I SA/Rz 46/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Asesor WSA Jacek Boratyn, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. sprawy ze skarg S.S. i W.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 rok oddala skargi. Zaskarżoną przez S. S. i W. S. decyzją z [...] listopada 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] grudnia 2018 r. nr [...], którą określono podatnikom zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie 4.706 zł. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynikało, że S. S. od 2008 r. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą A.. W 2014 r. faktycznym przedmiotem prowadzonej przez niego działalności była sprzedaż samochodów osobowych i furgonetek oraz używanych mebli. Dla celów rozliczeń w podatku dochodowym prowadził podatkową księgę przychodów i rozchodów; był czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Przeprowadzona u podatnika kontrola podatkowa wykazała nieprawidłowości w zakresie: 1. niezaewidencjonowania przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń, 2. niezaewidencjonowania przychodów ze sprzedaży samochodu Mercedes, 3. zawyżenia kosztów uzyskania przychodu w związku z niedokonaniem korekty kosztów z powodu niezapłacenia faktury za zakup samochodu Porsche, 4. zawyżenia kosztów uzyskania przychodu w związku z dwukrotnym zaewidencjonowaniem tej samej faktury. W dniu 22 stycznia 2018 r. podatnicy złożyli korektę zeznania podatkowego na formularzu PIT-36 uwzględniając tylko zastrzeżenia organu co do niezaewidencjonowania przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń i dwukrotnego zaewidencjonowania tej samej faktury. Wobec tego wszczęto przeciwko nim postępowanie podatkowe. W przekonaniu organu I instancji zbycie samochodu Mercedes E220, nr VIN [...], miało miejsce w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, o której mowa w art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej zwanej: "p.d.o.f."), a dochód uzyskany z jego sprzedaży podlegał zaliczeniu do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3. Przemawiały za tym następujące okoliczności: podatnik m.in. kupował i sprzedawał samochody używane sprowadzane z zagranicy; nabył ww. samochód na podstawie umowy z 27 września 2013 r. za 6.200 Euro; do kraju sprowadził go 4 kwietnia 2014 r.; w maju wstawił go w komis; zbył w czerwcu za 117.632,80 zł; samochód nie został zarejestrowany w kraju; sprzedano go za granicę; samochód był uszkodzony w znacznym zakresie, przed sprzedażą wyremontowany przez podatnika. Nie przedstawiono w toku postępowania dowodów wydatków poniesionych na naprawę, samochód sprzedano z zyskiem (cena zakupu 26.202,44 zł, cena sprzedaży 113.632,80 zł). Podatnik nie korzystał z niego prywatnie. Przy sprzedaży auta korzystał nieodpłatnie z należących do przedsiębiorstwa R. W. strony internetowej w celu zamieszczania ogłoszeń oraz placu, na którym przetrzymywano pojazd przeznaczony do sprzedaży. Z R. W. zawarł umowę komisu, w której oprócz ceny samochodu określono też prowizję komisanta (4.000 zł). Auto sprzedano po upływie 6 miesięcy od dnia nabycia, co miało wpływ na kwestię powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym. Wszystkie te okoliczności w ocenie organu świadczyły o tym, że auta nie nabyto dla celów prywatnych, lecz do dalszej odsprzedaży z zyskiem. Przychodu ze sprzedaży w kwocie 92.384,39 zł netto nie zaewidencjonowano w podatkowej księdze przychodów i rozchodów (wyliczenie s. 8-9). W kwestii nieuregulowania należności za samochód Porsche Cayenne (nr VIN [...], nr rej. [...]) organ ustalił, że podatnik zaewidencjonował w podatkowej księdze przychodów i rozchodów fakturę nr FS/2014/10/02 z 30 października 2014r. wystawioną przez firmę B., o wartości netto 290.243,90 zł, podatek VAT 66.756,10 zł, razem 357.000 zł. Zbywca zeznał w pierwszej kolejności, że pieniądze miał otrzymać przelewem na rachunek bankowy, bez zaliczek. Później oświadczył, że nie odnalazł dowodów przelewu, więc zapłaty dokonano gotówką. Z kolei nabywca (podatnik) zeznał, że gotówkę za samochód przekazał sprzedawcy w kilku ratach. Przedłożył 4 dowody KP opiewające na kwoty 80.000, 82.000, 80.000, 115.000 zł. Samochód podatnik zarejestrował 31 października 2014 r., a zbycie zgłoszono w Starostwie Powiatowym w [...] 