III OSK 3085/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 3029/19 w sprawie ze skargi K. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę w całości, II. zasądza od K. S.A. z siedzibą w L. na rzecz Głównego Inspektora Ochrony Środowiska kwotę 2000 (słownie: dwa tysiące) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 3029/19, którym uchylono decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia K. S.A. z siedzibą w L. kary pieniężnej oraz zasądzono od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: W dniach 6 - 26 lipca 2010 r. L. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę w K. Sp. z o.o. z siedzibą w L., podczas której ustalono, że Spółka prowadzi działalność polegającą na wywozie odpadów komunalnych, z terenu miasta, sprzątaniu ulic oraz zarządzaniu cmentarzami. Spółka dysponuje decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] 2003 r. nr [...] zezwalającą na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w procesie R3 (recykling lub regeneracja substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (włączając kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania) w [...] oraz decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] 2004 r. nr [...], zezwalającą na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w procesie R14 (inne działania polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub części) w Zakładzie [...]. Posiadane przez stronę zezwolenia na odzysk odpadów nie uwzględniają nowych linii do odzysku odpadów, powstałych po 2004 r. Ww. ustalenia odnotowano w protokole kontroli, znak: [...], podpisanym w dniu [...] 2010 r. przez kontrolującego i kontrolowanego bez zastrzeżeń. Decyzją z dnia [...] 2013 r., nr [...] L. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył Spółce, na podstawie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243, z późn. zm., dalej ustawa o odpadach), karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów bez wymaganego zezwolenia. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka K. z siedzibą w L. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] 2016 r., nr [...] uchylił decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2013 r. w części dotyczącej oznaczenia strony w ten sposób, że zastąpił wyrazy "K. Sp. z o.o., ul. W. [...] L." wyrazami "K. S.A., ul. W. [...] L.", a w pozostałej części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie wystąpiły przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 79b ust.2 pkt 5 ustawy o odpadach. Z przeprowadzonej kontroli wynikało, że Spółka posiadała uregulowany stan formalno-prawny w zakresie odzysku odpadów, jednakże posiadane zezwolenia dotyczyły prowadzenia działalności w zakresie odzysku odpadów w procesie R3 (recykling lub regeneracja substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (włączając kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania)) w [...] oraz w procesie R14 (inne działania polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub części) w Zakładzie [...]. Prowadzona przez stronę działalność polegająca na segregacji zmieszanych odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01, a także frakcji suchej odpadów komunalnych o kodzie 20 01 99 stanowi odzysk odpadów, w rozumieniu przytoczonej powyżej definicji. Odzysk ten należało zaklasyfikować jako proces R15, tj. przetwarzanie odpadów, w celu ich przygotowania do odzysku, w tym do recyklingu. W ocenie organu Spółka prowadziła więc działalność w zakresie odzysku w procesie R15, na co nie posiadała zezwolenia. Powyższe zostało stwierdzone podczas kontroli i udokumentowane w protokole kontroli, znak: [...], do którego strona nie wniosła zastrzeżeń. Dokonując zaś segregacji odpadów w celu ich przygotowania do produkcji paliwa alternatywnego, Spółka prowadziła działalność stanowiącą odzysk odpadów w procesie R15, nie posiadając uregulowanego stanu formalno - prawnego w tym zakresie. Argumenty strony, dotyczące nieprawidłowego zakwalifikowania w/w procesu jako odzysk są więc całkowicie chybione. Zdaniem organu odmowa wydania zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów w przedmiotowym zakresie przez Prezydenta Miasta L. nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Nie posiadając zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów o kodach 20 03 01, i 20 01 99 w procesie R15, Spółka nie powinna rozpoczynać przedmiotowej działalności. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że z przekazanych przez stronę pismem z dnia [...] 2015 r. kart ewidencji odpadów wynikało, iż Spółka w okresie od [...] do [...] 