II SA/Gd 432/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2020 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skarg R. S.i B. S. na decyzję Wojewody z dnia 27 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 21 grudnia 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego R. S. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej B. S. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarga R. S. i B. S. na decyzję Wojewody z 27 lutego 2019 r., nr [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 29 sierpnia 2018 r. A. złożyła w Starostwie Powiatowym wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wieża typu MONOBOT H-48 o wysokości całkowitej 49,3 m n.p.t. z zasilaniem elektrycznym instalacji radiokomunikacyjnej i rozbiórką garażu na działce nr [..] w C. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Starosta decyzją z 21 grudnia 2018 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji. Uzasadniając wydaną decyzję, Starosta wskazał na wstępie, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę przedłożono wszystkie dokumenty wymagane mocą art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Inwestor przedłożył bowiem cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, dokumentami potwierdzającymi uprawnienia budowlane projektantów i sprawdzających oraz zaświadczenia o przynależności ich do izby samorządu zawodowego. Przedłożony projekt zawierał wymagany mocą art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane projekt zagospodarowania terenu, projekt architektoniczno-budowlany, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia a także informację o obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z tą informacją obszar oddziaływania obiektu zawiera się w granicach działki nr [..] a ponadnormatywne wartości pola elektromagnetycznego, zgodnie z sumarycznym obszarem oddziaływania anten, znajdują się na: azymucie 25o w zasięgu 68,7 m od wieży; na azymucie 130o w zasięgu 68,7 m od wieży; na azymucie 240o w zasięgu 68,7 m od wieży. Ponadto, przedłożony projekt spełnia wymogi określone przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1935) i inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Starosta ocenił, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ul. S. w C., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z 29 marca 2017 r., nr XXVIII.203.2017 (Dz.Urz. Woj. z 2017 r., poz. 1416), gdyż stosownie do wymogu określonego w art. 46 ust. 2 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2062 ze zm.) usytuowanie planowanej inwestycji nie jest sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów i ograniczeń. Zgodnie bowiem z tym planem działka nr [..] zlokalizowana jest w karcie terenu 40 UM, tj. teren zabudowy usługowo - mieszkalnej o wysokości zabudowy dla budynków usługowych i usługowo- mieszkalnych do 9,0 m a dla obiektów towarzyszących parterowych do 3,0 m. Stosownie zaś do treści art. 46 ust. 2 powołanej ustawy przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, którą stanowi stacja bazowa telefonii komórkowej. Następnie, Starosta ocenił, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081). Inwestycja ta, jak wskazał, z uwagi na niewystępowanie miejsc dostępnych dla ludności względem osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych w wartościach określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowiska (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), nie zalicza się bowiem do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując tej oceny Starosta wskazał, że przywołane przepisy jako wartość służącą kwalifikacji wskazują jedynie równoważną moc promieniowania izotropowego dla konkretnej anteny, nie odnosząc się do kształtowanego w jej natężeniu pola elektromagnetycznego, wyłączając konieczność badania kwestii kumulacji pól. Tym samym, określając równoważną moc promieniowania izotropowego wyznaczył ją dla pojedynczej anteny. Wszystkie zaprojektowane anteny posiadają równoważną moc promieniowania izotropowego wyznaczoną dla pojedynczej anteny od A1 do C3 o wielkości od 1938 W do 1985 W. Analizy dla poszczególnych anten dokonano dla wiązki w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny z uwzględnieniem maksymalnego jej pochylenia stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia dla mocy promieniowania izotropowego nie mniej niż 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Największe zbliżenie do miejsc dostępnych dla ludności występuje na azymucie 25° przy dopuszczalnym pochyleniu osi głównej wiązki