3 listopada 2015 r. W ocenie organu przekazywanie ww. kwot w odstępach kilkudniowych (między 7 a 21 listopada 2014 r.) nie miało uzasadnienia gospodarczego, także z uwagi na odległość między [...] a siedzibą sprzedawcy na [...] ([...]). Ponadto w czasie transakcji zapłata środków powyżej 15.000 Euro powinna być realizowana poprzez przelew bankowy, jak tego wymagały przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Nie przedstawiono zatem wiarygodnych dowodów potwierdzających dokonaną zapłatę za ww. samochód. Podatnik powinien więc skorygować koszty prowadzonej działalności o kwotę wynikającą z faktury nr FS/2014/10/02, a nie czyniąc tego zawyżył je w 2014 r. o 290.243,90 zł. W kwestii remanentu organ zauważył, że podatnik powinien ująć w spisie z natury na dzień 1 stycznia 2014 r. samochód Mercedes E220, przez co zaniżono remanent o 26.202,44 zł. W remanencie końcowym na dzień 31 grudnia 2014 r. podatnik wykazał wartość 407.360,91 zł. W spisie ujęto m.in. ww. samochód Porsche o wartości netto 290.243,90 zł. Jednak z uwagi na zakwestionowanie poniesienia wydatków na jego nabycie (brak rzetelnych i prawidłowych dowodów dokumentujących zapłatę za fakturę VAT nr FS/2014/10/02), podatnik zawyżył wartość remanentu końcowego o 290.243,90 zł. Księga podatkowa w zakresie stwierdzonych uchybień okazała się nierzetelna, tj. w zakresie: 1) niezaewidencjonowania przychodu ze sprzedaży samochodu Mercedes E220 w kwocie 92.384,39zł, 2) zawyżenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu zakupu samochodu Porsche o 290.243,90zł, 3) zaniżenia wartości remanentu początkowego o cenę zakupu samochodu Mercedes E220 o kwotę 26.202,44zł, 4) zawyżenie remanentu końcowego o 290.243,90zł, tj. cenę zakupu samochodu Porsche. Prawidłowe rozliczenie podatku z działalności gospodarczej podatnika przedstawiać się powinno w ocenie organu następująco: - przychód 381.536,40zł, - koszty uzyskania przychodu 331.195,06 zł, - dochód 50.341,34zł, - podstawa opodatkowania 26.992 zł, - podatek należny 4.706 zł, - wpłacone zaliczki 656 zł, - podatek do zapłaty 4050 zł. Z uwagi na zwróconą podatnikowi na podstawie złożonego przez niego zeznania nadpłaty w kwocie 1.768,04 zł, kwota do zapłaty wynosi 5.818,04 zł. W odwołaniu podatnik zarzucił organowi brak dostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Podkreślił, że samochód Mercedes zakupił do celów prywatnych, niezwiązanych z działalnością gospodarczą, co potwierdzać mają: umowa kupna z 27 września 2013 r., dokument potwierdzający zapłatę akcyzy z 8 kwietnia 2014 r., ekspertyza techniczna z 7 kwietnia 2014 r., umowa komisu z 5 maja 2014 r. zawarta z R. W.. We wszystkich tych dokumentach figuruje jako osoba prywatna, nie przedsiębiorca. Samochodu nie wprowadził do ewidencji środków trwałych firmy, nie dokonał odliczenia podatku VAT. Wskazywana wartość rynkowa samochodu wzrosła dzięki przeprowadzonym naprawom. Wbrew stanowisku organu samochód pozostawał w jego dyspozycji od września 2013 r., a nie dopiero od kwietnia 2014 r., tyle że przez ten czas nie mógł fizycznie z niego korzystać z uwagi na uszkodzenia. Ponadto w 2014 r. jego przeważającym i podstawowym przedmiotem działalności był krajowy i międzynarodowy transport towarów, a nie sprzedaż samochodów. W kwestii zapłaty ceny za samochód Porsche zwrócił uwagę, że pomiędzy zeznaniami jego i zbywcy pojazdu nie było rozbieżności, tak co do przedmiotu transakcji, jak i zapłaty, która nastąpiła w gotówce, a pojazd odebrał osobiście od K. K. w [...]