2010 r. prowadziła odzysk w procesie R3 odpadów o kodach 03 01 05 (trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir inne niż w 03 01 04), 02 03 80 (wytłoki, osady i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych), niewymienionych w posiadanej decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] 2003 r., zezwalającej na odzysk odpadów w procesie R3. Dalej organ odwoławczy zauważył, że L. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nieprawidłowo oznaczył adresata swojej decyzji, nakładając przedmiotową karę pieniężną na spółkę K. Sp. z o.o. w L., która uległa przekształceniu w K. S.A. w L. Zatem K. S.A. z/s w L., na zasadzie sukcesji uniwersalnej, przewidzianej w art. 494 § 1 i 2 k.s.h., stała się podmiotem wszystkich praw i obowiązków spółki przejętej. Uchybienie to pociągnęło za sobą konieczność zreformowania decyzji organu I instancji w stosownym zakresie. Od powyższej decyzji Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 697/17 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Spółki K., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3198/17uchylił zaskarżony wyrok z dnia 30 sierpnia 2017 r. oraz przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wyjaśnił, że wbrew stanowisku organu II instancji, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie bez znaczenia był fakt wydania przez Prezydenta Miasta L. decyzji z dnia [...] 2010 r. odmawiającej (w pkt 23) wydania zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów w procesie R15, tj. przetwarzania odpadów w celu ich przygotowania do odzysku, w tym do recyclingu. W tym bowiem zakresie Prezydent Miasta L. przyjął, że przedstawiony sposób gospodarowania odpadami nie wypełnia określonych przez ustawodawcę przesłanek procesu odzysku. Sąd I instancji słusznie zatem uznał, iż ta okoliczność winna być należycie wyjaśniona i prawidłowo wywiódł, że w odniesieniu do tej kwestii organy naruszyły art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Trafnie przy tym podkreślił, że z punktu widzenia interesu strony i zasady zaufania do organów administracji publicznej niedopuszczalnym jest istnienie w obrocie prawnym dwóch przeciwstawnych stanowisk organów w odniesieniu do tego samego zagadnienia. Nie może być bowiem tak, że dany podmiot jest karany za działanie uznane za prowadzenie bez zezwolenia procesu odzysku R15, a kiedy zwraca się o wydanie zezwolenia na jego prowadzenie spotyka się z odmową, bowiem w ocenie właściwego do wydania stosownego zezwolenia organu takie działanie nie jest procesem R15. Za uzasadniony natomiast NSA uznał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach, w powiązaniu z protokołem kontroli i kartami ewidencji odpadów. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji zasygnalizował jedynie, że z przekazanych przez stronę pismem z dnia [...] 2015 r. kart ewidencji odpadów wynikało, iż strona w okresie od [...] do [...] 2010 r. prowadziła odzysk w procesie odpadów o kodach niewymienionych w decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] 2003 r. Pomimo dostrzeżenia tej kwestii, Sąd I instancji jej nie rozważył i nie ocenił, czy miała ona wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd ten, w ocenie NSA winien rozważyć wspomnianą kwestię i ocenić, czy stanowisko organu w tym zakresie jest trafne, a jeżeli tak, to czy samo to naruszenie mogło być wystarczającą podstawą do wymierzenia kary pieniężnej. Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 2 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 3029/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia Spółce kary pieniężnej oraz zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji zaznaczył, że sprawę rozpoznaje ponownie i podniósł, że w postępowaniu odwoławczym nie wyjaśniono w sposób dostatecznie wyczerpujący, czy w sprawie istotnie doszło do nielegalnego prowadzenia przez Spółkę odzysku odpadów w procesie R3 w zakresie nieujętym w decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] 2003 r., stanowiącego delikt administracyjny, o którym mowa w art. 79b ust.2 pkt 5 ustawy o odpadach. Odnosząc się do zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w wyroku z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3198/17, z których wynikała konieczność ocenienia przez Sąd I instancji, czy Spółka dopuściła się zarzucanego jej przez organy nielegalnego prowadzenia odzysku odpadów w procesie R3, a jeżeli fakt taki miał miejsce, to czy stanowił on samodzielną przesłankę do wymierzenia kary, z art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (co przesądzałoby o konieczności oddalenia skargi na decyzji GIOŚ niezależnie od uchybień decyzji, związanych z wyjaśnieniem kwestii ewentualnego nielegalnego prowadzenia przez Spółkę odzysku odpadów w