promieniowania 6° i wynosi 22,90 m. Ponadto, Starosta ocenił, że projekt zagospodarowania jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Przede wszystkim, planowana inwestycja spełnia wymogi bezpieczeństwa dotyczące ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku, wymagane mocą § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005 r., nr 219, poz. 1864). Planowana inwestycja spełnia także warunek określony w § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących dawek granicznych promieniowania elektromagnetycznego wynoszącym dla miejsc dostępnych dla ludności - 0,1 W/m2 gęstości mocy, także dla zabudowy mogącej potencjalnie powstać zgodnie z ustaleniami obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Starosta ocenił także, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenie wydane przez izbę samorządu zawodowego, potwierdzające wpis na listę członków. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniami wydanymi przez izbę samorządu zawodowego potwierdzające wpis na listę członków. Dodatkowo, odnosząc się do sprzeciwów wobec planowanej inwestycji, wniesionych w toku postępowania przez A.A.-B.B., Starosta wyjaśnił m.in., że spadek wartości nieruchomości nie podlega rozpatrzeniu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę i wskazał, że promieniowanie elektromagnetyczne ma niewątpliwie negatywny wpływ na środowisko przyrodnicze i zdrowie człowieka. Od decyzji Starosty odwołania wnieśli R. S. i B. S., domagając się stwierdzenia jej nieważności lub ewentualnie jej uchylenia, i podnosząc, że decyzja ta wydana została z naruszeniem: art. 6, art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8 i art. 11 k.p.a., poprzez wydanie decyzji uwzględniającej jedynie interes inwestora; art. 28 ust. 2, art. 31, art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy – Prawo budowlane; art. 121 i art. 124 ustawy – Prawo o ochrony środowiska; art. 71 i inne ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazano także, że inwestor, do czasu zakończenia użyczenia odwołującym się działki nr [..], nie może dysponować legalnym tytułem prawnym do dysponowania tą nieruchomością. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 21 grudnia 2018 r. Uzasadniając wydaną decyzję Wojewoda wskazał na wstępie, że planowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 29 marca 2017 r., nr XXVIII.203.2017, przywołując tożsamą argumentację, co organ I instancji. Dodatkowo, Wojewoda zauważył, że w rozdziale 2 w ustaleniach ogólnych planu w § 6 ust. 3 pkt 2 ustalono zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w przepisach odrębnych, o ile z zasad ustalonych dla poszczególnych terenów nie wynika inaczej. W punkcie 3 wskazano jednak, iż zakaz ten nie dotyczy inwestycji telekomunikacyjnych realizowanych zgodnie z przepisami odrębnymi oraz niezbędnych sieci uzbrojenia terenu. Ponadto, w ust. 11 pkt 6 wskazano, że budowa systemów telekomunikacyjnych, w tym szerokopasmowych ma się odbywać zgodnie z przepisami odrębnymi. W karcie szczegółowej dla terenu 40 UM nie zakazano zaś przeprowadzenia inwestycji telekomunikacyjnych. Wojewoda wskazał także, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. W projekcie były również uprawnienia budowlane projektantów i sprawdzających oraz zaświadczenia o przynależności do izby samorządu zawodowego. Przedłożony projekt spełnia wymogi określone przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W dokumentacji jest oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które wynika z umowy najmu między inwestorem, a właścicielami nieruchomości. Wojewoda zaznaczył przy tym, że właściciele nieruchomości są stronami spornego postępowania i nie zgłosili zastrzeżeń w stosunku do planowanej inwestycji. Odnosząc się do spełnienia wymagań określonych w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, Wojewoda wskazał, że w tabeli 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów określono zakres częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektroenergetycznych na środowisko dla miejsc dostępnych dla ludności oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla miejsc dostępnych dla ludności. Przy zakresie częstotliwości pola elektromagnetycznego wynoszącej od 300 MHz do 300 GHz dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego w środowisku dla miejsc dostępnych dla ludności wynosi 0,1 W/m gęstości mocy. Wojewoda wskazał, że planowana inwestycja przewiduje budowę 9 anten sektorowych zawieszonych na wysokościach 47,2 m w trzech azymutach: 25°, 130° i 240°. Wszystkie zaprojektowane