. Przedłożył dowody KP, na których widnieje podpis zbywcy. W ocenie podatnika wysokość zobowiązania podatkowego została przez niego określona prawidłowo. Opisaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał decyzję I instancji w mocy. Organ odwoławczy podkreślił, że źródła przychodów podlegających ustawie o podatku dochodowym zostały wymienione w art. 10 ust. 1, wśród których wymieniono pozarolniczą działalność gospodarczą (pkt 3). Jej definicję zawiera art. 5a pkt 6 p.d.o.f. Działalnością tą jest zasadniczo aktywność podatnika podejmowana we własnym imieniu, w celu osiągnięcia dochodu/zysku, w sposób zorganizowany (metodyczny, zaplanowany, systematyczny, uporządkowany), ciągły (planowy charakter i stały zamiar wykonywania). Sposób obliczenia dochodu z działalności gospodarczej określa art. 24 ust. 2 p.d.o.f. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że ustalenia i rozstrzygnięcie odnośnie samochodu Mercedes E220 były prawidłowe. Nie podzielił natomiast stanowiska w odniesieniu do nieuznania za koszt uzyskania przychodu wydatku na zakup samochodu Porsche. Zwrócił uwagę, że faktyczny przedmiot działalności podatnika w 2014 r. obejmował handel używanymi samochodami. Z dowodów księgowych wynikało, że w 2014 r. podatnik do celów handlowych miał nabyć 9 pojazdów, z czego sprzedał 5. Samochodu Mercedes E220 nie wprowadził do ewidencji środków trwałych, nie zarejestrował go. Nie przedstawił jednak dostatecznych dowodów świadczących o tym, że samochód nabył jako mienie prywatne, pozwalających odróżnić działania związane z tym samochodem od działań profesjonalnych/zorganizowanych odnoszących się do innych sprzedawanych pojazdów. Pojazd nabył po okazyjnej cenie, naprawił go we własnym zakresie w krótkim czasie, nie zarejestrował auta w kraju pomimo istnienia takiego obowiązku, sprzedał go po osiągnięciu deklarowanego celu - naprawieniu go, za cenę kilkukrotnie wyższą od ceny nabycia. Korzystał ze współpracy z R. W., m.in. w zakresie publikowania ogłoszeń na prowadzonej przez niego stronie internetowej, przechowywał samochody na należącym do niego placu. Tę ostatnią okoliczność potwierdził składając w tym zakresie korektę zeznania podatkowego. Czynności podejmowanych względem samochodu Mercedes E220 nie można było odróżnić od innych, podejmowanych w prowadzonej przez niego działalności. Zachowanie podatnika miało charakter zorganizowany, zaplanowany i nastawiony na osiągnięcie korzyści ekonomicznej/zysku z transakcji. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem podatnika, że do dochodu ze zbycia tego pojazdu mógłby mieć zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) p.d.o.f. (odpłatne zbycie rzeczy ruchomej po upływie 6 miesięcy od jej nabycia, które nastąpiło poza działalnością gospodarczą). W kwestii samochodu Porsche organ odwoławczy podał, że nabycie go należało uznać za bezsporne. Sporny był tylko sposób zapłaty ceny, ponieważ co do samej zapłaty rozbieżności między stronami transakcji nie było. K. K. nie twierdził, że zapłaty nie otrzymał, a organy nie wykazały, że do zapłaty nie doszło. Nie zdołano natomiast podważyć prawdziwości dowodów KP. Ewentualne wątpliwości co do okoliczności faktycznych należało zatem rozstrzygnąć na korzyść przedsiębiorcy. Wydatku tego nie można było zdyskwalifikować na gruncie p.d.o.f. jako kosztu uzyskania przychodu. Skoro podatnik podniósł wydatek na nabycie samochodu Porsche i fakt ten potwierdzono, to miał prawo wydatek 290.243,90 zł uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów za 2014 r. - wykazania w remanencie na dzień 31 grudnia 2014 r. Zmiana stanowiska w tym zakresie nie miała jednak wpływu na wysokość dochodu podatnika za 2014 r. Prawidłowo stwierdzono też zaniżenie przychodów o 3.263,68 zł (wartość nieodpłatnych świadczeń) oraz zawyżenie kosztów o 385,18 zł (dwukrotne zaewidencjonowanie faktury), a nieprawidłowości te nie stanowiły przedmiotu sporu. Podatnik nie wnosił wobec nich zastrzeżeń, uwzględniając je w złożonej korekcie. W ocenie organu odwoławczego dochód podatnika z działalności gospodarczej za 2014 r. wyniósł 50.341,34 zł, dochód z innych źródeł 3.643,50 zł - łącznie 53.948,84 zł, podstawa opodatkowania 26.992 zł, należny podatek 4.706 zł (szczegółowe wyliczenie s.15-16). W skardze podatnicy, domagając się uchylenia wydanych w sprawie decyzji i umorzenia postępowania