procesie R15), Sąd I instancji wyjaśnił, że zważywszy na ustalenie przez ustawodawcę jednolitej, sztywnej stawki kary przewidzianej w art. 79b ust.2 pkt 5 ustawy o odpadach (tj. 10 000 zł), abstrahującej od liczby czynów, składających się na stypizowany w tym przepisie delikt administracyjny, iż pozytywna weryfikacja tezy, o której mowa powyżej (dotyczącej nielegalnego prowadzenia odzysku odpadów w procesie R3), znosiłaby konieczność (stwierdzoną w wydanych w sprawie poprzednich wyrokach sądów obu instancji) zweryfikowania przez organy dotychczasowych ustaleń w zakresie nielegalnego prowadzenia przez Spółkę odzysku odpadów w procesie R15. Co do zasady bowiem ewentualny brak przesłanek faktycznych do obciążania Spółki odpowiedzialnością z art. 79b ust.2 pkt 5 ustawy o odpadach ściśle za wadliwe prowadzenie odpadów w procesie R15, nie wpływałby w żaden sposób na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (wystarczającą przesłankę do ukarania Spółki stanowiłoby bowiem uchybienie w zakresie odzysku odpadów w procesie R3). Dalej Sąd I instancji zauważył, że w przedmiotowej sprawie poza sporem było to, iż Spółka posiadała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w procesie R3 (recykling lub regeneracja substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (włączając kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania) w K. (decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] 2003 r., znak: [...]). Pismem z dnia [...] 2015 r. Spółka przedłożyła organowi kopie karty ewidencji odpadów, z których wynika, iż w okresie objętym kontrolą poddawała odzyskowi w procesie R3 odpady o kodzie 03 01 05 (trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir inne niż w 03 01 04), 02 03 80 (wytłoki, osady i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych), 02 03 82 (odpady tytoniowe), 20 02 01 (odpady ulegające biodegradacji) i 20 03 02 (odpady z targowisk). Organ uznał, iż z przekazanych przy w/w kart ewidencji odpadów wynikało, iż w okresie od [...] do [...] 2010 r. Spółka prowadziła odzysk w procesie R3 odpadów o kodach 03 01 05 (trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir inne niż w 03 01 04), 02 03 80 (wytłoki, osady i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych), niewymienionych w posiadanej decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] 2003 r., zezwalającej na odzysk odpadów w procesie R3. Ustalenie to stanowiło przesłankę do przyjęcia, iż działania Spółki w zakresie poddawania odpadów odzyskowi w procesie R3 (w części wykraczającej poza uzyskane zezwolenie) spełniają znamiona wskazane w art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach. Spółka nie zgodziła się jednak z taką oceną stanu faktycznego sprawy, podnosząc, że istotą działań, jakie pomiędzy [...] a [...] 2010 r. podejmowała w stosunku do takich odpadów, jak ścinki drewniane, czy też inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych, nie było poddawanie ich odzyskowi w procesie R3. Odpady te były bowiem odbierane i składowane wyłącznie w celu wzmocnienia struktury pryzmy kompostowni dynamicznej, która została uruchomiona w [...] 2010 r. na podstawie stosownego zezwolenia. Jednocześnie zwróciła uwagę, że urzędowy wzór karty przyjęcia odpadów oraz karty ewidencji odpadów nie pozwalał na czytelne odzwierciedlenie tego rodzaju specyficznego stanu rzeczy. Sąd I instancji podkreślił, że co prawda powyższą argumentację Spółka podniosła dopiero w postępowaniu sądowym, koncentrując się w odwołaniu na kwestionowaniu ustaleń L. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska co do poddawania odpadów odzyskowi w procesie R15, niemniej jednak Sąd uznał to na organie ciążący administracji obowiązek wyświetlenia prawdy materialnej i ta kwestia powinna być przedmiotem oceny organu odwoławczego. W przypadku zaś ewentualnego uznania przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, iż Spółce nie można przypisać deliktu stypizowanego w art.79b ust.2 pkt 5 ustawy o odpadach w odniesieniu do odzysku odpadów w procesie R3, organ ten będzie zobowiązany do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego (stosownie do wskazań wydanego w sprawie wyroku NSA) w przedmiocie zarzucanego Spółce nielegalnego prowadzenia odzysku odpadów w procesie R15. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Główny Inspektor Ochrony Środowiska wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.: 1. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej k.p.a., w zw. z art. 36 i 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach przez nieprawidłowe ich zastosowanie i nieuprawnione uchylenie decyzji organu II instancji, przez błędne uznanie, że "(...) nie wyjaśniono w sposób dostatecznie wyczerpujący, czy w sprawie istotnie doszło do nielegalnego prowadzenia przez Skarżącą odzysku odpadów w procesie R3 w zakresie nieujętym w decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] 2003 r., stanowiącego delikt administracyjny, o którym mowa w art. 79b ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach" w sytuacji gdy: - z dokumentu urzędowego w postaci protokołu kontroli nr [...], podpisanego przez stronę bez zastrzeżeń i niekwestionowanego, wynikało, że strona prowadziła w 2009 r. odzysk w procesie R3 odpadów o kodach 02 03 80, 03 01 05, a kody te nie były objęte decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] 2003 r., znak: [...], - z pisma strony z dnia [...] 2015 r. wynikało, że strona przedkłada karty ewidencji odpadów, obejmujące odpady, które zostały poddane procesowi odzysku w procesie R3, - z kart ewidencji odpadów nr 19, 20 i 27, które strona miała obowiązek prowadzić rzetelnie wynikało, że prowadziła odzysk w procesie R3 odpadów o kodach 02 03 80, 02 06 02, 03 01 05 a kody te nie były objęte decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] 2003 r., znak: [...], - ze zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów za 2009 r. wynikało, że strona prowadziła odzysk w procesie R3 odpadów o kodach 02 03 80, 03 01 05 a kody te nie były objęte decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] 2003 r., znak: [...], a których to dokumentów strona nie kwestionowała, co należało uznać za naruszenie stanowiące podstawę wymierzenia obligatoryjnej, administracyjnej kary pieniężnej w trybie art. 79b ust.2 pkt 5 ustawy o odpadach, stąd brak było podstaw żeby prowadzić dodatkowe postępowanie w powyższym zakresie i okoliczności dokonania naruszenia dodatkowo wyjaśniać. 2. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a., w zw. z art. 36 ustawy o odpadach przez nieprawidłowe ich zastosowanie i odmówienie wiarygodności dokumentom w postaci kart przekazania odpadów, protokołu z kontroli czy zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów w sytuacji gdy dokumenty te stanowią dowód na okoliczność tego co zostało w nich zawarte oraz brak jest innych dowodów obalających okoliczności zawarte w ww. dokumentach, stąd brak było podstaw, aby kwestionować okoliczności ustalone na ich podstawie i pozbawiać ich mocy dowodowej. 3. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 i 136 k.p.a., w zw. z art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach przez nieprawidłowe ich zastosowanie i nieuprawnione uchylenie decyzji organu II instancji, przez błędne uznanie, że okoliczności naruszenia nie zostały dostatecznie wyjaśnione w sytuacji gdy w sposób prawidłowo zebrano materiał dowodowy w sprawie, materiał dowodowy, w tym zebrany w trakcie prowadzonego przez organ odwoławczy postępowania dowodowego uzupełniającego, potwierdza dokonane naruszenia, wyjaśnienia w tym zakresie znalazły się w decyzji organu II instancji, strona nie kwestionowała ani okoliczności wynikających z dokumentów ani faktu dokonania naruszenia, stąd brak było podstaw do prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w sprawie. Pismem z dnia [...] 2020 r. Spółka K. z siedzibą w L. złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc w niej o jej oddalenie i zasądzenie od organu na rzecz Spółki kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329) – powoływanej dalej jako "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Jednocześnie w niniejszej sprawie uwzględnić należy fakt, że stanowi ona po raz drugi przedmiot rozpoznania w ramach skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2017 r. Wojewódzkie Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi K. S.A. z siedzibą w L, uchylił decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2016 r. i poprzedzającą ją decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2013 r. wymierzającą spółce karę pieniężną na podstawie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach za prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów bez wymaganego zezwolenia. Natomiast wyrokiem z dnia 14 listopada 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska uchylił z kolei wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2017 r. i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. Przy tak ustalonym przebiegu dotychczasowego postępowania sądowoadministracyjnego przez dokonaniem oceny wniesionej skargi kasacyjnej należy zwrócić uwagę na treść art. 153 p.p.s.a. i art. 190 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a., gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny w związku z wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku, w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. sąd ten związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez sąd kasacyjny. Unormowanie art. 153 p.p.s.a. stanowi natomiast, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia , a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zgodnie z art. 193 p.p.s.a. powołany przepis ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postepowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Podkreślić również należy, że przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekający ponownie w danej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże ich w sprawie. We wspomnianym wyroku z dnia 14 listopada 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie jest bez znaczenia fakt wydania przez Prezydenta Miasta L. decyzji z dnia [...] 2020 r. odmawiającej wydania zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów w procesie R 15, tj. przetwarzania odpadów w celu ich przygotowania do odzysku, w tym recyklingu, w której to decyzji organ stwierdził, że przedstawiony sposób gospodarowania odpadami nie wypełnia określonych przez ustawodawcę przesłanek odzysku. Trafnie Sąd I instancji uznał, iż okoliczność ta winna zostać należycie wyjaśniona i prawidłowo wywiódł, że w odniesieniu do tej kwestii organy naruszyły art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Z punktu widzenia interesu strony i zasady zaufania do organów administracji publicznej niedopuszczalne jest istnienie w obrocie prawnym dwóch przeciwstawnych stanowisk organów w odniesieniu do tego samego zagadnienia. Przypomnieć należy, że w tym zakresie spór dotyczył konieczności uzyskania przez skarżącą spółkę zezwolenia na prowadzenie segregacji zmieszanych odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01, a także frakcji suchej odpadów komunalnych o kodzie 20 01 99, co organ zakwalifikował jako proces R15, tj. przetwarzanie odpadów w celu przygotowania do odzysku, w tym recyklingu, na co Spółka nie posiadała zezwolenia i stanowiło to jedną z podstaw wymierzenia kary pieniężnej. Jednocześnie przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach, a sprowadzające się do braku odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do kwestii prowadzenia przez stronę w okresie od [...] do [...] 2010 r. odzysku w procesie R3 odpadów o kodach 03 01 05 (trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i forniry inne niż 03 0104), 02 03 08 wytłoki, osady, i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych) nie wymienionych w posiadanej decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] 2003 r. zezwalającej na odzysk odpadów w procesie R3. Z dalszej części uzasadnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikało, że Sąd I instancji winien rozważyć czy stanowisko organu w tym zakresie jest trafne, a jeżeli tak, czy samo to naruszenie mogło być wystarczającą podstawą do wymierzenia kary pieniężnej. Mając na uwadze tak przestawione stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 14 listopada 2019 r., którym zgodnie z art. 153 p.p.s.a. związany był nie tylko Sąd I instancji ponownie rozpatrując skargę, ale także Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący obecnie wniesioną skargę kasacyjną przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w granicach podniesionych zarzutów, jej merytoryczną ocenę należało rozpocząć od wykładni art. 79b ust. 2 pkt 5 odpadach, który to przepis stanowił podstawę wymierzenia kary pieniężnej. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach, jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków, podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Mając na uwadze brzmienie przytoczonego przepisu, uznać należy, iż przesłanką materialnoprawną wymierzenia kary pieniężnej na podstawie tego przepisu jest stwierdzony przez organ administracji publicznej brak posiadania przez prowadzącego działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów wymaganego zezwolenia. W przypadku stwierdzenia przez właściwy organ, że posiadacz odpadów lub transportujący odpady dopuścił się naruszenia polegającego na zbieraniu, transporcie, odzysku lub unieszkodliwianiu odpadów w warunkach braku zezwolenia na dany rodzaj działalności, lub w sytuacji posiadania stosownego zezwolenia na dany rodzaj działalności, lecz zezwolenie to nie obejmowało danego rodzaju odpadów albo dokonania jednego z tych działań niezgodnie z warunkami udzielonego zezwolenia, to nakłada się karę pieniężną w wysokości określonej w tym przepisie przez ustawodawcę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, treść powołanego przepisu należy rozumieć w ten sposób, że podmiot dopuścił się