakter norm generalnych, wyznaczających adresatom tych norm określony sposób funkcjonowania oraz norm powszechnych na terenie gminy i wywołujących określone skutki prawne. Skoro bowiem ustawodawca w art. 9a ust. 3 u.p.p.r. określił podmioty wchodzące w skład zespołu interdyscyplinarnego i część z tych podmiotów nie jest podporządkowana radzie gminy (radzie miejskiej), czy też wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), to uchwała określająca tryb powoływania tych osób w skład zespołu jest aktem prawa miejscowego. Powołanie na członka zespołu przedstawiciela np. Policji, czy też kuratorów sądowych oznacza, że w skład zespołu wejdą osoby, które w żaden sposób nie są powiązane z organami gminy i nie funkcjonują w jej strukturach. Przepisy zaskarżonej uchwały mają więc charakter generalny i abstrakcyjny. Warunkiem wejścia w życie aktu prawa miejscowego, podobnie jak wszystkich aktów prawa powszechnie obowiązującego, jest jego ogłoszenie, co wynika wprost z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP. Jeżeli zatem uchwała zawiera przepisy powszechnie obowiązujące to powinna być, zgodnie z art. 42 u.s.g., ogłoszona na zasadach i w trybie określonym w ustawie o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów. Przepis art. 2 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych stanowi, że ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe, zaś akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych, wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że akt normatywny określi termin dłuższy (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Niewykonanie tego obowiązku jest równoznaczne z istotnym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g., skoro skutkuje nieuzyskaniem mocy obowiązującej przez przedmiotową uchwałę. W takiej sytuacji uchwała w całości jest nieważna (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt I OSK 701/08 oraz z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1608/12). Należy zatem przyznać rację stronie skarżącej, że zaskarżona uchwała jako akt prawa miejscowego powinna być opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym i wejść w życie po upływie czternastu dni od dnia ogłoszenia (lub w dłuższym terminie). W niniejszej sprawie zaskarżona uchwała stanowi w § 3, że wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r. Niewykonanie przez Radę Gminy S. obowiązku ogłoszenia uchwały w stosownym publikatorze powoduje, że uchwała ta jest nieważna w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. Naruszenie polegające na braku publikacji zaskarżonej uchwały stanowi wystarczającą podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu w całości. Podkreślić jednocześnie trzeba, iż utrata mocy obowiązującej przez zaskarżoną uchwałę przed rozpoznaniem skargi nie czyniła zbędnym ani niedopuszczalnym wydania przez Sąd wyroku na podstawie art.147 § 1 p.p.s.a. Skutki prawne uchylenia, czy też zmiany przepisów prawa miejscowego różnią się bowiem od skutków stwierdzenia ich nieważności. Stwierdzenie nieważności przepisu prawa miejscowego wywiera skutek prawny z mocą wsteczną od daty ich wejścia w życie i powoduje, że przepis ten uznany jest za nieważny od samego początku. W następstwie zaś uchylenia, czy zmiany przepisu przez prawodawcę, dany przepis traci moc prawną dopiero z dniem wejścia w życie nowych regulacji. Wadliwe przepisy zaskarżonej uchwały funkcjonowały w obrocie prawnym przez 9 lat, wywołując określone skutki prawne. Ich eliminacja stanie się możliwa dopiero po prawomocnym stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały. W ocenie Sądu zasadne są też pozostałe zarzuty skargi. Zgodnie z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283 dalej jako rozporządzenie) do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI. Zawarty zaś w dziale VI § 137 stanowi, że w uchwale i zarządzeniu nie powtarza się przepisów ustaw oraz przepisów innych aktów