podatkowego w sprawie opodatkowania przychodu ze sprzedaży samochodu marki Mercedes E220, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania lub wskazania sposobu załatwienia sprawy, zarzucili naruszenie przez organ: 1) art. 10 ust.1 pkt 3p.d.o.f. poprzez jego błędne zastosowanie i nieprawidłowe zakwalifikowanie dokonanej sprzedaży samochodu Mercedes E220 jako źródła przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, 2) art. 45 ust.6 p.d.o.f. poprzez jego błędne zastosowanie i nieprawidłowe ustalenie, że zachodzą przesłanki do określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w innej wysokości niż w kwocie wynikającej z zeznania rocznego, co doprowadziło do błędnego utrzymania w mocy błędnej decyzji I instancji, 3) art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że pomimo ciążącego na podatnikach obowiązku nie zapłacili podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. we właściwej wysokości i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji I instancji, 4) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego, w konsekwencji przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów i poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, skutkujące błędnym przyjęciem, że samochód Mercedes E220 nie został zakupiony do osobistego użytku, lecz w ramach prowadzonej przez S. S. działalności gospodarczej w celu jego dalszej odsprzedaży z zyskiem, co zdaniem organów powinno wiązać się z obowiązkiem zaewidencjonowania przychodu z jego sprzedaży w 2014 r. w kwocie 92.384,39 zł netto jako przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, 5) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zasadniczą kwestią sporną jest sprzedaż samochodu Mercedes E220. W ocenie skarżących, nie jest działalnością gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ocena zgromadzonych dowodów przekroczyła granice swobody, nosi znamiona dowolności. Samochód nabył z zamiarem wykorzystania go do celów prywatnych. Wszystkie części do naprawy nabywał do majątku prywatnego, a wydatków na to nie uwzględnił w rozliczeniach podatkowych. Miał prawo podjąć działania w celu maksymalizacji zysku, także odnośnie mienia prywatnego, w tym jako lokatę kapitału. Wydatki na naprawę samochodu, jego sprowadzenie do kraju, uregulowany podatek akcyzowy niewątpliwie miały wpływ na finalną cenę sprzedaży. Mieściła się ona w ramach czynności zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, a żaden przepis prawa nie określa, po jakim terminie można to uczynić. Sposób naprawy pozostaje w gestii właściciela rzeczy. Sprzedaż za pośrednictwem komisu wynikała tylko z tego, że był on prowadzony przez jego znajomego, a nie z tego, że wcześniej także korzystał z usług R. W.. To, że nie wystąpił do organu podatkowego o zaświadczenie potwierdzające uiszczenie podatku VAT albo braku obowiązku jego uiszczenia w związku ze sprowadzeniem samochodu nie może świadczyć o handlowym charakterze transakcji. Ponadto głównym przedmiotem jego działalności w 2014 r. był transport drogowy, na co posiadał stosowne licencje. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie ze złożonym przez podatnika wyjaśnieniem, jego faktyczna działalność w 2014 r. obejmowała takie czynności, jak zakup samochodów w celach handlowych w okazyjnych cenach, transport takich pojazdów, naprawa – zasadniczo we własnym zakresie, sprzedaż – poprzez komis i stronę internetową należąca do R. W.. Zachowania podejmowane względem samochodu Mercedes E220 odpowiadały temu opisowi, a więc jego profesjonalnemu przedmiotowi aktywności. Zachowania te były zorganizowane, zaplanowane, nastawione na osiągnięcie korzyści ekonomicznej, a nie dla incydentalnej sprzedaży w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W zaistniałym sporze między podatnikami a organem podatkowym Sąd uznał, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji okazało się prawidłowe i zgodne z prawem. Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania względem kontrolowanych decyzji obu instancji środków określonych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a."). Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby bowiem nastąpić w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Może też stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach szczególnych. Żadna z powyższych okoliczności w kontrolowanej sprawie jednak nie zaistniała. Ze stanowiska organów podatkowych wynikało, że podatnicy błędnie rozliczyli dochód za 2014 r. Nie uwzględnili w rozliczeniu podatkowym dochodu uzyskanego ze sprzedaży samochodu Mercedes E220 i kosztów nieodpłatnych świadczeń (zaakceptowanych przez nich w złożonej korekcie zeznania podatkowego, a dotyczących nieodpłatnego korzystania ze strony internetowej i placu do składowania samochodu, a także skorzystania z lawety przy transporcie samochodu z Austrii) oraz dwukrotnego rozliczenia tej samej faktury (nr 03/04/2014, czym zawyżono przychód). Podatnicy uważali zaś, że sprzedaż samochodu (skarga dotyczyła tej kwestii) nastąpiła poza prowadzoną przez S. S. działalnością gospodarczą i była wynikiem sprzedaży składnika majątku prywatnego. Nie jest między stronami sporne to, że S. S. w 2014 r. prowadził działalność gospodarczą i w 2015 r. złożył wraz z żoną zeznanie podatkowe za 2014 r. na formularzu PIT-36, a następnie jego korektę. Nie jest też sporne, że podatnik nabył samochód marki Mercedes E220 i następnie go sprzedał oraz nabył samochód Porsche Cayenne. Sporne było natomiast to, czy sprzedaży auta Mercedes E220 dokonał w ramach działalności gospodarczej(na tej kwestii koncentrowała się skarga), czy też zbył go jako składnik mienia prywatnego niezwiązanego z działalnością gospodarczą, co miało istotny wpływ na określenie źródła przychodu i rozliczenia na gruncie podatku dochodowego tak nabycia jak i sprzedaży pojazdu (w przeciwnym razie, z uwagi na niekwestionowaną przez organy datę nabycia, ustawa o podatku dochodowym nie znajdowałaby zastosowania). W przypadku drugiego samochodu organ I instancji zakwestionował fakt uregulowania ceny pojazdu, ponieważ nie przedstawiono w tym zakresie wiarygodnych dowodów, a tym samym zasadność zaliczenia do kosztów/ujęcia w remanencie na koniec 2014 r. kwoty 290.243,90 zł, ale organ odwoławczy zmienił ocenę w tym zakresie przyjmując, że zgromadzone dowody potwierdzają fakt zakupu, a brak było dowodów wskazujących na nieuregulowanie ceny pojazdu. Ta ostatnia kwestia nie miała jednak wpływu na wymiar podatku, stąd organ odwoławczy utrzymał decyzję I instancji w mocy. W ocenie Sądu w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, znajdującym odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w zachowaniu podatnika zdecydowanie więcej było symptomów przemawiających za handlowym charakterem nabycia i zbycia samochodu Mercedes E220, aniżeli prywatnym. Opisane zachowania związane z datą nabycia i sprowadzenia do kraju, bardzo szybką naprawą i zbyciem, brakiem rejestracji pojazdu, znaczącym wzrostem ceny, brakiem wyjaśnienia/wskazania powodów rezygnacji korzystania z pojazdu dla celów prywatnych, przemawiały za zasadnością przyjętej przez organy kwalifikacji, tj. że zbycie to powiązano z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Podatnik zlecił też rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie wyceny uszkodzonego pojazdu, co w przypadku prywatnego nabycia byłoby zbędne, skoro znany był stan zakupionego, uszkodzonego samochodu. W dostateczny sposób wykazano zatem i uargumentowano powody, dla których transakcji tej nie można było ocenić jako okazjonalnego wyzbycia się składnika prywatnego majątku. Wyrażona ocena nie przekroczyła granic swobodnej oceny dowodów, nie naruszyła dyspozycji art. 191 Ordynacji podatkowej. Taka kwalifikacja wymagała zaś rozliczenia przez organ podatku dochodowego za rok 2014, ponieważ nie objęła jej złożona przez podatników korekta. Całkowicie poza zarzutami skargi pozostawiono natomiast kwestie nieodpłatnych świadczeń (zaakceptowanych w złożonej korekcie zeznania podatkowego) i wadliwie rozliczonej faktury, przez co kontrola tego zagadnienia