I FSK 391/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 1371/19 w sprawie ze skargi Zarządu [...] w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 4 sierpnia 2016 r. nr IBPP3/4512-299/16/MN w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 1.1. Wyrokiem z 18 lutego 2020 r. w sprawie I SA/Kr 1371/19, ze skargi Z. w K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z 4 sierpnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). 1.2. Sąd pierwszej instancji – wbrew stanowisku organu interpretacyjnego – przyjął w opisanym wyroku, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, skarżąca prawidłowo uznała, że powinna ustalać sposoby określenia proporcji w rozumieniu art. 86 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej: u.p.t.u., w sposób odmienny dla różnych obszarów prowadzonej przez nią działalności i różnych rodzajów nabyć, przy założeniu, że każda z tych metod będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez skarżącą działalności i dokonywanych przez nią nabyć (przedmiot pytania dotyczył wydatków związanych z transportem zbiorowym oraz wydatków ogólnoadministracyjnych). Jednocześnie WSA w Krakowie stwierdził, że organ wydając przedmiotową interpretację naruszył art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), dalej: O.p., gdyż w sposób przekonujący nie wyjaśnił powodów uznania stanowiska skarżącej w powyższym zakresie za nieprawidłowe. 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) art. 146 § 1 w zw. z art. 190 w zw. z art. 153 w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: P.p.s.a., w zw. z art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 O.p., poprzez bezzasadne uchylenie przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej interpretacji indywidualnej, zamiast oddalenia skargi skarżącej, wskutek uprzedniego błędnego uznania, że w postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej organ wydając interpretację naruszył prawo w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, poprzez przyjęcie, że organ w zaskarżonej interpretacji w zakresie pytania drugiego nie wykazał przekonująco, że stanowisko skarżącej jest błędne, poprzestając na odwołaniu się do zapisów rozporządzenia i stwierdzeniu, że rozporządzenie nie przewiduje w przypadku niektórych podatników odrębnego liczenia prewspółczynnika dla różnych obszarów działalności danej jednostki budżetowej, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że przedmiotowa indywidualna interpretacja podatkowa narusza przepisy prawa procesowego, a przede wszystkim art. 14c § 1 i 2 O.p. oraz art. 121 § 1 O.p., a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy NSA w wyroku z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt I FSK 731/17, uchylającym w całości wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 1354/16 dokonał oceny prawnej interpretacji indywidualnej w tym zakresie; 2) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 165a w zw. z art. 14b O.p., poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania w sprawie, w sytuacji gdy skarżąca nie jest już zainteresowaną w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie braku obowiązku odliczania podatku naliczonego od zakupów towarów i usług związanych bezpośrednio, w całości i wyłącznie z transportem zbiorowym na podstawie proporcji z art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u. oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego według różnych sposobów określania proporcji w rozumieniu art. 86 ust. 2a ww. ustawy; w ocenie organu nie jest możliwe wykonanie zaskarżonego wyroku, bowiem organ nie może wydać interpretacji indywidualnej dla jednostki organizacyjnej gminy, zaś WSA w Krakowie nie wypowiedział się w tej kwestii. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie kwestionowanego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, ewentualnie – uchylenie tego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. 2.2. Z. w K. nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. 2.3. Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, 567, 568, 695, 875) Przewodnicząca Wydziału I Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego zarządzeniem z dnia 23 marca 2021 r. skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. W ramach pierwszego zarzutu kasacyjnego skarżący organ podnosi, że NSA w wyroku z dnia 19 września 2019 r. (sygn. akt I FSK 731/17) uchylającym w całości wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2017 r. (sygn. akt I Sa/Kr 1354/16) dokonał oceny prawnej interpretacji indywidualnej w zakresie, w jakim spornym było, czy skarżąca, będąc jednostką budżetową, może stosować różne tzw. prewspółczynniki dla działalności w zakresie transportu zbiorowego i działalności ogólnoadministracyjnej. Zarzut ten jest chybiony, gdyż NSA w powyższym wyroku stwierdził jedynie, że "zaskarżona interpretacja, pomimo zachwiania proporcji pomiędzy przytoczonymi przepisami a ich interpretacją, wyjaśnia (na stronie 25 interpretacji) dlaczego skarżąca, będąc jednostką budżetową, nie może stosować różnych prewspółczynników dla działalności w zakresie transportu zbiorowego i działalności ogólnoadministracyjnej. Inną rzeczą jest ocena tego, czy organ ma racje w tym zakresie. Ponieważ w tej części Sąd I instancji nie dokonał merytorycznej kontroli legalności, Naczelny Sąd Administracyjny nie może go w tym zastępować.". Stwierdzenie zatem przez NSA, że organ w interpretacji wyraził w spornym zakresie swoje stanowisko, przy zastrzeżeniu, że nie dokonywał oceny trafności tego stanowiska, przeczy poglądowi skargi kasacyjnej jakoby Sąd ten takiej oceny dokonał i była ona wiążąca dla Sądu pierwszej instancji po myśli art. 190 P.p.s.a. Wręcz przeciwnie: z powyższego cytatu ww. wyroku NSA wynika, że takiej oceny powinien dokonać Sąd pierwszej instancji przy ponownym rozstrzyganiu sprawy. 3.2. Trafnie przy tym Sąd pierwszej dokonał takiej oceny stwierdzając, że wbrew stanowisku wyrażonemu w interpretacji, w przypadku jednostki budżetowej gminy, w strukturze której znajduje się kilkadziesiąt innych jednostek, właściwym będzie zastosowanie kilkudziesięciu różnych prewspółczynników VAT dla poszczególnych rodzajów wydatków, jeśli jednostka ta realizuje inwestycje wykorzystywane przez urząd gminy lub przez inne jej jednostki, czy zakłady budżetowe. W sytuacji, kiedy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z samej konstrukcji podatku od towarów i usług, sposób określenia proporcji służącej realizacji tego prawa, powinien prowadzić do jak najlepszego odzwierciedlenia tego, w jaki sposób zakupy służące całości jego aktywności służą sprzedaży podlegającej opodatkowaniu, a w jaki sposób – pozostałemu rodzajowi sprzedaży. 3.3. Przepisy art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u. mają zastosowanie wyłącznie do sytuacji, w której nabywane towary i usługi, wykorzystywane będą zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, w sytuacji gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe. W takich okolicznościach kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej. Przy czym przepisy u.p.t.u. nie określają, że podatnik ma ustalić wyłącznie tylko jeden sposób wyliczenia proporcji, który ma być stosowany do wszystkich obszarów działalności gospodarczej. Ustawa o podatku od towarów i usług proponuje kilka metod, które podatnik może wykorzystać celem proporcjonalnego obliczenia podatku naliczonego, jednakże katalog ten nie ma charakteru zamkniętego. Dopuszczalna jest także metoda będąca kompilacją metod ustawowych, czy też każda inna metoda, aby tylko odpowiadała ona najbardziej specyfice prowadzonej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Możliwe jest także zastosowanie kilku różnych metod w zależności od różnorakich prowadzonych przez podatnika sektorów działalności lub w zależności od rodzajów działalności dokonywanych nabyć, co jest uzasadnione ekonomicznie (interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 25 lutego 2016 r. nr IBPP3/4512-815/15/AZ). 