II SA/Bd 1168/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2020 r. sprawy ze skargi spółki A. w S. na decyzję Wójta Gminy z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wójta Gminy na rzecz strony skarżącej kwotę 387 (trzysta osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Informacją z [...] października 2019 r. Wójt Gminy, na podstawie art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. ustawy - Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268, zwanej dalej "Prawem wodnym") ustalił spółce spółka A. w S. (zwanej dalej "Skarżącą") wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na nieruchomości Skarżącej w S. za III kwartał 2019 r. w kwocie [...]zł. P. z [...] października 2019 r. Skarżąca złożyła reklamację od ww. informacji Wójta. Skarżąca podniosła, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze podłączonym do systemu kanalizacji, o której mowa art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego. Spółka argumentowała swoje stanowisko tym, iż nieruchomość objęta opłatą znajduje się w obszarze objętym systemem oprowadzającym z danego obszaru wody opadowe i roztopowe, wskazanym w operacie wodnoprawnym ważnym do [...] września 2023 r. Skarżąca podniosła, że ze wskazanego systemu kanalizacji korzystają również znajdujące się na danym obszarze, w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr: 85/51, 85/52, 85/8, 85/6, 84/3, 84/1, 85/46, 85/45, 85/44, 85/43, 85/42, 85/41, 85/39, 327, 325, 326, 328/1, 328/5, 328/2, 328/3, 85/12, 328/4, 85/50, 85/49, 85/48, 85/20, 85/27, 85/26, 85/25, 85/20, 85/21, 85/22, 85/23, 85/24, 85/29, 85/47, 05/20, 85/27, 85/26, 85/25, 85/15, 85/16, 85/17, 85/18, 85/19, 85/14, 8/11. Skarżąca podkreśliła, że uczestniczy w utrzymaniu rowu melioracyjnego – ponosi opłaty na rzecz Gminnej Spółki Wodnej. Wójt Gminy (zwany dalej "Wójtem") nie uwzględnił złożonej reklamacji i decyzją z [...] października 2019 r., nr [...] określił Skarżącej opłatę za III kwartał 2019 r. za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m˛ robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej, niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach ujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, na działce nr [...] KW [...] – w kwocie [...]zł. Wójt ustalił, że 88,6 % terenu należącej do Skarżącej działki nr [...] w S. wyłączone jest z powierzchni biologicznie czynnej. Na nieruchomości nie istnieją urządzenia do retencjonowania wody. Wody opadowe wprowadzane są poprzez wewnątrzzakładową kanalizację do rurociągu melioracyjnego R-M13 biegnącego do rowu R – M, znajdującego się poza obszarem nieruchomości. Organ stwierdził, że powierzchnia nieruchomości Skarżącej wynosi 4756 m˛ i jest zabudowana z wyłączeniem więcej, niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej. Ponadto znajduje się na obszarze nie ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Ponadto Wójt wskazał, że ani Prawo wodne ani inne przepisy prawa nie zawierają definicji "systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej". Wobec tego organ oparł się na orzecznictwie, w tym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 736/18, w którym Sąd wskazał, iż nie wyłącza z obowiązku uiszczania opłaty za ograniczenie retencji, zebranie poprzez istniejący na danej nieruchomości system wód opadowych i roztopowych i ich odprowadzenie do gruntu poprzez rów melioracyjny. W powołanym wyroku Sąd podkreślił, iż w art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego nie chodzi o zebranie wód z opadów atmosferycznych do jakiegokolwiek systemu kanalizacji, ale odprowadzenie ich do takiego systemu, który przewidziany jest na danym obszarze do odbioru wód opadowych i roztopowych, a więc odpowiednio w otwarte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych. Zdaniem Wójta obszar, na którym znajduje się nieruchomość Skarżącej ( tj. działkę nr [...]) nie jest podłączony do systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Wybudowany przez spółkę wewnątrzzakładowy system odprowadzania opadów atmosferycznych nie jest systemem kanalizacji otwartej ani