przez Sąd i pogłębiona analiza czynności organów była zbędna. Wszak nie jest sporne, że podatnik korzystał z usług R. W. (prowadzonej przez niego strony internetowej i placu, na którym przetrzymywano samochody) oraz lawety przy sprowadzeniu auta z Austrii, a prawidłowość dokonanej wyceny tego świadczenia nie budzi zastrzeżeń Sądu; nie budziła także wątpliwości podatników, którzy uwzględnili ją w złożonej korekcie. Ogólnie należało przyjąć, że w przypadku transakcji związanej z samochodem Mercedes E220 działania podatnika były podobne do tych, jakie podejmują przedsiębiorcy i jakie podejmował on względem innych samochodów, którymi handlował. Skarżący nie wykazał w postępowaniu podatkowym, w jaki sposób korzystał z tego pojazdu do celów prywatnych. Byłoby to zresztą trudne, jeżeli nie niemożliwe, skoro pojazd od września 2013 r. do kwietnia 2014 r. przebywał za granicą w stanie uszkodzonym (złożone w aktach zdjęcia i treść opinii rzeczoznawcy pozwalają na wniosek, że jakiekolwiek korzystanie z niego zgodnie z przeznaczeniem nie było możliwe; pojazd nie nadawał się do jazdy). Skarżący nie wskazali powodów, dla których odstąpiono od prywatnego używania pojazdu, tylko zdecydowano się go sprzedać. Nie można brakiem ustaleń w tym zakresie obciążać organów podatkowych, skoro podatnik mógł je przedstawić i naświetlić w łatwy i przystępny dla siebie sposób, a z okoliczności tej chciał wyciągnąć korzystne dla siebie skutki prawnopodatkowe. Stanowisko wyrażone w skardze pozostaje też w opozycji do wyjaśnienia podatnika złożonego w toku postępowania w dniu 5 października 2018 r. Wynika z niego, że w 2014 r. prowadził działalność w zakresie handlu używanymi samochodami (tom II akt podatkowych), samochody sprowadzał sam, korzystał ze strony internetowej R. W., u którego przechowywał też samochody. Transakcja mająca za przedmiot samochód Mercedes E220 wpisywała się zatem w tę aktywność. Samo oświadczenie podatnika, że czynności te podejmował względem składnika majątku prywatnego, było niewystarczające do uznania, że brak jest związku dokonanej transakcji z działalnością gospodarczą. Tak więc zasadnie uznano, że samochód ten stanowił dla podatnika towar handlowy (nie musiał więc być wprowadzany do ewidencji środków trwałych, jako mienie przedsiębiorcy), którego nabycie i sprzedaż powinny być odnotowane w księgach podatkowych, a przychód ze sprzedaży zaliczony do źródła określonego w art. 10 pkt 3 p.d.o.f. Uchybienie podatnika w tym zakresie uzasadniały przeprowadzenie postępowania podatkowego i wydanie decyzji określającej prawidłową wysokość podatku (zobowiązania), w tym uwzględniającą wydatki poniesione na nabycie samochodu jako kosztów uzyskania przychodu. Wydatków na naprawę natomiast nie udowodniono (nie udokumentowano), ale okoliczność ta nie mogła sama w sobie świadczyć o okazjonalnym (prywatnym, a nie zawodowym) charakterze zbycia pojazdu. Samo rozliczenie podatku także nie budziło wątpliwości co do poprawności arytmetycznej. Analiza przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na prawidłowość dokonanego przez organy rozliczenia, przy uwzględnieniu zmienionego stanowiska przez organ odwoławczy w kwestii udokumentowania zapłaty za samochód Porsche. Źródła dochodu określone zostały w art. 10 p.d.o.f., a wśród nich wymieniono pozarolniczą działalność gospodarczą. Pod pojęciem działalności gospodarczej na gruncie tej ustawy rozumie się działalność zarobkową (m.in. handlową i usługową), prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 (art. 5a pkt 6 p.d.o.f.). Na związek przychodów z tym źródłem może wskazywać, rozpatrywany łącznie, zespół powiązanych ze sobą, nastawionych na zysk, działań uporządkowanych, metodycznych, zaplanowanych w kwestii realizacji poszczególnych etapów/przedsięwzięć, w szczególności powtarzalnych i wielokrotnych. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W szczególności brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego i materialnego. Dlatego skargę jako niezasadną oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a.