3.4. Ustawodawca jednak uznał, że minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego (art. 86 ust. 22 u.p.t.u.). Wykonując tę delegację Minister Finansów wydał w dniu 17 grudnia 2015 r. rozporządzenie w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015 r., poz. 2193 ze zm.), dalej: rozporządzenie MF z 2015 r. Rozporządzenie dotyczy: - jednostek samorządu terytorialnego oraz utworzonych przez nie samorządowych jednostek budżetowych tzn. obsługujących jednostki samorządu terytorialnego urzędów działających w formie samorządowej jednostki budżetowej i pozostałych samorządowych jednostek budżetowych oraz samorządowych zakładów budżetowych. - państwowych jednostek budżetowych, - uczelni publicznych, oraz - instytutów badawczych. Jak stwierdzono w uzasadnieniu do projektu ww. rozporządzenia wskazanie dla podmiotów wymienionych w rozporządzeniu "sposobu określenia proporcji uznanego w ich przypadku za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć ułatwi im określenie najwłaściwszego, biorąc pod uwagę specyfikę ich działalności i dokonywanych nabyć, sposobu obliczenia podatku podlegającego odliczeniu. Celem ww. sposobu zaproponowanego w projektowanym rozporządzeniu jest przede wszystkim zagwarantowanie pewności prawa tym podmiotom. Pozwoli to także zminimalizować ewentualne przyszłe spory z organami podatkowymi na gruncie rozliczania podatku naliczonego. Podkreślenia jednak wymaga, że zgodnie z zapisem ustawowym (art. 86 ust. 2h ustawy o VAT), podatnicy którym dedykowane jest to rozporządzenie nie muszą stosować zawartych w nim zapisów i mogą stosować inny - bardziej w ich ocenie - reprezentatywny sposób określenia proporcji. Przy czym rezygnując ze stosowania rozporządzenia nie skorzystają z pewności prawa gwarantowanej tym aktem.". Powyższe oznacza jednoznacznie, że przepisy ww. rozporządzenia dla tej grupy podatników ustanowiono w celu ułatwienia im określenia najwłaściwszego, biorąc pod uwagę specyfikę ich działalności i dokonywanych nabyć, sposobu obliczenia podatku podlegającego odliczeniu, lecz w żadnym wypadku nie oznacza to, że nie mogą oni – na podstawie art. 86 ust. 2h u.p.t.u. – stosować innego, bardziej w ich ocenie reprezentatywnego sposobu określenia proporcji. 3.5. Zasady określone w ww. rozporządzeniu, obligujące jednostki organizacyjne gminy do odrębnego ustalenia prewspółczynnika według określonych wzorów, nie mają zastosowania w przypadku tych podatników określonych w ww. rozporządzeniu, którzy na podstawie art. 86 ust. 2h u.p.t.u. odstępują od jego stosowania, a zatem i sposobów określania proporcji w nim ustanowionych dla wskazanych w tym akcie jednostek. W takim bowiem przypadku podatnicy ci uznając w myśl ww. przepisu, że wskazany zgodnie z przepisami rozporządzenia sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, mogą zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji. Oznacza to, że podatnicy ci, jak wszyscy inni, mogą stosować przykładowo podane w art. 86 ust. 2c u.p.t.u. sposoby określenia proporcji lub inne sposoby określenia proporcji najbardziej – według podatnika – odpowiadające specyfice prowadzonej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć. W tym zaś zakresie trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 marca 2020 r. (sygn. akt I FSK 1340/19), że co do zasady nie ma przeszkód w obowiązujących przepisach, jak i samej konstrukcji VAT, by uznać za prawidłową taką wykładnię art. 86 ust. 2a-2b oraz ust. 2h u.p.t.u., która dopuszcza możliwość określenia proporcji odliczenia podatku naliczonego w przypadku wydatków mieszanych w odniesieniu do konkretnego, wyodrębnionego rodzaju działalności wykonywanej przez gminę. Przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia MF z 2015 r. wprost stanowi, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego (np. gmin) prewspółczynnik ustala się odrębnie dla każdej jednostki organizacyjnej, jednak gmina i jej jednostki organizacyjne stanowią dla potrzeb VAT jednego podatnika. W efekcie przepis ten rozumieć należy jako możliwość odrębnego ustalenia prewspółczynnika dla nabyć wykorzystywanych w wyodrębnionych sektorach działalności, bowiem dla potrzeb VAT gminne jednostki organizacyjne nie mają podmiotowości, lecz stanowią sektory działalności gminy. Dla tych sektorów rozporządzenie przewiduje różne "prewspółczynniki". Wykładnia ta