normatywnych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się zatem trafnie, że powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami legislacji. Uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie lub rozporządzeniu. Taka uchwała, jako istotnie naruszająca prawo, jest nieważna. Zawsze bowiem tego rodzaju powtórzenie jest normatywnie zbędne, gdyż powtarzany przepis już obowiązuje, jak też jest dezinformujące. Trzeba bowiem liczyć się z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy. W rozpatrywanej sprawie Prokurator słusznie zakwestionował zatem niektóre przepisy załącznika do zaskarżonej uchwały, z uwagi na zawarte w nich powtórzenia regulacji ustawowych oraz przekroczenie upoważnienia ustawowego. Podstawę wydania przedmiotowej uchwały stanowił art. 9a ust. 15 u.p.p.r., zgodnie z którym rada gminy określi, w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania. Nie ulega wątpliwości, że objęte skargą Prokuratora regulacje Rozdziału I ust. 3 oraz Rozdziału III ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały stanowią niedopuszczalne powtórzenia treści zawartych w art. 9b ust. 2 i 3 oraz art. 9a ust. 8 u.p.p.r. Słusznie dostrzegł Prokurator wykroczenie poza upoważnienie ustawowe w odniesieniu do pozostałych regulacji wskazanych w punktach 3,4,5 skargi. Upoważnienie ustawowe należy interpretować bowiem w sposób ścisły, a zatem musi być ono wyraźne, a nie dorozumiane. W związku z tym nawet brak określonych regulacji, czy też luka w prawie nie usprawiedliwia wprowadzenia określonej regulacji w trybie uchwały. Organ uchwałodawczy gminy nie ma bowiem prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne, niż określone w przepisie ustawowym. Zauważyć należy, że przepisy ustawy nie ograniczają formy oświadczenia, o którym mowa w art. 9 c ust. 3 u.p.p.r., jedynie do formy pisemnej. Nie można zatem wykluczyć, że przedmiotowe oświadczenie może zostać złożone także w formie ustnej. Takie ustne oświadczenie może z kolei zostać zaprotokołowane. W tych okolicznościach zapis rozdziału II ust. 3 pkt 3 załącznika do zaskarżonej uchwały ograniczający formę oświadczenia, o którym mowa w art. 9 c ust. 3 u.p.p.r. do formy pisemnej jest niezgodny z prawem. Rada gminy nie została upoważniona przez ustawodawcę do określenia wymagań wobec członków zespołu interdyscyplinarnego, ani przesłanek określających przypadki odwołania członka zespołu. Należy zwrócić także uwagę, że art. 9a ust. 2 u.p.p.r. przyznaje burmistrzowi kompetencję do powołania członków tego zespołu, natomiast nie upoważnia rady do określania przesłanek odwołania członka zespołu interdyscyplinarnego. Wobec tego regulacja zawarta w rozdziale II ust. 2 pkt 4 lit. c załącznika do zaskarżonej uchwały, określająca przesłankę odwołania przez wójta członka zespołu w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem, wykracza poza upoważnienie ustawowe zawarte w art. 9a ust. 15 u.p.p.r. Wreszcie za trafne uznać należy stanowisko skarżącego Prokuratora co do tego, że wskazanie w Rozdziale II ust. 1 załącznika do uchwały składu personalnego Zespołu Interdyscyplinarnego stanowi niedopuszczalną modyfikację określenia obligatoryjnego składu zespołu zawartego w art. 9a ust. 3 pkt 6 i ust. 4 u.p.p.r. (w skład zespołu wchodzą przedstawiciele organizacji pozarządowych). Kwestionowany zapis załącznika do uchwały nadaje mu bowiem istotnie charakter fakultatywny (w skład zespołu mogą wchodzić ...przedstawiciele organizacji pozarządowych). Nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, co do tego, że Rozdział III ust. 1 załącznika wymagać miałby zawarcie porozumienia z kuratorami, do czego brak podstaw w ustawie. Zdaniem sądu ponieważ kuratorzy nie są przedstawicielami podmiotów wymienionych w Rozdziale II ust. 1 załącznika do uchwały – nie można przyjąć, że dotyczy ich regulacja Rozdziału III ust. 1 tegoż załącznika. W tym stanie sprawy Sąd, mając na uwadze powyższe okoliczności orzekł na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.