zamkniętej, gdyż nie jest to sieć składająca się z przewodów wodociągowych lub kanalizacyjnych wraz z uzbrojeniem i urządzeniami. Zgodnie ze wskazanym przez Skarżącą pozwoleniem wodnoprawnym z [...] września 2013 r., [...], odbiornikiem wód opadowych i roztopowych jest rów melioracyjny (ziemia), a nie system kanalizacji deszczowej, której Gmina I. nie posiada na swoim terenie. Organ podkreślił, że faktem jest, iż wody opadowe i roztopowe ze wskazanych przez Skarżącą w reklamacji działek odprowadzane są do rowu melioracyjnego, jednak rów melioracyjny, zgodnie z art. 16 pkt 65 lit. a) Prawa wodnego jest urządzeniem wodnym, przez który rozumie się urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym: urządzenia lub budowle piętrzące, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy, a zatem nie jest tożsamy z systemem kanalizacji otwartej. Ponadto Wójt wskazał, że w myśl art. 16 pkt 47 Prawa wodnego, rowem jest sztuczne koryto prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej, niż 1,5 m przy ujściu, a jak wynika z decyzji z ww. pozwolenia wodnoprawnego z [...] września 2013 r. – Skarżąca posiada pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie wód opadowych i roztopowych z terenu działki nr [...] do rowu R-M13. Skarżąca odprowadza zatem wody opadowe i roztopowe z terenu nieruchomości za pośrednictwem wewnątrzzakładowej kanalizacji deszczowej do rowu R-M13. Zdaniem Wójta rów melioracyjny nie może być tożsamy z systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Wójt podniósł, ze zgodnie z art. 197 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego urządzeniami melioracji wodnych są rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie; w myśl art. 389 pkt 1 Prawa wodnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne - wprowadzanie wód opadowych do urządzenia wodnego; natomiast na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. Z zestawienia powyższych przepisów zdaniem organy wynika, że rów nie może być tożsamy z systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej, którego wykonanie lub przebudowa, nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto organ wskazał, iż zgodnie z powołanym orzecznictwem, nie wyłącza z obowiązku uiszczenia opłaty za ograniczenie retencji, zebranie wód poprzez istniejący na danej nieruchomości wewnętrzny system zbierania wód opadowych i roztopowych i ich odprowadzanie do gruntu poprzez rów melioracyjny. W skardze do Sądu A. G. Sp. z o. o. w S. wniosła o uchylenie decyzji Wójta w całości i umorzenie postępowania administracyjnego; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie, że położona w S. działka nr [...] jest obszarem nieujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej o którym mowa w art. art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że wody opadowe i roztopowe z przedmiotowej nieruchomość oraz z sąsiednich nieruchomości na danym obszarze są odprowadzane rurociągiem melioracyjnym, który jest następnie podłączony do rowu retencyjno-melioracyjnego, co kwalifikuje ją jako nieruchomość objętą systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej, 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że za "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" - o którym mowa w ww. przepisie - nie można uznać systemu kanalizacji, który wody opadowe i roztopowe odprowadza z danego obszaru rurociągiem melioracyjnym i następnie wprowadza je do rowu melioracyjnego, podczas gdy pojęcie "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej", którym posługuje się Prawo wodne należy rozumieć jako zespół urządzeń służących do odprowadzania z danego obszaru wód opadowych i roztopowych, którymi mogą być zarówno urządzenia kanalizacji deszczowej, jak i ogólnospławnej, co oznacza, że rów melioracyjny - podobnie jak rurociąg melioracyjny, którym wody opadowe i roztopowe są odprowadzane do rowu R-M z działek zlokalizowanych na danym obszarze - stanowi część systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, o którym stanowi art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego; 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że pojęcie "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" należy utożsamiać z "systemem kanalizacji zbiorczej" zdefiniowanym w art. 16 pkt 59 ww. ustawy, podczas gdy nie są to pojęcia tożsame i pojęcie "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" należy definiować tak jak jest ono definiowane w języku potocznym. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów Skarżąca, odnosząc się do przywołanego przez organ administracji – orzecznictwa sądowoadministracyjnego, podniosła, że w rozpoznawanych sprawach przeszkodą do uznania, że nieruchomość spełnia przesłanki do odstąpienia od naliczenia opłaty wodnej był fakt, że system kanalizacyjny znajdował się jedynie na pojedynczej nieruchomości, a nie na większym obszarze. Fakt odprowadzania wody z tej nieruchomości do gruntu poprzez rów melioracyjny nie miał żadnego znaczenia. W przypadku nieruchomości Skarżącej stan faktyczny jest zupełnie inny, gdyż nieruchomość ta położona jest na obszarze, na którym istnieje system kanalizacyjny odprowadzający wody opadowe i roztopowe z dużo większego obszaru, aniżeli pojedyncza nieruchomość. Jak wynika z załączonego przez skarżącą do reklamacji wyciągu z operatu wodnoprawnego (nie kwestionowanego przez organ), z systemu kanalizacji odprowadzającego wody opadowe i roztopowe z danego terenu korzysta nie tylko Skarżąca w zakresie swoich nieruchomości, ale także inne podmioty których działki sąsiadują z jej nieruchomością, m.in. działki wymienione w reklamacj. Woda z powyższego obszaru odprowadzana jest rurociągiem melioracyjnym do rowu R-M. Poza ww. działkami teren zlewni rowu R-M obejmuje znacznie większy obszar, m.in. sąsiednie miejscowości J., T. , M., Komaszyce, Marulewy. Funkcjonujący na danym obszarze system kanalizacji - częściowo zamknięty (jak w przypadku rurociągu melioracyjnego), a częściowo otwarty (jak w przypadku rowu melioracyjnego) - został właśnie przewidziany do odbioru wód opadowych i roztopowych z tych terenów. Za utrzymanie drożności ww. systemu kanalizacji odpowiada Gminna Spółka Wodna, na rzecz której skarżąca Spółka wnosi opłaty z uwagi na fakt korzystania z tego systemu kanalizacji. Skarżąca podniosła również, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ utożsamia pojęcie "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" z art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego z pojęciem "system kanalizacji zbiorczej" zdefiniowanym w art. 16 pkt 59 Prawa wodnego. Zdaniem Skarżącej taka interpretacja nie jest prawidłowa. Kwestia ta została już wyraźnie rozstrzygnięta przez WSA w Bydgoszczy ( uzasadnieniu wyroków: z 10 września 2019 r. w sprawie II SA/Bd 521/19, z 10 września 2019 r. w sprawie II SA/Bd 522/19, z 16 września 2019r. w sprawie II SA/Bd 523/19 i z 2 października 2019 r. w sprawie II SA/Bd 520/19) - gdzie wyraźnie wskazano, że pojęcia te nie są tożsame. Wyroki te dotyczyły analogicznej kwestii, tj. opłaty za I kwartał. Zdaniem Skarżącej nie jest przekonująca argumentacja organu, że "rów", do którego rurociągiem melioracyjnym są odprowadzane wody z działek znajdujących się na tamtym obszarze, nie może być uznany za część systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Przytoczone przez organ definicje ustawowe potwierdzają bowiem jedynie fakt, że rów jest częścią ww. systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Skarżąca przyznała, że stosownie do art. 16 pkt 65 Prawa wodnego, rów melioracyjny jest urządzeniem wodnym; nie jest to pojęcie tożsame z pojęciem systemu kanalizacji otwartej. Nie wyklucza to jednak, że pojęcie "system kanalizacji otwartej" jest pojęciem szerszym od "rowu" i rów może stanowić jeden z elementów takiego systemu. Przyjęcie, że urządzenia wodne zdefiniowane w art. 16 pkt 65 ustawy, takie jak np. kanały i rowy, nie mogą stanowić systemu kanalizacji otwartej rodzi w przekonaniu skarżącej pytanie, co zatem będzie spełniać tę definicję z art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego? Fakt, że rów, czy kanał jest urządzeniem wodnym, zgodnie z definicją zawartą w Prawie wodnym, nie