I SA/Gd 167/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi Gminy na decyzję Zarządu Województwa z dnia 17 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie nadpłaty odsetek oddala skargę. W dniu 29 kwietnia zawarto umowę o dofinansowanie projektu pn. "Kompleksowe uporządkowanie gospodarki ściekowej w Gminie - etap I" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa na lata 2007-2013 pomiędzy Województwem, a beneficjentem - Gminą. Zgodnie z zapisami umowy o dofinansowanie projektu i aneksami beneficjent otrzymał na realizację ww. projektu środki z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w kwocie łącznej nieprzekraczającej 4.100.000,00 zł. We wniosku o dofinansowanie beneficjent oświadczył, że nie może odzyskać w żaden sposób poniesionego w ramach realizacji dofinansowanego projektu kosztu podatku od towarów i usługi, jednocześnie zobowiązał się do zwrotu zrefundowanej w ramach projektu części poniesionego podatku VAT, jeżeli zaistnieją przesłanki umożliwiające odzyskanie tego podatku zgodnie z ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Podpisując umowę o dofinansowanie, beneficjent zobowiązał się do składania do Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa na lata 2007-2013 corocznie, wraz z pierwszym wnioskiem o płatność w danym roku, oświadczenia o kwalifikowalności podatku VAT (§ 6 ust. 4 umowy). W wymaganych oświadczeniach o kwalifikowalności podatku VAT: z dnia 1 grudnia 2011 r., 27 stycznia 2012 r. i 30 stycznia 2013 r., beneficjent wskazał, że nie może odzyskać w żaden sposób poniesionego w ramach realizacji dofinansowanego projektu podatku od towarów i usług. Jednocześnie beneficjent zobowiązał się do zwrotu zrefundowanej w ramach projektu części poniesionego podatku VAT, jeżeli zaistnieją przesłanki umożliwiające odzyskanie tego podatku. W dniu 29 stycznia 2016 r. w sprawozdaniu z zachowania trwałości projektu beneficjent poinformował IZ, że zaistniały okoliczności powodujące możliwość odzyskania przez beneficjenta podatku VAT. Jak wynikało z dokumentacji sprawy gmina nieodpłatnie udostępniła powstałą w ramach projektu infrastrukturę wodnokanalizacyjną gminnemu zakładowi budżetowemu, który świadczył w gminie opodatkowane usługi z zakresu doprowadzania wody i odprowadzania ścieków na rzecz mieszkańców. Następnie beneficjent złożył oświadczenie z dnia 3 lutego 2016 r., z którego wynikało, iż korekta deklaracji dla podatku od towarów i usług kwoty odpowiadała zrefundowanemu podatkowi VAT. Beneficjent odzyskał kwotę podatku z Urzędu Skarbowego w dwóch transzach, tj. 29 lutego 2016 r. i 18 marca 2016 r.. Dnia 18 marca 2016 r. beneficjent dokonał zwrotu wypłaconego dofinansowania w kwocie 937.525,36 PLN wraz z odsetkami w kwocie 336.027,00 PLN. Jednocześnie pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r. zwrócił się do IZ z wnioskiem o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w postaci odsetek liczonych jak dla zaległości podatkowych od kwoty należności głównej w związku z odzyskaniem podatku VAT. Zarząd Województwa decyzją z dnia 28 lipca 2016 r. stwierdził, że beneficjent uzyskując prawo do odliczenia podatku VAT i odzyskując ten podatek z Urzędu Skarbowego, utracił jednocześnie prawo do jego kwalifikowania w ramach projektu w zakresie poniesionych wydatków, gdyż kwota środków możliwych do odzyskania stała się kwotą pobraną w wysokości wyższej niż należna, tj. niezbędna do sfinansowania projektu, a tym samy na podstawie przepisów prawa zwrócone odsetki liczone jak dla zaległości podatkowych od należności głównej nie stanowią nadpłaty. Organ pierwszej instancji w swej decyzji odmówił stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w postaci odsetek od kwot należności głównej. Strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosiła argument, że niesłusznym jest obowiązek zapłaty jakichkolwiek odsetek z tytułu zwróconego podatku VAT, jak również stwierdziła, że nie dopuściła się naruszenia przepisów prawa krajowego, prawa europejskiego w zakresie dochodzenia zwrotu podatku VAT, co w konsekwencji nie powinno skutkować zastosowaniem przepisów z art. 207 ust. 1 pkt 3 ustawy o finansach publicznych oraz art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Przedmiotowym pismem beneficjent zwrócił uwagę, iż odsetki, mają w tym przypadku charakter sankcyjny, nie powinny zostać pobrane, gdyż zmiana w zakresie prawa do odliczenia VAT miała charakter od gminy niezależny, a obciążanie beneficjenta obowiązkiem zapłaty jakichkolwiek odsetek jest całkowicie bezpodstawne i nie może być interpretowane jako nieprawidłowość. Tym samym strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz stwierdzenie