anteny posiadają równoważną moc promieniowania izotropowego wyznaczoną dla pojedynczej anteny od A1 do C3 o wielkości od 1938 W do 1985 W. Planowane anteny nie przekraczają wartości określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 jak i w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym nie wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dokonując powyższej oceny, Wojewoda wyjaśnił, że treść przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 nie pozostawia wątpliwości co do tego, że równoważna moc promieniowana izotropowo ma być wyznaczona dla każdej anteny osobno (dla pojedynczej anteny). W sytuacji zatem, gdy tak jak w omawianym przypadku na jednej stacji bazowej znajdą się trzy, których łączna moc przekroczy 3000W, to nie oznacza to, że należy badać czy miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości właściwej dla mocy 3000 W. Przepisy stanowią o mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny, więc należy badać, czy miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w osi wiązek konkretnych nadajników i w odległości zależnej od ich mocy (dla pojedynczego nadajnika). Z uwagi na powyższe, Wojewoda wskazał, że § 4 rozporządzenia z 9 listopada 2004 r. nie może mieć zastosowania do kryteriów kwalifikowania instalacji emitujących pola elektromagnetyczne, ponieważ kryteriów tych - z uwagi na ich charakter - nie da się sumować, ani kumulować. Zsumowanie mocy anten sektorowych, a także anten sektorowych i anten radiolinii, stałoby bowiem w oczywistej sprzeczności z jednoznacznie określonymi, treścią § 3 ust. 1 pkt 8 a także § 2 rozporządzenia, kryteriami kwalifikacji przedsięwzięć radiokomunikacyjnych, jako wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższa analiza, jak wskazał dalej Wojewoda, dokumentuje także spełnienie warunków w odniesieniu do § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazującym, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących dawek granicznych promieniowania wynoszących dla miejsc dostępnych dla ludności - 0,1 W/m2 gęstości mocy, także dla zabudowy mogącej potencjalnie powstać, pola te będą występować na wysokości powyżej 24,9 m ponad planowaną zabudową. W projekcie budowlanym na stronach: 108, 109, 119 i 120 zaznaczono również wysokości potencjalnej zabudowy określone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenach znajdujących się w odległości 70 m od planowanej wieży. Starosta dokonał analizy planów miejscowych pod kątem miejsc dostępnych dla ludności w wiązce promieniowania elektromagnetycznego. Potwierdził, że miejsca te będą znajdować się ponad 20 m nad możliwą zabudową przewidzianą w planie miejscowym. W związku z tym, Wojewoda uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, spełnia wymagania przewidziane w prawie budowlanym oraz wyżej opisanych przepisach odrębnych, w tym również środowiskowych. Inwestycja nie narusza tych przepisów a tym samym nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko i nieruchomości znajdujące się w pobliżu działki inwestycyjnej, ponieważ wiązki promieniowania znajdują się ponad miejscami dostępnymi dla ludności już istniejącymi oraz tymi, które ewentualnie powstaną w przyszłości. Na decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł R. S. i skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gd 432/19. Jednocześnie, skargę na decyzję Wojewody wniosła B. S. i skarga ta została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt II SA/Gd 433/19. We wniesionej skardze R. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, gdyż: - nie zweryfikowano spełnienia przez inwestora przesłanki z art. 34 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, t.j. prawa do dysponowania nieruchomością na dzień wydania zaskarżonej decyzji; - nie zastosowano art. 84 § 1 k.p.a w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, przez wadliwe niezastosowanie art. 73 ust. 1 i art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, co w konsekwencji skutkowało wadliwym ustaleniem, że planowana inwestycja nie wymaga uprzedniej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pomimo że skarżący wskazywali, że w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej i zlokalizowanej inwestycji na działce nr [..] funkcjonuje na kominie [..] w odległości ok. 60 m inna stacja bazowa telefonii komórkowej a w odległości ok 200-300 m znajdują się 2 inne stacje bazowe telefonii komórkowej i obecnie wydano decyzje na budowę w odległości do 300 m kolejnych 3 innych stacji bazowych telefonii komórkowej, gdzie dodatkowo w odległości ok. 200 m przebiega linia energetyczna wysokiego napięcia zasilająca miasto C. i okolice. We wniesionej skardze B. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, gdyż wydana została z naruszeniem: - art. 138 § 1, art 136 § 1 w związku z art 140 k.p.a., gdyż pomimo obowiązku zbadania i odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu i odniesienia się do zawnioskowanych dowodów faktycznie Wojewoda ograniczył się jedynie do częściowego rozpoznania odwołania; - art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odnosi się do wszystkich okoliczności stanu faktyczno-prawnego a jest w zasadzie wiernym skopiowaniem części uzasadnienia decyzji organu I instancji bez odniesienia się do zgłoszonych nowych okoliczności w sprawie, a które nie były przedmiotem rozważań i analizy w sprawie na etapie postępowania przed Starostą; - art. 6 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez błędne stwierdzenie zgodności projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [..] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, poprzez bezprawne i niedozwolone wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznych decyzji o udzieleniu pozwolenia dla skarżącej na budowę i zatwierdzenie pozwolenia na budowę na sąsiadującej bezpośrednio działce nr [..] oraz decyzji Burmistrza Miasta dotyczącą ustalenia warunków zabudowy działki nr [..]-[..] dla inwestorów J. M. i B. N.-M., gdzie wskazano, że działka nr [..] nie mogła i nie może być nigdy zabudowana, gdyż stanowi strefę przeciwpożarową i ochronną dla zlokalizowanych na działkach [..] i [..] magazynu dla butli na gaz płynny do 25 000 kg oraz stacji paliw LPG a dla skarżącej strefę przeciwpożarową; - § 209 ust.1 i 3 w zw. z § 226, § 271 i § 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pod względem bezpieczeństwa przeciwpożarowego, gdyż przy analizie sprawy i wydawaniu zaskarżonych decyzji nie uwzględniono i nie rozważono kwestii bezpieczeństwa przeciwpożarowego; - art. 34 ust. 4 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, tj. prawa do dysponowania nieruchomością na dzień wydania zaskarżonych decyzji; - art. 84 § 1 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, przez wadliwe niezastosowanie art. 73 ust. 1 i art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, co w konsekwencji skutkowało wadliwym ustaleniem, że planowana inwestycja nie wymaga uprzedniej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedziach na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 30 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 433/19, wydanym na podstawie art. 111 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z2018 r., poz. 1302 ze zm.), połączył sprawę o sygn. akt II SA/Gd 433/19 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt II SA/Gd 432/19 i postanowił prowadzić połączone sprawy pod sygn. akt II SA/Gd 432/19. Rozpoznając wniesione skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zarówno zaskarżona decyzja Wojewody, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości, w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Stosownie przy tym do treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku spełnienia wymogów wynikających z ustawy, organ nie ma możliwości, aby odmówić wnioskowanego pozwolenia. W ocenie Sądu orzekające w niniejszej sprawie organy prawidłowo uznały, że zaplanowana przez A. inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wieża typu MONOBOT H-48 o wysokości całkowitej 49,3 m n.p.t. z zasilaniem elektrycznym instalacji radiokomunikacyjnej i rozbiórką garażu na działce nr [..] w C., jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń (art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych; Dz.U. z 2017 r., poz. 2062 ze zm.). Przy czym, stosownie do art. 46 ust 1 tej ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 2204), jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu nie budzi zaś wątpliwości, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związany ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, co stanowi, że inwestycja tego typu posiada status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i tym samym jest inwestycją celu publicznego. Jak wynika z dokumentacji niniejszej sprawy działka nr [..], zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ul. S. w C., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z 29 marca 2017 r., nr XXVIII.203.2017 (Dz.Urz. Woj. z 2017 r., poz. 1416), zlokalizowana jest na obszarze objętym kartą terenu 40 UM, tj. teren zabudowy usługowo - mieszkalnej o wysokości zabudowy dla budynków usługowych i usługowo- mieszkalnych do 9,0 m a dla obiektów towarzyszących parterowych do 3,0 m. W rozdziale 2, w ustaleniach ogólnych planu zawarto zakaz realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w przepisach odrębnych, o ile z zasad ustalonych dla poszczególnych terenów nie wynika inaczej, jednakże zakaz ten nie dotyczy inwestycji telekomunikacyjnych realizowanych zgodnie z przepisami odrębnymi oraz niezbędnych sieci uzbrojenia terenu (§ 6 ust. 3 pkt 2 i 3). Ponadto, w ust. 11 pkt 6 planu wskazano, że budowa systemów telekomunikacyjnych, w tym szerokopasmowych ma się odbywać zgodnie z przepisami odrębnymi. W postanowieniach ogólnych planu ani szczegółowych dla karty terenu nie ma norm odnoszących się wysokości budowli, a taką jest sporna inwestycja obejmująca budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Mając na uwadze cytowane postanowienia planu miejscowego, Sąd podziela stanowisko, według którego jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje możliwość realizacji różnych funkcji na danym obszarze, to potencjalny inwestor jest uprawniony do dostosowania planów inwestycyjnych do warunków jakiegokolwiek rodzaju zabudowy dopuszczonej na tym terenie. Skoro zatem w niniejszej sprawie teren działki został przeznaczony pod zabudowę usługową jak i pod zabudowę mieszkaniową, to lokalizacja stacji bazowej jest zgodna z przeznaczeniem określonym w planie. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy mieszkaniowej nie jest bowiem sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, bez względu na zakres oddziaływania infrastruktury telekomunikacyjnej (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 663/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, w ocenie Sądu, w obowiązującym planie dla terenu o symbolu 40 UM nie przewidziano zakazów ani ograniczeń związanych z zabudową infrastruktury telekomunikacyjnej, jak też, wbrew zarzutom skargi, przedmiotowa inwestycja nie narusza zapisu o dopuszczalnej wysokości zabudowy. Należy bowiem zwrócić uwagę, że wskazane przepisy dotyczące wysokości zabudowy odnoszą się wyłącznie do budynków mieszkalnych, usługowych i mieszkalno-usługowych, a nie budowli, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej (zob. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1508/17, LEX nr 2675851). Skoro więc wprowadzone ograniczenia w wysokości zabudowy w planie zagospodarowania przestrzennego nie odnoszą się do lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej, to posadowienie w ramach inwestycji wieży kratowej o wysokości ponad 40 m nie stoi w sprzeczności z tym planem. Jak wskazano powyżej, na etapie procedowania w sprawie pozwolenia na budowę właściwe organy, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, badają zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081). Do organu właściwego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę należy ocena czy inwestor ma, wynikający z przepisów o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższej oceny z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska organy właściwe dokonują na każdym z etapów procesu inwestycyjnego. Oznacza to, że organy architektoniczno-budowlane zobowiązane są do oceny kwestii środowiskowych, w tym do kwalifikacji projektowanej inwestycji w świetle przepisów rozporządzenia w sprawie oddziaływania przedsięwzięć na środowisko. Oceny w tym zakresie przedsięwzięć w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej dokonuje się w oparciu o przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), które określają przesłanki decydujące o ich kwalifikacji odpowiednio jako przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź jako przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kwestia oceny środowiskowej inwestycji jednoznacznie wpisuje się zatem w zakres działania organów architektoniczno-budowlanych, które – w przypadku inwestycji dotyczącej budowy stacji telefonii komórkowej – mają obowiązek zbadania oddziaływania elektromagnetycznego analizowanego przedsięwzięcia na środowisko. Przy czym, wbrew temu co przyjęły orzekające w niniejszej sprawie organy, w przypadku przedsięwzięć obejmujących, tak jak zaplanowane w niniejszej sprawie przedsięwzięcie, więcej niż jedną antenę zachodzi konieczność rozważenia możliwości kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 4609/18 oraz z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 559/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Projektowana inwestycja przewiduje