znajduje zasadnicze potwierdzenie w treści art. 86 ust. 2a u.p.t.u stanowiącego jednoznacznie – w przypadku nabycia towarów i usług, których przypisanie w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe – że "kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej", co oznacza, że sposób określenia proporcji odnosi się do nabycia konkretnych towarów i usług służących działalności gospodarczej i niepodlegającej opodatkowaniu, na tle określonej sfery działalności podatnika, w której przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe (jak np. w tej sprawie, dla wydatków związanych z transportem zbiorowym oraz wydatków ogólnoadministracyjnych). W takim przypadku, w sytuacji gdy jednostka organizacyjna gminy, działającej na podstawie art. 86 ust. 2h u.p.t.u., prowadzi różne formy aktywności (sektory) działalności gospodarczej i niepodlegającej opodatkowaniu, działając w ramach art. 86 ust. 2a-2c u.p.t.u., dla każdej z nich w zakresie podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług służących obydwu tym sferom działalności, może ustalić stosowny podatek naliczony podlegający odliczeniu w oparciu o ustalony współczynnik (wzór) szczególny dla tej działalności, najbardziej odpowiadający jej specyfice i dokonywanym zakupom, po czym dokonać zsumowania podlegających odliczeniu podatków z tytułu poszczególnych jej aktywności, osiągając w ten sposób wynik najbardziej optymalny dla wykonywanej przez tę jednostkę działalności ogółem i dokonywanych przez nią nabyć. Jeżeli ten sposób postępowania podatnika zapewni mu ustalenie sposobu określenia proporcji najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, nie ma podstaw, aby od niego odstępować na rzecz niekorzystnych dla niego w przedmiotowym zakresie zasad określonych w rozporządzeniu MF z 2015 r., gdyż godziłoby to w zasadę równości podatników w zakresie stosowania prawa, skoro rozporządzenie to ma charakter fakultatywny oraz nie odnosi się do podatników w nim nie wskazanych. 3.6. W konsekwencji trafnie stwierdził NSA w wyroku z 27 stycznia 2021 r. (sygn. akt I FSK 411/18), że przepisy art. 86 ust. 2a-2c i art. 2h u.p.t.u. należy interpretować w ten sposób, że gmina, która odstępuje od stosowania rozporządzenia MF z 2015 r. ma możliwość odrębnego ustalenia tzw. prewspółczynnika dla nabyć towarów i usług wykorzystywanych w sektorach wyodrębnionych z całokształtu działalności gminy. 3.7. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu nieprawidłowe jest stanowisko Sądu akceptujące pogląd wnioskodawcy, że w przypadku jednostek organizacyjnych gmin istnieje możliwość zastosowania wielu różnych metod kalkulacji tzw. prewspółczynnika dla różnych ich obszarów działalności lub rodzajów nabyć. W zaskarżonej do Sądu interpretacji organ w tym zakresie stwierdził, że "ustawodawca przewidział dla samorządowych jednostek budżetowych jeden sposób określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej uznany za odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć. Sposób ten zawarty został w przepisie § 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2015 r. Rozporządzenie to nie przewiduje, w przypadku samorządowych jednostek budżetowych, aby rozliczać poszczególne działalności (obszary działalności) prowadzone przez jednostki budżetowe samodzielnie.". Odnosząc się do tego stanowiska powtórzyć należy, że oczywiście ww. rozporządzenie MF z 2015 r. dla poszczególnych jednostek organizacyjnych gminy przewiduje jeden sposób rozliczenia wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej i pozagospodarczej, jednak nie determinuje to tego, że podatnik, który odstępuje od stosowania tego rozporządzenia może stosować inne zasady określania tzw. prewspółczynnika, w tym z zastosowaniem wielu prewspółczynników, o ile taki sposób określenia proporcji będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. 