wyklucza tego, że może być również częścią systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Skarżąca podniosła, że w wyrokach WSA w Szczecinie, na które powołuje się organ w uzasadnieniu decyzji (w sprawach o sygn. II SA Sz 736/18, II SA/Sz 735/18 i II SA/Sz 483/19) znalazły się stwierdzenia wskazujące, że w ustawie brak jest definicji "systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej", dlatego pojęcie to należy rozumieć jako zespól urządzeń służących do odprowadzania z danego obszaru wód opadowych i roztopowych. Sąd nie wykluczył, aby częścią takiego systemu były urządzenia wodne (w tym rów) - mowa jest o wszystkich urządzeniach. Skarżąca zwróciła tez uwagę, że w poprzednio obowiązującym stanie prawnym odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do rowu uznawane było za ich odprowadzanie do ziemi (zgodnie z art. 31 ust. 5 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne), natomiast na gruncie obecnie obowiązującej ustawy, rów jest traktowany jako urządzenie wodne, które zdaniem skarżącej może być np. częścią systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Tak jest właśnie w przypadku Skarżącej. Skarżąca podkreśliła, że organ w swojej argumentacji jest niekonsekwentny, ponieważ w części uzasadnienia decyzji "rów melioracyjny" utożsamia z ziemią, a w innej części definiuje go jako urządzenie wodne. Zdaniem Skarżącej nieprzekonująca jest również argumentacja organu, że na wprowadzanie wód do systemu kanalizacji nie wymaga się pozwolenia wodnoprawnego, a jedynie na wprowadzanie ich do urządzenia wodnego. Zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 7 Prawa wodnego usługi wodne (na które wymagane jest pozwolenie wodnoprawne) obejmują odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Brzmienie powyższego przepisu świadczy jednoznacznie o tym, że wody wpadające do urządzeń wodnych (np. rowu) mogą być traktowane jako ujęte w otwarte lub zamknięte system kanalizacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, którą to ustawą wprowadzono m.in. regulacje związane z korzystaniem z wód i z usługami wodnymi. Korzystanie z usług wodnych powiązane zostało z obowiązkiem uiszczania opłat i stanowi jeden z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami. Stosownie do art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, opłatę za usługi wodne uiszcza się za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m˛ robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Z treści cytowanego przepisu wynika, że opłaty nie uiszcza się w przypadku, kiedy nieruchomość, na której doszło do zmniejszenia retencji znajduje się na obszarze ujętym w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W kontrolowanej sprawie bezsporne jest, że na działce Skarżącej nr [...] w miejscowości S. wyłączono 88,6 % terenu z powierzchni biologicznie czynnej. Bezsporne jest także, że wody opadowe z tej działki wprowadzane są poprzez wewnątrzzakładową kanalizację do rurociągu melioracyjnego R-M13 biegnącego do rowu R-M, znajdującego się poza obszarem nieruchomości. Spór między stronami dotyczy kwestii, czy przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej w rozumieniu art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego. Skarżąca konsekwentnie kwestionuje stanowisko organu, że taki stan rzeczy nie występuje w sprawie. W tym zakresie skarżąca podniosła konkretny zarzut, iż system odprowadzania wód opadowych i roztopowych z tej nieruchomości współfunkcjonuje z system istniejącym na większym obszarze, bowiem wody opadowe lub roztopowe odprowadzane są nie tylko z przedmiotowej nieruchomości, ale także z nieruchomości sąsiednich za pomocą rurociągu melioracyjnego; wody te w dalszej kolejności odprowadzane są do rowu melioracyjnego R-M. Stwierdzając, że obszar na którym znajduje się działka należąca do Skarżącej nie jest podłączony do systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, organ administracji nie poczynił w sprawie ustaleń faktycznych, znajdujących odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a dotyczących tego czy istnieje system kanalizacji