bowiem budowę 9 anten sektorowych zawieszonych na wysokościach 47,2 m w trzech azymutach: 25o, 130o i 240o o różnych mocach promieniowania. Tym samym, dla oceny, do jakiej grupy przedsięwzięć zalicza się sporny obiekt, nie można było poprzestać wyłącznie na uwzględnieniu równoważnej mocy promieniowania dla każdej anteny z osobna. Z przepisów rozporządzenia wynika bowiem, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru (por. wyroki NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 104/13 oraz z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednym z parametrów inwestycji polegającej na budowie instalacji radiotelekomunikacyjnej, do jakich zalicza się stacja bazowa telefonii komórkowej, jest ilość i moc anten. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1, podobnie jak § 2 ust. 1 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które mogą znacząco (potencjalnie lub zawsze) oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Taki pogląd wyraził również NSA m.in. w wyroku z 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13, oraz w wyroku z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/15 (dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl), a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni stanowisko to podziela. W ocenie Sądu, ochrona przed ponadnormatywnym polem elektromagnetycznym zakłada zatem konieczność przeanalizowania, czy ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek może spowodować, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Sąd podziela pogląd, sformułowany w orzecznictwie, zgodnie z którym odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 czy § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku, a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest, dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. Sąd dostrzega odmienne poglądy formułowane w orzecznictwie, uznaje jednak, że wynik wykładni funkcjonalnej, opartej o istotę ochrony przed negatywnym oddziaływaniem na środowisko, w tym przede wszystkim na życie i zdrowie ludzi, przemawia za taką wykładnią § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, która konieczność uwzględnienia kumulacji oddziaływań czyni elementem analizy środowiskowej również w odniesieniu do przedsięwzięć wskazanych w § 3 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia. Odmienna interpretacja prowadzi bowiem do wyników sprzecznych z zasadą prewencji i przezorności, która jest źródłem większości obowiązków adresowanych do podmiotów korzystających ze środowiska i czyniłaby ochronę środowiska, a w jej ramach konstytucyjny wymóg zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska (art. 68 ust. 4), iluzorycznym. W konsekwencji takiej oceny prawnej, dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie mogło mieć wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie na poszczególnych azymutach lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne, które w otoczeniu inwestycji już funkcjonują. Analizy takiej w niniejszej sprawie nie przeprowadzono, co wywołuje wątpliwość co do prawidłowości dokonanej kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia. W konsekwencji, dokonana przez organy obu instancji ocena inwestycji z punktu widzenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego okazała się przedwczesna. Brak analizy skumulowanych oddziaływań wszystkich anten objętych inwestycją stanowi jednocześnie o przedwczesnej ocenie orzekających w sprawie organów w zakresie zgodności planowanej inwestycji z przepisami, w tym techniczno– budowlanymi, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Zarówno bowiem warunek wynikający z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (DZ.U. z 2005 r., nr 219, poz. 1864), jak i § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), oceniony został przy uwzględnieniu równoważnej mocy promieniowania izotropowego dla pojedynczej anteny. Ponadto, dokonana ocena nie odnosi się do wskazywanych przez skarżącą w odwołaniu przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. Powyższe, stanowi jednocześnie o istotnym naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. a także art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji, weryfikacji podlegać muszą ustalenia organów odnośnie do równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, które powinny obejmować określenie parametrów nie tylko poszczególnych anten, ale całego przedsięwzięcia oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności w osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych od środków elektrycznych tych anten. Oznacza to również potrzebę weryfikacji wyznaczonego kręgu stron postępowania stosownie do uzyskanych wyników prawidłowej analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uwzględniającej kumulację oddziaływań poszczególnych anten. W dalszej zaś kolejności organ winien zweryfikować zasięg oddziaływań pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 0,1 W/m2 w odniesieniu do miejsc dostępnych dla ludności. Jednocześnie, odnosząc się do zarzucanego przez skarżących nieposiadania przez inwestora prawa do dysponowania działką nr [..] na cele budowlane, wymaganego mocą art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, Sąd wyjaśnia, że w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy – Prawo budowlane prawo to niewątpliwie musi być aktualne w dacie złożenia wniosku o wydanie pozwolenia i w dacie wydania decyzji w tej sprawie (zob. wyrok NSA z 15 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2511/13, LEX nr 1780472). Przy czym, warunkiem wydania pozwolenia na budowę nie jest wykazanie przez inwestora posiadania prawa do wykorzystania nieruchomości na cele budowlane tylko złożenie pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia o posiadaniu takiego prawa. W toku postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę inwestor złożył takie oświadczenie. Organy administracji co do zasady nie mają obowiązku sprawdzania, czy zawarte w tym oświadczeniu dane są zgodne z rzeczywistością. Jest ono składane pod rygorem odpowiedzialności karnej i korzysta z domniemania, że dane zawarte w tym oświadczeniu są zgodne z rzeczywistością. Oświadczenie to może być przez organy administracji weryfikowane tylko wówczas, gdy w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę wyjdą na jaw okoliczności podważające wiarygodność tego oświadczenia. W niniejszej sprawie w toku postępowania tego rodzaju okoliczności nie ujawniły się. Wprowadzenie przez ustawodawcę możliwości wykazania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane miało na celu uproszczenie postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na budowę. Gdyby organy administracji miały obowiązek co do zasady weryfikowania tego rodzaju oświadczeń, to ich wprowadzenie do sytemu prawnego nie realizowałoby tego celu. W celu zweryfikowania oświadczenia inwestor musiałby bowiem dostarczyć organowi inny dokument potwierdzający posiadanie przez niego tytułu prawnego do nieruchomości podczas gdy intencją ustawodawcy poprzez wprowadzenie oświadczenia było wyeliminowanie tego obowiązku. Zabezpieczeniem przed podawaniem nieprawdziwych danych w oświadczeniu jest wymóg złożenia go pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Wskazać przy tym należy, że skarżący nie kwestionowali posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z powodu braku właściwego tytułu do objętej wnioskiem nieruchomości. Skarżący powoływali się natomiast na łączącą ich z właścicielami nieruchomości umowę, która w ich ocenie uniemożliwiała wykazanie się przez inwestora legalnym tytułem prawnym. W ocenie Sądu, podnoszone przez skarżących okoliczności nie mogły stanowić przedmiotu wyjaśnień ani rozstrzygnięcia w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jako że ewentualne roszczenia wynikające z łączącej ich uprzednio z właścicielami działki nr [..] mogą być dochodzone wyłącznie przed sądem powszechnym i nie mają one wpływu na ocenę stosunków łączących inwestora z właścicielami tej działki, których istnienie nie zostało w toku postępowania administracyjnego zakwestionowane. Do wniosku o pozwolenie na budowę zostało zaś dołączone oświadczenie inwestora, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością stanowiącą działkę nr [..] na cele budowlane z tytułu stosunku zobowiązaniowego - umowy najmu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zarówno zaskarżona decyzja Wojewody, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały z naruszeniem powołanych wyżej przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł o ich uchyleniu. Następstwem tego będzie ponowne rozpoznanie przez właściwy organ administracji wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, przy czym organy, z mocy art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązane będą respektować i uwzględnić stanowisko oraz ocenę prawną wyrażone przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając na rzecz każdego ze skarżących kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 480 zł określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).