naruszenia w zakresie chociażby jednej ze wskazanych w tym przepisie form działalności obejmującej odpady. Przechodząc do oceny zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., dotyczących błędnego uznania przez Sąd I instancji braku wyjaśnienia w sposób dostatecznie wyczerpujący przez organy, czy w sprawie doszło do nielegalnego prowadzenia przez spółkę odzysku odpadów o kodach 02 03 80 i 03 01 05 w procesie R3 w zakresie nieujętym w decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] 2003 r. stwierdzić należy, że zasługują one na uwzględnienie. Stwierdzić należy, że działania kontrolne prowadzone przez inspektorów Inspekcji Ochrony Środowiska uregulowane zostały w rozdziale 3 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska. Zawarte we wskazanym rozdziale przepisy określają między innymi organy uprawnione do przeprowadzania kontroli czy to planowych czy też pozaplanowych, uprawnienia inspektorów w toku kontroli, wskazują jakie inne osoby – pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska posiadają uprawnienia do uczestniczenia w przeprowadzanych kontrolach, obowiązkach kierowników i pracowników kontrolowanych jednostek. Jednocześnie zgodnie z art. 11 powołanej ustawy z czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, którego jeden egzemplarz doręcza kierownikowi kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowanej osobie fizycznej (ust.1). Protokół taki podpisują inspektor i kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, którzy mogą wnieść do protokołu umotywowane zastrzeżenia i uwagi (art. 11 ust.2). Jednocześnie w art. 11 ust. 3 ustawodawca wskazał, że w razie odmowy podpisania protokołu z kontroli przez kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowaną osobę fizyczną, inspektor czyni o tym wzmiankę w protokole, a odmawiający podpisu może w terminie 7 dni przedstawić swoje stanowisko na piśmie właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska. Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w zakresie ich działania, protokół stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół kontroli korzysta z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest jak już wyżej wskazano domniemanie prawdziwości jego stwierdzeń. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny, który w późniejszym okresie może być trudny do ustalenia. Protokół kontroli korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia, w tym co do przedstawionych w nim ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia podejmowania dalszych czynności przez organy przeprowadzające kontrolę. Protokół kontroli obrazuje stan faktyczny, który może być trudny później do odtworzenia. Ta okoliczność stanowiła również podstawę do ustalenia przez prawodawcę procedury sporządzania takiego dokumentu zapewniającego podmiotowi kontrolowanemu zapoznanie się z jego treścią, przyznaniu uprawnienia do wniesienia umotywowanych zastrzeżeń i uwag i jego podpisanie, a nawet możliwość odmowy jego podpisania i przedstawienia w zakreślonym terminie swojego stanowiska. Domniemanie prawdziwości treści dokumentu urzędowego jakim niewątpliwie jest protokół z kontroli sporządzony przez inspektorów Inspekcji Ochrony Środowiska w oparciu o art. 11 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska nie oznacza, że strona nie może obalić domniemania jego zgodności z prawdą, ale jedynie poprzez przeprowadzenie dowodu przeciwko jego treści. Dokonując analizy zgromadzonego przez organy materiału dowodowego w zakresie dotyczącym prowadzenia odzysku odpadów o kodach 02 03 80 oraz 03 01 05 w procesie R3, które nie były objęte decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] 2003 r. stwierdzić należy, że w trakcie przeprowadzonej w dniach [...] i [...] 2010 r. kontroli ustalono, że na terenie kontrolowanego zakładu usytuowana jest kompostowania odkryta pryzmowa, w której kompostowane są selektywnie zbierane odpady zielone. Przeprowadzający kontrolę inspektorzy stwierdzili, że znajdują się tam między innymi odpady o kodzie 02 0380- wytłoki, osady i inne odpady z przetwórstwa spożywczego. Powyższe zostało opisane w pkt 1.2.6 protokołu strona 11. W dalszej części protokołu w pkt 3.1 rodzaje i ilość odpadów zbieranych pod poz. 1 wymieniono odpady o kodzie 02 03 80 w ilości w 2009r (Mg) 552,03, a pod poz. 5 odpady o kodzie 03 01 05 -trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i forniry inne niż wymienione w 03 01 04 w ilości w 2009r. (Mg) 6,58. Również odpady o kodzie 02 03 80 wskazano w punkcie 3.2 protokołu jako odpady poddane odzyskowi, wskazując jednocześnie na brak posiadania przez skarżącą spółkę zezwolenia na prowadzenie ich odzysku. Jak zasadnie podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiciel kontrolowanej spółki protokół kontroli z powyższymi ustaleniami podpisał i nie wniósł zastrzeżeń. Fakt prowadzenia przez spółkę odzysku odpadów o kodach 02 03 80 i 03 01 05 znajduje także potwierdzenie w przedłożonych przez spółkę na żądanie organu zbiorczych zestawieniach danych o rodzaju i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów za rok sprawozdawczy 2009, w których odpady o wskazanych wyżej kodach wymieniono w dziale 4 zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości zebranych odpadach, a nadto odpady o kodzie 02 03 80 zostały wymienione w dziale 5 zestawienia – zawierającego dane dotyczące rodzaju i ilości odpadów poddanych odzyskowi w procesie R3. Zwrócić należy również uwagę na przedłożone przez stronę kopie kart ewidencji odpadów poddawanych odzyskowi za okres od [...] 2010 r. do [...] 2010 r. Z przekazanych kart ewidencji odpadów wynikało, że strona prowadziła odzysk w procesie R3 odpadów o kodzie 03 01 05 (karta 27) 02 03 80 – karta 19 i o kodzie 02 06 02 – karta 20. Karty te prowadziła i wypełniała skarżąca spółka i podawano w nich zarówno kod odpadów, posiadacza odpadów, prowadzoną działalność w zakresie odzysku oraz metodę odzysku, jak i masę odpadów. Oceniając wiarygodność powyższych dokumentów w oparciu, o które organy ustaliły, że spółka podawała odpady o kodach 02 03 80 i 03 01 05 odzyskowi w procesie R3, wskazać należy na zgodność danych zawartych w tych dokumentach. Zatem informacje w nich zawarte należy uznać za wiarygodne i potwierdzające sposób prowadzenia działalności w zakresie odzysku odpadów w procesie R3 z naruszeniem zezwolenia udzielonego decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] 2003 r., które nie obejmowało swoją treścią odpadów o kodach 02 03 80 i 03 01 05. Zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej, że w toku całego postępowania administracyjnego oraz w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego do rozprawy sądowej, która odbyła się przed Sądem I instancji w dniu 20 lutego 2020 r. przedstawiciele K. S.A. z siedzibą w L. nie kwestionowali powyższych ustaleń dotyczących poddawania w okresie pomiędzy [...] a [...] 2010 r. odzyskowi w procesie R3 odpadów o wyżej wskazanych kodach oraz wiarygodności przedstawionych wyżej dokumentów, w oparciu o które organy dokonały ustaleń istotnych do rozstrzygnięcia sprawy. W piśmie noszącym datę [...] 2015 r. zatytułowanym uzupełnienie odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, Spółka dołączając do niego kopie kart ewidencji odpadów poddawanych procesowi odzysku w roku 2010 jednocześnie stwierdziła: "Wskazujemy jednocześnie, że karty obejmują jedynie odpady, które zostały poddane procesowi odzysku do w rozumieniu przepisów ustawy". Treść tych dokumentów pozostaje w całkowitej sprzeczności z oświadczeniem strony złożonym na rozprawie sądowej w dniu [...] 2020 r., zgodnie z którym w okresie od kwietnia do października 2010 r. strona skarżąca nie poddawała odzyskowi w procesie R3 ani ścinek drewnianych, ani innych odpadów z przetwórstwa produktów roślinnych. Nie zasługuje również na uwzględnienie podniesiony na rozprawie zarzut dotyczący wątpliwości co do sposobu wypełnienia kart ewidencyjnych odpadów, w szczególności gdy uwzględni się, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą związaną z gospodarowaniem odpadami co najmniej od 2003 r. (uwzględniając przekształcenia podmiotowe). Mając powyższe na uwadze na uwzględnienie zasługuje również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. dotyczący błędnego zakwestionowania oceny wiarygodności dokumentów w postaci kart ewidencji odpadów, protokołu z kontroli czy zbiorczego zestawienia danych o rodzaju i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów. Jak już wyżej wskazano w dokumentach tych przedstawiono nie tylko ustalenia poczynione przez inspektorów Inspekcji Ochrony Środowiska, które przez Spółkę nie zostały zakwestionowane w trybie określonym w art. 11 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska, ale także w toku całego postępowania administracyjnego nie przedstawiono dowodów podważających wiarygodność tych dokumentów. To samo odnosi się do trwającego ponad 5 lat postępowania sądowoadministracyjnego. Twierdzenia podniesione w trakcie rozprawy sądowej w dniu 20 lutego 2020 r. nie zostały potwierdzone żadnym dowodem, czy też chociażby wskazaniem, że taki dowód znajduje się w posiadaniu spółki. Dopuszczalne jest prowadzenie dowodów przeciwko treści dokumentu urzędowego w trybie art. 76 § 3 k.p.a., jednakże skuteczność takiego działania wymaga konkretnych dowodów, czy wniosków dowodowych. Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego, albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, powinna tę okoliczność udowodnić. Ograniczenie się do gołosłownego kontentowania treści protokołu kontroli, przy jednoczesnym zarzucaniu organowi niewyjaśnienia stanu faktycznego, nie może przynieść oczekiwanych przez Spółkę skutków. Kwestionowanie okoliczności wskazanych w protokole, a dotyczących prowadzenia odzysku w procesie R3 odpadów o kodzie 02 03 80 i 03 01 05 w okolicznościach niniejszej sprawy należy postrzegać wyłącznie jako strategię procesową. Powyższe rozważania prowadzą do stwierdzenia, że chybione są wątpliwości Sądu I instancji, co do braku dokonania ze strony organów wiarygodnych wyjaśnień dotyczących prowadzenia przez skarżącą Spółkę odzysku odpadów w procesie R3, na które to odpady Spółka nie posiadała stosowanego zezwolenia, a dotyczy to odpadów o kodzie 02 03 80 i 03 01 05. Wynika to jednoznacznie z treści decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] 2003 r. w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w kompostowni odpadów organicznych typu pryzmowego położonej przy ulicy M. [...] w L. W decyzji tej nie wymieniono odpadów o wspomnianych kodach przewidzianych do odzysku. Tym samym kompostowanie odpadów o kodach 02 03 80 i 03 01 05 stanowiło wyczerpanie dyspozycji art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy odpadach, zgodnie z którym w przypadku, gdy posiadacz odpadów lub transportujący odpady dopuścił się naruszenia polegającego na zbieraniu, transporcie, odzysku lub unieszkodliwianiu odpadów w warunkach braku zezwolenia na dany rodzaj działalności, lub w sytuacji posiadania stosownego zezwolenia na dany rodzaj działalności, lecz zezwolenie to nie obejmuje danego rodzaju odpadów, to podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Spółka K. S.A. z siedzibą w L. dopuściła się naruszenia polegającego na prowadzeniu odzysku w procesie R3 odpadów o kodzie 02 03 80 i 03 01 05, których to odpadów nie obejmowało posiadane przez tą Spółkę zezwolenie wyżej opisane. Przeprowadzone w tym zakresie postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, zostało przeprowadzone z zachowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Dokonana przez organy ocena zgromadzonego materiału dowodowego została przeprowadzona przy uwzględnieniu całego zgromadzonego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organy umożliwiły stronie przedłożenie dowodów pozwalających na dokonanie ustaleń dotyczących istotnych do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i wypowiedzenia się do co całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Uzasadnienie decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Skoro zgromadzony materiał dowodowy pozwala przyjąć, że działanie Spółki wypełnia jedną ze wskazanych form naruszenia, o której mowa w art. 79b ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, zobowiązującą organ administracji publicznej do nałożenia kary pieniężnej, zbędne jest prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego mającego na celu zweryfikowanie przez organy ustaleń dotyczących nielegalnego prowadzenia odzysku odpadów w procesie R15, na który to rodzaj działalności spółka nie posiadała zezwolenia. Przepis art. 79b ust. 2 pkt 5 o odpadach przewiduje sztywne stawki kar pieniężnych, abstrahujące od liczby czynów składających się na określony w tym przepisie delikt administracyjny. Wniesiona skarga kasacyjna skutecznie podważyła rozumowanie Sądu I instancji w aspekcie stwierdzenia naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego, jak i przepisów prawa materialnego, a jak wynika z akt sprawy administracyjnej istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. postanowił rozpoznać skargę przez uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wskazać należy, że zgodnie z art. 246 ustawy z dnia 23 stycznia 2013 r. o odpadach, w sprawach wszczętych i niezakończonych w chwili wejścia w życie nowej ustawy odpadach co nastąpiło w dniu 23 stycznia 2013 r. stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu, co obligowało Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, który rozpoznawał niniejszą sprawę jako organ II instancji, do stosowania przepisów o karach pieniężnych uchylonej ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Zasądzono od strony skarżącej K. S.A. z siedzibą w L. na rzecz Głównego Inspektora Ochrony Środowiska tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego kwotę 2000 zł, tj. 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej oraz kwotę 1800 zł tytułem zwrotu wynagrodzenia pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U z 2018r., poz. 265).