otwartej lub zamkniętej obejmującej obszar większy niż działka skarżącej (tj. system odprowadzający wody opadowe i roztopowe "z danego obszaru". Ponadto organ nie wyjaśnił w sposób prawidłowy i wyczerpujący, dlaczego uznał, że przedmiotowa nieruchomość nie jest ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, pomimo, że z akt sprawy wynika, iż skarżącej udzielono (decyzją Starosty [...] z [...] września 2013 r.) pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do rowu R-M, rurociągiem melioracyjnym wód opadowych do [...] września 2023 r. Organ administracji nie odniósł się tym samym w sposób należyty do zarzutów skarżącej, w tym w szczególności do zasadniczego zarzutu zawartego w reklamacji dotyczącego okoliczności podłączenia nieruchomości do systemu kanalizacji odprowadzającego z danego obszaru (a nie tylko nieruchomości skarżącej) wody opadowe i roztopowe. Nie jest wystarczające samo powołanie się przez organ na wyroki sądów, bez odniesienia przytaczanych w tym wyrokach poglądów do realiów konkretnej sprawy. Uzasadnienie kwestionowanej decyzji nie spełnia tym samym wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto uzasadnienie kwestionowanej decyzji wskazuje, że organ utożsamia wskazane w art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego pojęcie "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" z pojęciem "system kanalizacji zbiorczej" zdefiniowanym w art. 16 pkt 59 ww. ustawy. Stwierdzając, że wybudowany przez spółkę wewnątrzzakładowy system odprowadzania opadów atmosferycznych nie jest systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej, gdyż nie jest to sieć składająca się z przewodów wodociągowych lub kanalizacyjnych wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, de facto posługuje się bowiem ustawową definicją "systemu kanalizacji zbiorczej" zawartej w art. 16 pkt 59 Prawa wodnego. Zdaniem Sądu pojęć tych nie należy utożsamiać. W myśl drugiego z przywołanych wyżej przepisów tj. art. 16 pkt 59 Prawa wodnego, przez "system kanalizacji zbiorczej" rozumie się przewody kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, zakończone oczyszczalnią ścieków albo końcowym punktem zrzutu ścieków. Jeśli zaś chodzi o pojęcie "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej", nie zostało ono zdefiniowane w Prawie wodnym. Oznacza to, że należy je definiować tak, jak jest ono rozumiane w języku potocznym. Nie ma żadnego uzasadnienia do nadawania jednakowej treści różnym pojęciom użytym przez ustawodawcę. Za tym, że zawartego w art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego pojęcia "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" nie można utożsamiać z "systemem kanalizacji zbiorczej" zdefiniowanym w art. 16 pkt 59 tej ustawy przemawia także treść art. 35 ust. 3 pkt 7 omawianej ustawy, w którym wskazano, że usługi wodne obejmują odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Brak poczynienia ustaleń, czy na przedmiotowej nieruchomości znajdują się elementy systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, który odprowadza wody opadowe i roztopowe z dużo większego obszaru, aniżeli pojedyncza nieruchomość i przedstawienia argumentacji w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji stanowi o uchybieniu art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., odnoszących się do sposobu prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, a także art. 107 § 3 k.p.a., określającego warunki jakie winno spełniać uzasadnianie oraz o naruszeniu wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli oraz wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Wskazane uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy, wobec czego Sąd, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji W ponownym postępowaniu organ winien orzec w przedmiocie opłaty po uzupełnieniu materiału dowodowego sprawy, stosownie do stanowiska Sądu. Mając na względzie wartość przedmiotu sprawy (526,75 zł) Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu sądami administracyjnymi oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).