istnienia nadpłaty w wysokości odsetek liczonych jak dla zaległości podatkowych oraz ich zwrot. Ponownie rozpoznając sprawę Zarząd Województwa decyzją z dnia 17 listopada 2016 r. utrzymał w mocy decyzję z 28 lipca 2016 r.. W uzasadnieniu wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie ulegało wątpliwości, iż gmina otrzymała z tytułu tych samych wydatków związanych z realizowanym projektem zarówno refundacje podatku VAT ze środków UE, jak również zwrot podatku VAT z Urzędu Skarbowego. Tym samym podatek VAT stanowił koszt niekwalifikowalny. Zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p. w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Jako, że w rozpatrywanej sprawie beneficjent sam dokonał zwrotu, nie wydano decyzji określającej kwotę do zwrotu (art. 207 ust. 10 u.f.p.). Mając na uwadze wyjaśnienia strony jak również zebrane w sprawie dowody i po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy ostatecznie uznał, iż w rozpoznawanej sprawie doszło do pobrania środków w nadmiernej wysokości z uwagi na fakt, iż beneficjent uzyskał prawo do odliczenia wcześniej zrefundowanego podatku VAT i zaczął go już odzyskiwać. Podatek VAT w przedmiotowym projekcie stanowił więc koszt niekwalifikowany, w części możliwej do odzyskania z Urzędu Skarbowego, więc kwota zwrócona wraz z należnymi odsetkami nie stanowi nadpłaty, a jej zwrot nastąpił w zgodzie z zapisami umowy o dofinansowanie oraz innymi przepisami ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) Naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni art. 207 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 z późn. zm., dalej: u.f.p.), w wyniku której organ przyjął, że niezależne od woli beneficjenta zmiany stanu faktycznego lub prawnego zaistniałe po momencie pobrania dotacji mogą prowadzić do uznania jej za pobraną w nienależnej wysokości, podczas gdy art. 207 ust. 1 pkt 3 u.f.p. nakazuje badanie zasadności lub niezasadności przyznania środków w danej wysokości według stanu faktycznego i prawnego z chwili ich pobrania (wypłacenia), w konsekwencji czego zmiany stanu faktycznego lub prawnego zaistniałe po pobraniu dotacji nie mogą stanowić o jej pobraniu w nienależnej wysokości. 2) Naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnym niezastosowaniu w rozpatrywanej sprawie art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999. (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 210, str. 25 z późn. zm.), który to artykuł powinien być stosowany dla oceny nienależnego pobrania środków unijnych, w sytuacji gdy organy mają obowiązek zapewnić stosowanie prawa w sposób zgodny z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa unijnego. W oparciu o tak sformułowany zarzut, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., wniesiono uchylenie zaskarżonej decyzji, a także - uchylenie, na podstawie art. 135 p.p.s.a. poprzedzającej zaskarżoną decyzję decyzji Zarządu Województwa nr [...] z dnia 28 lipca 2016 roku. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. 2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. 2016, 718 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Spór w sprawie dotyczy zasadności obciążenia gminy odsetkami, wobec uznania wydatku na VAT poniesionego w ramach realizowanego przez skarżącą projektu, za wydatek niekwalifikowalny. Zdaniem skarżącej, mimo, że odzyskany faktycznie VAT jest wydatkiem niekwalifikowalnym, brak było podstaw obciążenia gminy obowiązkiem zapłaty odsetek. Według organu możliwość odzyskania VAT, a tym bardziej jego faktyczne odzyskanie przesądza o uznaniu za wydatek niekwalifikowalny i obliguje Instytucję Zarządzającą do orzeczenia o jego zwrocie wraz z odsetkami. Przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ustanawiają szczegółowe regulacje w zakresie przyznawania środków z funduszy europejskich. W przepisach tych znajdują wyraz zasady określone w rozporządzeniu nr 1083/2006, w tym zasada ustanawiania na poziomie krajowym kwalifikowalności wydatków w ramach poszczególnych programów operacyjnych, ustanowienie systemu zarządzania i kontroli, szczegółowe określenie zadań i funkcji Instytucji Zarządzających. W treści art. 26 ust. 1 ustawy z.p.p.r., określono zadania instytucji zarządzającej, m.in. takie jak określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego (art. 26 ust. 1 pkt 6), jak też odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi (art. 26 ust. 1 pkt 15). Na system realizacji regionalnego programu operacyjnego składa się przygotowany przez Instytucję Zarządzającą na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z.p.p.r. Podręcznik kwalifikowalności, który wiąże stronę tak