3.8. W świetle powyższego sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 146 § 1 w zw. z art. 190 i w zw. z art. 153 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 O.p. uznać należy za chybiony, gdyż Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że organ w zaskarżonej interpretacji przyjmując, że wnioskodawca powinien stosować współczynnik z rozporządzenia MF z 2015 r., nie wykazał, że zaproponowany przez niego sposób liczenia proporcji nie odpowiada najbardziej specyfice wykonywanej działalności i dokonywanych nabyć, co wykluczałoby możliwość zastosowania przez skarżącą art. 86 ust. 2h u.p.t.u. 3.9. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 165a w zw. z art. 14b O.p. "poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania w sprawie, w sytuacji gdy Z. w K. (Wnioskodawca) nie jest już zainteresowanym w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie braku obowiązku odliczania podatku naliczonego od zakupów towarów i usług związanych bezpośrednio, w całości i wyłącznie z transportem zbiorowym na podstawie proporcji z art. 86 ust. 2a-2h ustawy o podatku od towarów i usług oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego według różnych sposobów określania proporcji w rozumieniu art. 86 ust. 2a ww. ustawy". Skarżący organ pomija bowiem, że przedmiotem zaskrzonego wyroku była interpretacja z 4 sierpnia 2016 r. (nr IBPP3/4512-299/16/MN) w przedmiocie podatku od towarów i usług, która wydana została jeszcze przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 1454 ze zm.). Stanowiąc w art. 3 tej ustawy, że jednostka samorządu terytorialnego jest obowiązana do podjęcia rozliczania podatku wraz ze wszystkimi jednostkami organizacyjnymi najpóźniej od dnia 1 stycznia 2017 r., stworzono podstawę, że do tego dnia jednostki organizacyjne gminy mogły korzystać z przyznawanej im uprzednio podmiotowości prawnopodatkowej, w tym w zakresie samodzielnych rozliczeń VAT. Sąd zatem rozpoznając sporną sprawę w jej granicach (art. 134 § 1 P.p.s.a.) nie mógł uwzględnić zmiany tego stanu prawnego od 1 stycznia 2017 r. Do kwestii zatem, czy Z. w K. jest zainteresowanym w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie sformułowanych pytań: "Czy od 1 stycznia 2016 r., Wnioskodawca zobligowany jest do odliczania podatku naliczonego wynikającego z nabycia towarów i usług związanych bezpośrednio, w całości i wyłącznie z transportem zbiorowym (w tym z nabycia towarów i usług dla celów budowy, modernizacji i utrzymania przystanków), zgodnie ze sposobem określenia proporcji w rozumieniu art. 86 ust. 2a u.p.t.u., mając na względzie, że w ramach przedmiotowej działalności Wnioskodawca świadczy usługi nieodpłatnie na rzecz uprzywilejowanych grup pasażerów wskazanych w aktach prawnych rangi ustawowej oraz w aktach prawa miejscowego - uchwałach Rady Miasta K.? Czy Wnioskodawca uprawniony jest do ustalenia sposobu określenia proporcji w rozumieniu art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w sposób odmienny dla różnych obszarów działalności Wnioskodawcy i różnych rodzajów nabyć, tj. w szczególności: - odrębnie dla wydatków związanych bezpośrednio, wyłącznie i w całości z transportem zbiorowym (jeśli odpowiedź na pytanie 1 będzie potwierdzać konieczność odliczania podatku naliczonego związanego z transportem zbiorowym, zgodnie ze sposobem określenia proporcji), - odrębnie dla wydatków ogólnoadministracyjnych, przy założeniu, że każda z tych metod będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez Wnioskodawcę działalności i dokonywanych przez Wnioskodawcę nabyć?" - będzie się natomiast musiał odnieść organ wydając ponownie interpretację, z uwzględnieniem tego, że wniosek o wydanie interpretacji w tej sprawie złożony został 29 kwietnia 2016 r. i stwierdzono w nim, że "Wnioskodawca oraz Miasto zamierzają utrzymać odrębność podatkową najprawdopodobniej do 1 stycznia 2017 r., od której to daty, zgodnie z komunikatem Ministerstwa Finansów z dnia 15 stycznia 2016 r. oraz projektem Ustawy o zasadach rozliczeń w podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków europejskich przez jednostki samorządu terytorialnego oraz o zmianie ustawy o finansach publicznych z 14 stycznia 2016 r., Wnioskodawca utraci status podatnika VAT.". 3.10. W tym stanie rzeczy, zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, a wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.