na etapie procedury konkursowej jak i podczas realizacji projektu stosownie do postanowień Umowy o dofinansowanie. Zgodnie z Podręcznikiem podatek od towarów i usług może być uznany za wydatek kwalifikowalny tylko wtedy, gdy został faktycznie poniesiony przez beneficjenta i beneficjent nie ma prawnej możliwości odzyskania VAT. Zapis ten stanowi konsekwencję postanowień art. 7 ust. 1 Rozporządzenia 1080/2006, który określa jakie wydatki nie mogą być kwalifikowane na poziomie krajowym do wsparcia w ramach EFRR. Stosownie do art. 7 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia nie jest kwalifikowany do wsparcia z EFRR podlegający zwrotowi podatek od towarów i usług. Powyższe unormowanie stanowi realizację podstawowej zasady udzielania wsparcia z funduszy unijnych, tj. zasady zakazu podwójnego finansowania. Zgodnie bowiem z art. 54 ust. 5 Rozporządzenia 1083/2006 wydatki współfinansowane z funduszy nie otrzymują pomocy z innego wspólnotowego instrumentu finansowego, a Instytucja Zarządzająca ma zapewnić prowadzenie weryfikacji eliminujących możliwość równoległego finansowania wydatków z innych programów wspólnotowych lub krajowych lub w ramach innych okresów programowania (art. 13 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006 z 8 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania Rozporządzenia nr 1083/2006). W przypadku zrefundowania kosztów VAT ze środków funduszy strukturalnych lub Funduszu Spójności, a następnie odzyskania tego podatku ze środków budżetu państwa w oparciu o ustawę o VAT dochodzi do niedozwolonego podwójnego finansowania. Ustawa o finansach publicznych ustanawia zasady wydatkowania środków publicznych, w tym środków z funduszy europejskich. W myśl art. 184 tej ustawy wydatki związane z realizacją programów i projektów z ww. środków są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Stosownie zaś do art. 206 u.f.p. szczegółowe warunki dofinansowania projektu określa umowa o dofinansowanie, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy z.p.p.r.. Zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p. w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem; wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184; pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji o zwrocie. Beneficjenci mają zatem obowiązek zrealizować i rozliczyć swój projekt według zasad określonych w umowie o dofinansowanie. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1546/12 (dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), "że przez inne procedury obowiązujące przy wykorzystaniu środków europejskich", o których mowa w art. 184 w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., rozumieć należy również postanowienia umowy o dofinansowanie, naruszenie których aktualizuje obowiązek zwrotu przyznanych środków. W związku z powyższym nie może budzić wątpliwości, że w przypadku, gdy podatek VAT, wskazany w umowie jako koszt kwalifikowalny, dofinansowany ze środków pomocowych został przez gminę odzyskany, zasadnie organ uznał ten wydatek za niekwalifikowalny podlegający zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków. Skarżąca zarzuca, brak było podstaw do przyjęcia, ze ciąży na niej obowiązek zwrotu pobranych środków powiększonych o odsetki skoro zwróciła środki w wysokości odpowiadającej zrefundowanemu podatkowi zaś pobierając środki w wysokości i na warunkach określonych w umowie działała zgodnie z obowiązującymi przepisami. Stanowisko skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Szczególny charakter umowy zawartej między właściwą Instytucją Zarządzająca a beneficjentem pomocy finansowej ze środków funduszy europejskich powoduje, że odpowiedzialność za wystąpienie okoliczności skutkujących obowiązkiem zwrotu środków opiera się na obiektywnych kryteriach niewypełnienia wszystkich warunków umowy. Nie ma znaczenia to, czy można beneficjentowi przypisać bezpośrednio winę z tytułu zaistniałych zdarzeń, czy przyczyny skutkujące obowiązkiem zwrotu były zależne od beneficjenta. Sąd podziela argumentację organu, że w razie stwierdzenia wystąpienia przesłanek z art. 207 u.f.p. organ nie bada winy, czy też zamiaru beneficjenta, jego dobrej bądź złej wiary. W ustawie nie przewidziano żadnych okoliczności - wystąpienia winy lub jej rodzaju, czy też zakresu udziału podmiotów trzecich w powstaniu sytuacji prowadzących do zwrotu środków. Beneficjent podpisując umowę o dofinansowanie projektu otrzymał bezzwrotną pomoc, pod warunkiem zrealizowania określonych w niej warunków. Zgodnie z art. 207 u.f.p. "sankcją" za ich niezachowanie jest zwrot środków pobranych nienależnie, wraz z odsetkami (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 17 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 723/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Faktyczne odzyskanie zrefundowanego VAT powoduje, że środki te stają się środkami pobranymi nienależnie. Już samo zaistnienie możliwości odzyskania VAT wskazuje na możliwość podwójnego finansowania oraz konieczności uznania za wydatek niekwalifikowany (por. wyrok WSA w Kielcach z 25 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Ke 146/15 dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Konieczność zapłaty odsetek od zwracanej kwoty, liczonych od dnia przekazania środków, wynika nie tylko z art. 207 ust. 1 u.f.p., ale także z umowy o dofinansowanie. Postanowienia umowy mają swoje umocowanie w przepisach prawa unijnego, w zakresie kryteriów kwalifikowalności wydatków, w tym podatku VAT, są jasne i nie wymagają dodatkowej interpretacji. Treść podpisanej przez skarżącą umowy o dofinansowanie jednoznacznie określa konsekwencje uznania wydatku za niekwalifikowalny, nie można zatem mówić o nierównym traktowaniu stron umowy. Z powyższego wynika, że nie może mieć znaczenia dla oceny eksponowany przez skarżącą fakt, że składając wniosek o dofinansowanie oraz oświadczenia dotyczące kwalifikowalności VAT w zakresie prawa do odliczenia VAT brak było jednolitej wykładni. W ocenie Sądu, nie jest zasadny zarzut gminy, że została obciążona negatywnymi konsekwencjami wynikającymi z niejasności przepisów prawa oraz niejednolitej jego wykładni dokonywanej przez organy administracji publicznej i sądy administracyjne. Otrzymanie zwrotu VAT oznacza, że wydatki ponoszone przez gminę były związane z czynnościami opodatkowanymi, o czym świadczyło złożenie przez gminę wniosku o zwrot podatku i korekty deklaracji. Powyższe spowodowało, że pobrane przez gminę środki europejskie w zakresie VAT były nienależne, wydatek poniesiony na podatek VAT był wydatkiem niekwalifikowalnym od dnia przekazania tych środków Gminie i tym samym kwestia naliczenia stosownych odsetek od tego momentu była prawidłowa. Te same zasady kwalifikowalności wydatków muszą bowiem obowiązywać zarówno na etapie uzyskiwania dofinansowania jak i na etapie realizacji projektu. Odmienna interpretacja definicji VAT jako wydatku kwalifikowalnego naruszałaby zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów. Nie może przy tym mieć istotnego znaczenia, że w toku realizacji projektu Instytucja Zarządzająca nie zgłaszała zastrzeżeń w zakresie kwalifikowalności VAT. To, że projekt został pozytywnie oceniony, bowiem gmina twierdziła, iż ponoszone przez nią wydatki na realizację projektu nie mają lub nie będą miały związku z czynnościami opodatkowanymi nie zwalniał organu od oceny kwalifikowalności wydatków w trakcie jego realizacji, zwłaszcza w sytuacji podjęcia przez beneficjenta skutecznych działań i w konsekwencji odzyskania podatku naliczonego. Przepis art. 207 ust. 1 pkt 3 u.p.f. zawiera jednoznaczne unormowanie, że w przypadku pobrania środków nienależnych organ jest zobowiązany do dochodzenia ich zwrotu wraz z odsetkami liczonymi w sposób wskazany w ustawie. Ustawodawca jednoznacznie wskazał, że beneficjent zwraca środki pobrane nienależnie wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania tych środków. Wobec powyższego organ nie ma możliwości odstąpienia od zasad naliczania odsetek, w szczególności nie może uwzględniać okoliczności, że zwrócona przez organy podatkowe na rzecz gminy kwota VAT nie obejmowała odsetek. Wbrew stanowisku strony skarżącej, do stanu faktycznego niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania art. 18 ustawy z 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów finansowych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz. U. 2016, poz. 1454), ponieważ dyspozycja tego przepisu odnosi się do podmiotów, które przed dniem wejścia w życie ustawy nie dokonały z tego tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację projektów, a więc nie dotyczy strony skarżącej, która zwrotu niekwalifikowalnego podatku VAT wraz z odsetkami dokonała przed wejściem w życie art. 18 ww. ustawy. Odnośnie zarzutu nieuwzględnienia w postępowaniu art. 2 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, wskazać należy, że przepis ten nie był przez organ stosowany, ponieważ nie każde naruszenie prawa stanowi "nieprawidłowość" w rozumieniu tego przepisu, a dla zastosowania art. 207 u.f.p. nie jest konieczne przesądzenie, że taka nieprawidłowość wystąpiła. Wystarczającym bowiem warunkiem zastosowania art. 207 u.f.p. jest wystąpienie jednej z przesłanek zwrotu środków zawartych w przepisie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.